#1
Wie: Ik en R.
Waar: Buiten in de natuur
Wat: 25 mg 2C-E voor mij, 20 mg v.oor R. Mogelijk lichte tolerantie van lage doses 2C-C en 2C-D vier dagen ervoor.
Relevante ervaring: 1 keer LSD, enkele keren psilo, tientallen keren 2C-B, een keer 2C-C en 2C-D.
Na getwijfeld te hebben tussen nogmaals LSD, psilo en mescaline voor deze trip, zijn we uitgekomen op wat nieuws: 2C-E. Van internet had ik al begrepen dat het een erg diepe en intense trip op kon leveren. Ik wilde voor een hevige trip gaan, dus daarom heb ik gekozen voor de (erg) enthousiaste dosering van 25 mg (ik weeg ongeveer 60~62 kg). Ik had al gehoord over een erg hevige bodyload, maar deze was ik bereid te accepteren.
De inname was in de ochtend, rond 10:00, vanwege een werkingsduur van 7 tot 12 uur (verschilt per peroon/report). De opkomst was erg langzaam. In het eerste uur amper effecten, maar na ongeveer een half uur was een eerste verandering van perceptie merkbaar. Dit kwam erg subtiel op, niet uit het niets of stapje voor stapje, maar echt als een zichzelf versterkende flow. Vrij snel volgde ook al een bodyload: misselijkheid met een beetje een vervelend, ongemakkelijk en gespannen gevoel. Dit gevoel, vooral de misselijkheid, bouwde zich snel uit. Na anderhalf uur was dit zo erg geworden dat ik nog alleen maar stil kon zitten met ogen dicht omdat alles buiten me (aanrakingen, muziek, visuals) eigenlijk te veel was. Ik wist dat de bodyload snel over zou zijn, dus ik maakte me er niet al te druk om. Tussen T+1:30 en T+2:15 bouwden de effecten ook uit tot de piek. Rond T+1:45 was de misselijkheid vrijwel opslag verdwenen, en ook de rest van de bodyload nam zeer snel af tot een level dat normaal is voor een trip en niet erg storend is. R. heeft overigens amper last gehad van een bodyload.
Nu kon de trip dus echt begonnen. Tijdens het 'overleven' van de bodyload was de trip super intens geworden. Ik had zoveel visuals dat ik eigenlijk niet echt met open ogen kon zitten: er waren simpelweg te veel impulsen. Dus zat ik ook in het derde uur veelal met ogen dicht. De visuals die ik had waren van een heel ander kaliber dan gewoonlijk: ik had uiteraard visuals die typisch zijn voor een dergelijke hevige 2C-trip, bijvoorbeeld dat alles eruit ziet als een sprookje en veel draaiende bewegingen. Wat heel bijzonder was, was dat ik een gedeelte van mijn zicht vast kon zetten, ik kon als ik wilde een vlak, meestal een rechthoek, bevriezen, en de rest van de wereld bewoog dan rustig door. Ook had ik vaak een verticaal rechthoekig vlak, waaruit een horizontaal rechthoekig vlak met dezelfde hoogte als het eerste vlak naar links uit voortbewoog, en waar nogmaals een verticaal rechthoekig vlak, ongelijk uit het eerste verticale rechthoekige vlak, naar links uit voortbewoog. Deze twee dingen kwamen tijdens de piek eigenlijk vrijwel continu uit voort. Veel dingen waren ook zo intens om te zien, dat ik veelal met mijn ogen dicht zat. Mijn gedachten waren zeer chaotisch, dus echte filosofische denkbeelden kwamen er niet veel tijdens de echte piek.
Met ogen dicht kreeg ik op een gegeven moment een visioen van een soort van Godin, deze verscheen uit het niets tot mij. Zij had een blauwe gloed over zich en had een beetje een vorm van een verheven zeemeermin. Zij leek op een vrij typisch beeld van een 'Godin'. Ook lag ik op een gegeven monent op mijn buik, en wilde ik omdraaien, maar ik was gewoon vergeten hoe ik moest bewegen! Een beetje zoals sommige mensen dat schijnen te hebben op ketamine. Ik lag 20 seconden verlamd, een beetje zoals slaapverlamming, en pas toen begreep ik weer hoe ik om kon draaien. Tijdens deze piek was de bodyload ook nog wel aanwezig, maar meer zodat ik een lichamelijk stoned gevoel kreeg. Ook dit nam vanaf T+2:30 ongeveer wel geleidelijk af. Plassen ging ook niet echt, omdat ik niet begreep hoe dat moest, en waarschijnlijk omdat ik te afgeleid was. Later wilde het wel beter lukken.
Ook had ik vanaf het begin dat alles veel dichterbij leek, letterlijk. De wolken, de omgeving, maar ook mijn voeten als ik lag of zat. Daardoor voelde ik mezelf letterlijk klein, alsof ik echt 1.50 meter was (in plaats van ongeveer 1.75). Mijn ego, voor zover die nog aanwezig was, verdween tijdens de piek ook eigenlijk volledig en er onstond eigenlijk uit het niets een nieuw zelfbeeld. Ik was opeens een vrij onopvallende, kleine vrouw van 45 jaar ongeveer. Een beetje een half-Aziatisch super psychedelisch type. Ik weet niet waar dit beeld vandaan kwam, maar ik heb me de rest van de dag haar gevoeld. Ik weet niet of deze persoon echt heeft bestaan. Het zou kunnen dat het iemand is uit mijn jeugd, maar ik heb geen idee. Ik vond het wel grappig in ieder geval.
Op een gegeven moment keek ik naar de lucht, en 360 graden om mij heen had je overal, volledig symmetrisch, dezelfde kleine wolkjes. De situatie was zo symmetrisch en je had zoveel van deze zelfde wolkjes, dat het erg fascinerend was. Het lijkt erg moeilijk om te accepteren dat dit een visual was, maar zo een symmetrische situatie in de lucht (ook ver in de diepte bleef deze situatie zich voordoen) leek aan de andere kant ook erg onwaarschijnlijk. Ik kan het nog steeds niet zo goed plaatsen.
Toen het meest intense gedeelte van de piek over was, vanaf T+3:30, was ik uiteraard nog erg intens aan het trippen. Ik was mentaal nog relatief helder, gezien de intensiteit van de effecten. Ik kreef nu meer filosofische en mystieke denkbeelden.
Door mediteren kwam ik, ook al tijdens de piek, in een supergelukkige en speciale toestand. Ik ging nu bedenken: sommige mensen nemen heel graag genotsmiddelen als MDMA of heroïne en beschrijven dat als het meest fantastische. Maar ik zou het gevoel dat ik had nooit willen vervangen door een MDMA-gevoel of een orgasme, dit was veel bijzonderder. Maar een MDMA-gevoel betekent oneindig geluk in aardse zin, en een orgasme betekent seks dus het instant houden van de soort; het voortzetten van de evolutie. Maar blijkbaar stond dit dus boven aards geluk en het instant houden van de soort. Ik zag dit als een bewijs voor iets hogers dan 'aardse' behoeften. Ook voelde ik al een tijdje een aanwezigheid van een entiteit, of meerdere (welke niet gelijk leken aan de godin die ik eerder zag). Er was dus een hoger geluk dan wat het aardse je kon brengen. Ik had dit lichaam en deze wereld niet nodig om mijzelf te zijn. Als mijn lichaam ooit zou sterven, zal ik voortleven.
Maar hoe moet ik dan voortleven? Het lijkt mij aannemelijk dat naar verloop van tijd het universum ineen getrokken zal worden door zwaartekracht. Hoe lang dit duurt, geen idee, maar tijd kan door tot in het oneindige, in theorie. Als het universum ineens getrokken wordt, is er te veel materie of energie in een punt en kan er weer een oerknal ontstaan. Dit kan tot in het oneindige doorgaan. Er komt een moment dat alles dan weer zo is als nu, dus ik kan zelf mijn geest opnieuw in mijn lichaam laten leven, of ik kan mogelijk in een ander mens of in een andere levensvorm herleven. Waar kwam ik immers vandaan voor mijn geboorte? De ziel/geest kan sterker worden door zo levens te leiden, en meer in synergie met het universum (of zullen we het god noemen) geraken. Alles wat mensen doen, doen ze omdat ze goed proberen te doen. Er bestaat geen slecht, maar wel afwezigheid van goed. Mensen kunnen dus niet in synergie leven en daarom slecht doen. Maar op deze weg kunnen zij wel leren, en zo meer in synergie komen met het universum, waardoor zij gelukkig worden en beter/meer deugdzaam zullen leven. Al het slechte draagt dus ook bij aan de voortgang van het gehele universum, van het gehele plaatje, en is dus ook voortgang en dus ook goed, want het universum zou zichzelf nooit slecht aandoen. Ik bouwde een soort van pantheïstische visie van eerdere trips en (gelezen) filosofie uit.
Er kwamen ook nog wat mensen voorbij, waaronder iemand die twee grote honden uitliet. Ik ben niet bang voor honden maar normaal zou ik wel schrikken als twee enorme honden keihard op me af komen stormen. Nu was ik superzen, waardoor de honden mij ook verder met rust lieten. Zij voelden ook dat wij geen gevaar voor hun waren en schonken ons eigenlijk geen aandacht.
Op een gegeven moment had ik ook een bepaald soort druk op mijn huid (ook nog de bodyload gedeeltelijk). Ik kon niet echt zeggen of dit nou naar buiten, naar binnen of in een andere richting gericht was. Maar het had duidelijk wel een richting! Het leek wel of die druk vanuit een vierde ruimtedimensie gericht was, maar een voorstelling van de richting bleef onduidelijk binnen driedemensionale voorstellingen.
Ik had overigens zeker nog wel meer interessante gedachtengangen, maar het lijkt me ook overdreven om alles hier neer te zetten.
Het was overigens, net zoals tijdens andere trips maar misschien nu nog intenser (misschien ook door de hoge doseringen), geweldig hoe scherp de zintuigen werden. Ik kon oneindig ver kijken, extreem goed proeven, en ik hoorde elk geluidje apart tot in vol detail. Dit zorgde wel voor erg veel impulsen, waardoor het tijdens de piek wel heel veel was wat er op je afkwam, waardoor het soms voelde als een soort van implosie. Later hebben we om die reden ook 'geluiden' (ambient) in plaats van muziek aangezet.
Vanaf T+5:30 begonnen de echte tripeffecten wel langzaamaan af te nemen. In deze uren heb ik juist erg genoten omdat vrij nadenken heel goed mogelijk was, beter dan op de piek. De wereld was echt werkelijk waar prachtig, misschien nog wel mooier dan op LSD, maar tijdens deze uren was het tenminste beter mogelijk om er ook echt naar te kijken, in vergelijking met op piek. De natuur en omgeving zagen er superprachtig en sprookjesachtig uit, de luchten waren prachtig en steeds weer anders, echt de mooiste luchtfoto's die je je voor kunt stellen en daar dan nog een stukje bovenop. Op T+7:30 voelde ik me 'nuchter', waarna tot zeker wel T+10:30 lichte naeffecten goed merkbaar bleven. Ook daarna waren ze nog aanwezig (ook op T+13:00) maar dat was zo extreem licht dat het meer komt doordat je gewoon een goede trip hebt gehad. Het lijkt me het meest juist om te zeggen dat de werkingsduur 8 tot 11 was.
Ik heb dit report vooral vanuit mijzelf geschreven, omdat de verhalen van R. op deze manier doortypen toch niet zo goed overkomt. Hij is in ieder geval er ook erg goed op gegaan, en had amper last van een bodyload. De reactiecurve van 2C-E schijnt erg stijl te zijn, waardoor 25 mg een flinke stap heftiger moet zijn dan 20 mg, inclusief bodyload dus.
Ik heb een fantastische trip gehad, maar ik moet een dosis van 25 mg voor een beginner wel absoluut afraden. De effecten zijn zo intens dat je wel helemaal zen moet zijn en op een bepaald moment 'deze' wereld best wel achter je moet kunnen laten. Zodra je een relatief heftige LSD-trip kunt hebben zonder concrete problemen, ben je er sowieso wel klaar voor.
In vergelijking met LSD is 2C-E mystieker. LSD zorgt er meer voor dat je dingen op een intellectuele manier kunt bewijzen of verklaren. 2C-E gaf mij meer visioenen en een mystiek laagje. Qua werkingsduur vond ik 2C-E echt absoluut perfect, iets langer of iets korter zouden het allebei wat minder hebben gemaakt. LSD was naar mijn mening toch net iets te lang, ook al kun je daar natuurlijk ook best mee omgaan. Misschien is 2C-E wel mijn favoriete drug nu, maar er bestaat een grote twijfel tussen 2C-E en LSD. Zeker voor herhaling vatbaar in ieder geval![:hearteyes:]()
Waar: Buiten in de natuur
Wat: 25 mg 2C-E voor mij, 20 mg v.oor R. Mogelijk lichte tolerantie van lage doses 2C-C en 2C-D vier dagen ervoor.
Relevante ervaring: 1 keer LSD, enkele keren psilo, tientallen keren 2C-B, een keer 2C-C en 2C-D.
Na getwijfeld te hebben tussen nogmaals LSD, psilo en mescaline voor deze trip, zijn we uitgekomen op wat nieuws: 2C-E. Van internet had ik al begrepen dat het een erg diepe en intense trip op kon leveren. Ik wilde voor een hevige trip gaan, dus daarom heb ik gekozen voor de (erg) enthousiaste dosering van 25 mg (ik weeg ongeveer 60~62 kg). Ik had al gehoord over een erg hevige bodyload, maar deze was ik bereid te accepteren.
De inname was in de ochtend, rond 10:00, vanwege een werkingsduur van 7 tot 12 uur (verschilt per peroon/report). De opkomst was erg langzaam. In het eerste uur amper effecten, maar na ongeveer een half uur was een eerste verandering van perceptie merkbaar. Dit kwam erg subtiel op, niet uit het niets of stapje voor stapje, maar echt als een zichzelf versterkende flow. Vrij snel volgde ook al een bodyload: misselijkheid met een beetje een vervelend, ongemakkelijk en gespannen gevoel. Dit gevoel, vooral de misselijkheid, bouwde zich snel uit. Na anderhalf uur was dit zo erg geworden dat ik nog alleen maar stil kon zitten met ogen dicht omdat alles buiten me (aanrakingen, muziek, visuals) eigenlijk te veel was. Ik wist dat de bodyload snel over zou zijn, dus ik maakte me er niet al te druk om. Tussen T+1:30 en T+2:15 bouwden de effecten ook uit tot de piek. Rond T+1:45 was de misselijkheid vrijwel opslag verdwenen, en ook de rest van de bodyload nam zeer snel af tot een level dat normaal is voor een trip en niet erg storend is. R. heeft overigens amper last gehad van een bodyload.
Nu kon de trip dus echt begonnen. Tijdens het 'overleven' van de bodyload was de trip super intens geworden. Ik had zoveel visuals dat ik eigenlijk niet echt met open ogen kon zitten: er waren simpelweg te veel impulsen. Dus zat ik ook in het derde uur veelal met ogen dicht. De visuals die ik had waren van een heel ander kaliber dan gewoonlijk: ik had uiteraard visuals die typisch zijn voor een dergelijke hevige 2C-trip, bijvoorbeeld dat alles eruit ziet als een sprookje en veel draaiende bewegingen. Wat heel bijzonder was, was dat ik een gedeelte van mijn zicht vast kon zetten, ik kon als ik wilde een vlak, meestal een rechthoek, bevriezen, en de rest van de wereld bewoog dan rustig door. Ook had ik vaak een verticaal rechthoekig vlak, waaruit een horizontaal rechthoekig vlak met dezelfde hoogte als het eerste vlak naar links uit voortbewoog, en waar nogmaals een verticaal rechthoekig vlak, ongelijk uit het eerste verticale rechthoekige vlak, naar links uit voortbewoog. Deze twee dingen kwamen tijdens de piek eigenlijk vrijwel continu uit voort. Veel dingen waren ook zo intens om te zien, dat ik veelal met mijn ogen dicht zat. Mijn gedachten waren zeer chaotisch, dus echte filosofische denkbeelden kwamen er niet veel tijdens de echte piek.
Met ogen dicht kreeg ik op een gegeven moment een visioen van een soort van Godin, deze verscheen uit het niets tot mij. Zij had een blauwe gloed over zich en had een beetje een vorm van een verheven zeemeermin. Zij leek op een vrij typisch beeld van een 'Godin'. Ook lag ik op een gegeven monent op mijn buik, en wilde ik omdraaien, maar ik was gewoon vergeten hoe ik moest bewegen! Een beetje zoals sommige mensen dat schijnen te hebben op ketamine. Ik lag 20 seconden verlamd, een beetje zoals slaapverlamming, en pas toen begreep ik weer hoe ik om kon draaien. Tijdens deze piek was de bodyload ook nog wel aanwezig, maar meer zodat ik een lichamelijk stoned gevoel kreeg. Ook dit nam vanaf T+2:30 ongeveer wel geleidelijk af. Plassen ging ook niet echt, omdat ik niet begreep hoe dat moest, en waarschijnlijk omdat ik te afgeleid was. Later wilde het wel beter lukken.
Ook had ik vanaf het begin dat alles veel dichterbij leek, letterlijk. De wolken, de omgeving, maar ook mijn voeten als ik lag of zat. Daardoor voelde ik mezelf letterlijk klein, alsof ik echt 1.50 meter was (in plaats van ongeveer 1.75). Mijn ego, voor zover die nog aanwezig was, verdween tijdens de piek ook eigenlijk volledig en er onstond eigenlijk uit het niets een nieuw zelfbeeld. Ik was opeens een vrij onopvallende, kleine vrouw van 45 jaar ongeveer. Een beetje een half-Aziatisch super psychedelisch type. Ik weet niet waar dit beeld vandaan kwam, maar ik heb me de rest van de dag haar gevoeld. Ik weet niet of deze persoon echt heeft bestaan. Het zou kunnen dat het iemand is uit mijn jeugd, maar ik heb geen idee. Ik vond het wel grappig in ieder geval.
Op een gegeven moment keek ik naar de lucht, en 360 graden om mij heen had je overal, volledig symmetrisch, dezelfde kleine wolkjes. De situatie was zo symmetrisch en je had zoveel van deze zelfde wolkjes, dat het erg fascinerend was. Het lijkt erg moeilijk om te accepteren dat dit een visual was, maar zo een symmetrische situatie in de lucht (ook ver in de diepte bleef deze situatie zich voordoen) leek aan de andere kant ook erg onwaarschijnlijk. Ik kan het nog steeds niet zo goed plaatsen.
Toen het meest intense gedeelte van de piek over was, vanaf T+3:30, was ik uiteraard nog erg intens aan het trippen. Ik was mentaal nog relatief helder, gezien de intensiteit van de effecten. Ik kreef nu meer filosofische en mystieke denkbeelden.
Door mediteren kwam ik, ook al tijdens de piek, in een supergelukkige en speciale toestand. Ik ging nu bedenken: sommige mensen nemen heel graag genotsmiddelen als MDMA of heroïne en beschrijven dat als het meest fantastische. Maar ik zou het gevoel dat ik had nooit willen vervangen door een MDMA-gevoel of een orgasme, dit was veel bijzonderder. Maar een MDMA-gevoel betekent oneindig geluk in aardse zin, en een orgasme betekent seks dus het instant houden van de soort; het voortzetten van de evolutie. Maar blijkbaar stond dit dus boven aards geluk en het instant houden van de soort. Ik zag dit als een bewijs voor iets hogers dan 'aardse' behoeften. Ook voelde ik al een tijdje een aanwezigheid van een entiteit, of meerdere (welke niet gelijk leken aan de godin die ik eerder zag). Er was dus een hoger geluk dan wat het aardse je kon brengen. Ik had dit lichaam en deze wereld niet nodig om mijzelf te zijn. Als mijn lichaam ooit zou sterven, zal ik voortleven.
Maar hoe moet ik dan voortleven? Het lijkt mij aannemelijk dat naar verloop van tijd het universum ineen getrokken zal worden door zwaartekracht. Hoe lang dit duurt, geen idee, maar tijd kan door tot in het oneindige, in theorie. Als het universum ineens getrokken wordt, is er te veel materie of energie in een punt en kan er weer een oerknal ontstaan. Dit kan tot in het oneindige doorgaan. Er komt een moment dat alles dan weer zo is als nu, dus ik kan zelf mijn geest opnieuw in mijn lichaam laten leven, of ik kan mogelijk in een ander mens of in een andere levensvorm herleven. Waar kwam ik immers vandaan voor mijn geboorte? De ziel/geest kan sterker worden door zo levens te leiden, en meer in synergie met het universum (of zullen we het god noemen) geraken. Alles wat mensen doen, doen ze omdat ze goed proberen te doen. Er bestaat geen slecht, maar wel afwezigheid van goed. Mensen kunnen dus niet in synergie leven en daarom slecht doen. Maar op deze weg kunnen zij wel leren, en zo meer in synergie komen met het universum, waardoor zij gelukkig worden en beter/meer deugdzaam zullen leven. Al het slechte draagt dus ook bij aan de voortgang van het gehele universum, van het gehele plaatje, en is dus ook voortgang en dus ook goed, want het universum zou zichzelf nooit slecht aandoen. Ik bouwde een soort van pantheïstische visie van eerdere trips en (gelezen) filosofie uit.
Er kwamen ook nog wat mensen voorbij, waaronder iemand die twee grote honden uitliet. Ik ben niet bang voor honden maar normaal zou ik wel schrikken als twee enorme honden keihard op me af komen stormen. Nu was ik superzen, waardoor de honden mij ook verder met rust lieten. Zij voelden ook dat wij geen gevaar voor hun waren en schonken ons eigenlijk geen aandacht.
Op een gegeven moment had ik ook een bepaald soort druk op mijn huid (ook nog de bodyload gedeeltelijk). Ik kon niet echt zeggen of dit nou naar buiten, naar binnen of in een andere richting gericht was. Maar het had duidelijk wel een richting! Het leek wel of die druk vanuit een vierde ruimtedimensie gericht was, maar een voorstelling van de richting bleef onduidelijk binnen driedemensionale voorstellingen.
Ik had overigens zeker nog wel meer interessante gedachtengangen, maar het lijkt me ook overdreven om alles hier neer te zetten.
Het was overigens, net zoals tijdens andere trips maar misschien nu nog intenser (misschien ook door de hoge doseringen), geweldig hoe scherp de zintuigen werden. Ik kon oneindig ver kijken, extreem goed proeven, en ik hoorde elk geluidje apart tot in vol detail. Dit zorgde wel voor erg veel impulsen, waardoor het tijdens de piek wel heel veel was wat er op je afkwam, waardoor het soms voelde als een soort van implosie. Later hebben we om die reden ook 'geluiden' (ambient) in plaats van muziek aangezet.
Vanaf T+5:30 begonnen de echte tripeffecten wel langzaamaan af te nemen. In deze uren heb ik juist erg genoten omdat vrij nadenken heel goed mogelijk was, beter dan op de piek. De wereld was echt werkelijk waar prachtig, misschien nog wel mooier dan op LSD, maar tijdens deze uren was het tenminste beter mogelijk om er ook echt naar te kijken, in vergelijking met op piek. De natuur en omgeving zagen er superprachtig en sprookjesachtig uit, de luchten waren prachtig en steeds weer anders, echt de mooiste luchtfoto's die je je voor kunt stellen en daar dan nog een stukje bovenop. Op T+7:30 voelde ik me 'nuchter', waarna tot zeker wel T+10:30 lichte naeffecten goed merkbaar bleven. Ook daarna waren ze nog aanwezig (ook op T+13:00) maar dat was zo extreem licht dat het meer komt doordat je gewoon een goede trip hebt gehad. Het lijkt me het meest juist om te zeggen dat de werkingsduur 8 tot 11 was.
Ik heb dit report vooral vanuit mijzelf geschreven, omdat de verhalen van R. op deze manier doortypen toch niet zo goed overkomt. Hij is in ieder geval er ook erg goed op gegaan, en had amper last van een bodyload. De reactiecurve van 2C-E schijnt erg stijl te zijn, waardoor 25 mg een flinke stap heftiger moet zijn dan 20 mg, inclusief bodyload dus.
Ik heb een fantastische trip gehad, maar ik moet een dosis van 25 mg voor een beginner wel absoluut afraden. De effecten zijn zo intens dat je wel helemaal zen moet zijn en op een bepaald moment 'deze' wereld best wel achter je moet kunnen laten. Zodra je een relatief heftige LSD-trip kunt hebben zonder concrete problemen, ben je er sowieso wel klaar voor.
In vergelijking met LSD is 2C-E mystieker. LSD zorgt er meer voor dat je dingen op een intellectuele manier kunt bewijzen of verklaren. 2C-E gaf mij meer visioenen en een mystiek laagje. Qua werkingsduur vond ik 2C-E echt absoluut perfect, iets langer of iets korter zouden het allebei wat minder hebben gemaakt. LSD was naar mijn mening toch net iets te lang, ook al kun je daar natuurlijk ook best mee omgaan. Misschien is 2C-E wel mijn favoriete drug nu, maar er bestaat een grote twijfel tussen 2C-E en LSD. Zeker voor herhaling vatbaar in ieder geval
