Ik vond DXM best de moeite waard.
Gister heb ik 5 pilletjes gecrusht en in me ranja gedaan, het goedje was ongelooflijk smerig maar toch op gedronken.
Uurtje later kickte het in, ik voelde me gewoon ongelooflijk dronken, ik had het idee dat ik alle kanten op wankelde maar ik dacht nog helder.
Ik kon nog gewoon typen, alleen me lichaam, simpele bewegingen werden stukken moeilijker (lopen enzo), toen rond 1 uur heb ik wietthee er achteraan gedronken.
Rond 2 uur kickte de wietthee in, ik ging stofzuigen en ik zette chop suey op van System of a Down, werkelijk waar, het is normaal me lievelingsnummer maar nu vond ik er geen klap aan.
Bob Marley opgezet, de ingeving die Bob Marley veroorzaakte was geniaal, het kwam mijn hoofd binnen met een ongelovelijke snelheid en ik begreep het, paars en groen waren ook kleuren.
Dit was een heel apart moment, die kleuren waren gewoon kleuren.
Half 4, tijd om de honden uit te laten, ik voel me nu al redelijk trippy.
Ik ga lopen met de honden en aan de overkant kijkt iemand mij vreemd aan, zij tuit haar lippen.
Ik probeer haar na te doen maar voel me lippen niet meer!
Mijn lippen lijken verdwenen te zijn, ik loop maar gewoon door en langzaam komen mijn lippen terug, ik loop naar het pakr en besluit dat ik moet zitten, ik ga lekker zitten en het water voor mij golft heen en weer, heen en weer, dan kijk ik naar links en zie ik in de verte iemand aankomen, ik wil niet praten, dus ik loop door, naar een voetbalveld.
Ik besluit te gaan liggen op dit mooie veldje, in de schaduw.
Het gras deinst lief en mooi heen en weer, ik zie de strakblauwe lucht en voel me gewoon goed.
Ik doe mijn ogen dicht en geniet, het lijkt uren te duren maar het waren minuten, pats dan bedenk ik me dat ik nu niet gezien wil worden in mijn huidige staat.
Ik besluit naar huis te gaan en verlang naar een bed.
Ik kom thuis en maak het eten van de honden, het gaat goed maar toch heb ik het gevoel niet helemaal hier te zijn.
Ik glijd langzaam in mijn lichaam en lijk me af te sluiten van de werkelijkheid, het is nu rond een uur of 4 denk ik, ik heb telkens het gevoel alles 3 keer mee te maken in verschillende tijdslijnen, ik loop een paar keer naar boven, en elke keer als ik boven ben dan heb ik het idee beneden te zijn, dan pas realiseer ik me naar boven te zijn gelopen, en dat gaat een tijd zo door
Dan na wat computeren wat niet goed gaat besluit ik weer naar beneden te gaan, plots ben ik boven en gaat de telefoon, mijn ouders.
Iets over een pizza in de verte en ik hoor mezelf: ja hoor zeggen een woord wat ik nooit gebruik.
Ik voel me erg ver weg en erg apart, af en toe heb ik een helder moment en zeg ik dat hard op.
Ik loop nu naar de Golf, de lokale supermarkt, lopen gaat nog verrekte goed voor iemand die in zijn lichaam zit, ik doe alles min of meer op de automatische piloot en ben verrekte ver weg ergens diep in dit lichaam zit ik.
Toch presteer ik het om 2 pizza's te kopen.
Ik besluit dat ik er geen ga warm maken, te gevaarlijk, straks brand ik mezelf.
Ik ga in bed liggen, ik pak er een emmer bij en wacht tot mijn ouders thuis komen, ik vertel hun dat ik ziek ben.
Dat heb ik gedaan en om 21:00 werkte het uit en was ik weer nuchter.
De combi van DXM met wiet was zeker de moeite waard, het tijdreizen en de groen/paars moment, ze waren geweldig.
Jammere was dat mijn ouders thuiskwamen en ik niet van dat laatste stuk heb kunnen genieten, ook vond ik het jammer dat ik bang was bij het grasveld dat iemand me zag, ik had daar heerlijk moeten/kunnen genieten.
Het aller apartste was nog dat ik me raar voelde maar lichamelijk nog redelijk veel kon.
[/quote]
maar het werkt zoizo erg lang en het is en blijft een drugs die veelal word gebruikt als er geen goede shit is dus verwacht geen ongelooflijk lekkere trip(meer onaangenaam vind ik)