#1
Waar : Verlaten speeltuintje.
Wanneer : 30 juli 2008
Wat: 1 portie verse mexicaanse paddo's elk
Wie: S, T, en ik
Vooraf
Zaterdagavond had ik met S zitten praten, en ergens in ons gesprek waren de woorden 'paddo's', en 'woensdag' gevallen. Daarna niets meer over gehoord, tot ik woensdagmorgen een berichtje van S kreeg, met de vraag of we nu vandaag om paddo's gingen. Na wat regelen, afgesproken met S,en om de paddo's gefietst. We brachten ook een portie mee voor T, die eerst niet ging meedoen, maar dan toch van gedacht veranderde. S en T hadden namelijk vorige week nog getript.Toen we terugkwamen nog wat te drinken gehaald, en naar de plek gereden.
Wanneer we toekwamen hebben we eerst nog gewacht op T. Er kwam nog een vriend mee met hem. Hierna kwamen er nog 3 andere vrienden van me. Het zijn stuk voor stuk mensen waar ik elke dag mee optrek, maar in dit plaatje pasten ze niet. Achteraf gezien was het wel een positief element, maar daar kom ik straks op terug.
Onset
Na het opeten van de paddo's, begonnen de eerste effecten redelijk snel. S, T en ik liepen al vrij snel rond met een smile die niet van ons gezicht te halen was. De anderen vonden het allemaal vrij komisch, maar ik stoorde me er niet meer aan.
Ik begon ook te merken dat de muziek die ik anders zo graag hoor, me eigenlijk echt niet meer kon bekoren. Ze klonk eigenlijk niet anders, maar de gevoelens die ik erbij kreeg, waren van een heel ander genre dan als ik er nuchter naar zou luisteren.
Het werd rond 18 uur, en iedereen ging naar huis om te eten. Ik had een gevoel van, nu staan we er alleen voor.
Piek
Dit was zo'n stukje van de trip, wat ik voor mijn gevoel alleen moet doorkomen. Daarom niet afgezonderd, maar gewoon met m'n ogen toe, me laten leiden door de paddo's.
Daarom was het ook beter dat iedereen vertrok.
Ik legde me met me hoofd op m'n rugzak, S lag op de glijbaan, en T zat even verder een sigaretje te rollen. Ik sloot mijn ogen, en kwam in warmere kleuren dan met m'n ogen open. Rood en geel overheersten.
Met m'n ogen toe kon ik 2 wegen inslaan. Aan de linkerkant had je een soort ovaal achtige vorm, met donkerdere roodachtige tinten. Aan de rechterkant zag ik een ronde vorm met hele warme rode en gele tinten. Hoeveel ik ook probeerde om naar de ovale vorm te kijken, ik kwam altijd weer uit aan de rechterkant
Er was 1 iets dat heel de tijd door m'n hoofd spookte. Iedereen zegt altijd, je eerste gedachte volgen. Maar je eerste gedachte vind ik dikwijls te gemakkelijk gezocht, of je zegt hem om mensen te imponeren. De dag ervoor had ik bij D aan het kampvuur gezeten, en wat gedronken. Ik had nog 1 biertje over, en ik zei dat ik dat thuis wel ging opdrinken. Maar toen ik thuiskwam heb ik gewoon nog iets gegeten, en wat spuitwater gedronken. En zo gaat het eigenlijk altijd.
Dus je eerste gedachte is ik ga thuis nog dat biertje opdrinken, maar eigenlijk wist ik diep vanbinnen dat ik dat biertje helemaal niet ging opdrinken. Maar gewoon nog iets fris ging nemen, en dan gaan slapen. Ik weet dat dit natuurlijk niet voor iedereen zo is, maar voor mezelf klopt dit eigenlijk wel. Dit is zoiets dat ik in de toekomst nog, vaak aan zal denken als ik iets ga zeggen.
Hierna was de grootste vlaag over. T en ik dachten alletwee op hetzelfde moment om een jointje te roken. We deden er niet zoveel in, het was eigenlijk puur voor de smaak. Maar hij smaakte wel goddelijk.
Wat me ook heel erg bijgebleven is, is het liedje I'm in Love van de Audio bullies. Hierbij heb ik heel wat personen van m'n vriendenkring als het ware gescand. En van iedereen een beeld gemaakt. Er behoren maar een paar mensen tot de "harde kern" als het ware. Maar in die harde kern zijn er ook personen die je niet op kan rekenen. Waarom heb ze dan toch tot die harde kern behoren is iets waar ik geen antwoord op gevonden heb, maar dat ik toch nog graag eens zou uitvissen.
Daarond heb je de mensen die niet tot die kern behoren. En waarvan ik denk dat, als het erop aankomt je meer aan die personen hebt. Omdat je ook echt op ze kunt rekenen.
Comedown
Het was inmiddels rond 20.00 uur geworden, en de trip begon te minderen. We hadden de paddo's immers rond 17.40 opgegeten.
We verlaten ons plekje, begeven ons even in het drukke verkeer, om dan lekker langs het water te gaan zitten, met de ondergaande zon. Het zwemmen in het water voelde ook aan als een soort bevrijding. Er zijn nog mensen gekomen, waarmee we dan nog wat jointjes gerookt hebben, en wat hebben nagepraat.
Het leukste vond ik om de mensen te beoordelen die aan de overkant reden. Ik zag een klein jongentje, op een fiets met steunwieltjes, hij reed ver voor zijn ouders uit. Ik kon als het ware precies voelen wat dat jongentje dacht. Hij keek nog eens om, precies om te tonen aan zijn ouders hoe goed hij al kon fietsen.
Zijn ouders kijken dan vol genoegen naar hun zoontje. Maar dan zien ze ons zitten aan de overkant, en beseffen ze dat hun klein zoontje, op z'n fietsje met steunwieltjes ook wel volwassen zal worden. En dat de jeugd niet altijd zo'n gemakkelijke periode zal zijn, maar dat het een periode is in het leven waar je doorheen moet. Maar toch, de papa kijkt weer voor hem, en beseft dat hij toch altijd trots zal bijven op zijn zoon.
Toen iedereen hier was had ik een gevoel van, de mensen steunen je als het ware in het begin, daarna verlaten ze je, en moet je alleen je trip doormaken. Maar op het einde voelde ik me herboren, en komt iedereen weer terug. Om weer samen te kunnen praten, en te lachen.
Nawoord
Ik weet dat het niet altijd zo goed getypt is, en vergeef me van eventuele schrijffouten. Ook zijn sommige dingen vaag beschreven, maar zou ik alles opschrijven denk ik dat ik hier morgen nog zit. Nu pas besef ik ook hoe moeilijk het is om zo'n tripreport neer te schrijven. Daarom een dikke pluim voor voor alle die-hard drugsforumers (bestaat dat woord eigenlijk wel?) die zotte tripreports schrijven.
Mvg, en tot de volgende !
Wanneer : 30 juli 2008
Wat: 1 portie verse mexicaanse paddo's elk
Wie: S, T, en ik
Vooraf
Zaterdagavond had ik met S zitten praten, en ergens in ons gesprek waren de woorden 'paddo's', en 'woensdag' gevallen. Daarna niets meer over gehoord, tot ik woensdagmorgen een berichtje van S kreeg, met de vraag of we nu vandaag om paddo's gingen. Na wat regelen, afgesproken met S,en om de paddo's gefietst. We brachten ook een portie mee voor T, die eerst niet ging meedoen, maar dan toch van gedacht veranderde. S en T hadden namelijk vorige week nog getript.Toen we terugkwamen nog wat te drinken gehaald, en naar de plek gereden.
Wanneer we toekwamen hebben we eerst nog gewacht op T. Er kwam nog een vriend mee met hem. Hierna kwamen er nog 3 andere vrienden van me. Het zijn stuk voor stuk mensen waar ik elke dag mee optrek, maar in dit plaatje pasten ze niet. Achteraf gezien was het wel een positief element, maar daar kom ik straks op terug.
Onset
Na het opeten van de paddo's, begonnen de eerste effecten redelijk snel. S, T en ik liepen al vrij snel rond met een smile die niet van ons gezicht te halen was. De anderen vonden het allemaal vrij komisch, maar ik stoorde me er niet meer aan.
Ik begon ook te merken dat de muziek die ik anders zo graag hoor, me eigenlijk echt niet meer kon bekoren. Ze klonk eigenlijk niet anders, maar de gevoelens die ik erbij kreeg, waren van een heel ander genre dan als ik er nuchter naar zou luisteren.
Het werd rond 18 uur, en iedereen ging naar huis om te eten. Ik had een gevoel van, nu staan we er alleen voor.
Piek
Dit was zo'n stukje van de trip, wat ik voor mijn gevoel alleen moet doorkomen. Daarom niet afgezonderd, maar gewoon met m'n ogen toe, me laten leiden door de paddo's.
Daarom was het ook beter dat iedereen vertrok.
Ik legde me met me hoofd op m'n rugzak, S lag op de glijbaan, en T zat even verder een sigaretje te rollen. Ik sloot mijn ogen, en kwam in warmere kleuren dan met m'n ogen open. Rood en geel overheersten.
Met m'n ogen toe kon ik 2 wegen inslaan. Aan de linkerkant had je een soort ovaal achtige vorm, met donkerdere roodachtige tinten. Aan de rechterkant zag ik een ronde vorm met hele warme rode en gele tinten. Hoeveel ik ook probeerde om naar de ovale vorm te kijken, ik kwam altijd weer uit aan de rechterkant
Er was 1 iets dat heel de tijd door m'n hoofd spookte. Iedereen zegt altijd, je eerste gedachte volgen. Maar je eerste gedachte vind ik dikwijls te gemakkelijk gezocht, of je zegt hem om mensen te imponeren. De dag ervoor had ik bij D aan het kampvuur gezeten, en wat gedronken. Ik had nog 1 biertje over, en ik zei dat ik dat thuis wel ging opdrinken. Maar toen ik thuiskwam heb ik gewoon nog iets gegeten, en wat spuitwater gedronken. En zo gaat het eigenlijk altijd.
Dus je eerste gedachte is ik ga thuis nog dat biertje opdrinken, maar eigenlijk wist ik diep vanbinnen dat ik dat biertje helemaal niet ging opdrinken. Maar gewoon nog iets fris ging nemen, en dan gaan slapen. Ik weet dat dit natuurlijk niet voor iedereen zo is, maar voor mezelf klopt dit eigenlijk wel. Dit is zoiets dat ik in de toekomst nog, vaak aan zal denken als ik iets ga zeggen.
Hierna was de grootste vlaag over. T en ik dachten alletwee op hetzelfde moment om een jointje te roken. We deden er niet zoveel in, het was eigenlijk puur voor de smaak. Maar hij smaakte wel goddelijk.
Wat me ook heel erg bijgebleven is, is het liedje I'm in Love van de Audio bullies. Hierbij heb ik heel wat personen van m'n vriendenkring als het ware gescand. En van iedereen een beeld gemaakt. Er behoren maar een paar mensen tot de "harde kern" als het ware. Maar in die harde kern zijn er ook personen die je niet op kan rekenen. Waarom heb ze dan toch tot die harde kern behoren is iets waar ik geen antwoord op gevonden heb, maar dat ik toch nog graag eens zou uitvissen.
Daarond heb je de mensen die niet tot die kern behoren. En waarvan ik denk dat, als het erop aankomt je meer aan die personen hebt. Omdat je ook echt op ze kunt rekenen.
Comedown
Het was inmiddels rond 20.00 uur geworden, en de trip begon te minderen. We hadden de paddo's immers rond 17.40 opgegeten.
We verlaten ons plekje, begeven ons even in het drukke verkeer, om dan lekker langs het water te gaan zitten, met de ondergaande zon. Het zwemmen in het water voelde ook aan als een soort bevrijding. Er zijn nog mensen gekomen, waarmee we dan nog wat jointjes gerookt hebben, en wat hebben nagepraat.
Het leukste vond ik om de mensen te beoordelen die aan de overkant reden. Ik zag een klein jongentje, op een fiets met steunwieltjes, hij reed ver voor zijn ouders uit. Ik kon als het ware precies voelen wat dat jongentje dacht. Hij keek nog eens om, precies om te tonen aan zijn ouders hoe goed hij al kon fietsen.
Zijn ouders kijken dan vol genoegen naar hun zoontje. Maar dan zien ze ons zitten aan de overkant, en beseffen ze dat hun klein zoontje, op z'n fietsje met steunwieltjes ook wel volwassen zal worden. En dat de jeugd niet altijd zo'n gemakkelijke periode zal zijn, maar dat het een periode is in het leven waar je doorheen moet. Maar toch, de papa kijkt weer voor hem, en beseft dat hij toch altijd trots zal bijven op zijn zoon.
Toen iedereen hier was had ik een gevoel van, de mensen steunen je als het ware in het begin, daarna verlaten ze je, en moet je alleen je trip doormaken. Maar op het einde voelde ik me herboren, en komt iedereen weer terug. Om weer samen te kunnen praten, en te lachen.
Nawoord
Ik weet dat het niet altijd zo goed getypt is, en vergeef me van eventuele schrijffouten. Ook zijn sommige dingen vaag beschreven, maar zou ik alles opschrijven denk ik dat ik hier morgen nog zit. Nu pas besef ik ook hoe moeilijk het is om zo'n tripreport neer te schrijven. Daarom een dikke pluim voor voor alle die-hard drugsforumers (bestaat dat woord eigenlijk wel?) die zotte tripreports schrijven.
Mvg, en tot de volgende !
