Dexamfetamine : Afgrond of nieuwe toekomst?

Ik ben ondertussen 19 jaar en zit in het leerjaar 5havo. Ik heb 4 jaar psychologie gehad aangezien ik niet wist hoe ik met vele situaties en mijn depressie moest omgaan. Zij vermoedde het sterk dat ik ADD had, echter heb ik nooit onderzoek gehad en ik heb er ook geen officiële diagnose voor. Toch heb ik het voor elkaar gekregen om via de dokter medicatie te krijgen. Vorig jaar december ben ik begonnen met het testen van medicatie (eerst ritalin). Dit werkte niet heel goed voor mij en toen kreeg ik dexamfetamine voorgeschreven. Een nieuwe wereld ging voor me open, het hangende vermoeide gevoel verdween, ik kon later slapen, gemotiveerd voor school, ik hielp met allerlei huishoudelijke taken en ik was klaar voor de wereld. De oude ik, die dagenlang in de bank lag, nooit zin had om wat te doen, altijd moe was verdween.

Hoe prachtig ik de nieuwe ik ook vind, het roept twijfels bij me op. Ik wil niet afhankelijk zijn van iets, het idee dat mensen mij liever hebben met medicatie dan zonder laat je twijfelen over je eigen persoonlijkheid. Ik heb ook verschillende keren geprobeerd op school om het zonder te doen, helaas zag je dan ook meteen een flinke daling in de cijfers. Bovendien heb ik twijfels aan mijn gezondheid, ik gebruik nu net weer 2 weken dagelijks 10-15mg dexamfetamine en sinds die tijd ben ik al 5 kilo kwijt geraakt. Ik woog slechts 70 kilo met een lengte van 1.90. (ondergewicht heb ik al sinds m'n geboorte). Ik zit al anderhalf jaar rond de 70 kilo maar nu blijft er nog 65 over. Als ik 1 broodje eet in de ochtend, heb ik de hele dag al geen honger meer. M'n maag voelt hongerig maar misselijk. De keel is hel om het door te krijgen.

Ik zit dus gewoon een beetje met mezelf in de knoop, moet ik het blijven gebruiken? Zal ik ermee stoppen?

Ik denk dat je dit beter even met de arts kan bespreken die je medicijnen voorschrijft. Hij/zij vind notabene dat je het "nodig" hebt. Of heb je net zo lang door gezeurd tot ie overstag ging?
Misschien heeft het weinig met je vraag en gesteldheid te maken maar mijn PERSOONLIJKE mening is dat er al veel te veel van dit soort medicijnen wordt voorgeschreven aan mensen die helemaal geen ADHD, ADD, PDD-NOS of wat dan ook hebben.
Er is al gebleken dat bijna de helft van de schoolgaande kinderen (jij bent dan al 19 dus geen echt kindje meer) welke Dex of Ritalin of concerta etc krijgt voorgeschreven, niet eens een "aandoening" heeft. Het kind is wat lastiger of drukker, of gewoon geen juiste opvoeding genoten en HOP prop der maar een pilletje in. Soms zelfs bijna gedwongen door de school. Dus ik zeg stoppen maar dat is misschien wat makkelijk gezegd.
Nogmaals, dit is mijn mening, ik ben geen arts of deskundige natuurlijk.

Zeker met je arts bespreken, ik zou er niet zomaar mee stoppen, want blijkbaar verbetert het je level wel aanzienlijk. Ook met dexamfetamine ben je nog steeds jezelf, alleen blijkbaar heb jij last van futloosheid als je het niet gebruikt. Je bent gewoon jezelf nu, maar dan met een normale hoeveelheid energie. Wat ik wel met je arts zou bespreken is of dit gebruik houdbaar is, dus of je op deze manier ook in de toekomst energiek zal blijven zonder de dosis veel te verhogen. Verder moet je echt wat aan het eten doen. Ik snap dat dit moeilijk kan gaan, maar dwing jezelf gewoon. Een boterham in je mond duwen, slok water er achteraan, doorslikken, dat wil wel aardig werken. Eiwit- en koolhydraatshakes kun je ook drinken om makkelijk veel voedingsstoffen binnen te krijgen. Verder een normale hoeveelheid fruit en groente. Als je niet minstens 2500 kcal binnenkrijgt per dag met jouw lengte en leeftijd raak je op termijn wel ondervoed. Dat kan ook zorgen voor futloosheid, vanzelfsprekend.

Mam heeft de arts gebeld voor de eetlust. Hij ging alle opties bekijken en maandag zou hij ons terug bellen. Ik heb een voedingsschema thuis, als ik die compleet volg zit ik op 3900 gezonde calorieën.

Ik heb slechts een keer gevraagd of ik medicatie kon krijgen en hij ging hier mee akkoord in overleg met m'n oude psycholoog. M'n vader heeft ook add, alleen hij krijgt de maximum hoeveelheid ritalin, zo erg heb ik het niet.

De uitleg over dat ik zo in feite normaal ben doet me eigenlijk veel goed, ik heb het op die manier eigenlijk nog nooit bekeken.

Ik zou het liefst er mee doorgaan. Het geeft zo'n grote verbetering in m'n leven. Iedere dag vermoeid zijn is verschrikkelijk. Toch gaat de gezondheid voor dus ik hoop dat ik alles onder controle kan krijgen.

Wat ik zelf zou doen is alleen je dosering nemen op de momenten als je het echt nodig hebt. Bijvoorbeeld (in aanloop van) een toets/tentamen, of bij een presentatie. Volgens mij leent dexamfetamine zich erg goed voor dit geintje.

Ikzelf heb ook een tijdje geprobeerd wat ik hier boven geschreven heb, en dat beviel mij eigenlijk best wel goed. Het is geen schande dat je baat hebt bij een medicijn, en als de arts vind dat je dit dagelijks kunt gebruiken acht hij de voordelen groter dan de nadelen. Als je bang bent voor je gezondheid, vergeet dan vooral ook je mentale gezondheid niet mee te rekenen. Die vind ik zelf nog veel belangrijker dan de lichamelijke.

En je zou ook nog altijd een afspraak met de arts kunnen maken om te vragen of hij je kan uitleggen wat voor gezondheidrisico's dit met zich meebrengt.

Fool zei:

Wat ik zelf zou doen is alleen je dosering nemen op de momenten als je het echt nodig hebt. Bijvoorbeeld (in aanloop van) een toets/tentamen, of bij een presentatie. Volgens mij leent dexamfetamine zich erg goed voor dit geintje.

Ikzelf heb ook een tijdje geprobeerd wat ik hier boven geschreven heb, en dat beviel mij eigenlijk best wel goed. Het is geen schande dat je baat hebt bij een medicijn, en als de arts vind dat je dit dagelijks kunt gebruiken acht hij de voordelen groter dan de nadelen. Als je bang bent voor je gezondheid, vergeet dan vooral ook je mentale gezondheid niet mee te rekenen. Die vind ik zelf nog veel belangrijker dan de lichamelijke.

En je zou ook nog altijd een afspraak met de arts kunnen maken om te vragen of hij je kan uitleggen wat voor gezondheidrisico's dit met zich meebrengt.

Klik om te vergroten...

Ik heb dit vorig school jaar geprobeerd, alleen nemen wanneer het nodig is. Heeft me echt totaal in de problemen gebracht aangezien ik met 0.1 punt ben geslaagd. Ik leer vrijwel iedere dag eigenlijk en zonder dex sla ik amper dingen op en raak ik constant de focus kwijt. Daarnaast ben ik eigenlijk zat van het moe zijn. Het onderdrukt mijn persoonlijkheid, mensen denken vaak dat ik ongeïnteresseerd en negatief ben terwijl ik helemaal niet zo ben

Ik heb afgelopen jaar trombose gehad, zo ben ik 3 maanden achter gaan lopen op school in mijn laatste jaar. Dex heeft ervoor gezorgd dat ik 3 maanden studie in 2 weken tijd heb kunnen doen. Ook ik kan niet stilzitten of denken mensen dat ik add heb maar ik vond het op zich wel relaxed.

Probeer het alleen te doen voor je school, niet anders.

Over je eten kan je misschien een klein schemaatje maken waar je je ongeveer aan moet houden.

Het is ondertussen al iets meer dan een week geleden dat ik dit heb gepost. Ik ben in elk geval erg blij dat ik niet ben gestopt met de medicatie. Sinds vorige week lijkt m'n lichaam er een stuk meer vrede mee te hebben. Ik eet beter en heb zelfs een middagdutje kunnen doen. School gaat goed en ik begin steeds meer te accepteren dat ik het neem. Ik heb onderzocht wat ADD inhoud, wat dex precies doet en het geeft me duidelijkheid waarom ik het nou nodig heb. Met een paar weken het eetschema van 3900 gezonde calorieën weer uit de kast pakken en kijken in hoeverre het me lukt om aan te komen

Klinkt goed spongecola! Gelukkig voel je je beter nu, hou vol.

In eerste instantie werd mij methylfendiaat (Ritalin) en vervolgens dexamfetamine opgedrongen door mijn school onder dreiging van schorsing, uiteindelijk werd ik dan ook geschorst omdat ik mijn medicatie niet wilde voort zetten.

Hoe zeer ik het ook hekelde dat methylfenidaat (Ritalin) en later dexamfetamine mij werd opgedrongen kan ik niet ontkennen dat deze een aanzienlijk positief effect hadden op mijn schoolprestaties tijdens mijn middelbare schoolperiode.

Ik klaagde veel over de methylfenidaat qua bijwerkingen (al klaagde ik eigenlijk vooral omdat het mij opgedrongen werd) waarna ik een tijd dexamfetamine voorgeschreven kreeg. Ik moet zeggen dat dexamfetamine toch wel aanzienlijk veel prettiger aanvoelde dan methylfenidaat. Ik heb jaren later nog wat dexamfetamine kunnen bemachtigen via illegaal circuit maar daar is deze te prijzig om te kunnen betalen voor dagelijks gebruik.

Enkele jaren later alsnog mijn middelbare schooldiploma gehaald (havo EM) na het volgen van volwassenonderwijs. Toen ik echter begon met een HBO opleiding begon gigantisch hard op mijn bek gegaan omdat ik nooit echt naar school was gegaan, niet onder normale omstandigheden in ieder geval.

Op dat moment besloot ik uit wanhoop uit eigen initiatief weer op te starten met het gebruik van stimulanten voor school. Bij de huisarts vroeg ik om dexamfetamine maar deze weigerde mij deze voor te schrijven, kreeg wel methylfenidaat voor geschreven (40mg per dag recept).
Vervolgens haalde ik op mijn nieuwe HBO opleiding in het eerste jaar toegepaste psychologie 52 van de 60 ETCS punten, dit waar ik op mijn vorige 2 HBO opleidingen gemiddeld zo'n 10 van de 60 ETCS had gehaald.

Een zeer significant verschil dus tegen alle verwachtingen in, destijds had ik voor mezelf al geconcludeerd dat ik nooit in staat zou wezen een opleiding af te ronden, lukte het met methylfenidaat dat jaar ineens wel.
Het probleem was echter dat ik mezelf alleen nog maar kan inzetten voor school met methylfenidaat in mijn systeem waar ik dagelijks toch al snel standaard 40-60mg gebruikte.

Op een gegeven moment trok mijn lichaam de belasting van dagelijks intensief methylfenidaat niet meer, wederom 2x aan een nieuwe huisarts gevraagd of ik dexamfetamine op recept mocht, werd beide keren geweigerd.

Het jaar daarop begon ik met het gebruiken van ethylfenidaat in dezelfde doseringen als dat ik methylfenidaat gebruikte, dit doseerde ik snel en makkelijk met een zelf geknutseld sprayflesje die 10mg per spray doseert.
De ethylfenidaat voelde als een verlossing voor me destijds ten opzichte van methylfenidaat (Ritalin), dit omdat deze dezelfde gewenste effecten voorziet met aanzienlijk minder belasting op het lichaam (ethylfenidaat heeft een aanzienlijk lagere noradrenaline affiniteit dan methylfenidaat (Ritalin).

Mijn ethylfenidaat trend heeft zich zo'n anderhalf jaar voort gezet waarna ik ben over gestapt op 2-FMA, een stimulant die ik nog altijd dagelijks gebruik voor school. Ondertussen had ik wederom een nieuwe huisarts gevraagd om een dexamfetamine voorschrift, deze verwees mij door naar een psychiater om mij van voorschrift te voorzien. (nieuwe) psychiater (2 keer) gevraagd om dexamfetamine voorschrift maar weigert deze voor te schrijven en zegt dat hij mij daarvoor naar een specialist moet doorverwijzen.

Ondertussen heb ik mijn psychiater 2 maanden geleden 2 e-mails verstuurd met de vraag of deze mij wilt doorverwijzen naar een specialist voor dexamfetamine recept maar tot op de dag van vandaag geen reactie ontvangen.

Ondertussen ben ik 4-5jaar verder, gebruik ik al zo'n 3jaar dagelijks research chemicals voor de studie, heb ik zo'n 4-5 verschillende hulpverleners gevraagd om een dexamfetamine voorschrift maar heb deze nog altijd niet gekregen.

Ik heb een paar gram 2-FMA in huis liggen waarmee ik als het goed is nog zeker zo'n 2jaar mee vooruit kan totdat ik in ieder geval mijn studie heb afgerond waarmee ik zeer blij ben, 2-FMA werkt naar mijn ervaring functioneel even wenselijk als dexamfetamine maar ik vind het wel betreurenswaardig dat geen enkele hulpverlener mij tot op de dag van vandaag heeft willen helpen met een dexamfetamine voorschrift.

Excuses voor de gigantische rant, voelt voor mij ook wel even prettig om eens een keer gezegd te kunnen hebben, wellicht heb je iets aan deze informatie voor jezelf ook.

Lang verhaal kort;
In mijn geval heeft methylfenidaat en vooral dexamfetamine een zeer gewenst en positief effect op mijn studieloopbaancarrière gehad maar de kans dat je er afhankelijk van bent tot in ieder geval het moment jij je diploma hebt behaald is vrijwel zeker, en dat kan ook heel vermoeiend wezen want stimulanten vreten nou eenmaal veel energie.

Ik ga de opleiding die ik altijd al wou doen kunnen afronden, iets waar ik enkele jaren geleden nog alleen nog maar van kon dromen en nooit in geloofd zou hebben dat ik daartoe in staat zou wezen.

Ik snap je beweegredenen om dagelijks stimulanten te gebruiken voor je opleiding Jmths, zeker als dat de enige manier is waarop je een diploma kunt halen. Heb je echter al nagedacht over na je opleiding? Acht je de kans niet heel groot dat je ook voor werk stimulanten nodig gaat hebben om te kunnen functioneren?

Acht je de kans niet heel groot dat je ook voor werk stimulanten nodig gaat hebben om te kunnen functioneren?

Klik om te vergroten...

Alles waar ik intrinsiek voor gemotiveerd ben kost mij geen moeite om mij voor te motiveren.
Ik heb er voldoende vertrouwen in dat ik in de richting waarvoor ik intrinsiek gemotiveerd ben een toekomst ga kunnen opbouwen, over bestaanszekerheid heb ik me nog nooit druk gemaakt of door laten motiveren.
'Werken' ben ik niet van plan om te doen, hoe zelfingenomen dat ook mag klinken.

Het stukje papier dat diploma heet heb ik enkel nodig om een stukje vertrouwen en credit te winnen, dat ik aan mensen die mij minder goed kennen kan laten zien dat ik de capabiliteiten en zelfdiscipline beschik om ver te komen in het leven en dat mijn (toekomstige) keuzes niet gebaseerd zijn op onkunde.

Het zou niet nodig moeten wezen dat ik een diploma nodig heb om mijn dromen te kunnen verwezenlijken maar de realiteit is dat de maatschappij zoals die nu nog is vrij oppervlakkig kan wezen en dat ik zonder diploma veel kansen (en krediet) niet gegund zal worden.

Het probleem met het volgen van een opleiding voor mij ligt ook voor een groot deel bij het feit dat ik me door veel andere dingen makkelijker laat motiveren, naast mijn opleiding heb ik nog een vrij aanzienlijk aantal andere 'projecten' lopen. Een daarvan heeft alles met psychoactieve substanties temaken (kan niet wachten om mijn bachelorproef met betrekking tot 'psychofarmaceutica' te schrijven volgend jaar, haha) maar ik steek bijvoorbeeld ook een zeer aanzienlijk aantal uren in vrijwilligerswerk onder andere in de vorm van een buddytraject en participeren in een studentenraad.

Ik ga met mijn vriendinnen en vriendjes in de bossen van Groningen wonen, boekje over drugs schrijven, bossen aanleggen, politieke oorlogsvoering belijden, campinkje met unieke woonconstructies opzetten, een pot en 2C-B brouwen, een cult beginnen, etc.
Ik kan niet wachten totdat ik mijn opleiding afrond. Het liefst had ik een zelfsturende opleiding gevolgd maar hier krijg je geen erkenning voor.

Sorry dat ik je reactie nu pas zie Jmths. Ik vind het mooi om te lezen dat ik heel wat dingen herken uit je 2 verhalen. Je hebt ook dezelfde studierichting als ik, volgend jaar ga ik hoogstwaarschijnlijk beginnen met Social worker. Zou ik je wat dingen in privé kunnen vragen?

Ik vind het wel heel raar en vervelend voor je dat ze geen dexamfetamine willen voorschrijven, hadden ze hier nog redenen voor?

Misschien dat het niet zo hoort maar ik mag zelf kiezen welke medicatie de dokter me voorschrijft zonder enig onderzoek (Alleen dat de therapeut dacht dat ik add heb maar er is geen officiële diagnose) Ik begon met Ritalin, dit werkte niet goed en hij legde me daarna verschillende medicijnen voor om uit te kiezen. Ik had zelf al een en het ander aan onderzoek gedaan en ik wou graag dex, ik gaf dit aan, kreeg het recept en gebruik het sinds dien. Ik heb hier geen begeleiding bij of controles.

Jeetje Jmths, wat belachelijk dat geen enkele hulpverlener je dex wil voorschrijven. Wat geven zij als reactie op je vraag? Als ik dat soort dingen hoor kan ik alleen maar denken aan dat ik een betere hulpverlener wil zijn dan dat..
@ spongecola, Fijn dat de medicatie bij jou werkt!

Excuses voor de trage reactie, de laatste tijd was belachelijk hectisch voor me had een poos niet meer op het forum gekeken.

Je hebt ook dezelfde studierichting als ik, volgend jaar ga ik hoogstwaarschijnlijk beginnen met Social worker. Zou ik je wat dingen in privé kunnen vragen?

Klik om te vergroten...

Lijkt me leuk zelfs als ik wat vragen van je eventueel zou kunnen beantwoorden, twijfel niet om een privé bericht te sturen. Ik zal regelmatig eens een kijkje nemen of ik nog bericht heb ontvangen.

Ik vind het wel heel raar en vervelend voor je dat ze geen dexamfetamine willen voorschrijven, hadden ze hier nog redenen voor?

Klik om te vergroten...

& @ ZERO-
De reden dat ze methylfenidaat liever voorschrijven dan dexamfetamine is omdat deze minder misbruikgevoelig is. Hogere doseringen methylfenidaat geven vervelende bijwerkingen, wat bij dexamfetamine aanzienlijk minder sterk het geval is.

Methylfenidaat is amfetamine met een piperidine molecuul er aan vast geplakt, gehandicapte amfetamine zoals ik het vaak noem.
Dexamfetamine is amfetamine met een rechtsdraaiend stereoisomeer, wat plat uitgelegd inhoudt, amfetamine met minder noradrenaline affiniteit (hartslag, bloeddruk, fysieke stimulatie, eetlust onderdrukking, etc) en met hogere dopamine affiniteit.

Bij gebruik van ethylfenidaat (en 2-FMA) (in vergelijking tot methylfenidaat / Ritalin) merkte ik al wel dat ik eerder geneigd was om hogere doseringen aan te houden omdat deze minder vermoeiend / lichaamsbelastend aanvoelen.

De reden die ik vrijwel standaard kreeg dat dexamfetamine werd geweigerd is omdat deze verslavend is. Mijn eerste huisarts in Antwerpen zei letterlijk met verbaast gezicht: "Ja, maar amfetamine, dat is verslavend hé?!".
Maar veel hulpverleners hier zeggen dat het door het systeem ook gewoon heel lastig is om dexamfetamine voor te schrijven. Ik gok dat ik in Nederland gewoon pech had en dat in België de mentaliteit anders ligt (ze lijken vaak ook minder goed op de hoogte, voor mijn gevoel ook door stigma).

Het is nogal ironisch dat ik dexamfetamine in eerste instantie zo'n beetje door mijn strot heen kreeg geduwd en dat ik het nu niet meer kan krijgen. Als je online door wetenschappelijke artikelen heen bladert op dexamfetamine kun je ook de nationale richtlijnen voor de voorschrijven van dexamfetamine terug vinden. Daarin wordt heel erg de nadruk gelegd op extra aandacht voor de verslavende aspecten van dexamfetamine.
Het moment dat je er specifiek naar vraagt bent je jammer genoeg vrijwel direct potentieel misbruiker en nemen ze ook niet de moeite om na te vragen waarom de vraag.

Maar ik ga denk ik binnenkort weer eens langs mijn huisarts, nog eens vragen, eens zien of ze nee blijven zeggen.

En onthoudt je hebt bij bijna elke ziekenverzekering recht op een second opinion (gratis) kan ook nog een optie als je niet tevreden bent. Een andere arts ernaar laten kijken is een van je rechten als verzekerde.

Tijdloos zei:

En onthoudt je hebt bij bijna elke ziekenverzekering recht op een second opinion (gratis) kan ook nog een optie als je niet tevreden bent. Een andere arts ernaar laten kijken is een van je rechten als verzekerde.

Klik om te vergroten...

Ik heb ondertussen uiteindelijk toch een dexamfetamine recept. Er was een 'ruimdenkende' psycholoog die me wel wou verwijzen naar een meer 'ruim denkende' psychiater die me na 5 minuten contact een recept uit schreef.
Moeilijk gedoe om niets soms ook.

Fijn dat de psychiater je naar een meer ruimdenkende heeft gestuurd.

Snoep verstandig!