De reis
Ik stelde voor om een jointje te roken, we rolden een jointje, gingen naar buiten, rookten hem op en BAM, Gil. spoog heel z'n maag uit, en net toen B. de rest vertelde wat er gebeurd was moest Gil. nog eens overgeven en nog eens, ik ging gewoon naar binnen omdat ik de stank niet kon verdragen, ik ging terug in de zetel wat chillen. Gil. kwam terug naar binnen en hij zei dat hij zich kiplekker voelde, het kwam waarschijnlijk door combinatie van Speed + Xtc + Lasagne + Truffels + Chips, hij ging lekker in de zetel zitten en ging weer chips eten, ik was verbaasd dat hij nog kon rechtstaan hij had zeker een stuk of 9 keer moeten overgeven en telkens kwam er een grote hoeveelheid uit. Voila zei ik tegen hem, je bent herboren. Daarna gebeurde een soort van trigger van m'n trip, die m'n trip van extreem naar onbeschrijfbaar bracht, dit was iets heel simpel, W. of B. Ik weet niet wie had opeens een afbeelding van een vlinder op het tv-scherm laten beschrijven, mijn adem stokte, ik kreeg bijna tranen in m'n ogen, dit was goddelijk, hoe had ik dit niet gezien, mijn hoofd werd vervult met allerlei vragen, ideën, inzichten, ... dit gevoel was onbeschrijflijk, de patronen in de vleugels van de vlinder, de vorm van de vlinder, ... Dit insect, correctie, wezen was beeldschoon en zo complex, ... Ik keek eerst nog een halfuurtje naar de vlinder, trok daarna m'n jas aan en weg waren we, de duisternis in, we besloten om eerst naar het paadje te gaan die nooit eindigt, dit is een soort van traditie die we telkens doen als we de truffels op de wijk consumeren, dit is een een paadje van een 100tal meter omgeven aan de linker-en rechterkant door groene en bruine struiken. Eens aangekomen hadden we het gewenste effect we wandelden en wandelden maar de afstand voor ons verminderde niet terwijl als we achter ons keken de afstand wel groter werd, nadat we dit gingen gedaan besloten we wat te gaan relaxen aan het pleintje bij de kerk.
Daar aangekomen voelde ik wat teleurstelling, in het cultureel centrum die bij het pleintje gelegen was brandde licht, ik had echt geen zin om mensen tegen te komen, maar toen we dichter kwamen stokte m'n adem, het was 00u30, het gebouw stond open, er brandde licht, er was niemand aanwezig en we wonen op een wijk die echt dood is en waar eigenlijk niks te doen is, we betraden het gebouw en gingen er zitten, niet veel later passeerde een kindje van volgens mij geschat 6 jaar langs het raam, mijn hart sloeg een tel over, dit was erover, ik liep naar buiten en de rest volgde me want zij zagen het ook, daarna kwam er ook een volwassen persoon achter, ik was al bijna bij de struiken van het pleintje en ik zag echt overal schimmen, ik was erg paranoia, maar toen verzette ik m'n zinnen, vertelde mezelf dat er zowiezo een logische verklaring voor was en dat ik nu moest genieten van m'n trip.
B. stelde voor om terug te gaan naar Gl. huis een daar een filmpje checken ofzo, dus we deden dit. Over een afstand die misschien 5min duurde deden we 20min omdat we overal tussenstops hielden en op die tussenstops was het van: "Kijk eens daar, wow!" Of "Wat ziet de maan er mooi uit", bij 1 van deze tussenstops kropen B., W. & Gil. in de struiken, niet veel later sprong Gil. er al uit en schreeuwde: " Shit, nu zitten er overal spinnen op me! ", Ik zei dat hij stil moest staan, ik had erg veel respect voor de spinnen omdat het Gil. was die hun gestoord had dus nu moest hij maar wachten tot ze veilig hun weg terug naar de struiken vonden, tot mijn verbazing luisterde hij, achteraf bekeken was die allemaal echt wel wat flowerpower, maar ik genoot ervan, zolang jij er je goed bij voelt en je niemand anders ermee stoort is het goed, nietwaar?