#1
Al zo'n 1,5 jaar had ik wat 2cb in huis liggen, zonder het te gebruiken. Aangezien ik nog steeds benieuwd was hoe het zou zijn - na zoveel positieve verhalen te hebben gelezen - besloot ik dat deze mooie zondagmiddag die halfbewolkt, was me ideaal leek om te gaan trippen. M'n laatste trip (LSD) was al ruim een jaar geleden.
Tijdstip van inname was rond 14.00 uur. Dosis rond de 20 mg, oraal. Uiteindelijk zou het een visuelere trip worden dan ik vooraf had verwacht, misschien kwam dat ook wel doordat ik niet al te veel had gegeten vantevoren. Na een halfuurtje begon ik me licht wat anders te voelen. Het gevoel leek een beetje op een mdma-light feeling![:)]()
Visueel was alles echter hetzelfde. Ondertussen had ik snel nog wat nieuwe muziek op m'n mp3-speler gezet. Waaronder het album Vaderland, van Frank Boeijen, met heerlijke rustige en melancholische muziek, met poëtische teksten. Ook de muziek van Mostly Autumn leek me uitermate geschikt, melodieuze en zweverige progressive rock!
Om 14.40 begon de 2cb echt goed in te slaan. Ik keek rond in m'n kamer en de dingen begonnen al aardig te golven. Steeds verder begon ik me buiten de normale werkelijkheid te voelen en ik werd een klein beetje overdonderd door de lichte vervreemding die ik voelde. Mijn verwachting vooraf was dat de trip vooral euforisch qua mindset zou worden en slechts een klein beetje visueel, omdat veel mensen bij deze dosis vrijwel geen visuals hebben. Anyway, nu het dan eindelijk goed begon werd het tijd om naar buiten te gaan.
Ik heb het voorrecht om aan de rand van Utrecht te wonen, en zit met een paar minuten lopen in de bossen met mooie wandelroutes. Normaal gesproken ga ik daar hardlopen, in mijn toestand op dat moment bleef het echter bij rustig wandelen. Het is typisch Hollands voorjaarsweer, een blauwe lucht die voor de helft gevuld is met stapelwolken. Reden genoeg om ook mijn zonnebril op te doen, bovendien voelt dat ook wat anoniemer als ik af en toe andere wandelaars tegenkom. Ik loop een onverhard wandelpaadje af, aan m'n rechterkant bevind zich bos, links van me is een groot weiland met na 500m een grote bomenrij. Als ik bij het einde van het pad aankom zie ik een bankje. Ik besluit erop te gaan zitten en over het weiland uit te kijken. De bomenrij in de verte is prachtig! Het waait vrij hard zodat de bomen van nature al golven. De 2cb doet ze echter nog meer kronkelen en het lijkt of iedere vertakking met bladeren een miniwervelstorm van levendig groen en geel is. Alles straalt zo'n levenspracht en vitaliteit uit dat ik onder de indruk raak van alle schoonheid![:hearteyes:]()
Achter het bankje staan bomen en voortdurend waaien er bladeren langs me heen. Ook zwermen er allerlei insecten om me heen. Het valt me op hoeveel de 2cb me doet focussen op allerlei details waar ik normaal gesproken niet op let omdat m'n hersens ze eruit filteren. Ook achtergrondgeluiden zijn extreem goed te horen. Ieder geritsel in het bos hoor ik en doet me beseffen hoeveel leven er aanwezig is achter me; ook al zie ik het niet, ik ervaar het des te sterker via m'n gehoor.
Ondanks alle mooie momentjes merk ik wel dat je de 2cb moet sturen. Af en toe heeft het ook iets chaotisch en ongemakkelijks over zich, doordat er wandelaars voorbij komen die voor afleiding zorgen en maken dat je ze al van ver hoort aankomen. Daarom besluit ik om eindelijk m'n mp3-speler te gebruiken en naar Frank Boeijen te gaan luisteren. Ik droom volledig weg op het nummer 'Als schelpen in het zand'. Het straalt zoveel rust en kalmte uit en tegelijkertijd ook iets mysterieus en melancholisch. Alle emotie die er in het nummer ligt lijk ik ten volle en ten diepste te horen en te begrijpen en het ontroert op een euforische manier.
[youtube]<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/In5UCXB-bMQ&hl=nl_NL&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/In5UCXB-bMQ&hl=nl_NL&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>[/youtube]
Ik besluit om op te staan en met m'n muziek op verder te lopen door het bos, want er lijkt nog zoveel moois te zien. De 2cb maakt me wel erg gedisoriënteerd. In nuchtere toestand ken ik het hier op m'n duimpje, nu lijkt ieder zijpaadje in het bos zijn eigen dichte oerwoud te kennen en ik dwaal rond zonder te weten waar ik nu precies ben. Ook mijn motoriek voelt licht verstoord, maar daar trek ik me niet al te veel van aan. Ik kom nu op een wat smaller bospaadje, dat aan beide kanten is omringd door bomen en in de schaduw is. In een inhammetje bevindt zich ook een bankje, waar ik op ga zitten. Ik sluit mijn ogen en geniet van de closed eyes visuals en droom weg zonder dat mijn gedachten nou specifiek ergens op zijn gericht, het voelt aan als een plezierig reizen door de tijd.
Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik inmiddels zo'n 1,5 uur aan het trippen ben. Tijd voor andere muziek, en ik switch naar Mostly Autumn en space volledig weg op het nummer Evergreen. De muziek heeft iets majesteus en brengt me in gedachten terug naar een soort van oersprookjestijd van lang geleden, met ridders, elven en eenhoorns.
[youtube]<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/oi5edOBVQ_w&hl=nl_NL&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/oi5edOBVQ_w&hl=nl_NL&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>[/youtube]
Uiteindelijk zijn er nu zo'n twee uurtjes trippen verschenen en ik merk dat trip redelijk aan het afnemen is. Zodoende besluit ik om op te staan en terug te lopen richting m'n kamer. Groot is mijn verrassing als blijkt dat alle bospaadjes waarop ik ben geweest nog steeds vlakbij de rand van het bos zijn, terwijl dat midden in de trip toch zoveel anders leek![:)]()
Eenmaal aangekomen op m'n kamer is het visuele gedeelte vrijwel over en resteert nog een licht vaag gevoel. Ik overdenk de korte, maar krachtige trip. Uiteindelijk was het niet erg introspectief in de zin van dat ik opmerkelijke inzichten over mezelf of over m'n leven heb opgedaan. Het was vooral een trip van verwondering en bewondering van alles wat zich om me heen bevindt aan schoonheid. En dat alles maakt dat als ik op dit moment naar buiten kijk richting de natuur, en stukje daarvan weer herleef. Al met al een geslaagde trip dus, ook al ben ik niet zo'n frequente tripper. Wie weet over een half jaar weer eens een 2cb-tripje. Enige minpuntje waar ik last van had nadat de 2cb was uitgewerkt, was een lichte hoofdpijn. Maar ik las dat dit wel vaker voorkomt. De dag erna was dit helemaal over ![:)]()
Tijdstip van inname was rond 14.00 uur. Dosis rond de 20 mg, oraal. Uiteindelijk zou het een visuelere trip worden dan ik vooraf had verwacht, misschien kwam dat ook wel doordat ik niet al te veel had gegeten vantevoren. Na een halfuurtje begon ik me licht wat anders te voelen. Het gevoel leek een beetje op een mdma-light feeling
Om 14.40 begon de 2cb echt goed in te slaan. Ik keek rond in m'n kamer en de dingen begonnen al aardig te golven. Steeds verder begon ik me buiten de normale werkelijkheid te voelen en ik werd een klein beetje overdonderd door de lichte vervreemding die ik voelde. Mijn verwachting vooraf was dat de trip vooral euforisch qua mindset zou worden en slechts een klein beetje visueel, omdat veel mensen bij deze dosis vrijwel geen visuals hebben. Anyway, nu het dan eindelijk goed begon werd het tijd om naar buiten te gaan.
Ik heb het voorrecht om aan de rand van Utrecht te wonen, en zit met een paar minuten lopen in de bossen met mooie wandelroutes. Normaal gesproken ga ik daar hardlopen, in mijn toestand op dat moment bleef het echter bij rustig wandelen. Het is typisch Hollands voorjaarsweer, een blauwe lucht die voor de helft gevuld is met stapelwolken. Reden genoeg om ook mijn zonnebril op te doen, bovendien voelt dat ook wat anoniemer als ik af en toe andere wandelaars tegenkom. Ik loop een onverhard wandelpaadje af, aan m'n rechterkant bevind zich bos, links van me is een groot weiland met na 500m een grote bomenrij. Als ik bij het einde van het pad aankom zie ik een bankje. Ik besluit erop te gaan zitten en over het weiland uit te kijken. De bomenrij in de verte is prachtig! Het waait vrij hard zodat de bomen van nature al golven. De 2cb doet ze echter nog meer kronkelen en het lijkt of iedere vertakking met bladeren een miniwervelstorm van levendig groen en geel is. Alles straalt zo'n levenspracht en vitaliteit uit dat ik onder de indruk raak van alle schoonheid
Achter het bankje staan bomen en voortdurend waaien er bladeren langs me heen. Ook zwermen er allerlei insecten om me heen. Het valt me op hoeveel de 2cb me doet focussen op allerlei details waar ik normaal gesproken niet op let omdat m'n hersens ze eruit filteren. Ook achtergrondgeluiden zijn extreem goed te horen. Ieder geritsel in het bos hoor ik en doet me beseffen hoeveel leven er aanwezig is achter me; ook al zie ik het niet, ik ervaar het des te sterker via m'n gehoor.
Ondanks alle mooie momentjes merk ik wel dat je de 2cb moet sturen. Af en toe heeft het ook iets chaotisch en ongemakkelijks over zich, doordat er wandelaars voorbij komen die voor afleiding zorgen en maken dat je ze al van ver hoort aankomen. Daarom besluit ik om eindelijk m'n mp3-speler te gebruiken en naar Frank Boeijen te gaan luisteren. Ik droom volledig weg op het nummer 'Als schelpen in het zand'. Het straalt zoveel rust en kalmte uit en tegelijkertijd ook iets mysterieus en melancholisch. Alle emotie die er in het nummer ligt lijk ik ten volle en ten diepste te horen en te begrijpen en het ontroert op een euforische manier.
[youtube]<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/In5UCXB-bMQ&hl=nl_NL&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/In5UCXB-bMQ&hl=nl_NL&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>[/youtube]
Ik besluit om op te staan en met m'n muziek op verder te lopen door het bos, want er lijkt nog zoveel moois te zien. De 2cb maakt me wel erg gedisoriënteerd. In nuchtere toestand ken ik het hier op m'n duimpje, nu lijkt ieder zijpaadje in het bos zijn eigen dichte oerwoud te kennen en ik dwaal rond zonder te weten waar ik nu precies ben. Ook mijn motoriek voelt licht verstoord, maar daar trek ik me niet al te veel van aan. Ik kom nu op een wat smaller bospaadje, dat aan beide kanten is omringd door bomen en in de schaduw is. In een inhammetje bevindt zich ook een bankje, waar ik op ga zitten. Ik sluit mijn ogen en geniet van de closed eyes visuals en droom weg zonder dat mijn gedachten nou specifiek ergens op zijn gericht, het voelt aan als een plezierig reizen door de tijd.
Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik inmiddels zo'n 1,5 uur aan het trippen ben. Tijd voor andere muziek, en ik switch naar Mostly Autumn en space volledig weg op het nummer Evergreen. De muziek heeft iets majesteus en brengt me in gedachten terug naar een soort van oersprookjestijd van lang geleden, met ridders, elven en eenhoorns.
[youtube]<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/oi5edOBVQ_w&hl=nl_NL&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/oi5edOBVQ_w&hl=nl_NL&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object>[/youtube]
Uiteindelijk zijn er nu zo'n twee uurtjes trippen verschenen en ik merk dat trip redelijk aan het afnemen is. Zodoende besluit ik om op te staan en terug te lopen richting m'n kamer. Groot is mijn verrassing als blijkt dat alle bospaadjes waarop ik ben geweest nog steeds vlakbij de rand van het bos zijn, terwijl dat midden in de trip toch zoveel anders leek
