Dexamfetamine & Depressie

Even over die verhalen over dex, speed en zogenaamd het dopaminesysteem beschadigen/klem laten lopen.

Het klopt dat psychostimulantia misbruikgevoelig zijn. Maar naast recreatief gebruik met hoge doses, herdoseren en bingen heb je ook medicinaal gebruik met lage, functionele doses van een zuiver middel. ~15mg dex verspreid over een dag is heel wat anders dan veelvouden daarvan in 1x in je neus stoppen.

Vele mensen hebben baat bij dit soort medicatie dus het is belangrijk om dit verschil te zien.

Over ADHD middelen tegen depressie: In de bijsluiter van methylfenidaat staat dat het de stemming verbetert. Dat betekent natuurlijk niet dat het meteen een antidepressivum is. Maar in mijn ogen zou het wel kunnen werken tegen bepaalde symptomen van depressie zoals vermoeidheid en verminderde geestelijke en lichamelijke activiteit.

Je hebt trouwens een antidepressivum wat hier eerder is genoemd, buproprion. Dit is net zoals MPH en dex een dopamineheropnameremmer, al duurt het wat langer voor de effecten opkomen, net zoals de gebruikelijke AD's

Ik vermoed dat depressies niet alleen maar aan serotonine maar ook aan dopamineniveau's liggen. Ik gebruik zelf een SNRI die de pikzwarte dieptepunten redelijk onder controle heeft maar een NDRI zoals MPH voegt daar nog wat aan toe. Totdat het weer uitwerkt, en dat is een behoorlijk minpunt aan stimulanten, meerdere malen moeten herdoseren en in de avond "afkicken" terwijl je misschien belangrijke zaken te doen hebt.
Misschien dat ik tzt. ook eens ga kijken naar buproprion ipv hijgerige, te kort werkende middelen zoals MPH.

Senseo zei:

In een periode van 10 jaar: Behandeling onder psychologen, psychiaters en verschillende medicaties. Opname psychiatrie. Geen diagnose buiten depressie, behalve "als een label echt moet" dan eventueel mogelijk gekant richting autisme. Zwakbegaafdheid, onder gemiddeld IQ. Dubbel leven, fake gelovige moslim en laatste jaar student. Onvermogen om hoger diploma te behalen, ondanks absolute noodzaak. Levensdoelen sterk afhankelijk van hoger diploma. Moeilijk (bij voornamelijk Belgische landgenoten) om sterke diepgaande relaties te ontwikkelen. Gevangen tussen 2 culturen en als perceptie nooit in beide 100% te zullen bijhoren. Gevoel van eenzaamheid en disconnectie.

Overtuigd dat het tijd is voor iets ongewoon en drastisch. Of het nu amphetamine, ketamine, LSD of iets anders is; al is het enkel om een tijdelijke periode in het leven te kunnen overbruggen. Bv. de periode voor het behalen van een hoger onderwijsdiploma. Therapie is niet voldoende; antidepressiva is niet voldoende; off label drugs gaat niet of wordt bemoeilijkt. Alsmaar wanhopiger met wederkerende gedachten over zelfmoord. Voelt aan als randje voor complete breakdown. Ik ben dusdanig in paniek dat zelfmoord alsmaar lijkt als de enige uitweg.

Al is er reëel kans op misbruik en verkorte levensverwachting door gebruik off-label drugs, in huidige toestand haal ik leeftijd 30 zelfs niet. Rekening houdend met het feit dat de belangrijkste doodsoorzaak zelfmoord is voor leeftijd 20-29. Als de gebruikelijke behandelingen niet helpen, welke andere acute behandelingsopties zijn er?

Klik om te vergroten...

Allereerst: wat lijkt het me verschrikkelijk naar om je altijd zo te voelen, zwemmend tussen 2 culturen en je leeg voelen.
Je bent niet alleen, alleen al in mijn werk heb ik verschillende mensen ontmoet die worstelen met de vraag over wie ze nou eigenlijk zijn, vorm van identiteit zoeken en (onvoorwaardelijke) zelfacceptatie. Veelal uitingen van depressie maar het echte punt zit in de persoonlijkheid, depressie behandelen is dan symptoom bestrijding. Ik weet natuurlijk niet of dat bij jou ook speelt, wil je alleen proberen te vertellen dat je er echt niet alleen voor staat ook al voelt het wel zo en is vertrouwen in de ggz waarsch niet zo groot meer. Er kan veel bereikt worden met bijvoorbeeld schematherapie en lichaams gerichte therapie icm de juiste medicatie.
Maak me wel zorgen dat je zegt dat suïcide de enige uitweg begint te lijken. Kan je bij iemand terecht hiermee? Is de huisarts op de hoogte en kan die helpen als je echt in crisis komt?

ik kan me ook heel goed voorstellen dat je vanuit wanhoop neigt naar wat drastischere middelen. Het effect van Dex (ook voorgeschreven normale dosissen) en ritalin op de lange termijn is nog niet goed onderzocht. Ga je hierin zeker niet de les lezen want ik zie ook dat het andere zoals ATGC wel goed helpt maar hoop dat je beetje voorzichtig doet met jezelf

ketamine wordt tegenwoordig onderzocht omdat het een anti depressieve werking schijnt te kunnen hebben.
Ik kan haast niet wachten...
Op zich is suïcidaal denken een onderdeel van wat ik ervaar als ik weer een dieptepunt door moet.. maar tussen denken en doen zit nog een aardig stuk werk.
Overigens hebben veel veteranen, die het een en ander hebben meegemaakt, ook vaak dit soort depressies. Zie Dutchbat maar eens.
Wat mij overeind houdt in de donkere dagen is wel het feit, dat ik ervan uitga dat er ondanks een zeer beperkte kennissenkring er toch mensen zijn, die dit werkelijk afschuwelijk zullen vinden. Hoe dan ook.
Er zijn maar enkele mensen die in details weten waar ik ruim 6 jaar mee bezig ben geweest, maar toch.
Ik geef niet op. ( nog niet, tenminste )
Als je de hand aan jezelf slaat, dan is het nog maar de vraag , of Charon je wel mee wil nemen, zo heb ik ooit ergens gehoord.
Ik wil absoluut niet aan de linker oever van de Styx moeten blijven staan.
En dan dit nog
Suïcidale slachtoffers zullen nooit over de smalle brug Es Siret kunnen komen.
Bij het afwegen en oordelen over je daden, wordt een daad als deze je dus nooit vergeven!
Zo staat geschreven....
Ook dit risico neem ik niet. Nee.

Legio Patria Nostra zei:

Als je de hand aan jezelf slaat, dan is het nog maar de vraag , of Charon je wel mee wil nemen, zo heb ik ooit ergens gehoord.
Ik wil absoluut niet aan de linker oever van de Styx moeten blijven staan.
En dan dit nog
Suïcidale slachtoffers zullen nooit over de smalle brug Es Siret kunnen komen.
Bij het afwegen en oordelen over je daden, wordt een daad als deze je dus nooit vergeven!
Zo staat geschreven....
Ook dit risico neem ik niet. Nee.

Klik om te vergroten...

Loop je nou serieus een dode religie aan te halen om mensen van zelfmoord af te laten zien? 😄🙄
Persoonlijk zie ik liever dat mensen voor het leven kiezen vanuit hun eigen mening, niet omdat ze bang zijn voor de hel, het vagevuur of de verkeerde oever van de Styx. En als men al jaren een uitzichtloos bestaan heeft en daaronder zwaar lijdt dan mogen ze ook die andere keus maken, al ben ik er niet blij mee.

Het kan weleens goed zijn, om dit zware onderwerp eens luchtig te bezien.
Ikzelf heb ook zwarte sneeuw gezien, en zeer destructief gedacht en overwogen, ik weet waar je met dit soort gedachten doorheen moet.
Nu kunnen we met zijn allen meehuilen met de wolven in het bos, we kunnen ook eens proberen om dit juist niet te doen.
Overigens zijn deze oude "geloven" niet dood, een gedeelte van wat ik heb aangehaald komt uit de : Islam.
Dit geloof is verre van "dood".
Wanneer iemand toch de ultieme keuze wil maken, dan houdt niemand, echt niemand, hem tegen.
Maar het is wel een feit, dat in alle geloofsvormen, suïcide afgewezen wordt.
De ene geloofsvorm dreigt zwaarder, dan de andere weliswaar, maar toch.
let wel, juist in nood keren veel mensen zich tot een geloof, het spreekwoord spreekt niet voor niets van: " Nood leert bidden "!

Suïcide.
Elders hier komt er meer over aan de orde,
Deze keuze, die jaarlijks ongeveer 1500 Nederlanders maken, is uiteindelijk alleen maar te respecteren.
Zoiets doe je niet zomaar, nietwaar...

Mensen zijn als de dood voor de dood. Nog steeds en dat zal zo blijven. Daarom dat zelfmoord gestigmatiseerd zal blijven vrees ik. Zelf heb ik al een handvol pogingen achter de rug. Het is niet iets laf, het toont moed, tonnen vol moed!

Maar er zijn zoveel wegen uit het donkere bos. Van meditatie of therapie tot euthanasie bij psychisch lijden (geen idee hoe dat in NL heet). Mijn depressies bijvoorbeeld, hangen samen met mijn ziekte, en zijn daardoor biologisch van aard en moeilijker te behandelen. Maar bijna overal kom je uiteindelijk weer uit (mits begeleiding), maar dat geldt dus niet voor iedereen. Pijnpatiënten mogen al jaren zelf beslissen wanneer ze gaan. Wat is het verschil met chronische, psychische pijn??

dat is niet aan mij om te kunnen zeggen...
Ik kan mij er wel een hele goede voorstelling van maken.
En in bijzondere gevallen is ook in Nederland euthanasie bij psychisch lijden onder zeer bijzondere (zeldzame) gevallen mogelijk.
De criteria hiervoor liggen wel aanzienlijk hoger " zwaarder) om deze te kunnen krijgen.
Maar dit begrijpen, ik kan Het absoluut.
Jazeker.
En laten we wel wezen, een methode kiezen, waarbij een medemens ongewild betrokken raakt, dat vind ik verwerpelijk. Dat moet je beslist niet willen dunkt me...

Senseo zei:

In een periode van 10 jaar: Behandeling onder psychologen, psychiaters en verschillende medicaties. Opname psychiatrie. Geen diagnose buiten depressie, behalve "als een label echt moet" dan eventueel mogelijk gekant richting autisme. Zwakbegaafdheid, onder gemiddeld IQ. Dubbel leven, fake gelovige moslim en laatste jaar student. Onvermogen om hoger diploma te behalen, ondanks absolute noodzaak. Levensdoelen sterk afhankelijk van hoger diploma. Moeilijk (bij voornamelijk Belgische landgenoten) om sterke diepgaande relaties te ontwikkelen. Gevangen tussen 2 culturen en als perceptie nooit in beide 100% te zullen bijhoren. Gevoel van eenzaamheid en disconnectie.

Overtuigd dat het tijd is voor iets ongewoon en drastisch. Of het nu amphetamine, ketamine, LSD of iets anders is; al is het enkel om een tijdelijke periode in het leven te kunnen overbruggen. Bv. de periode voor het behalen van een hoger onderwijsdiploma. Therapie is niet voldoende; antidepressiva is niet voldoende; off label drugs gaat niet of wordt bemoeilijkt. Alsmaar wanhopiger met wederkerende gedachten over zelfmoord. Voelt aan als randje voor complete breakdown. Ik ben dusdanig in paniek dat zelfmoord alsmaar lijkt als de enige uitweg.

Al is er reëel kans op misbruik en verkorte levensverwachting door gebruik off-label drugs, in huidige toestand haal ik leeftijd 30 zelfs niet. Rekening houdend met het feit dat de belangrijkste doodsoorzaak zelfmoord is voor leeftijd 20-29. Als de gebruikelijke behandelingen niet helpen, welke andere acute behandelingsopties zijn er?

Klik om te vergroten...

Ten eerste, je bent niet de enige! Ik herken bijna alles wat je omschrijft alsook je toevlucht naar harddrugs. Ten tweede, laat je niet gek maken door je te vergelijken met anderen. Ten derde, stop met het luisteren naar die kritische stem in je hoofd die je zo depri houdt (bijv. je laat denken dat jij de 30 niet zult halen).

Toevallig kwam ik op deze blog en ik reageer normaliter nooit op dit soort dingen. Maar omdat ik je situatie herken hoop ik dat mijn observaties je ergens mee kunnen helpen. Je kan me ook een berichtje sturen op deze site zie ik.

Mijn “periode” begon al ca. 25 jaar terug. Toen ik 13 was, in 1998, kreeg ik na 1,5 jaar intensief onderzoek de diagnose ADHD. Een toen nog compleet onbekend begrip. Om even aan te geven hoe lang dat geleden is de highlights van 1998: eerste Harry Potter boek, de film Titanic, en de hit van Vengaboys - Boom, Boom, Boom, Boom!! Gelukkig ben ik mentaal 27 jaar.

Na jaren Ritalin gebruik ik nu ook Dexamfetamine en ik kom later even terug op drugsgebruik en therapie.

Praktisch: zolang je niet het idee hebt geholpen te zijn, blijf aub zoeken naar een beter arts. Vraag aan je huisarts een verwijzing naar een gespecialiseerde GGZ-instantie (of het equivalente in België). “Aanmeldingsklachten: stemmingsklachten, spanningsklachten, slapeloosheid, gedragsklachten, depressiviteitsklachten, en vermoedelijk een psychisch (DSM-5) aandoening. Wat mogelijk zorgt voor bepaalde patronen en gedragingen. Client heeft ADHD en eerdere medicatie heeft niet mogen baten. Client wil behandeling en ondersteuning bij het doorbreken van deze patronen. Wellicht schematherapie of psychotherapie.” (Klinkt heftiger dan het is hoor).

Maar wat ik lees over je denk ik dat je een vertekend/beschadigd/negatief zelfbeeld hebt ontwikkeld. Dat kan komen omdat je je steeds moest aanpassen, niet jezelf mocht zijn, niet begrepen werd, vaak werd gecorrigeerd, vastzitten tussen twee culturen etc. Hierdoor stel je té hoge eisen en vergelijk je bijv. jouw “slechte” prestaties met anderen. Deze conclusie trek ik om je het hebt over “dubbelleven” en een “gevoel van eenzaamheid en disconnectie” beschrijft. Deze gevoelen krijg je alleen maar als je jezelf niet accepteert, met je leuke en minder leuke dingen. ‘n Positief zelfbeeld en zelfacceptatie klinkt als een cliché, maar als je een goede (moslim) therapeute hebt en genoeg ballen hebt om te worstelen met je eenzaamheid, afwijzing, verdriet, grenzen etc. kom je op het punt dat jij niet gevangen zit tussen 2 culturen waar je nooit 100% bij zult horen. Maar op het punt bent dat jij 100% jezelf durft en mag te zijn bij beide culturen. Nou dit was even een paar honderd uur therapie in een paar zinnen. En heb echt bizar veel kennis over mezelf alsook anderen.

Over drugs en zelfmoord. Ik gebruik nu dexa, maar inmiddels misbruik ik dexa als een amfetamine. Ik zit rustig op 2x de dagelijkse dosis, 12x 5mg p.d. Heerlijk gevoel. Scherpe gedachten, energiek en ik temper de nare emoties die ik voel als het uitwerkt. Soms ook speed als me dexa op. Ook Ketamine, lekkere roes, werkt ca. 2 uur. Door deze middelen, slaap ik slechter, daardoor ben ik down en moe, daardoor gebruik ik weer meer, en dan weer slaappillen etc. Zelfmoordgedachten komen o.a. als je geen grip hebt over je emoties, en je emoties gaan de vrijeloop als je moe bent. Antidepressiva helpen amper als je niet de kern van je problemen aanpakt. Jij grijpt naar drugs omdat je niet goed geholpen wordt en je emoties even niet wil voelen. En zo beginnen de ergste verslavingen. Nu ben ik niet verslaafd omdat ik het nog in bedwang kan houden. Af en toe op feestjes

Het gebruik van ketamine, LSD, MDMA, DMT voor zelftherapie is zwaar af te raden. Dit soort zwaar gereguleerde onderzoeken werken met ‘n compleet andere dosis en is altijd onder begeleiding van meerdere artsen.

DUS: please! Zoek een andere psychiater/arts, liefst eentje met dezelfde normen en waarden, en zoek net zo lang tot je denkt “YES” we werken er nu aan de kern. Als je echt suïcidaal bent, bel een noodnummer.

Andere observatie: Je hebt geen onder gemiddeld IQ / zwakbegaafd. Dit is duidelijk te zien aan hoe je observeert, connecties legt, en je holistische schrijven. Want hoe je situaties observeert, evalueert, en correleert is buitengewoon slim. Het is jou alleen nog (!) niet gelukt om je vinger op de zere plek te leggen. Ps. Ik presteerde vroeger ook ondermaats, maar ik weet sinds 3 maanden dat ik hoogbegaafd ben met ADD.