Het beste is gewoon naar je huisarts gaan en een doorverwijzing vragen voor een ADD/ADHD test. Speculeren heeft weinig zin.
Zoals acht.zes al zei klopt het niet. Veel bronnen niet. Natuurlijk bestaan er wel een aantal “symptomen” die zo goed als elke add’er heeft maar elke add’er heeft een eigen karakter, andere opvoeding gehad, andere familie of leefomgeving, andere dingen mee gemaakt etc etc. Zo via een internetsite is het echt niet vast te stellen of het wel of niet hebt. Zelfs als men zich wel laat testen komt er soms wat anders of niks uit. Iemand kan zo goed als alle op internet te vinden symptomen hebben en toch geen add hebben. Andersom ook.
Wil je echt een diagnose omdat je het echt niet kan in het leven zo? Je kan niks, niks lukt, studie ga je niet halen? Of iets? Volgens mij red je je tot nu toe wel aardig met HAVO en HBO. Misschien niet gemakkelijk of zoals anderen maar je red het toch maar mooi wel! Niet alles in het leven moet makkelijk zijn.
Of wil je een diagnose omdat je vind dat het allemaal makkelijker gaat met medicijnen op? Ik bedoel dit echt niet aanvallend hoor, zeker niet! Alleen lees ik hier en hoor ik wel om mij heen dat velen zo een diagnose of graag zouden willen of het zo draaien dat ze een arts, ja eigenlijk “overhalen” dat ze er zo last van hebben. Alleen maar om het voor zichzelf makkelijker te maken met medicijnen.
In mijn optiek is zo af en toe een x een korte periode studeren met dat soort medicijnen geen probleem, eigenlijk wel natuurlijk maar oke. Als je het voor vast gaat slikken werkt het sowieso op den duur minder of anders. Niet echt minder maar de overduidelijk scherpte en het fijne gevoel is zeker minder. De recreatieve waarde verwdijnt totaal.
En daarbij komt, wil je écht het “stempeltje” add krijgen? Ik persoonlijk weet eigenlijk al mijn hele leven dat ik adhd heb. Zeer overduidelijk, niet te ontkennen klassiek geval hahahaha, ook bij ieder ander die mij kent en ziet. Vroeger “bestond” dat nog niet en was je gewoon druk, lastig, vervelend en dom. Lullig maar zo was het toen. Ik heb mij nooit laten testen en ben dat ook niet van plan. Ik heb een “aandachtsstoornis” of hoe ze het allemaal ook mogen noemen, nou en? Moet ik dan net zo zijn als wat er van de kudde word verwacht? Ik heb er vrij goed mee leren leven, zelf, zonder speciale begeleiding op school en zonder ooit medicijnen te slikken. Met Ups en downs natuurlijk, maar elk leven heeft ups en downs.
Tegenwoordig “moet” iedereen die net even een tikkie anders is dan de ander maar een diagnose hebben, al dan niet om de pillen. Wees gewoon jezelf, niemand is raar, iedereen is anders.
Sorry voor dit ellelange epistel hahaha! Tis namelijk een onderwerp wat mij wel interesseert.