ZarZoro

"Dit was mijn tweede trip. De eerste keer gebuikte ik Atlantis 15 gram. Afgezien van een bodyload en een aantal visuals voelde ik niet veel en was het een lichte teleurstelling. Ik gebruik geen drugs en ik heb nooit alcohol gedronken. Ik wilde trippen voor spirituele groei en heling. Ik mediteer en ik vast geregeld, daarnaast doe ik ook aan ademwerk. Tripverslag: Ik ging in een zeer donkere ruimte liggen en kauwde op 30 gram hollandia truffels. Als snel werden de visuals heel sterk, ik begon hypnotiserende muziek te horen. Mijn lichaam en oogleden voelden heel zwaar. In mijn hoofd ontsprong zich een vuurwerk. Ik leek het letterlijk te voelen hoe het explodeerde. Mijn voorhoofd werd warm. Ik kwam in tunnels terecht en voelde hoe ik steeds dieper zakte in mijn bewustzijn. Ik voelde op een gegeven moment dat mijn wangen nat waren van de tranen, ik was niet aan het huilen. Plotseling waren ze daar. In mijn ooghoeken zag ik een heleboel kleine beestje. Ik voelde een lichte vorm van verzet. Zoals ik dat ook in het dagelijks leven lijk te voelen als ik gevoelens weg wil te drukken. Een bad trip? Ik kreeg te horen dt ik twee dingen moest doen. Angst in de ogen kijken, naar de enge beelden kijken en controle moest loslaten, geen verwachtingen moest hebben over hoe het zou moeten gaan. Controle loslaten ging gepaard met een gevoel van extase. Daarna bak de “hel” los , ik kreeg ik alleen maar horror beelden te zien. Heel veel ogen, oogleden die open gingen en naar mij keken, krokodillen, haaien, slangen, beestjes. Bulten, vliezen die openbraken met meest verschrikkelijke dingen. Vlezige, glibberige grote tongachtige dingen, met pus en weet ik wat allemaal. Ik had het gevoel dat het symbool stond voor al mijn angsten, vooroordelen, negatieve gevoelens van het alledaagse leven. Ik kreeg te horen dat ik mijn innerlijke vuur wat omsloeg in woede niet moest wegdrukken. Maar dat ik die energie moest gebruiken voor mooie dingen. Verlies van tijdbesbesef. Ik kwam in een loop…waar alles in verdween en een soort soep werd. Alles wat ik dacht verloor alle lading en relevantie. Wie ben ik, wie ben jij? Wat ben ik, wat zijn wij? Ik heb hier eigenlijk geen beschrijving voor, maar alle werkelijkheid (zoals we die kennen) leek niet meer te bestaan. Ik was opgegaan in een veld, mijn ego was dood."

"@dereisniet de bestemming: ja ik was alleen. De roeping was heel sterk om dit te doen., echt een reis naar binnen maken . Ik ben een introvert dus zit al veel in mijn binnenwereld....ik zou dit echter nooit aanraden om dit alleen te doen. Meditatie, vasten en ademwerk heeft me echt ready gemaakt om dit te kunnen doen. En dan nog.... toen ik ging landen ging het wel door mij heen....kom ik ooit terug in de realiteit...als mijzelf? Maar dat dat verdween ook al gauw naar de achtergrond. @Mindless, wat fijn dat dit herkenbaar is. ik had een enkele tripverslagen gelezen, maar kwam dit nog niet eerder tegen. Ik ben sowieso van plan om alles te lezen en te zien over de werking van enthogenen. Ik ging er eigenlijk nogal onvoorbereid in. Wel veel artikelen gelezen op het internet....maar nog geen boeken en of docu's."

"hoi allemaal, Wie zou mij kunnen helpen met meer informatie over het volgende. Ik heb laatst met een derde trip 30 gr hollandia ingenomen. Ik trip voor spirituele doeleinden. Dit keer was mijn intentie om mijn innerlijke kind te voelen. En dat is met deze trip goed gelukt. Ik heb het eerste 2 uur gewoon in bed gelegen met mijn ogen dicht. Daarna ben ik in de huiskamer op de bank gaan zitten en ik zag overal ogen. Is dit het alwetend veld? Ik had het gevoel dat al die ogen er altijd zijn, maar dat ze nu zichtbaar zijn door de trip. Dat waren ook de enige visuals die ik zag. Zijn er informatiebronnen (zoals boeken) die hierover gaan?"

"Hoi, ja ik zag overal ogen....in patronen bvb in houtnerven...en ik heb een lamp dat een bepaald patroon van ruitjes weerkaatst op de muur en daar zag ik ook ogen in. Ja het waren letterlijk ogen,die naar mij keken...blauwe ogen, bruine ogen, baby ogen. kinder ogen wijze ogen, onschuldige ogen. Ik zag ze ook op mijn witte tegels (daar staan geen patronen op) en op mijn deken (ook patroonloos), op mijn broek (wel patronen). Ik kreeg ook een soort deja vu gevoel, dat ik hier eerder een keer iets over gelezen heb...de betekenis van die ogen. Maar ik weet niet meer wat en waar precies. Ik had het gevoel dat die ogen alles wisten en dat ik ze van alles kon vragen. Ik zou graag meer willen lezen over de spirituele betekenis van trippen. Zijn hier boeken over geschreven?"

"hoi, ik denk inderdaad dat er geen enkele filter is en ik eerder bij mijn gevoel kom. Het schijnt ook zo te zijn dat je hersenen met smartdrugs hetzelfde eruitzien als van een baby. Een baby is een en al emotie Over mijn ervaring. Ik gebruik geen enkele vorm van drugs of alcohol en ik mediteer. Dit zet ik ook zeker in het begin in. De eerste 2 keer had ik die huilbuien niet. Maar de derde keer was ik thuis en ik ben nogal bezorgd om de ontwikkeling van mijn zoontje van 5 jaar. Hij werd wakker en ik moest even bij hem liggen en ik stelde hem vraag. En door die vraag hoorde ik hoeveel bezorgdheid en liefde erdoorheen klonk en toen brak ik. Mijn man (die nuchter is) nam het toen snel over. Het was alsof mijn zoontje mij hielp om bij mijn gevoel te komen. En sindsdien heb ik een foto of een filmpje bij mij van mijn zoontje. Maar als het eenmaal begint dan is het niet tegen te houden. Qua dosis moet ik echt 30 gram truffels Hollandia (sterkste soort) hebben, anders huil ik minder intensief. Mijn tip is om tijdens een trip iets tastbaars te hebben bvb een foto, gedicht etc wat van betekenis is voor jou."

"Ehm ja psychedelica Wat bedoel je precies met persoonlijke en onpersoonlijke pijn? Ik ervaar tijdens die emotionele ontlading namelijk de pijn van de wereld. Ik vind het moeilijk uit te leggen...maar ik huil dan om onrechtvaardigheid, armoede, discrimatie etc. Mijn eigen verhaal (en in het heden mag ik eigenlijk allen maar dankbaar zijn met mijn omgeving) verdwijnt al vrij snel op de achtergrond. Huilen is inderdaad geen doel op zich, maar het gaat gepaard met een diep besef, voelen en ervaren. Het is vooral wat daarna komt. Daarna stroomt het, zijn dingen in balans en voel ik dat mijn hartskwaliteiten zijn versterkt. Ik denk dat huilen net zo goed een mannelijke emotionele uiting is. Het wordt in onze cultuur als iets vrouwelijks gezien, maar in andere culturen kunnen mannen net zoveel huilen als vrouwen. Sensitiviteit is namelijk gender neutraal."

"Daar herken ik, het te voelen als pure sensaties...want zo ervaar ik het ook tijdens een trip. En voor een heel groot deel zijn het die fysieke sensaties, emoties van smart en verdriet en de visuals. Het zijn geen hele verhalen, maar in ene het besef en inzicht dat heel hard naar binnenkomt en dat gaat over een collectieve pijn of ongelijkheid. Het besef dat dat niet juist is, dat we beter moeten omgaan met de wereld en de mensheid en een gevoel van vereenzelviging en empathie met deze pijn. Maar het lost ook weer op, dat is de keerzijde van lijden. Hier schrijft Rumi ook over. Ik lees veel Rumi en met de trips voel ik wat de betekenis is van deze gedichten. Rumi heeft veel geschreven over huilen, pijn, liefde."