#1
Zo, Hallo ik ben nieuw hier maar lurk al een tijdje rond (kon me niet aanmelden ivm internetexplorer problemen). Een beetje een lange report, maar hier is hij dan:
Met een vriend van me sprak ik erover en hij zei dat hij het binnekort ook ging doen met een paar vrienden, dus deed ik maar met hun mee!
Omdat ik die dag niet kon kochten zij de paddo's. McKennai's waren het, nog nooit van gehoord, wist er niks van, maargoed.
That faithful day: We namen allen een bakje verse paddo's naar binnen. Flink kauwen, neus dicht en met water wegspoelen. Getverdemme wat was dat goor. Uiteindelijk toch het hele bakje naar binnengewerkt, toch best spannend, paddo's nemen.
We gingen beneden zitten, aten en dronken nog wat en toen gingen we maar lekker zitten, praten en wachten. Super-relaxede stoelen waar je lekker mee kon wiebelen. Vage schilderijen aan de muur, leuke houtnerven op de kasten en deuren. Drie grote klokken die je steeds hoorde tikken en waarvan de bel telkens ging.
En toen kickten de eerste effecten erin; Mijn mond stond de hele tijd in een enorme grijns/glimlach en ik lachte. Ik begon me zwaar te voelen, heel zwaar maar op hetzelfde moment ook superlicht. Ik wou vanalles tegelijk doen en had de heletijd het idee dat ik iets moest doen. Toch zat ik daar wel lekker en wachte ik mooi op de volgende effecten, ik voelde me super goed! De gordijnen begonnen wat heen en weer te bewegen en de lampen rij daarboven leek te schommelen. Ik wiebelde heen en weer in mn super-relax stoel en voelde me goed. Alles werd mooier!
De kast met zijn mooie houtnerf leek te druipen. De deur met de mahonie-houtnerf lichte op en leek van de deur af te staan.
Tijd voor een muziekje, ik zocht wat uit de cd's die een gozer had mee gebracht uit en daar was het: THE BEATLES!
De muziek draaide en hop het werd nog mooier. Het voelde net als de efteling (met name de droomvlucht, zo'n sfeer). De muziek paste perfect. Bij elk effect of nieuwe noot in het nummer kreeg ik kriebelige gevoelens. Toen ik een boer liet zag ik hem als het ware in de lucht en voelde get zo grappig. Ik keek rond en zie daar op het tapijt lagen hondenharen (wat later bleek). Maar ik zag prachtige patronen die oplichten in alle kleuren van de regenboog en ze zweefden onder mijn stoel door, de patronen wisselde met de maat van de muziek en werden groter en kleiner.
Alles was zo mooi. Ik voelde me zo ontzettend goed. Geen tijdsbesef meer. Mensen die ik niet kenden voelde ik een band mee. Met die vriend voelde ik een super sterke band. Alsof we elkaar door en door kenden.
Tijd voor een slokje water. Prachtig vloeiend water, het was[b/] gewoon. En nog nooit heeft water me zo lekker gesmaakt.
Maar toen ginghet fout. Na terug in mijn stoel te zijn gegaan (en een keer met zn alleen naar buiten zijn geweest) zette iemand wat cubaanse/reaggea muziek op.
De vrolijke sfeer die ik meemaakte werd bedompter en zwaarder.
Ik zat daar in mn super-relax stoel en keek wat rond en ik voelde me opeens heel paranoide. Het flippen begon, ik ging 'bad'.
Die 'periode' herinner ik me niet zo heel erg meer, maar kennelijke flipte ik redelijk erg. Ik schopte de muziek uit en kroop over de vloer en riep en huilde dat ik eruit wou, dat ik mensen wou bellen en ik herinner me iets met politie. De anderen hadden kennelijk niet van het soort visuals dat ik had en bij hun was de trip niet zo intens. Ze probeerden me rustig te maken en dat lukte wel "je moet het uitzitten, je zit er in, laat je gaan, het zijn de paddo's maar".
Het ging wel weer, maar ik voelde me nog steeds onwel dus ging ik naar boven om op bed te liggen, iets wat ik nooit had moeten doen.
Ik sleurde die vriend mee in mn ''bad" en hij kwam ook even bij me liggen, we praatten wat en hij flipte ook en ging naar zijn kamer. Ik lag daar helemaal alleen en alles ging langzaam. Tijd was er niet, ik was bang dood te gaan, Ik was bang dat het nooit meer over ging end at ik er in bleef zitten. Er kwamen gevoelens langs die ik niet kan omschrijven en die ik nooit eerder heb gehad. Toen die vriend weer rustig was moest hij van mij beloven dat hij af en toe langskwam om te kijken of ik niet dood was en of het goed met me ging.
Toen lag ik daar een tijdje, af en toe kwam hij langs en telkens vroeg ik welke dag het was en hoelat, elke keer was het antwoord hetzelfde, zo het leek. Ik werd nog paranoider dan ik al was.
Ik dacht na en dacht na en ook hier herinner ik me niet veel meer van. Wat ik me ook nog kan herinneren is dat ik dacht dat iedereen dood was en dat ik aan het dromen was van de afgelopen avond trippen (ik zou blijven pitten daar).
Toen ik naar de wc ging raakte ik in een 'mindloop'(althans, zo heet dat geloof ik). Ik maakte alles wat ik deed daar letterlijk honderden keren mee en het leek weken te duren voor mijn gevoel. Toen ik het einelijk doorhad begon ik dingen te verleggen zodat het me opviel zodat ik er misschien uit zou komen, en dat werkte. De effecten namen af en ik lande weer op mn pootjes.
I broke down and cried. Ik zat daar een halfuur in de gang op de grond te denken over alles wat was geweest.
Na lang dimdammen besloot ik maar naar huis te gaan, ik ging naar beneden en zag hun zitten. Die vriend bezorgd naar me kijkend en liet me niet gaan. Super bezorgd en zorgzaam ,maar uiteindelijk benk toch naar huis gegaan. De paddo's hadden nog een after-effect; ingebouwde GPS! De weg naar huis vond ik in één keer zonder problemen ( had het nog nooit gefietst)
En dat was mijn trip en ik moest het kwijt. Weken na de trip dacht ik er nog over na en nam ik mijn conclusies. En ik voelde me er eigenlijk alleen maar beter door. De bad trip vond ik vreselijk leerzaam om een of andere reden. En nog steeds (ondanks het bad-gaan) vond ik het een prachtigervaring, de ervaring van mijn leven. Een opening voor een nieuwe kijk en een nieuwe wereld. De paddo's zorgden ook nog eens voor een betere vriendschap tussen die vriend en mij
(en een andere betere kijk op vrienden in mn nabije omgeving). Al met al positief dus!
Over twee weken is m'n volgende paddo trip![:grin:]()
Met een vriend van me sprak ik erover en hij zei dat hij het binnekort ook ging doen met een paar vrienden, dus deed ik maar met hun mee!
Omdat ik die dag niet kon kochten zij de paddo's. McKennai's waren het, nog nooit van gehoord, wist er niks van, maargoed.
That faithful day: We namen allen een bakje verse paddo's naar binnen. Flink kauwen, neus dicht en met water wegspoelen. Getverdemme wat was dat goor. Uiteindelijk toch het hele bakje naar binnengewerkt, toch best spannend, paddo's nemen.
We gingen beneden zitten, aten en dronken nog wat en toen gingen we maar lekker zitten, praten en wachten. Super-relaxede stoelen waar je lekker mee kon wiebelen. Vage schilderijen aan de muur, leuke houtnerven op de kasten en deuren. Drie grote klokken die je steeds hoorde tikken en waarvan de bel telkens ging.
En toen kickten de eerste effecten erin; Mijn mond stond de hele tijd in een enorme grijns/glimlach en ik lachte. Ik begon me zwaar te voelen, heel zwaar maar op hetzelfde moment ook superlicht. Ik wou vanalles tegelijk doen en had de heletijd het idee dat ik iets moest doen. Toch zat ik daar wel lekker en wachte ik mooi op de volgende effecten, ik voelde me super goed! De gordijnen begonnen wat heen en weer te bewegen en de lampen rij daarboven leek te schommelen. Ik wiebelde heen en weer in mn super-relax stoel en voelde me goed. Alles werd mooier!
De kast met zijn mooie houtnerf leek te druipen. De deur met de mahonie-houtnerf lichte op en leek van de deur af te staan.
Tijd voor een muziekje, ik zocht wat uit de cd's die een gozer had mee gebracht uit en daar was het: THE BEATLES!
De muziek draaide en hop het werd nog mooier. Het voelde net als de efteling (met name de droomvlucht, zo'n sfeer). De muziek paste perfect. Bij elk effect of nieuwe noot in het nummer kreeg ik kriebelige gevoelens. Toen ik een boer liet zag ik hem als het ware in de lucht en voelde get zo grappig. Ik keek rond en zie daar op het tapijt lagen hondenharen (wat later bleek). Maar ik zag prachtige patronen die oplichten in alle kleuren van de regenboog en ze zweefden onder mijn stoel door, de patronen wisselde met de maat van de muziek en werden groter en kleiner.
Alles was zo mooi. Ik voelde me zo ontzettend goed. Geen tijdsbesef meer. Mensen die ik niet kenden voelde ik een band mee. Met die vriend voelde ik een super sterke band. Alsof we elkaar door en door kenden.
Tijd voor een slokje water. Prachtig vloeiend water, het was[b/] gewoon. En nog nooit heeft water me zo lekker gesmaakt.
Maar toen ginghet fout. Na terug in mijn stoel te zijn gegaan (en een keer met zn alleen naar buiten zijn geweest) zette iemand wat cubaanse/reaggea muziek op.
De vrolijke sfeer die ik meemaakte werd bedompter en zwaarder.
Ik zat daar in mn super-relax stoel en keek wat rond en ik voelde me opeens heel paranoide. Het flippen begon, ik ging 'bad'.
Die 'periode' herinner ik me niet zo heel erg meer, maar kennelijke flipte ik redelijk erg. Ik schopte de muziek uit en kroop over de vloer en riep en huilde dat ik eruit wou, dat ik mensen wou bellen en ik herinner me iets met politie. De anderen hadden kennelijk niet van het soort visuals dat ik had en bij hun was de trip niet zo intens. Ze probeerden me rustig te maken en dat lukte wel "je moet het uitzitten, je zit er in, laat je gaan, het zijn de paddo's maar".
Het ging wel weer, maar ik voelde me nog steeds onwel dus ging ik naar boven om op bed te liggen, iets wat ik nooit had moeten doen.
Ik sleurde die vriend mee in mn ''bad" en hij kwam ook even bij me liggen, we praatten wat en hij flipte ook en ging naar zijn kamer. Ik lag daar helemaal alleen en alles ging langzaam. Tijd was er niet, ik was bang dood te gaan, Ik was bang dat het nooit meer over ging end at ik er in bleef zitten. Er kwamen gevoelens langs die ik niet kan omschrijven en die ik nooit eerder heb gehad. Toen die vriend weer rustig was moest hij van mij beloven dat hij af en toe langskwam om te kijken of ik niet dood was en of het goed met me ging.
Toen lag ik daar een tijdje, af en toe kwam hij langs en telkens vroeg ik welke dag het was en hoelat, elke keer was het antwoord hetzelfde, zo het leek. Ik werd nog paranoider dan ik al was.
Ik dacht na en dacht na en ook hier herinner ik me niet veel meer van. Wat ik me ook nog kan herinneren is dat ik dacht dat iedereen dood was en dat ik aan het dromen was van de afgelopen avond trippen (ik zou blijven pitten daar).
Toen ik naar de wc ging raakte ik in een 'mindloop'(althans, zo heet dat geloof ik). Ik maakte alles wat ik deed daar letterlijk honderden keren mee en het leek weken te duren voor mijn gevoel. Toen ik het einelijk doorhad begon ik dingen te verleggen zodat het me opviel zodat ik er misschien uit zou komen, en dat werkte. De effecten namen af en ik lande weer op mn pootjes.
I broke down and cried. Ik zat daar een halfuur in de gang op de grond te denken over alles wat was geweest.
Na lang dimdammen besloot ik maar naar huis te gaan, ik ging naar beneden en zag hun zitten. Die vriend bezorgd naar me kijkend en liet me niet gaan. Super bezorgd en zorgzaam ,maar uiteindelijk benk toch naar huis gegaan. De paddo's hadden nog een after-effect; ingebouwde GPS! De weg naar huis vond ik in één keer zonder problemen ( had het nog nooit gefietst)
En dat was mijn trip en ik moest het kwijt. Weken na de trip dacht ik er nog over na en nam ik mijn conclusies. En ik voelde me er eigenlijk alleen maar beter door. De bad trip vond ik vreselijk leerzaam om een of andere reden. En nog steeds (ondanks het bad-gaan) vond ik het een prachtigervaring, de ervaring van mijn leven. Een opening voor een nieuwe kijk en een nieuwe wereld. De paddo's zorgden ook nog eens voor een betere vriendschap tussen die vriend en mij
Over twee weken is m'n volgende paddo trip