#1
Je gaf ook aan dat je bij een wegrestaurant had gegeten en dat je maag sowieso al voor inname een beetje van streek was daarvan. Dat kan er mee te maken hebben gehad?
17 mg 2C-B: nachtje clubben
17 antwoorden
3 weergaven
18-5-2026
#2
Leuk Trip Report!
#3
Wie: Ik (man van vooraan de 30, ervaring met gemiddelde en wat hogere dosissen psychedelica), Donald (man van halverwege de 20, ervaring met gemiddelde dosissen psychedelica, @TweeChocoladeBiertjes op dit forum).
Wat: Ik 17 mg 2C-B + 1 eenheid alcohol, Donald 13 mg 2C-B.
Waar: Technoclub in Rotterdam
Wanneer: 28 december 2019
Tijd om nog eens af te reizen naar Rotterdam waar een vriend van mij, Donald, woont. We hebben afgesproken naar het Perron te gaan, gezien het een techno club is. Een genre in het uitgaan die ons beide zeer goed ligt. En het is een goeie setting om in de winter eens samen te trippen weer.
23:40 nemen we onze 2C-B in. Donald heeft een mini stuk van zijn pil afgebroken omdat hij het niet te sterk wilt. Klinkt als muziek in mijn oren, geef mij dan maar dat brokje. Gezien een pil uitgerekend is op 15 mg maakt dat dat hij 13 mg eet en ik 17 mg, schatten we. We wandelen richting de metro. We zeggen direct, dus 2 minuten na inname, dat we hem beide al voelen. Toch wel apart, voor een drug die een uur duurt om in te werken. Lichten komen direct feller binnen. Het half uur dat we naar de club (het Perron) reizen met de metro en wandelen begint er wel geen trip. Ik voel wel fysiek iets op mijn voorhoofd.
Aangekomen in het Perron is er NIEMAND. Nee hé. We hebben niet zonet elk ongeveer een pil genomen om in een lege club te feesten?
Dan maar even neerzitten en wachten tot er of volk toekomt, of we beginnen trippen.
Er gaat een half uur voorbij, en er gebeurt echt NIETS. Dit is al een uur na inname. Het zou nu toch al zeer merkbaar moeten zijn?
Donald meldt misselijkheid die opkomt. Goed voor hem, misselijkheid aan het begin van een 2C-B trip is natuurlijk typisch. Maar ik voel nog niets. Hij klaagt er een paar tiental minuten over. Teken dat het aan het opkomen is. Uiteindelijk zegt hij dat hij zich plots heel vrolijk voelt en gaat naar de zo goed als lege dansvloer. Ik ga mee.
Donald staat met zijn ogen gesloten, en handen naar de zijkant gericht, heen en weer te bewegen. Alsof hij aan het zweven is. Enkele liedjes passeren de revue. Ik merk enkele heel lichte effecten als ik mijn ogen sluit. Hele basis closed eye visuals. Vooral als ik in de lichten kijk en dan mijn ogen sluit, dat die lichten nog wat nazinderen en bewegen.
Plots opent Donald zijn ogen, kijkt naar mij, en zegt: “Wow, ik ga zooooo diep man. Ik zit te denken, ‘wat is het leven?’”.
Ik sta er van te kijken. Hij vraagt hoe het bij mij is, maar ik moet zeggen dat ik bijna niets voel.
Donald sluit weer zijn ogen. Beetje per beetje begint er volk toe te komen in de club. Mijn closed eye visuals beginnen iets specifieker te worden. Ik zie vierkanten met dikke letters in neonlichten op. Mijn benen voelen iets zwaarder, waardoor ik niet efficiënt kan dansen. Ik beweeg enkel lichtjes mijn armen en hoofd.
Dan kijkt Donald plots verbaasd om zich heen en zegt Donald plots: “Wow, zoveel volk toegekomen plots. Maar Cerberus! Cerberus! Die waarheid die jij hebt in je trip reports, hij klopt! Ik heb het nu ook ervaren!”
Ik heb geen idee naar welkeen van mijn theorieën hij verwijst maar ik trek grote ogen. Ik heb geen idee of hij een grapje maakt, of binnen het eerste uur van zijn trip hij echt al mentaal zo diep tript zoals ik pas vanaf mijn pieken heb. En dat in het midden van een techno club. En dat terwijl hij minder genomen heeft dan mij, en ik alleen maar enkele “vlak boven de treshold” effecten ervaar. Zelfs op mijn telefoon zie ik de letters niet groter en kleiner worden (mijn gebruikelijke ‘litmus test’ om te zien of ik trip, want dat effect begint doorgaans eerst en houdt dan langst aan).
Gelukkig is de muziek niet slecht. Ik probeer daar beetje van te genieten, maar het knaagt toch echt aan me dat mijn trip zo zwak is. Ik moet ook denken aan iemand die er normaal bij ging zijn vanavond maar om redenen waar ik nu niet dieper op inga er niet bij is. Mijn closed eye visuals tonen patronen van trippy kleren die die persoon veel draagt. Ik merk dat ik heel gemakkelijk kan uitzoomen van deze meer droevige gedachten en me gewoon goed kan voelen.
Ook de rook die in de club gegenereerd wordt komt lichtjes anders binnen bij mij qua perceptie. Twee lichten achter een rookpluim kan al snel als een monstertje lijken bijvoorbeeld.
Ik ben ook erg gewaar van alle impulsen, ik word harder geprikkeld dan anders. Vooral al dat geroezemoes van de groepjes mensen verspreid die aan het praten zijn valt erg op voor mij, het gebabbel komt van alle kanten.
Ik zit te denken of 2C-B wel geschikt is voor Defqon. Defqon is een festival die niet helemaal mijn genre is qua muziek, maar ik ga wel mee met vrienden voor de sfeer, dus gebruik daar graag iets. Vorig jaar nam ik daar ecstasy, maar ik dacht om dit jaar daar 2C-B te doen, zodat ik op Psy-Fi wel ecstasy kan gebruiken. Maar ik zoek nog een geschikte dosis, mijn sweet spot voor 2C-B. Maar nu denk ik dat dat zwaar gevoel in mijn benen wel tegenstrijdig is met dat festival.
Als ik naar Donald kijk en dan mijn ogen sluit, blijft mijn gezichtsveld in lage kwaliteit (alsof het een schilderij is) aanhouden alsof mijn ogen nog open waren, en beweegt Donald zijn hoofd zoals ik me inbeeld dat hij het op dat moment aan het doen is.
Uiteindelijk voel ik plots een misselijkheid opkomen. Ik ben werkelijk nog nooit zo blij geweest om me misselijk te voelen. Zou het voor mij ook gaan beginnen? Het is te hopen, want het is al twee uur na inname en Donald is al een uur volwaardig aan het trippen.
Er komt meer en meer volk toe en ik besluit zoveel mogelijk naar voor te wandelen richting de draaitafel. Om meer in de sfeer te komen, met zoveel mogelijk volk rond ons.
De muziek wordt beter en beter (niet door de drug, de liedjes die gedraaid worden beginnen meer mijn smaak te worden). De lichtjes doen ook wat raar, beginnen wat meer nazinderen in mijn gezichtsveld. Vind ik leuk.
Donald: “hé je gaat ook lekker zeker”. Ik merk redelijk weinig, maar ik merk dat ik heb een plezier doe als ik zeg dat ik het goed heb, want zie een smile op zijn gezicht komen. Dus ik doe beetje alsof, omdat hij er niet mee zou zitten dat ik amper iets merk en gewoon kan genieten van zijn trip.
Donald zegt: “het is raar, het laatste half uur voelt voor mij alsof het veel langer duurt dan het eerste uur dat we hier waren”. Daarop zeg ik dat het komt omdat de drug hem sneller doet denken, maar hij zegt “je hoeft het niet te verklaren, gewoon erkennen”.
Sorry Donald, mijn headspace is nog praktisch nuchter.
Mijn visuals worden intenser. Ik kan dromerig opgaan in de muziek, terwijl de lichten in de club mijn zicht een bokaal tintje geeft. Vergelijk het alsof je meerdere lichten in verschillende kleuren op een glas water zou schijnen. Ik moet denken aan een chemisch lab die kleurrijk verlicht is. Zo voelt de club nu. Ik heb ook lekker warm, ik sta precies te genieten van een warm psychedelisch badje.
Omdat de lichten in de club heen en weer gaan, zie ik de rest van het volk slechts een fractie van een seconde telkens en is het voor de rest redelijk donker. Mijn fantasie begint het laatste beeld dat ik heb van de mensen rond mij wat vervormen op de donkere momenten. In mijn belevenis voelt het alsof er veel kussende koppels in de club zijn, maar als ik geconcentreerd kijk naar plekken waar ik er meende te zien, blijkt het geen waar te zijn. Er staan zelfs niet per se koppels op die plekken. Ook blijven de neonletters fel aanwezig als closed eye visuals.
Dan begint er plots een zeer ritmische beat. Het voelt als een Afrikaanse stam die muziek speelt. Ik zie plots tribal visuals rond mij. Alsof muurschilderingen van primitieve stammen die zichzelf getekend hebben in het rond staan te dansen, passend bij de muziek. Het is werkelijk prachtig en ik voel me helemaal opgaan in de sfeer en de muziek. Ik ben blij, de drug is dus echt aan het opkomen. De trip had gewoon een uur vertraging. Ik hoef zelfs niet meer te doen tegen Donald alsof ik lekker ga, ik ga daadwerkelijk zeer goed.
Ik blijf echter wel nadenken, aan Defqon, mijn portie 2C-B te analyseren, nadenken of het niet toch geschikt is voor dat festival want uiteindelijk voel ik me wel euforisch nu en heb leuke visuals. Ik hoef niet per se rond te springen daar toch?
Maar tegelijk irriteer ik me, aan het feit dat ik zo zit door te denken, overanalyseren. Ik bedoel het is een avondje discotheek, kan ik niet gewoon in het moment opgaan zoals iedereen? Waarom zit ik zo in elkaar?
Plots is er een gast die Donald en mij tegelijk negatief prikkelde en tegelijk zeggen we “hier moeten we weg” en we liepen wat naar achter. Ondertussen zat de club al veel voller, het was aangenaam. Op onze nieuwe plek genieten we verder van de muziek. Lichten beginnen als maar raarder en raarder doen, en mijn fantasie begint meer op hol slaan als ik rond me kijk. Het begint waziger te worden, en als ik mijn ogen sluit zie ik het volk van de club nog steeds voor me, maar ze groeien, veranderen in meerkoppige hydra’s die “baaaaaa” zeggen en mij aankijken. Heel grappig.
Donald vraagt of de drug al mindert bij mij net zoals voor hem het geval is maar ik zeg “nee ik begin eerder te pieken”.
Ik kijk ook nog eens op de klok en merk vol verbazing dat het laatste half uur redelijk traag voorbij ging vergeleken met de rest van de avond. Als een reflex wou ik dat zeggen aan Donald, maar het doet me denken aan Donald die mij een uur eerder hetzelfde gezegd heeft. Onze trips zijn dus echt een uur uit elkaar qua intensiteit.
Ik merk na zware benen trouwens ook dat mijn tenen uit zichzelf opkrullen. Beetje vervelend.
Ik ga echt helemaal op in de muziek, en plots passeert er iemand met zijn beker bier vlak voor mijn neus. Alle gekleurde lichten vallen op die beker, waardoor ik nog steeds in die chemische sfeer van eerder ben.
Ik besluit om, na toestemming van Donald de 2C-B guru, ook een te gaan bestellen.
Ik kom vol euforie toe aan de bar. Heb echt zin om hedonistisch te doen en wat bier te drinken terwijl ik geniet van de muziek en mijn trip. Ik zie de bankkaartlezers al staan en verlang al tot het mijn beurt is om te bestellen, want de letters op het scherm van die kaartlezers verkleuren in alle kleuren van de regenboog en worden afwisselend groter en kleiner. Ik moet mij echt concentreren om niet weg te dromen, want wat assertiviteit om aan de beurt te komen is vereist. En ook om niet per ongeluk signalen verkeerd op te vangen van de barmannen, dat ik te vroeg denk dat het aan mij is.
Maar dan plaats ik uiteindelijk mijn bestelling en yesss, ik kan de kaartlezer gebruiken. Betalen is zo leuk, terwijl alles verkleurt en vervormt op het scherm. Ik betaal met een big smile, en nadat de barman 5 seconden, zelf met een glimlach, zijn duim omhoog gehouden heeft, heb ik door dat dat het teken is dat de betaling aanvaard is. Hij zal vast ook doorhebben dat ik niet helemaal nuchter ben. Wanneer ik met de drankjes terug naar Donald wil wandelen besef ik dat ik vergeten ben om te letten op de positie waar we stonden. Het is erg donker, dus hem terugvinden is niet vanzelfsprekend. Ik moet een beetje de tactiek van de bijen toepassen en in een uitwaartse spiraal rondwandelen. Maar dan vind ik hem.
Ik geniet enorm van de smaak van het bier. Maar ik voel wel dat mijn lichaam er fysiek niet mee akkoord gaat, alsof het bier en de 2C-B samen reageren in mijn maag. Ondertussen kijk ik rond en neem de muziek en visuals in me op. De gekleurde lichten zijn nu super fel, en het is alsof er in het felle licht allemaal ogen verschijnen die mij aankijken. Maar ik voel me niet bekeken, ik weet dat het puur visueel is. Mijn beeld wordt vager en vager, zie alles vijfdubbel (alsof de rand van mensen 5 keer dicht bij elkaar getekend is). De muziek blijft schitterend, en ik geniet van de extra overprikkeling, rare visuals, lichtshow en euforie. De lichten die op de mensen schijnen krijgen alle kleuren van de regenboog.
Het knaagt alleen aan mij dat Donald al diep in de comedown zit, terwijl ik nog steeds keihard piek, want hij heeft ondertussen al drie keer gevraagd of het al gedaan is bij mij. Omdat de drug voor hem uitwerkt begint hij moe worden. Hij is verbaasd dat ik nog zo hard ga.
En wat ook nog steeds aan me knaagt is dat ik maar blijf denken denken denken denken. Nadenken over deze 2C-B portie, wat dat op Defqon zou geven, ik begin praktisch het festival overlopen en denken wat er allemaal zal kunnen gebeuren, mij inbeelden hoe bepaalde denkbeeldige situaties zouden kunnen verlopen. Ik overloop dezelfde situaties maar eenmaal ervan uitgaande dat ik ectasy genomen heb, dan nog eens ervan uitgaande dat ik 2C-B genomen heb, en nog eens ervan uitgaande dat ik gewoon alcohol drink. Ik denk ook aan deze trip en hoeveel milligram meer ik zou moeten nemen om echt mijn sweet spot te vinden. Te bedenken of ik als ik 30 mg gegeten had ook zo bad zou gaan als die keer dat ik ook die portie had, maar alleen thuis was in plaats van met een vriend hier in de club. Ik probeer artificieel bad te gaan, voor de wetenschap, met de gedachte dat ik zo kan nagaan hoeveel mg meer ik aankan in een gelijkaardige setting, door te letten op hoe intens bad ik kan gaan en hoeveel moeite me dat kost. Maar het lukt me totaal niet om de euforie weg te krijgen. Lichte achterdocht is het maximum dat ik eruit haal.
Ik zit toch euforisch te genieten van de muziek en visuals, maar toch die drang om te denken. Waarom doe ik dat? Waarom ben ik zo? Misschien moet ik gewoon accepteren dat ik zo ben. Ik weet niet of ik er iets aan kan doen. Maar toch wou ik hard dat het anders was. Ik zou liever puur opgaan in de muziek en genieten van het zicht. Het was beter als ik zou socializen in plaats van hier tijdens het uitgaan de theoretische wetenschapper uit te hangen.
Maar Cerberus. Ken jij mij niet meer? Ik ben het. Je psychedelische trip.
Bij deze realisatie moest ik lachen. NATUURLIJK ben ik zo aan het doordenken. Ik heb een psychedelische drug genomen. 2C-B mag dan nog gebruikt worden om meer te genieten van een nachtje uitgaan, het blijft een psychedelische drug. En dat ik nu zoveel nadenk, dat is daarom normaal. Ik ben niet per se zo. Ik kan gewoon zorgeloos uitgaan, zoals ik al veel gedaan heb. Ik heb mezelf gewoon weer eens gemindfucked. Desondanks dat ik heel in het begin doorhad dat ik wat meer nadacht, heb ik het laatste uur niet meer doorgehad dat het telkens maar intenser en intenser werd. Ik ben helemaal niet gewend van in een club trippen.
Ik meld aan Donald dat ik over de piek zit. We blijven nog een half uur genieten, maar dan besluiten we terug naar Donald zijn huis te gaan. Donald zit nu al lang moe te wachten tot mijn trip over zijn hoogtepunt heen is. Ik zou nog lang kunnen blijven, maar besef me dat met 2C-B doorgaans alles chill is. Dus misschien vind ik naar huis gaan ook chill.
Buitengekomen is Donald opgelucht, hij moest er echt buiten. We vertellen wat na nu we eindelijk weer normaal kunnen praten tegen elkaar zonder luide muziek die dat moeilijk maakt. En al snel gaan we over op doelloos rondwandelen en vertellen. Het maakt ons beide niet uit hoe we wandelen. Ik geniet enorm van het zicht. Alles blijft een beetje wazig, maar ik kan heel geboeid kijken naar alles. We besluiten richting huis te wandelen aangezien wandelen toch zo leuk is, en als we het beu zijn kunnen we wel een Uber bestellen ofzo. Ik merk dat ik snel aangetrokken word tot neonlichten en kerstverlichting, net zoals die keer dat ik LSD gebruikte. Het blijft euforisch om rond te wandelen, tot we plots door een straat wandelen waar NIEMAND is, ook geen geluid. Het gebrek aan geluid overvalt me op een of andere manier. En ik ben op mijn hoede. Ook ben ik tegelijk aan het zweten, maar is mijn jas uitdoen toch niet aangenaam door de koude. 2C-B heeft duidelijk enkele nadelige fysieke effecten.
Uiteindelijk komen we op een marktplein. Er staat hier en daar een hek opgesteld. Maar er zijn telkens enkele meters tussen ieder hek. We wandelen tussen die hekken. Mijn zicht is nog steeds wazig en omdat het nacht is voelt het alsof we door een doolhof wandelen. Rationeel weet ik dat we gewoon tussen hekken wandelen, maar emotioneel voel ik me opgesloten tussen die hekken. Voor Donald voelt het ook alsof het een doolhof is. Ik merk op dat dit een symbolisch moment is. Het doolhof is een fysieke manifestatie van mijn trip in de club. Daar zat ik mentaal in een doolhof te wandelen met mijn gedachten, en nu wandel ik fysiek door een doolhof. Daarop zegt Donald: “en wat we doen is ook symbolisch. Gewoon rechtdoor wandelen. Zo moet je het ook doen als je mentaal ergens mee zit in het leven.”
Voor de rest van de wandeling schetsen Donald en ik wat fictieve situaties, alsof we in een trip in een trip in een trip zitten en proberen elkaar te overtreffen met het sterkste verhaal waarom een van ons niet echt bestaat maar slechts een manifestatie is in de ander zijn trip. Uiteindelijk komen we aan in de buurt waar Donald woont. Ik heb pijn aan mijn voeten. Nog iets dat ik bijgeleerd heb: mijn nieuwe schoenen zijn niet geschikt voor lange wandelingen. Niet om mee op reis te gaan dus.
Uiteindelijk hebben we een uur gewandeld wanneer we bij Donald thuis aankomen. Het is 4:30. Mijn visuals houden nog aan tot 5:00-5:30. In totaal dus na een uur inwerktijd 5 uur getript, waarvan het eerste uur niets voorstelde. De echte comeup was dus pas twee uur na inname. En dan 4 uur echt trippen. Erg vreemd dat onze trips qua synchroonheid een uur uit elkaar lagen.
Deze trip heeft dus de “grote 3” bevredigd:
- het visuele: mooie visuals in de club
- het mentale: de mindfuck van in de club
- het fysieke: bijgeleerd over mijn schoenen
“Nachtje clubben” noemt dat dan.
Wat: Ik 17 mg 2C-B + 1 eenheid alcohol, Donald 13 mg 2C-B.
Waar: Technoclub in Rotterdam
Wanneer: 28 december 2019
Tijd om nog eens af te reizen naar Rotterdam waar een vriend van mij, Donald, woont. We hebben afgesproken naar het Perron te gaan, gezien het een techno club is. Een genre in het uitgaan die ons beide zeer goed ligt. En het is een goeie setting om in de winter eens samen te trippen weer.
23:40 nemen we onze 2C-B in. Donald heeft een mini stuk van zijn pil afgebroken omdat hij het niet te sterk wilt. Klinkt als muziek in mijn oren, geef mij dan maar dat brokje. Gezien een pil uitgerekend is op 15 mg maakt dat dat hij 13 mg eet en ik 17 mg, schatten we. We wandelen richting de metro. We zeggen direct, dus 2 minuten na inname, dat we hem beide al voelen. Toch wel apart, voor een drug die een uur duurt om in te werken. Lichten komen direct feller binnen. Het half uur dat we naar de club (het Perron) reizen met de metro en wandelen begint er wel geen trip. Ik voel wel fysiek iets op mijn voorhoofd.
Aangekomen in het Perron is er NIEMAND. Nee hé. We hebben niet zonet elk ongeveer een pil genomen om in een lege club te feesten?
Dan maar even neerzitten en wachten tot er of volk toekomt, of we beginnen trippen.
Er gaat een half uur voorbij, en er gebeurt echt NIETS. Dit is al een uur na inname. Het zou nu toch al zeer merkbaar moeten zijn?
Donald meldt misselijkheid die opkomt. Goed voor hem, misselijkheid aan het begin van een 2C-B trip is natuurlijk typisch. Maar ik voel nog niets. Hij klaagt er een paar tiental minuten over. Teken dat het aan het opkomen is. Uiteindelijk zegt hij dat hij zich plots heel vrolijk voelt en gaat naar de zo goed als lege dansvloer. Ik ga mee.
Donald staat met zijn ogen gesloten, en handen naar de zijkant gericht, heen en weer te bewegen. Alsof hij aan het zweven is. Enkele liedjes passeren de revue. Ik merk enkele heel lichte effecten als ik mijn ogen sluit. Hele basis closed eye visuals. Vooral als ik in de lichten kijk en dan mijn ogen sluit, dat die lichten nog wat nazinderen en bewegen.
Plots opent Donald zijn ogen, kijkt naar mij, en zegt: “Wow, ik ga zooooo diep man. Ik zit te denken, ‘wat is het leven?’”.
Ik sta er van te kijken. Hij vraagt hoe het bij mij is, maar ik moet zeggen dat ik bijna niets voel.
Donald sluit weer zijn ogen. Beetje per beetje begint er volk toe te komen in de club. Mijn closed eye visuals beginnen iets specifieker te worden. Ik zie vierkanten met dikke letters in neonlichten op. Mijn benen voelen iets zwaarder, waardoor ik niet efficiënt kan dansen. Ik beweeg enkel lichtjes mijn armen en hoofd.
Dan kijkt Donald plots verbaasd om zich heen en zegt Donald plots: “Wow, zoveel volk toegekomen plots. Maar Cerberus! Cerberus! Die waarheid die jij hebt in je trip reports, hij klopt! Ik heb het nu ook ervaren!”
Ik heb geen idee naar welkeen van mijn theorieën hij verwijst maar ik trek grote ogen. Ik heb geen idee of hij een grapje maakt, of binnen het eerste uur van zijn trip hij echt al mentaal zo diep tript zoals ik pas vanaf mijn pieken heb. En dat in het midden van een techno club. En dat terwijl hij minder genomen heeft dan mij, en ik alleen maar enkele “vlak boven de treshold” effecten ervaar. Zelfs op mijn telefoon zie ik de letters niet groter en kleiner worden (mijn gebruikelijke ‘litmus test’ om te zien of ik trip, want dat effect begint doorgaans eerst en houdt dan langst aan).
Gelukkig is de muziek niet slecht. Ik probeer daar beetje van te genieten, maar het knaagt toch echt aan me dat mijn trip zo zwak is. Ik moet ook denken aan iemand die er normaal bij ging zijn vanavond maar om redenen waar ik nu niet dieper op inga er niet bij is. Mijn closed eye visuals tonen patronen van trippy kleren die die persoon veel draagt. Ik merk dat ik heel gemakkelijk kan uitzoomen van deze meer droevige gedachten en me gewoon goed kan voelen.
Ook de rook die in de club gegenereerd wordt komt lichtjes anders binnen bij mij qua perceptie. Twee lichten achter een rookpluim kan al snel als een monstertje lijken bijvoorbeeld.
Ik ben ook erg gewaar van alle impulsen, ik word harder geprikkeld dan anders. Vooral al dat geroezemoes van de groepjes mensen verspreid die aan het praten zijn valt erg op voor mij, het gebabbel komt van alle kanten.
Ik zit te denken of 2C-B wel geschikt is voor Defqon. Defqon is een festival die niet helemaal mijn genre is qua muziek, maar ik ga wel mee met vrienden voor de sfeer, dus gebruik daar graag iets. Vorig jaar nam ik daar ecstasy, maar ik dacht om dit jaar daar 2C-B te doen, zodat ik op Psy-Fi wel ecstasy kan gebruiken. Maar ik zoek nog een geschikte dosis, mijn sweet spot voor 2C-B. Maar nu denk ik dat dat zwaar gevoel in mijn benen wel tegenstrijdig is met dat festival.
Als ik naar Donald kijk en dan mijn ogen sluit, blijft mijn gezichtsveld in lage kwaliteit (alsof het een schilderij is) aanhouden alsof mijn ogen nog open waren, en beweegt Donald zijn hoofd zoals ik me inbeeld dat hij het op dat moment aan het doen is.
Uiteindelijk voel ik plots een misselijkheid opkomen. Ik ben werkelijk nog nooit zo blij geweest om me misselijk te voelen. Zou het voor mij ook gaan beginnen? Het is te hopen, want het is al twee uur na inname en Donald is al een uur volwaardig aan het trippen.
Er komt meer en meer volk toe en ik besluit zoveel mogelijk naar voor te wandelen richting de draaitafel. Om meer in de sfeer te komen, met zoveel mogelijk volk rond ons.
De muziek wordt beter en beter (niet door de drug, de liedjes die gedraaid worden beginnen meer mijn smaak te worden). De lichtjes doen ook wat raar, beginnen wat meer nazinderen in mijn gezichtsveld. Vind ik leuk.
Donald: “hé je gaat ook lekker zeker”. Ik merk redelijk weinig, maar ik merk dat ik heb een plezier doe als ik zeg dat ik het goed heb, want zie een smile op zijn gezicht komen. Dus ik doe beetje alsof, omdat hij er niet mee zou zitten dat ik amper iets merk en gewoon kan genieten van zijn trip.
Donald zegt: “het is raar, het laatste half uur voelt voor mij alsof het veel langer duurt dan het eerste uur dat we hier waren”. Daarop zeg ik dat het komt omdat de drug hem sneller doet denken, maar hij zegt “je hoeft het niet te verklaren, gewoon erkennen”.
Sorry Donald, mijn headspace is nog praktisch nuchter.
Mijn visuals worden intenser. Ik kan dromerig opgaan in de muziek, terwijl de lichten in de club mijn zicht een bokaal tintje geeft. Vergelijk het alsof je meerdere lichten in verschillende kleuren op een glas water zou schijnen. Ik moet denken aan een chemisch lab die kleurrijk verlicht is. Zo voelt de club nu. Ik heb ook lekker warm, ik sta precies te genieten van een warm psychedelisch badje.
Omdat de lichten in de club heen en weer gaan, zie ik de rest van het volk slechts een fractie van een seconde telkens en is het voor de rest redelijk donker. Mijn fantasie begint het laatste beeld dat ik heb van de mensen rond mij wat vervormen op de donkere momenten. In mijn belevenis voelt het alsof er veel kussende koppels in de club zijn, maar als ik geconcentreerd kijk naar plekken waar ik er meende te zien, blijkt het geen waar te zijn. Er staan zelfs niet per se koppels op die plekken. Ook blijven de neonletters fel aanwezig als closed eye visuals.
Dan begint er plots een zeer ritmische beat. Het voelt als een Afrikaanse stam die muziek speelt. Ik zie plots tribal visuals rond mij. Alsof muurschilderingen van primitieve stammen die zichzelf getekend hebben in het rond staan te dansen, passend bij de muziek. Het is werkelijk prachtig en ik voel me helemaal opgaan in de sfeer en de muziek. Ik ben blij, de drug is dus echt aan het opkomen. De trip had gewoon een uur vertraging. Ik hoef zelfs niet meer te doen tegen Donald alsof ik lekker ga, ik ga daadwerkelijk zeer goed.
Ik blijf echter wel nadenken, aan Defqon, mijn portie 2C-B te analyseren, nadenken of het niet toch geschikt is voor dat festival want uiteindelijk voel ik me wel euforisch nu en heb leuke visuals. Ik hoef niet per se rond te springen daar toch?
Maar tegelijk irriteer ik me, aan het feit dat ik zo zit door te denken, overanalyseren. Ik bedoel het is een avondje discotheek, kan ik niet gewoon in het moment opgaan zoals iedereen? Waarom zit ik zo in elkaar?
Plots is er een gast die Donald en mij tegelijk negatief prikkelde en tegelijk zeggen we “hier moeten we weg” en we liepen wat naar achter. Ondertussen zat de club al veel voller, het was aangenaam. Op onze nieuwe plek genieten we verder van de muziek. Lichten beginnen als maar raarder en raarder doen, en mijn fantasie begint meer op hol slaan als ik rond me kijk. Het begint waziger te worden, en als ik mijn ogen sluit zie ik het volk van de club nog steeds voor me, maar ze groeien, veranderen in meerkoppige hydra’s die “baaaaaa” zeggen en mij aankijken. Heel grappig.
Donald vraagt of de drug al mindert bij mij net zoals voor hem het geval is maar ik zeg “nee ik begin eerder te pieken”.
Ik kijk ook nog eens op de klok en merk vol verbazing dat het laatste half uur redelijk traag voorbij ging vergeleken met de rest van de avond. Als een reflex wou ik dat zeggen aan Donald, maar het doet me denken aan Donald die mij een uur eerder hetzelfde gezegd heeft. Onze trips zijn dus echt een uur uit elkaar qua intensiteit.
Ik merk na zware benen trouwens ook dat mijn tenen uit zichzelf opkrullen. Beetje vervelend.
Ik ga echt helemaal op in de muziek, en plots passeert er iemand met zijn beker bier vlak voor mijn neus. Alle gekleurde lichten vallen op die beker, waardoor ik nog steeds in die chemische sfeer van eerder ben.
Ik besluit om, na toestemming van Donald de 2C-B guru, ook een te gaan bestellen.
Ik kom vol euforie toe aan de bar. Heb echt zin om hedonistisch te doen en wat bier te drinken terwijl ik geniet van de muziek en mijn trip. Ik zie de bankkaartlezers al staan en verlang al tot het mijn beurt is om te bestellen, want de letters op het scherm van die kaartlezers verkleuren in alle kleuren van de regenboog en worden afwisselend groter en kleiner. Ik moet mij echt concentreren om niet weg te dromen, want wat assertiviteit om aan de beurt te komen is vereist. En ook om niet per ongeluk signalen verkeerd op te vangen van de barmannen, dat ik te vroeg denk dat het aan mij is.
Maar dan plaats ik uiteindelijk mijn bestelling en yesss, ik kan de kaartlezer gebruiken. Betalen is zo leuk, terwijl alles verkleurt en vervormt op het scherm. Ik betaal met een big smile, en nadat de barman 5 seconden, zelf met een glimlach, zijn duim omhoog gehouden heeft, heb ik door dat dat het teken is dat de betaling aanvaard is. Hij zal vast ook doorhebben dat ik niet helemaal nuchter ben. Wanneer ik met de drankjes terug naar Donald wil wandelen besef ik dat ik vergeten ben om te letten op de positie waar we stonden. Het is erg donker, dus hem terugvinden is niet vanzelfsprekend. Ik moet een beetje de tactiek van de bijen toepassen en in een uitwaartse spiraal rondwandelen. Maar dan vind ik hem.
Ik geniet enorm van de smaak van het bier. Maar ik voel wel dat mijn lichaam er fysiek niet mee akkoord gaat, alsof het bier en de 2C-B samen reageren in mijn maag. Ondertussen kijk ik rond en neem de muziek en visuals in me op. De gekleurde lichten zijn nu super fel, en het is alsof er in het felle licht allemaal ogen verschijnen die mij aankijken. Maar ik voel me niet bekeken, ik weet dat het puur visueel is. Mijn beeld wordt vager en vager, zie alles vijfdubbel (alsof de rand van mensen 5 keer dicht bij elkaar getekend is). De muziek blijft schitterend, en ik geniet van de extra overprikkeling, rare visuals, lichtshow en euforie. De lichten die op de mensen schijnen krijgen alle kleuren van de regenboog.
Het knaagt alleen aan mij dat Donald al diep in de comedown zit, terwijl ik nog steeds keihard piek, want hij heeft ondertussen al drie keer gevraagd of het al gedaan is bij mij. Omdat de drug voor hem uitwerkt begint hij moe worden. Hij is verbaasd dat ik nog zo hard ga.
En wat ook nog steeds aan me knaagt is dat ik maar blijf denken denken denken denken. Nadenken over deze 2C-B portie, wat dat op Defqon zou geven, ik begin praktisch het festival overlopen en denken wat er allemaal zal kunnen gebeuren, mij inbeelden hoe bepaalde denkbeeldige situaties zouden kunnen verlopen. Ik overloop dezelfde situaties maar eenmaal ervan uitgaande dat ik ectasy genomen heb, dan nog eens ervan uitgaande dat ik 2C-B genomen heb, en nog eens ervan uitgaande dat ik gewoon alcohol drink. Ik denk ook aan deze trip en hoeveel milligram meer ik zou moeten nemen om echt mijn sweet spot te vinden. Te bedenken of ik als ik 30 mg gegeten had ook zo bad zou gaan als die keer dat ik ook die portie had, maar alleen thuis was in plaats van met een vriend hier in de club. Ik probeer artificieel bad te gaan, voor de wetenschap, met de gedachte dat ik zo kan nagaan hoeveel mg meer ik aankan in een gelijkaardige setting, door te letten op hoe intens bad ik kan gaan en hoeveel moeite me dat kost. Maar het lukt me totaal niet om de euforie weg te krijgen. Lichte achterdocht is het maximum dat ik eruit haal.
Ik zit toch euforisch te genieten van de muziek en visuals, maar toch die drang om te denken. Waarom doe ik dat? Waarom ben ik zo? Misschien moet ik gewoon accepteren dat ik zo ben. Ik weet niet of ik er iets aan kan doen. Maar toch wou ik hard dat het anders was. Ik zou liever puur opgaan in de muziek en genieten van het zicht. Het was beter als ik zou socializen in plaats van hier tijdens het uitgaan de theoretische wetenschapper uit te hangen.
Maar Cerberus. Ken jij mij niet meer? Ik ben het. Je psychedelische trip.
Bij deze realisatie moest ik lachen. NATUURLIJK ben ik zo aan het doordenken. Ik heb een psychedelische drug genomen. 2C-B mag dan nog gebruikt worden om meer te genieten van een nachtje uitgaan, het blijft een psychedelische drug. En dat ik nu zoveel nadenk, dat is daarom normaal. Ik ben niet per se zo. Ik kan gewoon zorgeloos uitgaan, zoals ik al veel gedaan heb. Ik heb mezelf gewoon weer eens gemindfucked. Desondanks dat ik heel in het begin doorhad dat ik wat meer nadacht, heb ik het laatste uur niet meer doorgehad dat het telkens maar intenser en intenser werd. Ik ben helemaal niet gewend van in een club trippen.
Ik meld aan Donald dat ik over de piek zit. We blijven nog een half uur genieten, maar dan besluiten we terug naar Donald zijn huis te gaan. Donald zit nu al lang moe te wachten tot mijn trip over zijn hoogtepunt heen is. Ik zou nog lang kunnen blijven, maar besef me dat met 2C-B doorgaans alles chill is. Dus misschien vind ik naar huis gaan ook chill.
Buitengekomen is Donald opgelucht, hij moest er echt buiten. We vertellen wat na nu we eindelijk weer normaal kunnen praten tegen elkaar zonder luide muziek die dat moeilijk maakt. En al snel gaan we over op doelloos rondwandelen en vertellen. Het maakt ons beide niet uit hoe we wandelen. Ik geniet enorm van het zicht. Alles blijft een beetje wazig, maar ik kan heel geboeid kijken naar alles. We besluiten richting huis te wandelen aangezien wandelen toch zo leuk is, en als we het beu zijn kunnen we wel een Uber bestellen ofzo. Ik merk dat ik snel aangetrokken word tot neonlichten en kerstverlichting, net zoals die keer dat ik LSD gebruikte. Het blijft euforisch om rond te wandelen, tot we plots door een straat wandelen waar NIEMAND is, ook geen geluid. Het gebrek aan geluid overvalt me op een of andere manier. En ik ben op mijn hoede. Ook ben ik tegelijk aan het zweten, maar is mijn jas uitdoen toch niet aangenaam door de koude. 2C-B heeft duidelijk enkele nadelige fysieke effecten.
Uiteindelijk komen we op een marktplein. Er staat hier en daar een hek opgesteld. Maar er zijn telkens enkele meters tussen ieder hek. We wandelen tussen die hekken. Mijn zicht is nog steeds wazig en omdat het nacht is voelt het alsof we door een doolhof wandelen. Rationeel weet ik dat we gewoon tussen hekken wandelen, maar emotioneel voel ik me opgesloten tussen die hekken. Voor Donald voelt het ook alsof het een doolhof is. Ik merk op dat dit een symbolisch moment is. Het doolhof is een fysieke manifestatie van mijn trip in de club. Daar zat ik mentaal in een doolhof te wandelen met mijn gedachten, en nu wandel ik fysiek door een doolhof. Daarop zegt Donald: “en wat we doen is ook symbolisch. Gewoon rechtdoor wandelen. Zo moet je het ook doen als je mentaal ergens mee zit in het leven.”
Voor de rest van de wandeling schetsen Donald en ik wat fictieve situaties, alsof we in een trip in een trip in een trip zitten en proberen elkaar te overtreffen met het sterkste verhaal waarom een van ons niet echt bestaat maar slechts een manifestatie is in de ander zijn trip. Uiteindelijk komen we aan in de buurt waar Donald woont. Ik heb pijn aan mijn voeten. Nog iets dat ik bijgeleerd heb: mijn nieuwe schoenen zijn niet geschikt voor lange wandelingen. Niet om mee op reis te gaan dus.
Uiteindelijk hebben we een uur gewandeld wanneer we bij Donald thuis aankomen. Het is 4:30. Mijn visuals houden nog aan tot 5:00-5:30. In totaal dus na een uur inwerktijd 5 uur getript, waarvan het eerste uur niets voorstelde. De echte comeup was dus pas twee uur na inname. En dan 4 uur echt trippen. Erg vreemd dat onze trips qua synchroonheid een uur uit elkaar lagen.
Deze trip heeft dus de “grote 3” bevredigd:
- het visuele: mooie visuals in de club
- het mentale: de mindfuck van in de club
- het fysieke: bijgeleerd over mijn schoenen
“Nachtje clubben” noemt dat dan.
#4
Nachtje clubben of nachtje dubben?
Leuk report, ik blow zelf altijd bij 2-cb, dat maakt het nog iets intenser.
Leuk report, ik blow zelf altijd bij 2-cb, dat maakt het nog iets intenser.
#5
Nachtje clubben of nachtje dubben?
Leuk report, ik blow zelf altijd bij 2-cb, dat maakt het nog iets intenser.
Mooie rijm
Dankje, en inderdaad heb al eens ene keer een joint meegerookt op 2C-B en toen werd het direct intens, kreeg korte termijn geheugen problemen, alsof ik om de 10 seconden niet meer besefte waar ik was en weer opnieuw moest analyseren in welke situatie ik zat. Was wel heftig
Mijn advies? Lager doseren, niet hoger! Less is more!
Zal ik zeker ook eens proberen!
Maar heb je dan ook niet veel minder heftige visuals?
Ik kijk sowieso terug op een zeer goeie trip. En achteraf gezien vind ik het absoluut niet erg dat ik zoveel nadacht. Het heeft zijn charme, en je hebt achteraf iets om over te praten met de vriend waarmee je tripte
Ik denk dat ik in de toekomst eens met beide zal experimenteren: jouw tip van lager doseren, en mijn nieuwsgierigheid bevredigen van nog net iets hoger doseren.
#6
Zo herkenbaar dit! Niet specifiek van 2C-B, maar van trippen op feestjes in het algemeen, ongeacht op welk middel. Denken dat je niet tript of dat je eigenlijk wat meer had moeten nemen omdat je denkt dat je niet hard genoeg tript, terwijl je ondertussen helemaal in je hoofd gevangen zit en je daarmee feitelijk eigenlijk al iets te hard tript voor het beoogde doel. Het heeft bij mij lang geduurd voordat het kwartje viel en ik ging snappen dat ik op feestjes lager moest doseren (zeg, 100-125 mcg LSD in plaats van de 200-300 mcg die ik daarvoor doorgaans nam en waarop ik tot mijn grote frustratie steevast in mijn hoofd gevangen kwam te zitten). Mijn advies? Lager doseren, niet hoger! Less is more! Als je een volwaardige tripdosering neemt en je gaat zitten wachten tot datgene komt waar je zo naar verlangt, dan ga je in je hoofd en komt het niet. Je kunt het niet naar je toe halen, maar het moet tot je komen. Naar mijn ervaring lukt dat beter wanneer je niet te veel neemt en je je ook niet te veel met het effect bezig gaat houden... en dan opeens is het er en heb je een geweldige tijd!
#7
Gek genoeg zijn mijn trips eigenlijk nooit erg visueel. Natuurlijk, op paddo's/truffels in de natuur zijn texturen van boomschors enzo oogverblindend mooi en kunnen afgestorven dennennaalden in het donker opeens lijken op een krioelende hoop eikenprocessierupsen. Alles komt wat meer tot leven, ademt energie. Kleuren ook intenser of enigszins 'verschoven'. Psychedelic art met name kan intenser binnenkomen. Echter, golvende muren en dat soort shit heb ik echt nog nóóit meegemaakt, zelfs niet op 10 gram paddo's gedroogd, 45 gram truffels, 300 mcg LSD, 160 mg DPT of 45+ mg 4-HO-MET om maar even een paar dingen op te noemen waarbij de meesten toch wel 'heftige visuals' mogen verwachten. Het zit er bij mij denk ik gewoon niet zo in? Moet wel zeggen dat ik me eigenlijk ook niet zo richt op visuals of visuele effecten bewust opzoek. Ook als ik mijn ogen sluit, dan is dat eigenlijk ter facilitering van een mentaal proces en ga ik niet 'op zoek' naar CEV's. Misschien moet ik toch eens een keer een tripje gaan doen met de intentie eens echt voor het visuele te gaan, maar dan denk ik meteen weer van 'tsja, als 't er niet is, dan is het er niet' en als zich een proces aandient dan ga ik met mijn aandacht liever daar naartoe om er misschien nog iets van op te steken dan dat ik naar een golvende muur ga zitten kijken. Bovendien ben ik ook eigenlijk niet meer zo van de intenties, lol. Het gaat toch altijd een andere kant op heb ik ervaren, maar wel dat ik achteraf dan vaak denk 'ah ja, dit had ik écht nodig...'. Wij mensen hebben volgens mij geen flauw benul van wat we nou eigenlijk écht nodig hebben. Vaak een blinde vlek.Maar heb je dan ook niet veel minder heftige visuals?
Ja, het is vaak toch even zoeken naar 'wat werkt'...Ik kijk sowieso terug op een zeer goeie trip. En achteraf gezien vind ik het absoluut niet erg dat ik zoveel nadacht. Het heeft zijn charme, en je hebt achteraf iets om over te praten met de vriend waarmee je triptemisschien dat ik vo'gende keer sneller besef wat er gebeurt en dat het dan nog beter gaat.
Ik denk dat ik in de toekomst eens met beide zal experimenteren: jouw tip van lager doseren, en mijn nieuwsgierigheid bevredigen van nog net iets hoger doseren.
#8
@TweeChocoladeBiertjes heeft ook deze avond vanuit zijn perspectief gepost:
Feesten op 2C-B: Rotsen in het Rotterdamse nachtleven
Leuk report, en het is een totaal andere trip dan de mijne![:)]()
Mijn eerste paar trips had ik hetzelfde als jou. Zelfs met een theoretische 225 microgram LSD (zal in werkelijkheid wel minder geweest zijn). Dan plots had ik een truffeltrip waar ik voor het eerst visuals kreeg. De truc was om stil te zitten, en staren naar iets (liefst van dichtbij, en iets natuurlijk zoals een bloem, struik, vijver, ...) zonder je gezicht of oogballen te bewegen. Beetje per beetje begint er dan meer vervormen.
Sinds die trip zijn al mijn trips naast mentaal ook visueel geweest eigenlijk. Dus misschien een tip.
Ik snap dat het mentale het meest interessant is, maar visuele pracht is gewoon erg leuk. En soms wil ik dat eens opzoeken in plaats van het mentale, zeker wanneer mijn paar trips ervoor mentaal intens waren.
Maar specifiek in dit geval geven visuals wel iets extra om van te genieten tijdens het luisteren naar de muziek. Het is een positieve feedback-loop: de visuals maken me gelukkiger, en omdat ik gelukkiger word krijg ik meer visuals waardoor ik nog meer gelukkig word (en beter opga in de muziek) enz...
Daarom dat ik bang ben voor te laag doseren. Maar goed, ik zal een van de volgende keren dat ik in deze setting trip er eens mee experimenteren![:)]()
Feesten op 2C-B: Rotsen in het Rotterdamse nachtleven
Leuk report, en het is een totaal andere trip dan de mijne
Gek genoeg zijn mijn trips eigenlijk nooit erg visueel. Natuurlijk, op paddo's/truffels in de natuur zijn texturen van boomschors enzo oogverblindend mooi en kunnen afgestorven dennennaalden in het donker opeens lijken op een krioelende hoop eikenprocessierupsen. Alles komt wat meer tot leven, ademt energie. Kleuren ook intenser of enigszins 'verschoven'. Psychedelic art met name kan intenser binnenkomen. Echter, golvende muren en dat soort shit heb ik echt nog nóóit meegemaakt, zelfs niet op 10 gram paddo's gedroogd, 45 gram truffels, 300 mcg LSD, 160 mg DPT of 45+ mg 4-HO-MET om maar even een paar dingen op te noemen waarbij de meesten toch wel 'heftige visuals' mogen verwachten. Het zit er bij mij denk ik gewoon niet zo in? Moet wel zeggen dat ik me eigenlijk ook niet zo richt op visuals of visuele effecten bewust opzoek. Ook als ik mijn ogen sluit, dan is dat eigenlijk ter facilitering van een mentaal proces en ga ik niet 'op zoek' naar CEV's. Misschien moet ik toch eens een keer een tripje gaan doen met de intentie eens echt voor het visuele te gaan
Mijn eerste paar trips had ik hetzelfde als jou. Zelfs met een theoretische 225 microgram LSD (zal in werkelijkheid wel minder geweest zijn). Dan plots had ik een truffeltrip waar ik voor het eerst visuals kreeg. De truc was om stil te zitten, en staren naar iets (liefst van dichtbij, en iets natuurlijk zoals een bloem, struik, vijver, ...) zonder je gezicht of oogballen te bewegen. Beetje per beetje begint er dan meer vervormen.
Sinds die trip zijn al mijn trips naast mentaal ook visueel geweest eigenlijk. Dus misschien een tip.
Ik snap dat het mentale het meest interessant is, maar visuele pracht is gewoon erg leuk. En soms wil ik dat eens opzoeken in plaats van het mentale, zeker wanneer mijn paar trips ervoor mentaal intens waren.
Maar specifiek in dit geval geven visuals wel iets extra om van te genieten tijdens het luisteren naar de muziek. Het is een positieve feedback-loop: de visuals maken me gelukkiger, en omdat ik gelukkiger word krijg ik meer visuals waardoor ik nog meer gelukkig word (en beter opga in de muziek) enz...
Daarom dat ik bang ben voor te laag doseren. Maar goed, ik zal een van de volgende keren dat ik in deze setting trip er eens mee experimenteren
#9
@Cerberus Ja, stilstaan en focussen, dat is me vaker verteld. Gek genoeg komt dat er eigenlijk gewoon nooit van. Ja, kortstondig. Zo heb ik eens onder invloed van ayahuasca naar een graspol gestaard, die zich toen over mijn gehele gezichtsveld heen kopieerde als een fractal. Enige tijd geleden op methallylescaline heb ik echt heel gebiologeerd naar iemands voortuin staan staren omdat de verschillende kleuren groen in die - volgens mij pas aangeplante - tuin zo geweldig mooi en intens waren. De kleuren groen begonnen te vervormen... het vormde een soort dans van groentinten. Naja, als ik erover nadenk kan ik nog wel meer voorbeelden bedenken. Misschien is het allemaal toch visueler dan ik denk dat het is. Maar toch, ik lees dan soms verhalen van mensen die hun hele kamer zien vervormen, muren zien ademen en smelten en shit... tsja, dat heb ik dus écht niet.
#10
Wat een levendig verslag Cerberus! Ik kan zo een mentale voorstelling maken wat er die nacht gebeurde, alsof ik er bij was!
Al met al hebben we een mooie avond gehad waarin we allebei een heel ander mentaal vraagstuk hebben opgelost. Die van mij ging meer over fysiek/mentaal overeind blijven, die van jou meer over het psychedelische doolhof waarin je gedachten waren beland. Allebei met positieve uitkomsten.
Al met al hebben we een mooie avond gehad waarin we allebei een heel ander mentaal vraagstuk hebben opgelost. Die van mij ging meer over fysiek/mentaal overeind blijven, die van jou meer over het psychedelische doolhof waarin je gedachten waren beland. Allebei met positieve uitkomsten.
#11
@Cerberus Leuk report!! Ging er helemaal in mee. Krijg er weer zin in na het lezen.. wel apart dat jullie een uur uit sync liepen.. bij mij kan ik de klok erop gelijk zetten. Meestal na een uur beginnen de eerste symptomen van de 2cb. En na 1.5 uur ga ik lekker..
#12
Ligt ook wel aan wanneer je gegeten hebt, wat je gegeten hebt, hoe uitgerust je bent, hoe je je voelt als je het inneemt. Verschilt bij iedereen. Ik maak het ook vaak genoeg mee@Cerberus Leuk report!! Ging er helemaal in mee. Krijg er weer zin in na het lezen.. wel apart dat jullie een uur uit sync liepen.. bij mij kan ik de klok erop gelijk zetten. Meestal na een uur beginnen de eerste symptomen van de 2cb. En na 1.5 uur ga ik lekker..
Bij mij werken dingen altijd vrij snel en bij sommige vrienden van me niet.
#13
@Ganggang💯 dat is zeker waar!
#14
Heerlijk tripreportje weer @Cerberus
Erg herkenbaar jullie ervaring! Ik zou me trouwens niet te druk maken over al dat denken. Niets mis met een beetje denken af en toe toch?! Zolang het je niet in de weg staat om ook van het moment te genieten in ieder geval...
![:tonguewink:]()
P.S. blijft toch gek het soms zo lastig is om je trip te sturen.... Soms doen mensen alles "fout" en krijgen een hemelse trip en soms is de "set & setting" perfect en volgt er toch een moeizame/bad trip. Het blijft toch wat onvoorspelbaar...
Erg herkenbaar jullie ervaring! Ik zou me trouwens niet te druk maken over al dat denken. Niets mis met een beetje denken af en toe toch?! Zolang het je niet in de weg staat om ook van het moment te genieten in ieder geval...
Haha... mafkees!Te bedenken of ik als ik 30 mg gegeten had ook zo bad zou gaan als die keer dat ik ook die portie had, maar alleen thuis was in plaats van met een vriend hier in de club. Ik probeer artificieel bad te gaan, voor de wetenschap, met de gedachte dat ik zo kan nagaan hoeveel mg meer ik aankan in een gelijkaardige setting, door te letten op hoe intens bad ik kan gaan en hoeveel moeite me dat kost. Maar het lukt me totaal niet om de euforie weg te krijgen. Lichte achterdocht is het maximum dat ik eruit haal.
P.S. blijft toch gek het soms zo lastig is om je trip te sturen.... Soms doen mensen alles "fout" en krijgen een hemelse trip en soms is de "set & setting" perfect en volgt er toch een moeizame/bad trip. Het blijft toch wat onvoorspelbaar...
#15
Dankjewel voor jullie nieuwe reacties!
Ik denk inderdaad dat het eten een rol gespeeld kon hebben in de late lancering van mijn trip. Ik had mij redelijk vol gegeten. Er was wel bijna drie uur tussen avondmaal en inname 2C-B, maar weet niet of dat genoeg is als je echt dik zat.
Maar aan de andere kant heb ik ook eens direct na het avondeten, samen met mijn laatste hap, die pil geslikt en de trip begon gewoon na een uur volle bak al. En vorige keer in mijn 30 mg trip had ik een uur na avondmaal (opzettelijk niet volgegeten wel) dat de trip DIRECT na inname begon.
Onvoorspelbaar beestje dus bij mij.
Inderdaad, maar vond mezelf erg extreem op dat moment![:grin:]()
omdat het dus zo subtiel steeg had ik niet door hoe het kwam. Eens ik het doorhad kon ik ervan genieten.
Ik denk inderdaad dat het eten een rol gespeeld kon hebben in de late lancering van mijn trip. Ik had mij redelijk vol gegeten. Er was wel bijna drie uur tussen avondmaal en inname 2C-B, maar weet niet of dat genoeg is als je echt dik zat.
Maar aan de andere kant heb ik ook eens direct na het avondeten, samen met mijn laatste hap, die pil geslikt en de trip begon gewoon na een uur volle bak al. En vorige keer in mijn 30 mg trip had ik een uur na avondmaal (opzettelijk niet volgegeten wel) dat de trip DIRECT na inname begon.
Onvoorspelbaar beestje dus bij mij.
Erg herkenbaar jullie ervaring! Ik zou me trouwens niet te druk maken over al dat denken. Niets mis met een beetje denken af en toe toch?! Zolang het je niet in de weg staat om ook van het moment te genieten in ieder geval...
Inderdaad, maar vond mezelf erg extreem op dat moment
#16
Donald heeft een mini stuk van zijn pil afgebroken omdat hij het niet te sterk wilt. Klinkt als muziek in mijn oren, geef mij dan maar dat brokje.
Dat ken ik van ergens. Zelf zeg ik dan altijd: "Ik ben Bob en ik eet alles op
Mooi geschreven rapport, net of ik er zelf bij was. Stappen op drugs en muziek is zalig.
#17
Ik denk inderdaad dat het eten een rol gespeeld kon hebben in de late lancering van mijn trip. Ik had mij redelijk vol gegeten. Er was wel bijna drie uur tussen avondmaal en inname 2C-B, maar weet niet of dat genoeg is als je echt dik zat.
Maar aan de andere kant heb ik ook eens direct na het avondeten, samen met mijn laatste hap, die pil geslikt en de trip begon gewoon na een uur volle bak al. En vorige keer in mijn 30 mg trip had ik een uur na avondmaal (opzettelijk niet volgegeten wel) dat de trip DIRECT na inname begon.
Onvoorspelbaar beestje dus bij mij.
Voor mezelf, tussen laatste keer eten en inname produkt moet echt een aantal uur tussen zitten. Meestal eet ik de dag zelf 's middags warm. De avond maaltijd sla ik over dan zodat ik lege maag heb. Zo kan er niks interfereren.
#18
Hmm kan ja, dat er dan speciaal mechanisme in werking treedt in mijn maag, die ook de drug beïnvloed, wie weet.