9x getript hollandia 30 grm, huilbuien en ontwikkeling

Dag allemaal,


Ik heb nu inmiddels 9 keer getript op 30 grm Hollandia. De eerste 5 keren zag ik als visuals alleen maar oog patronen, ik ervaarde ook veel meer lichamelijk “ongemak”, als veelvuldig moeten plassen, veel gapen en zuchten. Een keer had ik een doorbraak en sindsdiens zie ik de mooiste visuals ever en ervaar ik minder omgemak. De mooiste heldere kleuren, waanzinigste patronen. Ik trip om therapeutische en spirituele redenen. De doorbraak kwam na een hele grote huilbui en een lachkick. Die lachkick heb ik overigens een keer gehad.

Ik vind het helend om te trippen. Ik ervaar gigantische huilbuien die ik normaal nooit heb. Het zijn huilbuien van een klein kind, keihard snikken met veel en hard geluid. Het is alsof ik huil om alle verdriet en leed in de wereld en van mijzelf. Ik voel me nietig, nederig. Maar ook dankbaar en vol liefde. Er is ook een hele diepe vrede, die ik nooit heb ervaren. En na die huilbuilen is er een diepe connectie en vrede.

Maar er zijn ook "duistere" kanten aan het trippen. Zo heb ik twee keer een angstreactie gehad. De eerste keer was ik mij daar met mijn geest niet van bewust, maar ik had wel de lichamelijke angst symptomen. Ik heb na die trip ook een nachtmerrie gehad, waardoor ik de ervaring tijdens de trip heb kunnen plaatsen.De daaropvolgende keer was ik bang geworden door een geluidsfragement, toen werd het voor mij zowel geestelijk als lichamelijk duidelijk dat het angst was. Maar gek genoeg had ik ook vertrouwen in deze ervaring. Ik wist dat ik er doorheen moest komen. En ik heb dit daarna ook niet meer gehad, het was alsof er iets was hersteld.
Na de trips voel me opgeruimt. En ook de emotionele ontwikkeling van mijn zoontje is er op vooruitgegaan.

Ik trip vol overgave, er is geen weg terug dat besef ik, maar tot nu toe is alleen de smaak van truffels mij wat meer tegen gaan staan.
De laatste keer heb ik getript met 40 gram truffels. Ik heb toen de duistere onderwereld ervaren en een diep besef van het uiterlijk vertoon van deze wereld. De visuals waren nog krankzinniger.
Na deze trip is mijn gezonde innerlijke stem helderder en duidelijk geworden. Ik heb vertouwen gekregen in mijn zelfcoachende stem.


Deze trips hebben ervoor gezocht dat ik mijn hoogsensiviteit erken en een plek weet te geven. Ik ben bezig om mijn ego gezonder te maken. Ik wil de mensheid dienen , goed zijn voor de aarde en voor de mensen om mij heen. Ik wil uit mijn passieve en slachtofferol komen. Ik ben momenteel bezig om een aantal veranderingen in mijn leven toe te passen. Voorheen leefde ik van dag tot dag, onbewust, met een zwak ego, geen zelfvertouwen.

Nu zie ik mijn eigen kwaliteiten, ik zie mijn mooie eigenschappen. En ik zie de mooiheid in andere mensen.

Ik ben ontzettend veel gaan lezen, ik wil een studie oppakken om op termijn een carriereswitch te maken.


Zijn er nog meer mensen die op deze manier trippen en/of op een andere manier de impact van het trippen weten te integreren.

Ik heb maar één keer getript op truffels en dat was een hele leuke ervaring maar als ik dat van jou lees dan begin ik er toch weer zin in te krijgen. Mooi om te zien hoe trippen je karakter echt positief heeft beinvloed. Ik hoop dat ik ook ooit zulke trips mee mag maken .

Welkom op het forum @ZarZoro,

Wat een leuk geschreven stukje en wat interessant om over jouw ervaringen met truffels te lezen! Ik heb zelf circa 10 keer op psilocybine getript. Meestal 3 gram gedroogde paddo's en 1 keer 16-17 gram (sterke) truffels. Veel van wat je schrijft is heel herkenbaar:

ZarZoro zei:

Ik vind het helend om te trippen. Ik ervaar gigantische huilbuien die ik normaal nooit heb. Het zijn huilbuien van een klein kind, keihard snikken met veel en hard geluid. Het is alsof ik huil om alle verdriet en leed in de wereld en van mijzelf. Ik voel me nietig, nederig. Maar ook dankbaar en vol liefde. Er is ook een hele diepe vrede, die ik nooit heb ervaren. En na die huilbuilen is er een diepe connectie en vrede.

Klik om te vergroten...

Op de een of andere manier heb ik van psilocybine ook al vaker huilbuien gehad zonder dat ik het overigens vervelend vond. Juist de dankbaarheid en de liefde stonden centraal! Wat fijn ook dat het trippen zo'n helende positieve impact op je leven heeft. Zelf ben ik er ook van overtuigd dat psychedelica een positieve impact op mijn leven hebben. Ik sta meer 'open' voor de denkbeelden van anderen, ik ben meer ruimdenkend en tevreden. Na een trip heb ik vaak een 'opgeruimd' gevoel dat weken aan kan houden.

Hoe is het toch mogelijk dat een middel dat fysieks ongevaarlijk is en voor zoveel mensen helend werkt verboden is voor de wet?! Een goede argumentatie hiervoor ontbreekt toch gewoon?!

30 gram sterke truffels is trouwens best een pittige dosering! Zou je nog wat meer kunnenvertellen over je ervaringen tijdens je trips? Ik zou nog wel eens willen experimenteren met wat hogere psilocybine doseringen maar ben er tot nu toe te angstig voor geweest. Sinds ik LSD heb ontdekt heb ik vooral daarmee (en eenmalig met DMT) geexperimenteerd. LSD voelt voor mij wat 'vrolijker' en 'stuurbaarder'. Ondertussen is mijn behoefte om Psilocybine verder te verkennen echter wel weer terug. Als je nog tips hebt over hoe jij omgaat met zulke hoge doseringen psilocybine dan hoor ik het graag!

Eik zei:

Hoe is het toch mogelijk dat een middel dat fysieks ongevaarlijk is en voor zoveel mensen helend werkt verboden is voor de wet?! Een goede argumentatie hiervoor ontbreekt toch gewoon?!

Klik om te vergroten...

Er is geen goede argumentatie.

Ik denk dat het simpelweg onwetendheid en angst voor het onbekende is. En als ik eerlijk ben dacht ik voordat ik ooit had getript dat psychedelica gewoon de zoveelste drugs zouden zijn. Bijzonder misschien, maar ik had nooit kunnen weten hoe diep helend deze middelen kunnen zijn. Ik denk dus dat degenen die voor ons bepalen wat we wel en niet mogen doen gewoon helemaal niet weten wat zo'n ervaring inhoudt. En helaas werkt het nou eenmaal zo dat mensen zonder kennis van iets kunnen bepalen wat goed is voor anderen.


Niet echt een vraag aan mij, maar op hogere doseringen psilocybine trippen gaat in het algemeen hetzelfde als met lagere doseringen, maar je moet alleen echt weten dat je op momenten dat het erom spant de controle los kunt laten. De gevolgen van wel of niet de controle los laten zijn veel ingrijpender. Meeste risico was voor mij altijd later in de trip, wanneer ik wat vermoeid begon te raken. In het begin is het hartstikke leuk om met lichtsnelheid door de meest gestoorde fractals en lichtpatronen heen te schieten (de visuals op psilocybine worden op hogere doseringen echt heel indrukwekkend), maar omdat het zo intens is, kan dat op een gegeven moment vermoeiend worden. Als je dan een beetje het idee krijgt dat het een beetje teveel wordt, dan kan dat potentieel het begin zijn van meer duistere gedachten. Geen probleem nog per se, maar iets om heel scherp op te zijn. Het blijft altijd een kwestie van acceptatie en (controle) loslaten. Dat klinkt simpel maar zo werkt het wel. Je kunt je aandacht op je ademhaling vestigen en zo elk negatief gedachtepatroon doorbreken. Handig om achter de hand te hebben.

O ja: benzo's. Ik heb ze nog nooit gebruikt tijdens een psilocybine trip, maar het is toch een soort extra geruststelling dat je een paar benzo's hebt liggen voor uiterste noodgevallen. Ik denk dat het veel beter is om zonder verdoving door je eventueel moeilijke trip heen te werken, maar toch is het fijn om ze te hebben liggen.

Ik ben wel benieuwd naar hoe die huilbuien ontstaan?
Ik heb ergens diep in mijzelf een enorm groot verdriet, in mijn dagelijkse frequentie lukt het niet om die naar boven te halen.
In mijn laatste trip zag ik wel mijn verdriet als een bewegende substantie in mij zitten maar het komt er niet uit.
Vandaar mijn nieuwsgierigheid.

Iskra zei:

Ik ben wel benieuwd naar hoe die huilbuien ontstaan?
Ik heb ergens diep in mijzelf een enorm groot verdriet, in mijn dagelijkse frequentie lukt het niet om die naar boven te halen.
In mijn laatste trip zag ik wel mijn verdriet als een bewegende substantie in mij zitten maar het komt er niet uit.
Vandaar mijn nieuwsgierigheid.

Klik om te vergroten...

Hoe ik hierover denk: Om in deze wereld te overleven denken we dat we muren om onszelf (ons hart/gevoel) heen moeten bouwen om onszelf te beschermen, om te overleven. Emotionele energie wordt op die manier opgesloten. Op het bewustzijnsniveau van 'survival' lijken die blokkades een noodzaak. Op hogere niveaus begint het hart/gevoel te openen en komen die verdrongen emoties weer vrij, eventueel in de vorm van huilen.

Zoals jij ook zegt is het denk ik een kwestie van frequentie. Alleen door op een hogere frequentie te functioneren kan opgesloten (emotionele) energie vrijgelaten worden. Op de lagere frequenties is het bewustzijn niet toereikend om blokkades te doorzien en wordt alleen gedacht in hoe te overleven, het verkrijgen van genot en het ontwijken van pijn.

(Slechts mijn mening hierover)

Ja, daar ben ik het wel mee eens.

Ik denk dat ik binnenkort gewoon voor de bijl moet gaan met een hogere dosis.
De laatste tijd tijdens dosissen van 1 a 2 gram truffels (niet gedroogd) voel ik mij sowieso
de eerste helft intens verdrietig, en na de trip voel ik mij een soort van opgelucht/verwerkt.
Of ik ga gewoon door met de kleine dosissen en kom ik uiteindelijk er ook.
Even voelen wat het beste voelt misschien.

Merken jullie ook dat truffels/paddo's een bepaalde volgorde heeft?
Eerst krijg je de spiegel en daarna de liefde.

Dat herken ik heel erg ja. Eigenlijk is het elke keer zo (eerst de spiegel en het accepteren daarvan en daarna het berusten in vrede/liefde).

hoi, ik denk inderdaad dat er geen enkele filter is en ik eerder bij mijn gevoel kom. Het schijnt ook zo te zijn dat je hersenen met smartdrugs hetzelfde eruitzien als van een baby. Een baby is een en al emotie Over mijn ervaring. Ik gebruik geen enkele vorm van drugs of alcohol en ik mediteer. Dit zet ik ook zeker in het begin in. De eerste 2 keer had ik die huilbuien niet. Maar de derde keer was ik thuis en ik ben nogal bezorgd om de ontwikkeling van mijn zoontje van 5 jaar. Hij werd wakker en ik moest even bij hem liggen en ik stelde hem vraag. En door die vraag hoorde ik hoeveel bezorgdheid en liefde erdoorheen klonk en toen brak ik. Mijn man (die nuchter is) nam het toen snel over. Het was alsof mijn zoontje mij hielp om bij mijn gevoel te komen. En sindsdien heb ik een foto of een filmpje bij mij van mijn zoontje. Maar als het eenmaal begint dan is het niet tegen te houden. Qua dosis moet ik echt 30 gram truffels Hollandia (sterkste soort) hebben, anders huil ik minder intensief. Mijn tip is om tijdens een trip iets tastbaars te hebben bvb een foto, gedicht etc wat van betekenis is voor jou.

Smartdrugs? Psychedelica bedoel je denk ik?

Huilen is goed, maar het hoeft denk ik niet het doel op zich te zijn. Bij sommige trips heb ik moeten huilen en dat luchtte op. Bij andere trips viel er een grote last van mijn schouders, een diepe pijn verliet mij, maar niet op een emotionele manier. Verdrongen emoties vormen een laag in ons zogenaamde 'pijnlichaam' (copyright Eckhart Tolle), maar daaronder zit diepere onpersoonlijke pijn. Zonder te willen oordelen: ik heb het idee dat vrouwen vaak in de meer emotionele pijn (pijn met een verhaal eraan vast) blijven hangen en mannen makkelijker daar voorbij gaan om te werken aan meer diepe, meer fundamentele onpersoonlijke pijn. Een struikelblok voor mannen is dan weer dat ze de persoonlijke emotionele kant vaak niet veel aandacht (willen) geven.

Slechts een observatie hoor.

Ehm ja psychedelica Wat bedoel je precies met persoonlijke en onpersoonlijke pijn? Ik ervaar tijdens die emotionele ontlading namelijk de pijn van de wereld. Ik vind het moeilijk uit te leggen...maar ik huil dan om onrechtvaardigheid, armoede, discrimatie etc. Mijn eigen verhaal (en in het heden mag ik eigenlijk allen maar dankbaar zijn met mijn omgeving) verdwijnt al vrij snel op de achtergrond. Huilen is inderdaad geen doel op zich, maar het gaat gepaard met een diep besef, voelen en ervaren. Het is vooral wat daarna komt. Daarna stroomt het, zijn dingen in balans en voel ik dat mijn hartskwaliteiten zijn versterkt. Ik denk dat huilen net zo goed een mannelijke emotionele uiting is. Het wordt in onze cultuur als iets vrouwelijks gezien, maar in andere culturen kunnen mannen net zoveel huilen als vrouwen. Sensitiviteit is namelijk gender neutraal.

Persoonlijke pijn is dan pijn die betrekking heeft op jouw persoonlijkheid/identiteit. Onpersoonlijke pijn zie ik als neutrale pijn waar geen verhaal aan vast zit (en dus niet betrekking heeft op jou persoonlijk). Ik zie het als pure opgehoopte weerstand. Ooit heeft het betrekking gehad op een persoonlijk verhaal of gebeurtenis, maar nu is het slechts pure pijn/weerstand.

De pijn van de wereld bestaat ook en het is goed om stil te staan bij dingen als onrechtvaardigheid, armoede en discriminatie. En daar tranen om te laten. Maar ik denk dat het ook goed is om die pijn in zijn neutrale vorm te ervaren. Zolang er een verhaal gekoppeld is aan de pijn zorg je er denk ik ook voor dat je die pijn als het ware bevestigd. Door de pure sensatie te voelen ga je voorbij dat. Je kunt dan gaan helen zonder het verhaal gaande te houden dat bepaalde dingen in de wereld slecht zijn, dat het niet is zoals het zou moeten zijn.

Ik ben wel erg voor het voelen van emoties hoor. Maar ik denk dat het minstens zo belangrijk is om dingen ook te zien/voelen zonder een mentaal verhaal eraan vast (als pure sensaties).

Daar herken ik, het te voelen als pure sensaties...want zo ervaar ik het ook tijdens een trip. En voor een heel groot deel zijn het die fysieke sensaties, emoties van smart en verdriet en de visuals. Het zijn geen hele verhalen, maar in ene het besef en inzicht dat heel hard naar binnenkomt en dat gaat over een collectieve pijn of ongelijkheid. Het besef dat dat niet juist is, dat we beter moeten omgaan met de wereld en de mensheid en een gevoel van vereenzelviging en empathie met deze pijn. Maar het lost ook weer op, dat is de keerzijde van lijden. Hier schrijft Rumi ook over. Ik lees veel Rumi en met de trips voel ik wat de betekenis is van deze gedichten. Rumi heeft veel geschreven over huilen, pijn, liefde.

Klinkt herkenbaar.

Maar het besef dat het niet juist is. Is dat niet (deel van) het verhaal? Je kunt het heel onpersoonlijk maken op die manier en dieper doordringen in de rauwe sensatie.

Ik moet ook echt eens wat meer van Rumi gaan lezen. Zijn werk sprak me erg aan.