#1
Gebruikte drug: 2/3e portie Hawaïaanse paddo’s.
Trippers: J. F. en ik; T.
Tripsitters: 0.
Locatie: Het bos van vlieland.
Dag: Donderdag 24 juli.
Het halen van de paddo’s. (Woensdag)
Vorige week woensdag was ik om 5 uur klaar met werken. Ik had al besloten om de paddo’s na mijn werk te halen. Dit zou mijn eerste keer worden, J. en F. waren wel al ervaren. We hadden uiteindelijk de keuze gemaakt om ieder 2/3e portie te nemen.
Ik kwam de shop binnen en vroeg om 2 porties hawaïaanse paddestoelen. De medewerker vertelde me dat hij alleen nog gedroogde hawaïaanse had. Hij had deze verstopt onder zijn kassa (ze zijn immers verboden en als de politie een inval doet wil je daar niet op betrapt worden). De man vroeg mij gek genoeg totaal niet of ik voorgelicht was en of ik er wel klaar voor was, en ik kon ze gelijk afrekenen.
Aankomst op Vlieland en de inname. (Donderdag)
Donderdagochtend vroeg had ik met J. afgesproken op Leiden centraal, we zouden samen verder reizen naar Vlieland. Eenmaal daar aangekomen was het weer niet supergoed, maar ook niet erg slecht. J. had nog zo zijn twijfels over of hij wel die dag wilde trippen, omdat hij zich niet op z’n max voelde. Er bestonden nog twijfels of de trip die dag zou plaatsvinden, maar omdat we dachten dat het weer op vrijdag alleen maar slechter zou zijn, hebben we uiteindelijk toch getript. J. kocht wat eten (we hadden de hele dag gevast ivm de trip, dus hij was erg duf), en we gingen het bos in. J. at nog iets en voelde zich een stuk beter. We fietsen nog ongeveer een half uurtje opzoek naar een goede plek om de paddo’s in te nemen. Op een gegeven moment kwamen we langs een weg waar we onze fietsen neerzette. We liepen het bos in en gingen op een plek zitten. We hebben nog een kwartiertje gemediteerd, en toen de paddo’s ingenomen. Gedroogde hawaïaantjes dus. Ik vond ze niet erg vies, ze smaakten een beetje naar drop. Ik had er in ieder geval geen problemen mee ze weg te kauwen. We draaiden nog een aantal joints voor tijdens de trip, en besloten een stukje te lopen. Dankzij het vasten begon de coming up al behoorlijk snel.
De trip.
Er liggen in de bossen van Vlieland ongelofelijk veel naalden. Deze naalden werden nog een stukje meer oranje dan ze al waren, en omdat ze in zulke grote hoeveelheden op de grond lagen, werd ik er enigszins door overdonderd. Na een tijdje lopen kwamen we bij een behoorlijk spacent stukje landschap waar de grond heel heuvelachtig was. Het viel ieder van ons op hoe raar en –op de een of andere manier- individueel sommige bomen er uitzagen. Ook was er een stuk grond waar heel veel dennenappels in de grond gestoken leken te zijn. Ook dit zag er wel heel vreemd en beangstigend uit. Op dit moment zaten we nog niet op de piek van de trip en ik weet nog dat ik al lachend zei; “Uit voorzorgsmaatregelen kunnen we hier beter niet gaan zitten”.
We liepen nog een stukje verder en gingen op een bankje zitten. Er liepen nog mensen langs, de nodige lachkicks volgde en we lulden nog wat verder.
We besloten weer verder te gaan lopen, we hadden inmiddels besloten naar het strand te gaan. Ik merkte aan mezelf dat ik heel erg ongecoördineerd was. Ik merkte ook dat ik constant wel iets in mijn handen had (een bloemetje of een blaadje) en vond het heel vervelend (maar ook wel grappig) dat ik er niet mee kon stoppen. Elke keer als ik het blaadje of bloemetje weg had gegooid, betrapte ik mezelf 2 minuten later met weer een blaadje in mijn handen die ik totaal onbewust geplukt had.
Onderweg waren J. en F. met elkaar aan het praten, en ik was iets van 3 meter achter hun gaan lopen. Ik nam even een momentje voor mezelf en kreeg een heel erg filosofisch moment voor een vriend van ons. Ik stelde me voor hoe erg ik het wel niet zou waarderen als hij toen onder ons was, en hoe gezellig het me wel niet leek. Ik vond dat deze vriend altijd zo zichzelf was, andere mensen zo vrolijk kon maken terwijl hij dat zelf niet altijd was. Ik kreeg gewoon een overweldigend gevoel van waardering voor hem. Een mooi moment tijdens de trip dus.
Tijdens het lopen viel ons ook op dat het pad waar we op liggen toch wel heel erg blauw was, en het pad werd alleen nog maar blauwer hoe langer je ernaar keek.
Toen we eenmaal uit het bos waren keken we uit over een gigantische duinvlakte, dit beschouwden we alle 3 als zeer fascinerend, we vonden het echt prachtig. J. besloot de duinen in te rennen, we genoten van het moment en waren nog lang gefascineerd door het uitzicht.
Het ging echter wel regenen, maar we besloten dat dit niet zo erg was. We hadden immers geen reden om het vervelend te vinden dat het regende. We probeerden te bedenken waarom we dit vervelend vonden, en kwamen erop uit dat het vervelend was omdat we nat werden. Maar waarom was het vervelend dat je nat was? Wat is er erg aan om nat te zijn? Hier konden we niet over uit komen en we besloten dat we het wel prima vonden dat het regende. (En volgens mij is dat echt een typisch paddo momentje). We wouden in eerste instantie naar het strand, maar halverwege wouden we ergens anders heen, namelijk een heel mooie plek in de duinen die we nog kenden van andere jaren Vlielandbezoek.
We hebben nog wat geblowd en liepen terug het bos in om de droogheid op te zoeken (het begon harder te regenen en DAT vonden we wel erg). We hebben nog heel lang in het bos gezeten, heeeeeeeeeeeeeeel erg veel slap geluld. Echt aan een stuk door. Vooral F. was lekker bezig, hij heeft ongeveer de volle 5 uur dat de trip duurde gepraat. Niet dat dit erg was, het was zelfs zeer grappig. Hier heb ik ook een beetje de tijd genomen om wat van de visuele aspecten van de trip te genieten, ik zag vooral veel patronen, als ik goed me best deed kon ik op de grond met behulp van de voorwerpen die erop lagen, aparte ruimtes zien. Dit is echter onmogelijk te omschrijven, en ik verwacht ook niet dat jullie het begrijpen.
Na het chillen op deze spot in het bos zijn we opzoek gegaan naar onze fietsen. We hadden ons gevoel voor richting echt in zijn geheel verloren, dus zijn maar wat gaan lopen met de hoop op onze fietsen uit te komen.. Na ongeveer anderhalf a 2 uur zoeken vonden we ze uiteindelijk. Het zoeken naar de fietsen was echter niet vervelend, we beschouwden het als een goede uitdaging. Eenmaal gevonden gingen we terug naar de camping, hier hebben we nog wat nagepraat en de werkzame stoffen werkten uit.
Reflectie
Uiteindelijk vond ik het een heel geslaagde eerste trip. Ik had echter wel meer verwacht van het visuele aspect van de paddo, deze speelde niet zo´n grote rol. Volgende keer kies ik denk ik voor een heel portie, om eens flink diep te gaan. Zeker omdat het Hawaïaantjes waren had ik meer verwacht van het visuele aspect.
Einde.
Trippers: J. F. en ik; T.
Tripsitters: 0.
Locatie: Het bos van vlieland.
Dag: Donderdag 24 juli.
Het halen van de paddo’s. (Woensdag)
Vorige week woensdag was ik om 5 uur klaar met werken. Ik had al besloten om de paddo’s na mijn werk te halen. Dit zou mijn eerste keer worden, J. en F. waren wel al ervaren. We hadden uiteindelijk de keuze gemaakt om ieder 2/3e portie te nemen.
Ik kwam de shop binnen en vroeg om 2 porties hawaïaanse paddestoelen. De medewerker vertelde me dat hij alleen nog gedroogde hawaïaanse had. Hij had deze verstopt onder zijn kassa (ze zijn immers verboden en als de politie een inval doet wil je daar niet op betrapt worden). De man vroeg mij gek genoeg totaal niet of ik voorgelicht was en of ik er wel klaar voor was, en ik kon ze gelijk afrekenen.
Aankomst op Vlieland en de inname. (Donderdag)
Donderdagochtend vroeg had ik met J. afgesproken op Leiden centraal, we zouden samen verder reizen naar Vlieland. Eenmaal daar aangekomen was het weer niet supergoed, maar ook niet erg slecht. J. had nog zo zijn twijfels over of hij wel die dag wilde trippen, omdat hij zich niet op z’n max voelde. Er bestonden nog twijfels of de trip die dag zou plaatsvinden, maar omdat we dachten dat het weer op vrijdag alleen maar slechter zou zijn, hebben we uiteindelijk toch getript. J. kocht wat eten (we hadden de hele dag gevast ivm de trip, dus hij was erg duf), en we gingen het bos in. J. at nog iets en voelde zich een stuk beter. We fietsen nog ongeveer een half uurtje opzoek naar een goede plek om de paddo’s in te nemen. Op een gegeven moment kwamen we langs een weg waar we onze fietsen neerzette. We liepen het bos in en gingen op een plek zitten. We hebben nog een kwartiertje gemediteerd, en toen de paddo’s ingenomen. Gedroogde hawaïaantjes dus. Ik vond ze niet erg vies, ze smaakten een beetje naar drop. Ik had er in ieder geval geen problemen mee ze weg te kauwen. We draaiden nog een aantal joints voor tijdens de trip, en besloten een stukje te lopen. Dankzij het vasten begon de coming up al behoorlijk snel.
De trip.
Er liggen in de bossen van Vlieland ongelofelijk veel naalden. Deze naalden werden nog een stukje meer oranje dan ze al waren, en omdat ze in zulke grote hoeveelheden op de grond lagen, werd ik er enigszins door overdonderd. Na een tijdje lopen kwamen we bij een behoorlijk spacent stukje landschap waar de grond heel heuvelachtig was. Het viel ieder van ons op hoe raar en –op de een of andere manier- individueel sommige bomen er uitzagen. Ook was er een stuk grond waar heel veel dennenappels in de grond gestoken leken te zijn. Ook dit zag er wel heel vreemd en beangstigend uit. Op dit moment zaten we nog niet op de piek van de trip en ik weet nog dat ik al lachend zei; “Uit voorzorgsmaatregelen kunnen we hier beter niet gaan zitten”.
We liepen nog een stukje verder en gingen op een bankje zitten. Er liepen nog mensen langs, de nodige lachkicks volgde en we lulden nog wat verder.
We besloten weer verder te gaan lopen, we hadden inmiddels besloten naar het strand te gaan. Ik merkte aan mezelf dat ik heel erg ongecoördineerd was. Ik merkte ook dat ik constant wel iets in mijn handen had (een bloemetje of een blaadje) en vond het heel vervelend (maar ook wel grappig) dat ik er niet mee kon stoppen. Elke keer als ik het blaadje of bloemetje weg had gegooid, betrapte ik mezelf 2 minuten later met weer een blaadje in mijn handen die ik totaal onbewust geplukt had.
Onderweg waren J. en F. met elkaar aan het praten, en ik was iets van 3 meter achter hun gaan lopen. Ik nam even een momentje voor mezelf en kreeg een heel erg filosofisch moment voor een vriend van ons. Ik stelde me voor hoe erg ik het wel niet zou waarderen als hij toen onder ons was, en hoe gezellig het me wel niet leek. Ik vond dat deze vriend altijd zo zichzelf was, andere mensen zo vrolijk kon maken terwijl hij dat zelf niet altijd was. Ik kreeg gewoon een overweldigend gevoel van waardering voor hem. Een mooi moment tijdens de trip dus.
Tijdens het lopen viel ons ook op dat het pad waar we op liggen toch wel heel erg blauw was, en het pad werd alleen nog maar blauwer hoe langer je ernaar keek.
Toen we eenmaal uit het bos waren keken we uit over een gigantische duinvlakte, dit beschouwden we alle 3 als zeer fascinerend, we vonden het echt prachtig. J. besloot de duinen in te rennen, we genoten van het moment en waren nog lang gefascineerd door het uitzicht.
Het ging echter wel regenen, maar we besloten dat dit niet zo erg was. We hadden immers geen reden om het vervelend te vinden dat het regende. We probeerden te bedenken waarom we dit vervelend vonden, en kwamen erop uit dat het vervelend was omdat we nat werden. Maar waarom was het vervelend dat je nat was? Wat is er erg aan om nat te zijn? Hier konden we niet over uit komen en we besloten dat we het wel prima vonden dat het regende. (En volgens mij is dat echt een typisch paddo momentje). We wouden in eerste instantie naar het strand, maar halverwege wouden we ergens anders heen, namelijk een heel mooie plek in de duinen die we nog kenden van andere jaren Vlielandbezoek.
We hebben nog wat geblowd en liepen terug het bos in om de droogheid op te zoeken (het begon harder te regenen en DAT vonden we wel erg). We hebben nog heel lang in het bos gezeten, heeeeeeeeeeeeeeel erg veel slap geluld. Echt aan een stuk door. Vooral F. was lekker bezig, hij heeft ongeveer de volle 5 uur dat de trip duurde gepraat. Niet dat dit erg was, het was zelfs zeer grappig. Hier heb ik ook een beetje de tijd genomen om wat van de visuele aspecten van de trip te genieten, ik zag vooral veel patronen, als ik goed me best deed kon ik op de grond met behulp van de voorwerpen die erop lagen, aparte ruimtes zien. Dit is echter onmogelijk te omschrijven, en ik verwacht ook niet dat jullie het begrijpen.
Na het chillen op deze spot in het bos zijn we opzoek gegaan naar onze fietsen. We hadden ons gevoel voor richting echt in zijn geheel verloren, dus zijn maar wat gaan lopen met de hoop op onze fietsen uit te komen.. Na ongeveer anderhalf a 2 uur zoeken vonden we ze uiteindelijk. Het zoeken naar de fietsen was echter niet vervelend, we beschouwden het als een goede uitdaging. Eenmaal gevonden gingen we terug naar de camping, hier hebben we nog wat nagepraat en de werkzame stoffen werkten uit.
Reflectie
Uiteindelijk vond ik het een heel geslaagde eerste trip. Ik had echter wel meer verwacht van het visuele aspect van de paddo, deze speelde niet zo´n grote rol. Volgende keer kies ik denk ik voor een heel portie, om eens flink diep te gaan. Zeker omdat het Hawaïaantjes waren had ik meer verwacht van het visuele aspect.
Einde.
hannus