Wat: ketamine, 100 mg en (naar schatting) een uur later nog eens 100 mg
Wie: Ik, alleen.
Waar: Rustig thuis, er zou de komende zes uur zeker weten niemand langs komen.
Relevante ervaring: twee weken terug 30 mg ketamine geprobeerd, om het effect even te testen.
Sinds ik geïnteresseerd ben ik drugs, ben ik erg nieuwsgierig geweest naar het effect van ketamine, maar voordat ik dit voor het eerst geprobeerd heb, heeft erg lang op zich laten wachten. Enerzijds omdat het moeilijk te verkrijgen was, anderzijds omdat ik toch ietwat terughoudend was aangezien ik bij een aantal mensen die wel eens ketamine gebruiken zag dat zij dit ook gelijk vaak doen. Nou heb ik kort geleden iemand gevonden die wel zuiver spul verkoopt, heb hem getipt gekregen door iemand anders. Ik had al vernomen dat de ketamine goed moest zijn. Toen ik de ketamine kreeg ging ik vergelijken met afbeeldingen van internet, en concludeerde ik dat (nagenoeg) pure S-ketamine heb gekregen. Onverstandig, want ik heb het niet laten testen, maar ik vond het wel even goed zo aangezien ik ook al van anderen had vernomen dat het goed was.
Toen ik het eenmaal in huis had werd de nieuwsgierigheid steeds groter en testte ik vrij snel al 30 mg. Ik had verder niet veel tijd op dat moment dus vandaar de lage dosis maar ik was toch verbaasd wat 30 mg al met me kon doen. Daarna ben ik gaan zoeken naar een goed moment om te gaan voor een diepe ervaring, en dat was gister, toen ik het in alle rust veilig thuis kon proberen. Ik heb bewust gekozen die avontuur alleen in te gaan, want ik wist van het forum al wat ik min of meer kon verwachten, en ik schatte zo in dat ik tijdens zo een trip liever alleen zou zijn om niet afgeleid te worden en te vaak onderbroken te worden.
Ik zette een flesje water, de muziek met een flinke afspeellijst van Radiohead en vier lijntjes van 50 mg per stuk klaar. Telefoon op vliegmodus, en met gezonde spanning gleden de eerste twee lijntjes van 50 mg mijn linker en rechter neusgat in. Op dat moment draaide er eerst nog 15 minuten Surgeon en daarna zou Radiohead komen. Het gevoel kwam snel op, binnen drie minuten zat ik al op het level van de vorige keer 30 mg. Ik werd enorm los en ging dus een beetje rondlopen omdat dat grappig voelde en als ik danste voelde ik me ook als een elastiekje. Al snel werd mijn coördinatie wel erg beïnvloed alleen, dus installeerde ik me in bed. Het liggen voelde ongelooflijk relaxed maar ik had een beetje het gevoel zoals je dat hebt voordat je in slaap valt, waardoor ik me te veel focuste op niet in slaap vallen. Na een klein moment liet ik dit varen, want ik besefte me dat ik tijdens een trip en met muziek op toch niet ging slapen, en dat dit gevoel uiteraard gewoon bij ketamine hoorde.
Toen werd ik verder meegesleurd in ketaland en ging ik nadenken over wat het nou was dat gedistantieerd werd van mijn lichaam. Ik ben de afgelopen maanden gaan nadenken (als gevolg van trippen) over het leven na de dood en vond het idee van een lichaam, geest en ziel wel mooi, waarbij de ziel als het ware blijft voortbestaan. De ziel zonder herinnering want herinnering zit in de geest. Dus een ziel die alleen maar beïnvloed wordt (=sterker wordt) door diepe gevoelens, zoals geluk en liefde maar ook andere dingen die een mens zijn ziel kunnen raken. Het stukje ‘God’ in iedereen voor zover je het zo wilt noemen. Niet dat ik er per se in geloofde, maar ik zag het meer als een mooie mogelijkheid, gelijke aan andere mogelijkheden. Ik ben trouwens agnost en neig eerder naar atheïsme. Toen ik zweefde in ketaland bedacht ik me dus dat het mijn geest was die wegdreef van mijn lichaam, waardoor ik schrok, omdat ik ermee geconfronteerd werd dat de ziel niet aanwezig was. Ik had een angst voor de dood die ineens reëel was. Ik liet me hier alleen niet te veel door meeslepen omdat de trip anders een beetje de verkeerde kant op ging, en liet de angst vrij snel dus weer varen.
Hierna nam het effect nog verder in intensiteit toe en ik werd enorm dromerig. Ik zag ineens hoe drugs gebruiken (psychedelica dan en nu dus ook ketamine) een bepaald gedeelte van mij naar boven laten komen wat anders alleen als aller diepste in mij zit. Op het moment dat ik dit schrijf besef ik me ineens wat dit was: dit was dan wat je zou kunnen omschrijven als de ziel, dit is de ego die weg wordt gedrukt. Alles wat ik denk te zijn wordt geproduceerd door de geest maar de ziel is datgene dat voelt, dat maakt tot wat je echt bent.
Hierna heb ik nog een tijd zitten zweven en van de muziek liggen genieten en langzaamaan nam de intensiteit af. Ik ordende mijn gedachten wat meer en bedacht me dat die twee extra lijntjes van 50 mg me best wel eens op een hele bijzondere plek konden brengen. Tijd voor de volgende twee lijntjes dus. Het was vrij moeilijk, maar ik snoof de lijntjes goed naar binnen. Hierna ging ik uiteraard gelijk weer liggen en vrij snel werd ik toen echt diep ketaland in gezogen.
De muziek klonk steeds verder weg maar oh zo mooi. Mijn zicht werd vrij snel onduidelijk. Ik kon eigenlijk vrij snel al niet meer goed zien omdat mijn ogen simpelweg niet konden focussen, hierdoor bewoog alles eigenlijk, maar niet op een manier zoals dingen kunnen bewegen bij psychedelica: meer dubbel zien en dat dingen waarnaar je kijkt steeds wegdraaien. Naarmate ik steeds verder weg dreef ‘flitste’ mijn leven als het ware voorbij. Niet mijn hele leven natuurlijk maar ik zag een heleboel dingen voor me die indruk op mij hebben gemaakt. Het idiote hierbij was dat ik me ook voelde alsof ik stierf. Ik heb een moment zelfs geloofd dat ik dood was. Ik voelde alleen geen pijn, en ik was zo vaag dat het besef er niet echt was wat er dan nu ging gebeuren. Ik had het gevoel alsof ik, mijn ziel, al wist wat het was om te sterven, maar dan met vergelijkingsmateriaal van mijn eigen leven. Ik heb twee jaar terug of zo bijvoorbeeld een keer een stomme actie begaan door veel te veel alcohol te drinken. Dat was ‘sterven’ in principe, dacht ik. Beter gezegd, een soortgelijke sensatie die ook op dat moment niet vervelend was, die ik niet zo goed kan plaatsen maar waarbij toch de omschrijving 'sterven' in mij opkomt. Weer een klein beetje, niet heel erg, een angst/spijtmomentje voor wat ik achter me zou laten, dat ik dan zo gevonden moest worden. Ik bedacht me heel snel weer dat je alleen echt niet dood gaat van 200 mg ketamine en dat dit misschien dan de bijna dood ervaring was. Het gekke was ook dat op dat ene momentje na echte angst ontbrak. Ik had hier ook nuchter weloverwogen over nagedacht dus waar maakte ik me druk over?
Ik had vlak daarna ook steeds het gevoel dat ik niet meer in mijn lichaam was. Ik zat niet meer in mijn leven. Het leek op een extreem absurde film/droom waarin mijn ziel of geest, dat weet ik even niet, het leven kwijt is. Weer zag ik mijn leven voorbij schieten. Ik kan dit niet zo goed verwoorden maar het was alsof ik op mijn lichaam kon neerkijken die straks weer verder ging met leven maar mijn ziel had het lichaam verlaten. Ik was ‘mijn’ leven kwijt, maar mijn lichaam was niet dood zeg maar. Alsof later mijn lichaam verder ging met leven maar ik dat achter me moest laten, mijn ziel was mijn leven kwijt geraakt. Totaal absurd, dit is de beste verwoording die ik kan geven.
Een paar minuten later kreeg ik een signaal van mijn lichaam: ik moest naar de wc om te plassen. Het toilet is op dezelfde verdieping want uiteraard ging ik geen trappen lopen in deze toestand. Ik probeerde op te staan maar het lukte niet. Ik had mijn benen niet onder controle. Op een gegeven moment lukte het toch, maar ik werd direct echt letterlijk terug getrokken in mijn bed. De volgende poging lukte het wel. Ik moest mij vast houden aan de muren en uiteindelijk vond ik het toilet. Daar werd ik alleen weer veel vager waardoor ik daar vervolgens een kwartier of zo zat. Dit interesseerde mij niet veel, want ik was op dit moment zo ver van de ‘echte wereld’. Het rondzweven in de badkamer ging verder en ik had nog steeds het gevoel dat ik mijn leven/lichaam had verlaten. Het kreeg nu alleen wat meer een wending dat ik steeds maar weer terug kwam in mijn lichaam maar me dan weer besefte dat ik er nog steeds buiten stond. Ik bleef er buiten 'staan' maar ik kwam steeds dichterbij. Na ongeveer 15 minuten kreeg ik een echt helder moment, ging ik dus echt plassen en ging ik weer in bed liggen met de nodige moeite.
Wat daarop volgde was een gevoel van wakker worden. Ik was nog steeds heel erg onder invloed en ik kon nog steeds niet fatsoenlijk iets zien of iets doen. Ik heb toen nog een poos heerlijk zitten dromen op de muziek, waarna ik weer even beneden op de bank ben gaan zitten. Mijn buurvrouw belde ineens nog aan voor iets (zij kon me zien zitten op de bank dus ik moest wel open doen) en ik kon nog net normaal antwoorden, misschien dacht ze dat ik had gedronken of zo, ik zal namelijk wel vaag zijn overgekomen maar dat interesseerde me verder niet zo op dat moment. Daarna heb ik nog anderhalf uur een beetje gerelaxed en genoten van de vaagheid. Op dat moment kon ik niet zo heel goed plaatsen wat er nou was gebeurd, maar beetje bij beetje kwam er steeds meer bij me naar boven wat er was gebeurd, en ik denk dat ik nu een volledig beeld ervan heb.
Gedeeltes van dit report, vooral in het tweede deel, lopen misschien niet helemaal chronologisch omdat het allemaal toch wel vaag is voor me. Het was een hele diepe en heftige ervaring, maar ik denk niet dat ik echt een k-hole had, want ik was me verder wel op ieder moment bewust van het bestaan of het in de buurt zijn van mijn lichaam en de aardse zaken. Ik heb geen moment gehad dat er echt totale afwezigheid van besef van mijn lichaam en van waarneming was. Dit was wel de heftigste trip die ik ooit heb meegemaakt, maar toch kan ketamine me niet zo diep raken als psychedelica. Het heeft wel echt indruk gemaakt maar ik heb niet het idee dat ketamine me nou echt iets heeft geleerd. Ketamine heeft me laten zien hoe het is om je geest/ziel je lichaam te laten verlaten tijdelijk, wat heel interessant en bijzonder is, maar ik heb niet het idee dat het me echt iets kan leren, in tegenstelling tot psychedelica. Desalniettemin ben ik heel enthousiast en blij dat ik het heb gedaan, het heeft me namelijk ook wel erg aan het denken gezet! Het absurde tweede deel van de trip vond ik ook heel speciaal. Ik heb alles ook niet als eng ervaren, op enkele erg korte angstmomentjes na. Meer dat ik psychedelica een 10 geef en ketamine een 9 dus.
Bedankt voor het lezen!
![:)]()
[youtube]zbKQPqs-cqc[/youtube]