HELP, WAT TE DOEN, 3 DAGEN NA BAD TRIP NOGSTEEDS LAST!

Waarschijnlijk gaat het vanzelf beter als je een tijde geen cannabis meer gebruikt. De actieve stoffen(en afbraakstoffen) blijven namelijk heel lang in je systeem.

Ik voel me na cannabis gebruik vaak pas na twee weken weer helemaal 'helder'.

Misschien is het een idee om een weegschaal aan te schaffen om in het vervolg een goeie dosering te nemen?(tenzij je helemaal geen cannabis meer wil uiteraard)

Ik nam mijn eerste keer hasj melk ook iets van 0,7 gram en dat was veels te veel. Ik heb gemerkt dat ik al effecten voel vanaf 0,02 gram met de beste effecten rond de 0,06 gram.

De actieve stoffen blijven lang in je systeem, maar echt niet zo lang in werkzame hoeveelheden. Dat komt omdat de cannabinoiden worden opgeslagen in je vet en hier langzaam vrijgemaakt worden, dit heeft echt geen effect meer. Latere effecten komen vaak door een ontregelt lichaam/hersenen of latente mentale problemen. Ik raad je eerder ten strengste af om dit soort geintjes vaker uit te halen dan om een keer wat beter af te wegen, je zou zomaar meer problemen kunnen triggeren.

Ik denk dat 'SmartieAndMe' er niet ver af zit - angst -en paniekaanvallen kunnen leiden tot allerlei vreemde effecten, het lijkt me ook eerder een vorm van hypochondrie...

Maar ik ben geen specialist natuurlijk.

Ik vind het toppie dat je je ouders daarover inlicht, en ook een doktersbezoek kan vaak verheldering geven - en geruststelling kan zeer belangrijk zijn: eens in paniek kunnen mensen zichzelf gek maken...

En moest er toch wel degelijk iets anders aan de hand zijn, dan nog ben je er best zo snel mogelijk bij - maar het lijkt me inderdaad wel alsof je heel gevoelig bent voor psycho-actieve substanties: misschien toch maar gewoon laten...

En tegen angsten: een beetje alcohol en angst bestaat niet meer (misschien niet het beste advies, maar je hele leven medicatie moeten slikken is dat ook niet).

Nog altijd, zoals ik hier en daar in een reply aantrof, onderschat men het effect van een zogenaamde 'soft-drug'... Volgens de geijkte definitie is het verschil tussen een soft-drug en een hard-drug of deze al dan niet lichamelijk verslavend is - hieruit volgt dat bv. Cocaïne, volgens de geijkte definitie, een soft-drug is (lichamelijke ontwenning komt namelijk bij deze drug voort uit de geestelijke ontwenning), terwijl een soft-drug zoals Cannabis of Hasj een niet te onderschatten psychologische impact kan hebben.

Waarom Cocaïne als hard-drug bekend staat, hangt af of de drug in kwestie op lijst 1 o 2 staat, in dit geval omwille van de enorme craving die deze drug kan geven.

Best wel hypocriet, want Cannabis is een addertje onder het gras - het is 'maar' een soft-drug en wie heeft nou nooit een jointje gerookt? - en toch zijn er zovelen die zichzelf de hele dag door lam en apathisch paffen.

Alcohol, lekker legaal, maar kick daar maar eens vanaf: fucking hell...!

Dit gezegd zijnde: lang leve drugs (voor mij althans), al zal het altijd een stap in het duister zijn...

Nou ik ben het bijna helemaal met je eens mamanas Het lijkt me echt raar dat zo je actief reageert hierop...

Hoe gaat het nu met de topic starter?

everttenapel zei:

hallo,



donderdag heb ik in alle domheid weer een stukje hasj gegeten

Klik om te vergroten...

hasj eten? niet in een cake ofzo

ik ben vanochtend naar de dokter geweest, en heb het me ouders verteld, wat een opluchting, nu vrijdag weer een afspraak bij de dokter kijken hoe het verder is gegaan! ik voel me al beter, dank jullie wel voor de reacties

Klopt maar na bezorgd ---> ontsteltenis (waarom doet hij dat) --> teleurstelling (dit hadden we nou nooit verwacht) ---> boos (hoe kan hij nou zoiets doen) ---> problemen thuis ( strafmaatregelen, wat gaan we eraan doen, lange tijd vertroebelde relatie)

Haha, waarom raar? Een mens kan zo zijn redenen hebben... Complexe wezens eh

hallo,

ik ben dave, ik ga jullie wat proberen uit te leggen en om hulp vragen van iets wat de meeste niet zullen geloven of herkennen.

eerst iets vooraf: mijn vriend en ik hebben ongeveer 4 weken geleden hasj gedaan in de chcolademelk en daar zijn we heel erg bad op gegaan en ook in het ziekenhuis beland, het gevoel was wegvallen, niet bij bewust zijn, denken dat je droomt, wegvallen, niks meer van de opgeving opvatten. maar toen 1 dag na het ziekenhuis had ik nergens meer last van.

donderdag heb ik in alle domheid weer een stukje hasj gegeten, gewoon alleen hasj in best grote stukjes, de dosering tussen de 0,3-0,7. om 9:30 nam ik dat in, om ongeveer 13:00 begon het te werken en ik merkte dat het al weer mis ging en kreeg het gevoel terug van toen ik de vorigekeer zo bad ging, ik heb geprobeerd te kotsen maar het lukte niet, ik heb water met suiker gedronken en ben rustig opbed gaan zitten met de laptop, al snel begon ik te merken dat ik weg begon te vallen en dan schrik is opeens weer een soort wakker, dat gevoel, het is een heel naar gevoel, toen ben ik gaan slapen en toen ik wakker werd na een uurtje voelde ik me weer beter, ik heb toen rustig aan gedaan en in de avond ging ik met me ouders mee naar een winkel, vanaf het moment dat ik in de auto stapte begon het gevoel weer terug te komen, ik veel lichtjes weg en raakte in panniek want ik zat met mn ouders en zusje. de volgende dag op me werk had ik erook nog last van en alles leek onecht en alsof het een film was, alles ging aan je voorbij, nu, 3 dagen erna, heb ik er nogsteeds last van, als ik in mn 1tje rustig ergens zit niet, maar als ik met andere ben begin ik weer weg te vallen en dat word dan steeds erger, ik weet niet wat ik nu moet doen en of dit ooit nog weg gaat! want zo wil ik niet leven! alsof je heletijd wegvalt en je niet meer normaal je leven kan lijden of kan funcioneren!

weet iemand wat ik kan of moet doen?? ik wil er heeeelgraaaag van af!!! please tips!! voor meer duidelijk heid vraag het gerust!!!! alle informatie is welkom,

Klinkt als best een probleem, zou best wel eens een psychose of iets qua derealisatie/depersonalisatie kunnen zijn. Ik raad je aan om contact op te nemen met je huisarts om je problemen uit te leggen en zo snel mogelijk een afspraak te maken, maar probeer niet teveel in paniek te raken!

Kun je je trouwens een beetje herkennen in deze film?
http://www.verlorenjaren.nl/

Fool zei:

Klinkt als best een probleem, zou best wel eens een psychose of iets qua derealisatie/depersonalisatie kunnen zijn. Ik raad je aan om contact op te nemen met je huisarts om je problemen uit te leggen en zo snel mogelijk een afspraak te maken, maar probeer niet teveel in paniek te raken!

Kun je je trouwens een beetje herkennen in deze film?
http://www.verlorenjaren.nl/

Klik om te vergroten...

ik zit nu te twijfelen, of het me ouders vertellen omdat ik bang ben dat het niet goed gaat op school, of hopen dat het nog over gaat en me ouders het niet laten weten, als ik het me ouders laat weten is het probleem veel groter, psygiatoren en dokters en hele familie die het weet etc.

ik moet erwel bij vertellen, ik had vanmiddag afgesproken met 2 vrienden om te voetballen en al na 20 minuten ben ik naar huis gegaan omdat het echt niet meer ging, ik besefte nietmeer wat er allemaal om me heen gebeurde .

Ik vind het veel te vroeg om te zeggen dat TS zich in een psychose bevind. Zijn klachten komen veel meer overeen met derealisatie of depersonalisatie. Hij heeft geen last van vervelende wanen of hallucinaties. Ik zou zeker de dokter een bezoek aandoen, al is het ook heel goed mogelijk dat je hersteld door een tijdje geen middelen te nemen.

Het is ook veel te vroeg en je kunt het onmogelijk concluderen, ik zeg alleen dat zoiets best in mindere mate mogelijk is. Gewoon zo snel mogelijk een specialist opzoeken, of je dat nu met of zonder hulp van je ouders doet.

Alhoewel, als je dit tegen je ouders verteld kan ik me niet voorstellen dat ze echt boos zullen worden, eerder bezorgd.

leipebaviaan zei:

Ik vind het veel te vroeg om te zeggen dat TS zich in een psychose bevind. Zijn klachten komen veel meer overeen met derealisatie of depersonalisatie. Hij heeft geen last van vervelende wanen of hallucinaties. Ik zou zeker de dokter een bezoek aandoen, al is het ook heel goed mogelijk dat je hersteld door een tijdje geen middelen te nemen.

Klik om te vergroten...

ik ga nooit meer iets gebruiken, het is het niet waard! ik zit nu al 1,5uur achter elkaar te huilen omdat ik het gevoel heb dat het nooitmeer goed komt en ik alles verpest hebt met 1 klein foutje. hoelang denk je dat het gaat duren als gewoon gezond leef en niks gebruik? dat is zeker niet te zeggen?

Fool zei:

Het is ook veel te vroeg en je kunt het onmogelijk concluderen, ik zeg alleen dat zoiets best in mindere mate mogelijk is. Gewoon zo snel mogelijk een specialist opzoeken, of je dat nu met of zonder hulp van je ouders doet.

Alhoewel, als je dit tegen je ouders verteld kan ik me niet voorstellen dat ze echt boos zullen worden, eerder bezorgd.

Klik om te vergroten...

het is gewoon pijnlijk om je ouders uit te leggen dat je in zo'n groot probleem zit en je daardoor miss nieteens je school kan afmaken enzo.. miss dat je wel je hele toekomst verkloot

er zullen vast mensen zijn die denken dat ik overdrijf, maar echt, DIT WIL JE NIET

Dit probleem is hoogstwaarschijnlijk niet permanent hoor, het is waarschijnlijk alleen tijdelijk lastig. Neem wél contact met je huisarts op, eventueel met therapie/medicijnen of gewoon geduld zul je er waarschijnlijk helemaal bovenop komen.

Ik weet dat het lastig is om het nu te geloven, maar met druk maken schiet je op dit moment niets op. Ga lekker op tijd slapen en bel morgen zo snel mogelijk naar je huisarts om een afspraak te maken. Je komt er vast wel weer bovenop.

Eens goed slapen, rustig blijven en inderdaad eens contact opnemen met de dokter...

Ik vind het persoonlijk meer klinken als een soort paniekaanvallen/angststoornis dan direct een psychose.. Vooral omdat je in gezelschap de druk voor jezelf opbouwt en het alleen maar erger wordt tot je je weer afzonderd. Zoals hierboven al gezegd komt het allemaal weer goed als je het maar even aanpakt. De huisarts heeft geheimhoudingsplicht als je het niet aan je ouders wilt vertellen, maar ik denk dat het voor je eigen welzijn beter is dit samen met je ouders aan te pakken. Zij zullen zich alleen maar zorgen maken en je willen helpen!

Je kunt het dus zelf aanpakken maar dit soort klachten lossen zich veel beter en makkelijker op als je er open over kunt zijn en steun krijgt.