Om het 2-cb tripreport niet te laten vergaan in de diepste kelders van het off-topicisme, en ik gewoon ontzettend veel zin heb om te schrijven, ga ik maar 's de 2de trip in m'n leven neerposten!
Eerst en vooral: ik verwácht hier negatieve commentaar op, sowieso. Maar ik wil even kwijt, voor je reactie mijn scherm doet blozen van schaamte en mijzelf 20 tinten roder maakt:
Ik wéét HEUS wel dat dit compléét ongehoord is, over the top extreem dom, onvergeeflijk, een walgelijk staaltje stoerdoen in een stomme weddenschap van 15jarige tieners met amper herseninhoud, en dat de LSD mij had moeten opvreten als een hongerige, kleurrijke tijger!
Zo, nu hoeven jullie mij niet meer te wijzen op dat ding, en kan je je lekker voorstellen hoe het voor jou was gelopen!
Ten tweede moet ik ook even kwijt dat ik het raar vind, dat ik zo goed reageer op LSD. Ik heb complexen en ben ontzettend onzelfzeker, dat valt wel op te maken uit mijn andere posts. Ontzettende angst voor kwaadheid, die ik al m'n hele leven heb beïnvloed ook wel alles. Ik heb een lichte vorm van autisme, ben een gigantische warboel van chaotische gedachtendraden die op de meest verkeerde momenten m'n gedachten ontglippen (read: welbekende afgangmomenten), en ik sta pretty much altijd onder stress. Dat lijkt me géén goed trippersprofiel. Zeker in combinatie met het amper 15 zijn (3de middelbaar) en school- en gemoedstoestandproblemen, maar vreemd genoeg ben ik nooit fout gegaan. Ik blijk ontzettend hard in staat om te relativeren, of ik nu een halve trip of 4 trips gebruik.
Afgaande op de sterkte van de trip (ervan uitgaand dat de medicatie die ik toen nam de trip ook versterkte, las ik gisteren op een andere post van dit veel te interessante en verslavende forum) denk ik dat ik tussen de 50 en de 100 (héél erg ruim, ik weet het, maar het was een ontzettend unieke ervaring) µg heb genuttigd.
''GET ON WITH IT!''
Aight.
Het was een zonnige, prettig warme donderdag, die reeds raar begon vanaf m'n ogen opengingen en het licht m'n pupillen martelde. Nog nóóit had ik zin om naar school te gaan. En die dag plots wel. Ik belde m'n klasgenootjes (waren er maar 6 die dag) op en vroeg hen op mij te wachten aan het station terwijl ik er aankwam.
Daar ik op een kunstschool zit, waren de gebruikcijfers ontzettend hoog, en had ik wel vaker stoned of opgefokt of met lichtjes draaiende ogen in de klas gezeten (De leerkrachten begonnen elke les wel met: jij, jij en jij zijn stoned, zit maar achteraan). Er zat een jongen in m'n groep, die ongeveer 10 zegeltjes op zak had. überblij naar school, beginnen lullen over hoe het niet zou zijn moesten we ze op school gebruiken. Maar het gelul wordt bij tieners al snel een weddenschapje.
''Als jij er nu 2 en een halve neemt, neem ik er ook en krijg jij de rest gratis,'' zei die, met een je-durft-het-zo-niet-hè-blik. Maar als ik LSD in bezit had, tsjah, dan voelde ik me een trippend opperwezen dat alles aankon na m'n eerste poging. Dus zonder nadenken, met amper 10 minuten opbouwtijd ertussen de zegels op m'n tong gelegd. Hij ook. Het was ongeveer 11 u 15 's ochtends, keken een film bij Engels (leerkracht voelde zich niet zo goed, dus zette ze maar 'n film op) en al vrij snel werden we een beetje lacherig, ookal was dit was waarschijnlijk de naïeve euforie van wat komen ging. Middagpauze begon, iedereen ging een jointje roken in het park, en ik voelde in m'n buik dat het hard ging worden.
Harder dan de eerste vrij mislukte keer, sowieso.
Ondertussen begon het gras in het park al wat te golven, was de joint gerold en opgestoken, lachte ik als het ware een drugjesnacht met vrienden en theo maassen op tv en werd ik ontzettend euforisch. M'n vrienden vonden het dom, wat normaal was. Voelde niet heel welkom aan, maar ik wist dat het te laat was, geen coke in de omgeving, of toch niets betaalbaar, dus de trip had me al het eerste inzicht GELUKKIG snel genoeg geleerd:
LSD, daar kan je niet tegen vechten. Het spoelt je weg, je bent nog steeds molecuul in het heelal, geen zalm die de stroom trotseert.
Ze weigerden me de joint, namen me terug mee naar school, en de eerste twee uren les begonnen!
ARCHITECTUUR!
Wat haatte ik het vak. (be)rekenen, precisiewerk met pennen die bij één verkeerde beweging heel je blad zwarttoveren, overal maquettes en tekeningen die griezelig echt leken, en... het witte plafond. Net een soort... kerker-plafond, boog na boog, weetje. Door het kraaknette wit en de patronen erop, de massa licht enkel verfellend, leek alles te fluorisceren. Of allesinds verblindend te zijn. hoe ik ook probeerde lijnen op m'n blad te krijgen, ze kwamen minimum een halve minuut later pas tevoorschijn, de lachkicks wren vreselijk, iedereen vroeg of ik het al had genomen, de leerkracht vroeg wat er scheelde.
''Niets'' kon ik nog net zeggen, de rest was te overweldigend. Iedereen was ontzettend lélijk. puistjes leken uitvergroot, de dreadlocks van een paar anderen schenen me te willen aanraken. Ik werd paniekerig, zag het zweet op m'n reeds compleet uitgelopen en verkreukte plan druppelen, voelde me marginaler dan Paris Hilton met witte sokken in sandalen, toen plots... Ik wou écht dat je trips kon vastleggen op foto..
Uit het witte, zonverlichtte plafond kwamen gezichten. in alle kleuren. vrouwelijke gezichten die eruitzagen als fractalen. Veel meer woorden kan je er niet aan vuilmaken, ze kunnen hoe het was nooit eer aandoen. Maar ik denk dat de meesten die dit lezen wel snappen of zullen snappen wat ik bedoel.
Achteraf gezien kan je het best omschrijven als de stralen van een lamp, die dichterbij komen als je je ogen dichter doet, en die verdwijnen als je ze openspert. Ze keken alle kanten uit, en waren ZO óntzéttend mooi. Ze deden me veiliger voelen dan ooit tevoren, nooit meer die klas uit verlaten leek een droom. De leerkracht had alles door, maar gaf er zoals alle anderen niets om, dus ging ie krantje lezen aan z'n bureau. De rest had ook wel genoeg gestaard en gelachen. Al mijn aandacht ging naar de gezichten, die plots leken te glimlachen, goed te keuren wat ik deed, en al hun aandacht ging naar mij.
Jammer genoeg, door het ingrijpende van wat ik zag, waarschijnlijk, weet ik nietveel meer tot tijdens de pauze. Ik weet gewoon dat ik nog nooit zo ontroerd was. Een gevoel over heel de dag Verspreid, ofcourse. Nuja, de pauze, waarin ondertussen ofcourse heel de school het wist. (School had max capaciteit van 100 leerlingen over 4 jaren, dus iedereen kende iedereen wel.) Tarras, de jongen die de weddenschap had gevonden, zag er even brak uit als ik. We konden enkel lachen, ookal werd hij ongelooflijk wanhopig en bang. Iedereen zette trippy muziek op, toonde afbeeldingen van Indisch-psychedelische taferelen (my faves) en ik probeerde me niet op Tarras te concentreren. We konden niet serieus blijven als ie naar me keek, echt vreselijk. De volgende les was toegepast tekenen. Met inventieve technieken, soms vrij ingewikkelde theorie en een leerkracht die opper dan topper excentriek was in élk opzicht van het woord. Het ene moment poeslief, het andere poesgemeen. Een echte kat dus dus. lolz. De angst kwam erin, maar then again, angst is nooit een per sé negatief gevoel geweest tijdens lsd, en zal het ook nooit worden. Ben ik van overtuigd. Tot ik die klas binnenstapte.
~ Ik wéét dat het lang wordt jongens, en ik ga sowieso even breaken. (schrijf het rechtstreeks op het forum.) Ik ga het gewoon in 2 splitsen, en update soon wel de 2de les, én de sociale vaardigheidstraining die ik bij de psycholoog in de stad had erna... en de andere helft van de lsdtjes die ik slikte, diezelfde avond.
Ik weet dat het onverantwoord was, echt, maar het was ook een ontzettend leuke ervaring. Als jullie dit gelezen hebben zijn jullie ofwel ontzettend moedig, ofwel hebben jullie ongeveer even weinig leven als ik momenteel.
![:tearsofjoy:]()
en indien nodig, meld het, dan deel ik het wel in meerdere stukken
![:wink:]()
Enjoy all of ur future trips! ~
