Into utOpiates
Drug: Oxycodone (krachtig synthetisch opiaat)
Dosis: 20 mg
Route van administratie: Intranasaal
Set: Psychisch erg goed, fysiek in vrij ernstige pijn
Setting: Thuis
Eerdere ervaring opiaten: Codeine
Note: De tijden kloppen misschien niet helemaal, ik was behoorlijk tijdsbesef kwijt, dit zijn schattingen..
Een tijd geleden ging L, een vriendin van mij naar de VS - gescheiden ouders, en vader woont in de VS. Wetende dat de VS van alles en nog wat voor de meest vage en uiteenlopende kwalen, en er een hele recreatieve-pijnstillerscultuur bloeit, zei ik half sarcastisch half serieus "neem nog wat dope uit pharmaland voor me mee, shit die je hier niet hebt."
Een maand later was ze er weer, met 3 pilletjes van 10 mg; Volgens haar werden het "big percs" genoemd, met de vage omschrijving van de dealer "the king of downers" - hmm, klonk interresant. Na wat meer informatie bleek dat het hier om Perocet(Merknaam) ging, oftewel oxycodone, een van de sterkste en meest potente synthetische opiaten. Het leek me opzich te veel van het goede; Ik besloot ze maar te bewaren voor mocht ik een keer enorm veel pijn hebben, of iemand anders geintereseerd was. Ook had ik de beschrijving "made morphine it's bitch" gelezen in een report ervan, wat me ook iewat bezorgd had gemaakt.
Echter, een tijd later had ik een nare crash waarbij ik met m'n rug tegen de stoeprand aan ramde - enorm veel pijn die maar niet over ging, en ik moest wachten tot morgen om de huisarts te zien. De pijn was vrij ondoenlijk; Paracetamol hielp niks, en ik wist al dat slapen geen optie was met zoveel pijn, zonder mezelf KO te slaan met 5-10 mg lorazepam.
Ik twijfelde om naar de apotheek te fietsen om een flesje codeine te kopen (wetende dat dit ook een pijnstiller is, al wordt het verkocht als hoestdrank - het heeft geen andere actieve stoffen) - en bedacht me ineens dat ik oxycodone had. En wat is dat? Een pijnstiller, en tegelijk een excuus het eens te proberen. Na op erowid te zien dat 10 als een matig zware dosis bij nasaal gebruik, wat het meest voorkomt (als je het doet doe je het ook maar goed zal ik maar zeggen) voor iemand zonder tollerantie (maar echter nog ruim in de veilige marge qua overdosis zit gelukkig), brak ik zorgvuldig het kleine pilletje tot fijnstof. Folie eroverheen, hard glazen potje pakken en stampen maar, tot ik superfijn-fijner dan poedersuiker poeder had, en toen nog wat gehakt en gestampt, om hierna m'n neus grondig schoon te snuiten, wat zout water in m'n neusholte te sprayen (om de boel goed schoon te maken), en een snuif te nemen van kruidvats vapo-zalf voor vrije luchtwegen - de nös was er klaar voor!
Verdeeld over 2 lange lijntjes (damn, zo'n pil is veel meer poeder dan verwacht, neem ik 2 diepe snuiven - het brandt niet echt, maar voelt ook niet echt confortabel - vooral alsof er bakmeel in je neus zit (bah, bindmiddelen..). Dit gevoel is echter binnen 20 seconden weg, omdat mn neus goed schoon, open en vochtig was - alles wordt netjes opgenomen.
Na ong 4. minuten voel ik iets, al weet ik niet of het placebo is - maar het is niet wat ik wil voelen, de pijn is nog steeds aanwezig, maar ik voel me ENORM misselijk, en wat zwakjes; Ik doe moeite niet m'n hele maaginhoud (die toen ook leeg was, dus maagzuur kotsen leek me nog minder fijn) niet als een projectiel tegen de monitor uit te spugen. Tegelijkertijd krijg ik overal jeuk - alsof er kleine beesten in mn aderen rondrennen. AARGHH!!
Na 10 minuten pure elende, en bijna een paniekaanval neemt de misselijkheid snel af, en de jeuk tot een tollereerbare grens. Ik kijk om me heen, en ik merk wat vreemds. Een soort laken dat over alles hangt - echter, dit is geen visual, of hallucinatie, ik zie alles nog hetzelfde - het is gewoon. Als ik wil plaatsen wat dit laken is, kom ik uit op "nietsheid". Pure nothingness - en dit gevoel is immers ook al tot mij doorgedrongen. Ik voel hele erge apathie, niks ter wereld boeit, is interresant of naar. Zelfs het gevoel dat ik volledig apathisch ben boeit niet - of het zo is of niet, het is om het even. "Ok, dit is het dan" was mijn gedachte - hier begint de werking dus pas..
Zo'n 10 minuten later merk ik dat de nietsheid sterker wordt. Overheersend, een trilling van warme apathie die steeds sterker wordt, eerst zijn het trillingen, maar het lijken golven te worden. De pijn is nog wel *ergens* aanwezig, maar boeit totaal niet. Sterker nog, zelfs de pijn is confortabel, alles wat ik voel is confortabel. Het hardste stuk koud, vochtig staal voelt als een chibi-kussentje dat met enorme japanse animatieogen met ware liefde m'n hand knuffelt. Niet dat ik dat *ZAG*, nogmaals er waren geen visuals, maar zo voelde ik het. Hierna wordt dit gevoel veel sterker; De golven euforische leegheid worden vloedgolven, daarna zonnewind, om te evolueren tot super novas, die schokgolf van schokgolf na elkaar afvuren;
"It's like being hit with a pillow train". Overweldigend, fijn maar nergens "rushend" - langzaam, relaxt, de tijd ging traag juist. Tegelijkertijd een vreemde soort stimulatie - echter niet te vergelijken met amfetamine, MDMA, etc - alles leek leuk, grappig, interresant, tot het enge aan; Als je me zou vertellen dat er varkensvlees in spek zit, of dat de lucht blauw was, of dat je net hebt gepoept, of dat zout smaakt naar zuurkool, of mijn moeder was overleden, zou ik het de grappigste mop ooit vinden - ALLES was zo.
30 min later
Het gevoel wordt maar sterker en sterker - ik zit in een half dromerige toestand. Ik voel me op een extreem fijne manier "koortsig" - warm, suf en half dromend met een warme deken van nietsheid om me heen, die abnormaal comfortabel was, minstens 20-30 keer confortabeler en relaxter dan de meest fijne stoel/bed dat de mens ooit zou kunnen maken. Ik zet mijn favo-downernummer op - Comfortably numb van pink floyd. Het gevoel vaagt me in en uit de realiteit; het ene moment zit ik achter mn pc, het volgende staar ik voor me uit in m'n eigen euforische droomwereld - nooit wetend waar de droom over gaat, maar het de fijnste droom vinden die je ooit hebt gehad, zo'n gevoel is het. Licht in je hoofd, doezelend, veilig en confortabel - maar zonder reden. Om niets, pure lege apathische nietsheid. Dat stoorde me een beetje - het ontbrak magie. Dat geluk hoorde bij een wonder, bij epische, dramatische grootse dingen, en dat misde er, sterker nog, al het gevoel was gedempt.
Het gevoel blijft toenemen tot een punt dat het me moeite kost wakker te blijven, en stopt hier, een plateau. Alles is erg langzaam; Een zin typen duurde in m'n hoofd ruim een kwartier, en muziek aanzetten zeker een uur (in mijn verbeelding). Ik besloot wat water te pakken; Echt dorstig was ik niet, maar het leek me gewoon fijn. Ik probeerde op te staan, en kwam erachter dat dat slecht ging, mn evenwicht was totaal verneukt en lopen ging echt niet meer - ik viel, maar het deed geen pijn, viel eerder alsof ik op een wolkje viel. Ik lachte bijna een kwartier hierom; De stomme houte vloer wou me pijn doen, me me naar laten voelen, maar dat kon die niet, stom zwak ding! Mij pijn doen! Wat een hopeloze gedachte! Ik kwam met moeite in m'n stoel en besloot dat het me niks kon schelen dat lopen niet ging - waarom lopen, je kan toch ook zitten? Wat boeit het? Ik bleef pink floyd (dark side of the moon) luisteren, en vermaakte me een tijdje kostelijk door naar de muur te staren en tussen wakker en droom in te hangen, terwijl elke 15 seconden een overweldigende maar heerlijk zachte golf van euforie door me heen ramde, niet alleen ramde, het kroop steeds in me, in m'n mond, mn neus, mn oren, pompte zichzelf in me, in mn lichaam en hoofd - om dan te "ontbranden" naar nog sterkere euforie, en als de "brandstof" was opgebrandt diende een nieuwe golf zich alweer aan.
Dit ging zo een tijdje door totdat A (m'n nieuwe vriendin) tegen me begon te praten op MSN. M'n hart sprong op - ik vind haar zo geweldig! Dit had weinig met opiaten te maken, nuchter vind ik dat hetzelfde. Tegelijkertijd legde ik I het gevoel van de Oxycodone uit - en legde uit dat niks me iets kon doen, je m'n benen kon breken en me voor dood in een sneeuwstorm kon ditchen en ik je uit zou lachen. Toen prikte er iets door het opiatendeken heen - M'n extreme, ziekelijk obsessieve intensiteit van verliefdheid, en daarbij horende verlatingsangst; Als A mij nu verlaten zou, zou niets me kunnen redden, zelfs de warme nietsheid die me nu omhulde zou weggeblazen worden, als een nachtkaars in het diepe, stille en koude universum. Gewurgt. (Interval: Voor mensen die mijn issues met relaties niet kennen: Verliefdheid staat bij mij op dat moment boven ademen, boven leven, de eerste keer dat ik een relatie had die uit was schoot ik jarenlang in een psychose, elke afwijzing is meestal ook een psychotische periode met een (soms katatonische) depressie, waarbij ik soms verval in katatonie en dus een langere tijd wel bij bewustzij ben maar me zo ziek voel dat ik geen contact meer kan maken met mn lichaam - bijvoorbeeld dat ik iets probeer te pakken, begin met die beweging, half verlamd raak en die beweging onbewust 5-10 uur blijf herhalen). Zelfs als ik nu nuchter moest kiezen tussen nog een maand met A en dan dood of een heel leven, zou ik niet eens kunnen twijfelen. Het is behoorlijk ziekelijk, dat besef ik me ook, maar goed). Vandaar dus ook mn angst voor liefde, die ik al in veel threads heb beschreven.
Alle redenen van naarheid, alle negatieve gevoelens waren weg, niets maakte uit, het universum was een hart vol warmte en licht. Ik smolt in m'n stoel - ik hoefde niets, want bestaan was genoeg. Waarom verder iets? Waarom in godsnaam? Ik besta, ik ben gelukkig. Ik "keek" een aflering southpark zonder ook maar een beetje op te letten wat er gebeurde of er wat van snappen, maar 'k had de tijd van m'n leven.. 'Your lips move, but I can't hear what you're saying...'
Ik kreeg een sardonische "stem", nouja stem, gedachte in mn hoofd, die personificatie was van m'n verlatingsangst. Het lachte m'n "roes" uit, net als dat de opiaten dat tegen de vloer deden. "Zie je wel, niets kan de holte vullen.. al word je een bruinjunk, geen ontsnapping zonder liefde.. geen liefde, geen leven, niet in deze wereld.. niet in de volgende". En "het" had gelijk. Zou A nu weggaan, zou ik haar kwijt raken zou de wereld vergaan. Ik freakte hier behoorlijk op - al duurde het maar een paar minuten, ik praatte weer met der en dat kalmeerde me.
Hierna was alles weer koek en ei na nog een half uur-uur behoorlijke apathie en euforie begon het effect af te nemen, en werd ik weer behoorlijk missellijk, lang niet zo erg als eerst gelukkig. Nog een paar uur later was ik baseline, behalve dat ik een vrij naar gevoel had; wat misselijk, spierpijn (geen echte, meer een uiterst sterk BESEF van mn spieren, wat niet pijn deed maar niet erg comfortabel voelde).
Ik bestond weer, was het gevoel, in plaats van de drijven in een warme brij lege gelukzaligheid en apathie. Achteraf gezien is dit een erg enge drug - het neemt letterlijk de zin van het leven weg. Het is niet iets wat men recreatief zou moeten gebruiken uberhaubt - het is te eng.. Dit was ook de eerste en laatste keer dat ik ooit krachtige opiaten recreatief gebruik (alles boven morfine vind ik een krachtig opiaat, morfine de "gewone" opiaat, want opiaat komt oorsprongelijk van opium, en in opium zit dus morfine - de prototype opiaat waar ik de andere tegen opweeg). De valkuil, het alom bekende gevoel van "ik kan het vast af en toe doen, om te relaxen, ik raak niet verslaafd" ken ik maar al te goed, vandaar de besluit om het nooit meer te doen, zonder uitzonderingen. Wel ben ik vrij benieuwd naar hoe het zou zijn in combinatie met een hoge dosis LSD, maar i'll never find out..
Anyway, dit is mijn report over oxycodone, mijn ervaring ermee.
Hello.
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone home?
Come on, now.
I hear youre feeling down.
Well I can ease your pain,
Get you on your feet again.
Relax.
I need some information first.
Just the basic facts:
Can you show me where it hurts?
There is no pain, you are receding.
A distant ships smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I cant hear what youre sayin.
When I was a child I had a fever.
My hands felt just like two balloons.
Now I got that feeling once again.
I cant explain, you would not understand.
This is not how I am.
I have become comfortably numb.
Ok.
Just a little pinprick. [ping]
Therell be no more --aaaaaahhhhh!
But you may feel a little sick.
Can you stand up?
I do believe its working. good.
Thatll keep you going for the show.
Come on its time to go.
There is no pain, you are receding.
A distant ships smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I cant hear what youre sayin.
When I was a child I caught a fleeting glimpse,
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone.
I cannot put my finger on it now.
The child is grown, the dream is gone.
I have become comfortably numb...
