2e keer changa trip report - Een diepere kennismaking

Ik vind het echt mooi om te lezen dat je zo enthousiast zit te wezen. (Oké, nu hou ik op.)

Nee, ik vind het echt tof dat je zo onder de indruk bent van DMT, dat kon ook gewoon bijna niet anders. Boeiend ook hoe je de vergelijking trekt met psilocybine, het klinkt helemaal niet onlogisch dat er overeenkomsten zouden zijn. Ik heb zelf ook geen concrete ervaring met wel of niet doorbreken en vraag me, leek als ik ben, dan wel eens af of het echt iets zwart-wits is of een soort spectrum, als het ware. Op basis van beschrijvingen lijkt het eerste vaak het geval (in de zin van: je wéét het als het gebeurt) maar toch lees ik ook veel twijfelgevallen. Ik ga er vanuit dat dit een bepaalde wijsheid of kennis is die komt met meer ervaring. Wat jij zegt: het pre-doorbraak stadium is al zo fascinerend dat alleen daar al zo ontzettend veel te beleven valt.

Ik snap je wel goed hoor wat betreft het hijsen, het is heel moeilijk, zowel psychologisch als cognitief als fysiek, om door te zetten als je binnen enkele seconden al van 0 naar 100 lijkt te gaan op de tripschaal. Het is als een raketlancering. Daarvoor hoef je echt geen pussy te zijn!

Mooi, interessant report! Kon mezelf heel goed meeleven in wat je allemaal schreef, door mijn eigen truffel en 2C-B ervaringen hierop te projecteren. Was ook erg spannend, toen je de tunnel inging. "Hoe diep zal hij gaan?"

Mindless zei:

Dit proces herhaal ik weer een aantal keren, maar rond de 3 of 4 hijsen begin ik al hard te “hallucineren”. (ik blijf dit geen toepasselijk woord vinden voor de veranderde visuele perceptie op psychedelica…) Het is alsof ik direct in de piek zit van een stevige psilo trip.

Klik om te vergroten...

Is dit een voordeel denk je? Hoe sneller je daar bent, hoe minder tijd je hebt om in een negatieve gedachtenspiraal te raken. Bij truffels kan het eerder 2 uur duren tot je daar bent, en tegen dan heb je er al een heftige come-up opzitten waarbij je tijd hebt na te denken. Nadeel kan dan zijn dat je herinneringen misschien moeilijker zijn om mee te nemen? Al lijk je er geen last van te hebben althans in deze trip.

Wel interessant dat Eik, Roze Olifant en jij allemaal ervaren dat je je nuchter voelt tijdens de trip. Ik ging daar nog iets over zeggen in deze post maar ben vergeten wat

Cerberus zei:

Mooi, interessant report! Kon mezelf heel goed meeleven in wat je allemaal schreef, door mijn eigen truffel en 2C-B ervaringen hierop te projecteren. Was ook erg spannend, toen je de tunnel inging. "Hoe diep zal hij gaan?"

Klik om te vergroten...

Ben ik nu ook wel benieuwd naar!

Al was het niet echt een conventionele tunnel waar ik 'in' ging. Meer dat "muren" van visuals langs/door mij bewogen... Ik weet niet hoe ik het anders moet uitbeelden...

Cerberus zei:

Is dit een voordeel denk je? Hoe sneller je daar bent, hoe minder tijd je hebt om in een negatieve gedachtenspiraal te raken. Bij truffels kan het eerder 2 uur duren tot je daar bent, en tegen dan heb je er al een heftige come-up opzitten waarbij je tijd hebt na te denken. Nadeel kan dan zijn dat je herinneringen misschien moeilijker zijn om mee te nemen? Al lijk je er geen last van te hebben althans in deze trip.

Klik om te vergroten...

Ik heb de hele tijd nog wel mijn ego ervaren. Het was ook niet zozeer de korte come-up die de ervaring relatief makkelijk te handelen maakte, maar het feit dat ik als observator naar mijn ego zat te kijken. Beetje zoals in een game. Met een first-person view voelt het meer alsof het jou zelf allemaal overkomt, maar met een third-person view is het maar jouw avatar die alles ondergaat terwijl jij daar buiten staat.

Ik lijk praktisch alles te herinneren. (al zal dat vast lang niet echt zo zijn) Dit zal waarschijnlijk wel anders zijn bij een doorbraak...

Cerberus zei:

Wel interessant dat Eik, Roze Olifant en jij allemaal ervaren dat je je nuchter voelt tijdens de trip. Ik ging daar nog iets over zeggen in deze post maar ben vergeten wat

Klik om te vergroten...

Ja dat is zeker bijzonder! En nu je het zegt... Dit had ik altijd ook al gelezen in DMT reports, dat "jij zelf" hetzelfde blijft, maar dat het de wereld is die veranderd. In het geval van een breakthrough wellicht volledig veranderd... (ugh... D of T hier... welke eikel heeft dat hele D/T idee bedacht...)

Mindless zei:

(ugh... D of T hier... welke eikel heeft dat hele D/T idee bedacht...)

Klik om te vergroten...

Ach, niet mee inzitten, ik zeg altijd: diegene die dat bedacht heeft hebben jij of ik nooit als onze baas verkozen

Ik denk dat ik weer weet wat ik wou zeggen over dat nuchter voelen tijdens DMT: misschien speelt dat met de korte duur ook een hele grote rol in waarom veel mensen DMT doen om door te breken. Als het is zoals jij beschrijft, je trip in de derde persoon ervaren, kan ik me inderdaad voorstellen dat je minder snel panikeert in een trip. Wat het gemakkelijker maakt om porties te nemen waarmee je dieper gaat. Ik durf, door de ervaringen van veel mensen over beide stoffen te lezen, momenteel 40 mg DMT roken als het in de nabije toekomst allemaal voor me ligt met een sitter, maar 30-40 gram truffels zou ik (nog?) niet durven. Komt enigszins door de lengte maar ook omdat ik veel meer mensen hoor goed spreken over hun DMT trip en weinig mensen die bad gingen, in tegenstelling tot bij grote psilocybine porties. Dus misschien is dat nuchtere/derde persoon een belangrijke factor daarin?

Cerberus zei:

Ach, niet mee inzitten, ik zeg altijd: diegene die dat bedacht heeft hebben jij of ik nooit als onze baas verkozen

Klik om te vergroten...

Ik zou het toch graag willen weten, maar ik kan gewoon niet grammaticale regeltjes leren. Ik moet het allemaal op gevoel doen. Meestal zie ik wel of het een d, t of dt moet zijn, maar niet altijd.

Cerberus zei:

Ik denk dat ik weer weet wat ik wou zeggen over dat nuchter voelen tijdens DMT: misschien speelt dat met de korte duur ook een hele grote rol in waarom veel mensen DMT doen om door te breken. Als het is zoals jij beschrijft, je trip in de derde persoon ervaren, kan ik me inderdaad voorstellen dat je minder snel panikeert in een trip. Wat het gemakkelijker maakt om porties te nemen waarmee je dieper gaat. Ik durf, door de ervaringen van veel mensen over beide stoffen te lezen, momenteel 40 mg DMT roken als het in de nabije toekomst allemaal voor me ligt met een sitter, maar 30-40 gram truffels zou ik (nog?) niet durven. Komt enigszins door de lengte maar ook omdat ik veel meer mensen hoor goed spreken over hun DMT trip en weinig mensen die bad gingen, in tegenstelling tot bij grote psilocybine porties. Dus misschien is dat nuchtere/derde persoon een belangrijke factor daarin?

Klik om te vergroten...

Ik weet ook niet of ik 30-40 gram truffels aan zou durven op het moment. Eerlijk gezegd, ik tripte vandaag soms harder op changa dan mijn trips op 50 gram paddo's. Maar het scheelt toch wel heel erg dat ik bij changa niet die dreiging van bij psilo ervaar en ook scheelt het heel erg dat het maar 20 minuten duurt. Dan is 4-5 uren toch wel andere koek, ook al is die ervaring misschien minder intens. Dus ik begrijp je zeker.

Mindless zei:

Ik zou het toch graag willen weten, maar ik kan gewoon niet grammaticale regeltjes leren. Ik moet het allemaal op gevoel doen. Meestal zie ik wel of het een d, t of dt moet zijn, maar niet altijd.

Klik om te vergroten...

Bij tegenwoordige tijd eindigt derde persoon sowieso altijd op -t. Dus: de wereld verandert

Wat een mooi report weer @Mindless! En veel hiervan ook erg herkenbaar.

Mindless zei:

De DMT lijkt mij op een heel erg visuele manier te vertellen dat niets is wat het lijkt. De wereld die je voor je ziet? Ha… Dat is niets.

Klik om te vergroten...

Het gevoel dat de realiteit waarin wij hier leven kan ombuigen tot iets dat je niet eens meer geloofd dat je daar zojuist in leefde

Mindless zei:

Aan de ene kant ben ik hier gewoon als mezelf dit alles te aanschouwen en aan de andere kant is er een sterk gevoel van ergens doorheen getrokken te worden.

Klik om te vergroten...

Je bent ook nog te bewust met de 2 werelden bezig denk ik. Alles is nog nieuw en je let nog heel erg op wat er allemaal veranderd en gebeurt.

Voordat ik changa rookte had ik al een breaktrough op dmt puur gehad en ondanks ik nu met changa geen breaktrough waardige dosis binnenkrijg (met 5 trekken) kan ik heel goed opgaan in de dmt wereld en helemaal vergeten wie ik hier ben.

Ik voel na die 4 a 5 trekken waar ik heen wil en dan laat ik alles los van hier.

Mindless zei:

Waarschijnlijk hoef ik niet te zeggen dat ik nu nog meer onder de indruk ben van changa/DMT. Er is wel een beetje het gevoel alsof ik nog net wat meer binnen had moeten krijgen om nog dieper in de ervaring te kunnen gaan. Maar het zij zo. Eventueel een volgende keer… Wat bemoedigend werkt is dat het zo licht, goedaardig en uitnodigend voelt, waar psilocybine bijvoorbeeld toch vrij duister, onheilspellend en dreigend voelt. Wauw… wat een mooi spul dit…

Klik om te vergroten...

Dmt is liefde ❤️ en er is nog heel veel te ontdekken op dmt 🙏 daar ga je nog wel achter komen 😉

Space Criminal zei:

Wat een mooi report weer @Mindless! En veel hiervan ook erg herkenbaar.

Klik om te vergroten...

Dank je! En wederom ook weer bedankt voor het mogelijk maken van deze ervaring!

Space Criminal zei:

Het gevoel dat de realiteit waarin wij hier leven kan ombuigen tot iets dat je niet eens meer geloofd dat je daar zojuist in leefde

Klik om te vergroten...

Precies! Precies...

Een realiteit die zó solide lijkt, maar je dan in één oogwenk ontnomen wordt. Dat is bovenal het gevoel erbij, dat je getoond wordt dat niets is wat het lijkt en dat een onvoorstelbaar hogere intelligentie/kracht de letterlijke wereld zelf elk moment kan veranderen, simpelweg door het denken van een andere kosmische gedachte.

Space Criminal zei:

Je bent ook nog te bewust met de 2 werelden bezig denk ik. Alles is nog nieuw en je let nog heel erg op wat er allemaal veranderd en gebeurt.

Klik om te vergroten...

Uiteraard begin ik nog net te experimenteren met changa/dmt en kan ik dus niet zeggen wat me later allemaal nog duidelijk zal worden, maar dat was niet mijn ervaring. Of tenminste, dat was voor mijn idee niet mijn ervaring. Of ik begrijp niet goed wat je hier bedoeld... Nu ik het nog wat meer heb kunnen laten inzinken en ik me zelfs meer ga herinneren (wie weet of die herinnering accuraat is, maar ik zie het heel sterk voor me), denk ik dat dit is wat er gebeurde:

Op het moment dat er de ingeving was "het is oké, laat het gebeuren" ontkoppelde ik me van mijn persona, mijn ego. Op dat moment begon ik "mezelf" te observeren. En "mezelf" was in feite opgebouwd uit identificatie (relaties met dingen van deze wereld) en angst. Ik zag (van een afstand) hoe "ik" als een entiteit zat te vechten tegen de wereld, tegen deze ervaring, tegen alles. In tegenstelling tot bij trips op andere middelen waar ik soortgelijke ervaringen op heb gehad, ging dit op changa op razend tempo, waardoor die "entiteit" (mijn persoonlijkheid) in mijn derde oog visie al snel veranderde in een soort bal van onpersoonlijke gewelddadige bewegende energie/weerstand. Ik zag dit niet als een soort visual of zo, maar ik zag het eerder met mijn gevoel. Ik zag het met mijn voelend vermogen of intuïtie. (derde oog) Maar het was geen subtiele of dromerige vage ervaring. Het zat in het middelpunt van mijn beleving als iets dat door zijn intensiteit de gewone werkelijkheid overstemde. Het was zó krachtig, dat het leek alsof ik van dichtbij kometen zag inslaan op een planeet, of sterren in elkaar zag exploderen, of iets in die trant... En de gewone werkelijkheid, de fysieke wereld had een reactie met die bal van gewelddadige energie. Ik zag hoe de identificaties die ik heb met de wereld losgetrokken werden en opgingen in die bal. Dit visualiseerde zich ook alsof de letterlijke fysieke wereld in deze chaos getrokken werd.

Maar ondertussen was daar de hele tijd mezelf als dat wat dit alles compleet onaangedaan bekeek. Het was ook dat waar initieel de ingeving "het is oké, laat het gebeuren" direct uit kwam, realiseerde ik me op een gegeven moment. Het was dus niet zozeer dat ik bezig was met de wereld hier, maar ik (de onderliggende intuïtie 'ik ben') zag hoe mijn persona/ego én deze wereld in dit proces feitelijk aan het instorten waren. Natuurlijk, op een gegeven moment begon ik mijn persona weer aan te nemen...

Space Criminal zei:

Voordat ik changa rookte had ik al een breaktrough op dmt puur gehad en ondanks ik nu met changa geen breaktrough waardige dosis binnenkrijg (met 5 trekken) kan ik heel goed opgaan in de dmt wereld en helemaal vergeten wie ik hier ben.

Ik voel na die 4 a 5 trekken waar ik heen wil en dan laat ik alles los van hier.

Klik om te vergroten...

Dat complete verdwijnen van mijn persona en wereld heb ik dus niet ervaren, ook al zag ik dat ik daar compleet los van stond. Ben enorm benieuwd hoe dat complete verdwijnen daarvan zal zijn op changa/dmt!

Space Criminal zei:

Dmt is liefde ❤ en er is nog heel veel te ontdekken op dmt 🙏 daar ga je nog wel achter komen 😉

Klik om te vergroten...

Ik voel aan de ene kant angst en aan de andere kant fascinatie/nieuwsgierigheid om dmt meer te verkennen! Maar zo is het bij mij altijd geweest met tripmiddelen. De angst voor een trip verdwijnt niet, het is alleen dat de fascinatie/nieuwsgierigheid het op een gegeven moment wint van de angst.

Mindless zei:

Ik voel aan de ene kant angst en aan de andere kant fascinatie/nieuwsgierigheid om dmt meer te verkennen! Maar zo is het bij mij altijd geweest met tripmiddelen. De angst voor een trip verdwijnt niet, het is alleen dat de fascinatie/nieuwsgierigheid het op een gegeven moment wint van de angst.

Klik om te vergroten...

Ik heb precies hetzelfde. 2 weken geleden heb ik wat dmt in the machine laten smelten. Maar die staat nog steeds klaar en tot op heden niet gedurfd om het te nemen.

Telkens als me voorneem het te gaan doen begin ik met meditatie, maar haak tot nu toe elke keer af om het daadwerkelijk te nemen. Het moet echt het juiste moment zijn. Uiteindelijk wint nieuwsgierig het.

Space Criminal zei:

Ik heb precies hetzelfde. 2 weken geleden heb ik wat dmt in the machine laten smelten. Maar die staat nog steeds klaar en tot op heden niet gedurfd om het te nemen.

Telkens als me voorneem het te gaan doen begin ik met meditatie, maar haak tot nu toe elke keer af om het daadwerkelijk te nemen. Het moet echt het juiste moment zijn. Uiteindelijk wint nieuwsgierig het.

Klik om te vergroten...

Ik ben dus niet de enige!



We zitten allemaal in dezelfde positie waarin we angst moeten overwinnen door er recht op af te gaan. En er hoeft geen schaamte te zijn als we nog niet klaar zijn voor iets. Alles op zijn tijd, alles op het juiste moment.

Mindless zei:

Ik ben dus niet de enige!



We zitten allemaal in dezelfde positie waarin we angst moeten overwinnen door er recht op af te gaan. En er hoeft geen schaamte te zijn als we nog niet klaar zijn voor iets. Alles op zijn tijd, alles op het juiste moment.

Klik om te vergroten...

Helemaal mee eens, en als de nieuwsgierigheid het wint voelt de ervaring bijna altijd als een beloning. 🙏

Space Criminal zei:

Helemaal mee eens, en als de nieuwsgierigheid het wint voelt de ervaring bijna altijd als een beloning. 🙏

Klik om te vergroten...

Yes! En dan mogen we ook best trots zijn op onszelf.

Ik vraag me nog wel af, herkende je iets in mijn verhaal in post #11, of heb jij een heel andere ervaring? Het observeren van het ego, de weerstand in mezelf is iets wat eigenlijk bij elk tripmiddel centraal staat bij mij. De vorm waarin dat gebeurd verschilt per tripmiddel. Het lijkt alsof tripmiddelen hetzelfde ding doen, maar op verschillende manieren en niveau's.

Interessant report @Mindless
Fascinerend spul he?!

Roze Olifant zei:

Ik denk dat @Eik dit ook zeer interessant zal vinden want die heeft destijds dat ‘egogevecht’ op een vrij brute, ‘lompe’ manier ervaren wat voor mij echt een beetje lijkt op wat jij beschrijft.

Klik om te vergroten...

Ja ik zie echt wel dingen in het report van Mindless die ik meen te herkennen. Ik heb zelf ook dat gevoel gehad van min of meer uit elkaar getrokken te worden. Het voelde een beetje alsof ik in een wervelwind of windtunnel voor vliegtuigmotoren stond en dat de kracht van de wind mijn persoonlijkheid van me afblies totdat er niets meer van over zou zijn. Dit voelde nogal gewelddadig en overweldigend aan zonder dat het per se een duistere of kwaadaardige toon had. Achteraf interpreteer ik dit als het verzet van mijn ego dat keihard weggevaagd werd op dat moment.

Het van een afstandje gadeslaan van het ego vanuit het perspectief van een 3e persoon had ik dan weer niet. Ik zat volledig in de ervaring en was op dat moment nog mezelf.

Mindless zei:

Op het moment dat er de ingeving was "het is oké, laat het gebeuren" ontkoppelde ik me van mijn persona, mijn ego. Op dat moment begon ik "mezelf" te observeren.

Klik om te vergroten...

Ik had op gegeven moment exact dezelfde "ingeving": "het is oké, laat het gebeuren". Maar bij mij kwam deze denk ik voort uit twee zaken. Ten eerste was ik zo overweldigd door de ervaring dat ik eventjes in paniek schoot: "Help ik kan dit niet aan!!!". Toen ik erachter kwam dat hulp krijgen onmogelijk was kickte denk ik toch een stukje "tripervaring" in... Ergens hoorde ik toen mijn eigen stem in mijn hoofd die zachtjes "Je moet loslaten" uitsprak. Vanaf het moment dat ik losliet was de strijd direct over en zag ik dus een compleet nieuwe dimensie. Toen ik "daar" was had ik totaal geen enkel besef meer van mijn eigen leven, mijn persoonlijkheid of zelfs maar deze aarde. En toch had ik het idee dat ik redelijk nuchter na kon denken. Echt de meest bizarre ervaring ever! Even daarna werd ik uit de trip geknikkerd.

Mindless zei:

Ik voel aan de ene kant angst en aan de andere kant fascinatie/nieuwsgierigheid om dmt meer te verkennen! Maar zo is het bij mij altijd geweest met tripmiddelen. De angst voor een trip verdwijnt niet, het is alleen dat de fascinatie/nieuwsgierigheid het op een gegeven moment wint van de angst.

Klik om te vergroten...

Absoluut herkenbaar! Zo er vaar ik het ook met DMT! Bij psilo en LSD is die angst kleiner.

Space Criminal zei:

Ik heb precies hetzelfde. 2 weken geleden heb ik wat dmt in the machine laten smelten. Maar die staat nog steeds klaar en tot op heden niet gedurfd om het te nemen.

Telkens als me voorneem het te gaan doen begin ik met meditatie, maar haak tot nu toe elke keer af om het daadwerkelijk te nemen. Het moet echt het juiste moment zijn. Uiteindelijk wint nieuwsgierig het.

Klik om te vergroten...

Dit zou mij ook kunnen gebeuren...

Eik zei:

Interessant report @Mindless
Fascinerend spul he?!

Klik om te vergroten...

To say the least!

Eik zei:

Ja ik zie echt wel dingen in het report van Mindless die ik meen te herkennen. Ik heb zelf ook dat gevoel gehad van min of meer uit elkaar getrokken te worden. Het voelde een beetje alsof ik in een wervelwind of windtunnel voor vliegtuigmotoren stond en dat de kracht van de wind mijn persoonlijkheid van me afblies totdat er niets meer van over zou zijn. Dit voelde nogal gewelddadig en overweldigend aan zonder dat het per se een duistere of kwaadaardige toon had. Achteraf interpreteer ik dit als het verzet van mijn ego dat keihard weggevaagd werd op dat moment.

Klik om te vergroten...

Mooie metafoor die windtunnel! Zo zou ik mijn ervaring ook best kunnen beschrijven. En inderdaad... gewelddadig, intens, overweldigend, maar helemaal niet duister/kwaadaardig. Dat laatste apprecieer ik echt heel erg, zeker omdat ik al jaren trip op psilo, dat het hele proces altijd zo eng en onheilspellend maakt...

Eik zei:

Het van een afstandje gadeslaan van het ego vanuit het perspectief van een 3e persoon had ik dan weer niet. Ik zat volledig in de ervaring en was op dat moment nog mezelf.

Klik om te vergroten...

Dus je voelde dat jij zelf uit elkaar getrokken werd en er stukken van jou zelf afgeblazen werden?

Eik zei:

Ik had op gegeven moment exact dezelfde "ingeving": "het is oké, laat het gebeuren". Maar bij mij kwam deze denk ik voort uit twee zaken. Ten eerste was ik zo overweldigd door de ervaring dat ik eventjes in paniek schoot: "Help ik kan dit niet aan!!!". Toen ik erachter kwam dat hulp krijgen onmogelijk was kickte denk ik toch een stukje "tripervaring" in... Ergens hoorde ik toen mijn eigen stem in mijn hoofd die zachtjes "Je moet loslaten" uitsprak. Vanaf het moment dat ik losliet was de strijd direct over en zag ik dus een compleet nieuwe dimensie. Toen ik "daar" was had ik totaal geen enkel besef meer van mijn eigen leven, mijn persoonlijkheid of zelfs maar deze aarde. En toch had ik het idee dat ik redelijk nuchter na kon denken. Echt de meest bizarre ervaring ever! Even daarna werd ik uit de trip geknikkerd.

Klik om te vergroten...

Datgene dat zachtjes "je moet loslaten" zegt, dat herken ik als mezelf. Als onszelf.

Maar jij leek dus eigenlijk helemaal los te komen van deze wereld en je 'persona', waar dat bij mij nog aanwezig was, maar wel losgekoppeld van mezelf.

Eik zei:

Absoluut herkenbaar! Zo er vaar ik het ook met DMT! Bij psilo en LSD is die angst kleiner.

Klik om te vergroten...

Ja vind ik ook, dat laatste. Dat ligt er denk ik ook grotendeels aan dat ik (bij changa) niet de tijd krijg om langzaam aan de trip te wennen, maar er vrijwel meteen in wordt gegooid. En dat is dus nog sterker bij DMT puur...

Mindless zei:

Ik vraag me nog wel af, herkende je iets in mijn verhaal in post #11, of heb jij een heel andere ervaring?

Klik om te vergroten...

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt hier. En ik vind de omschrijving die jij eraan geeft mooi verwoord, hier ben je een ster in @Mindless !

Ik ervaar tegenwoordig weinig strijd met mijn ego los te laten. De eerste inhalatie changa geeft mij meteen het gevoel van zweven. De aantrekking van de dmt realiteit accepteer ik (tegenwoordig) vrij makkelijk. Ik geef me zonder moeite over. Dit betekend niet dat de realiteit hier niet meer voelbaar of aanwezig is maar met de 100% focus op wat mij roept en aantrekt laat mij er helemaal in opgaan.

Het duurde zeker heel wat dmt ervaringen voordat ik duidelijk de taal van de plant leerde verstaan, maar als je er eenmaal mee bekend wordt kan je duidelijker luisteren en ervaren wat het jou op dat moment te bieden heeft. Nu is alles nog onwerkelijk en bizar wat er allemaal gebeurd, maar de inzichten die dmt te bieden heeft kwamen bij mij pas na meerdere kennismakingen. Nu voelt de dmt wereld voor mij als heel vertrouwd. Alleen neemt het niet de angst weg die ik ervaar om er weer naar terug te keren.

Space Criminal zei:

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt hier. En ik vind de omschrijving die jij eraan geeft mooi verwoord, hier ben je een ster in @Mindless !

Klik om te vergroten...

Wauw dank je man!

Space Criminal zei:

Ik ervaar tegenwoordig weinig strijd met mijn ego los te laten. De eerste inhalatie changa geeft mij meteen het gevoel van zweven. De aantrekking van de dmt realiteit accepteer ik (tegenwoordig) vrij makkelijk. Ik geef me zonder moeite over. Dit betekend niet dat de realiteit hier niet meer voelbaar of aanwezig is maar met de 100% focus op wat mij roept en aantrekt laat mij er helemaal in opgaan.

Het duurde zeker heel wat dmt ervaringen voordat ik duidelijk de taal van de plant leerde verstaan, maar als je er eenmaal mee bekend wordt kan je duidelijker luisteren en ervaren wat het jou op dat moment te bieden heeft. Nu is alles nog onwerkelijk en bizar wat er allemaal gebeurd, maar de inzichten die dmt te bieden heeft kwamen bij mij pas na meerdere kennismakingen. Nu voelt de dmt wereld voor mij als heel vertrouwd. Alleen neemt het niet de angst weg die ik ervaar om er weer naar terug te keren.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat ik nog even wat bekender ermee moet worden ja. Op zich gaf ik me er ook wel helemaal aan over met de intentie "het is oké, laat het maar komen", maar er was gewoon een deel van mij dat zichzelf nog moest uitputten/opbranden denk ik. Al voelde dat niet als iets dat ik deed, maar wat gebeurde juist omdat ik dat al los had gelaten. Toch voelde het duidelijk niet als doorbreken. Ook omdat ik op andere middelen wel echt doorbraken heb meegemaakt: dat ook die weerstand die ik aanschouw én de complete wereld waarmee ik bekend ben verdwijnt en plaats maakt voor wat anders. Dus er staat me met changa vast ook nog wat te wachten! Waarschijnlijk heb ik nog steeds maar het topje van de ijsberg gezien, ook al was dat nog zo indrukwekkend...

Trouwens... ik had vandaag oftewel een afterglow, of ervoer op een andere manier een hele positieve impact van mijn trip gisteren. Toen ik in mijn auto reed was alles zo mooi. Gras was groener, de lucht was blauwer, het zonlicht had een meer gouden kwaliteit. En ik voelde me veel meer empathisch tegenover andere verkeersgebruikers, waardoor dingetjes waar ik me normaal licht (of zwaar ) aan erger gezien werden als helemaal niet zo erg. In ieder geval nooit erg genoeg om mijn goede humeur voor kwijt te raken. Ik moest ook een beetje om mezelf lachen, hoe ik me soms kan opwinden over vrij onnozele dingen, met name in het verkeer. Deze afterglow (als het dat was) voelde zoveel natuurlijker aan als de afterglow van mdma... Nu een paar weken na mijn laatste keer mdma kan ik er eigenlijk niet bij wat voor een prijs ik heb betaald voor die roll... (de kater, inclusief verminderde weerstand en waarschijnlijk zelfs mijn ziek worden daarna) Terwijl er gewoon helemaal geen prijs is voor deze changa ervaring van gisteren. Het bevestigt voor me dat ik er goed aan doe om mdma helemaal op te geven.

Mindless zei:

Ik zag (van een afstand) hoe "ik" als een entiteit zat te vechten tegen de wereld, tegen deze ervaring, tegen alles. In tegenstelling tot bij trips op andere middelen waar ik soortgelijke ervaringen op heb gehad, ging dit op changa op razend tempo, waardoor die "entiteit" (mijn persoonlijkheid) in mijn derde oog visie al snel veranderde in een soort bal van onpersoonlijke gewelddadige bewegende energie/weerstand. Ik zag dit niet als een soort visual of zo, maar ik zag het eerder met mijn gevoel. Ik zag het met mijn voelend vermogen of intuïtie. (derde oog) Maar het was geen subtiele of dromerige vage ervaring. Het zat in het middelpunt van mijn beleving als iets dat door zijn intensiteit de gewone werkelijkheid overstemde. Het was zó krachtig, dat het leek alsof ik van dichtbij kometen zag inslaan op een planeet, of sterren in elkaar zag exploderen, of iets in die trant...

Klik om te vergroten...

Zou dit misschien een soort verdedigingsmechanisme van het lichaam kunnen geweest zijn misschien? Die je beschermt tegen heftige ervaringen. Zoals ook mensen met trauma out of body experiences kunnen meemaken.0

Mindless zei:

Trouwens... ik had vandaag oftewel een afterglow, of ervoer op een andere manier een hele positieve impact van mijn trip gisteren. Toen ik in mijn auto reed was alles zo mooi. Gras was groener, de lucht was blauwer, het zonlicht had een meer gouden kwaliteit. En ik voelde me veel meer empathisch tegenover andere verkeersgebruikers, waardoor dingetjes waar ik me normaal licht (of zwaar ) aan erger gezien werden als helemaal niet zo erg. In ieder geval nooit erg genoeg om mijn goede humeur voor kwijt te raken. Ik moest ook een beetje om mezelf lachen, hoe ik me soms kan opwinden over vrij onnozele dingen, met name in het verkeer. Deze afterglow (als het dat was) voelde zoveel natuurlijker aan als de afterglow van mdma...

Klik om te vergroten...

Mooi! En herken dit soort afterglow, van de afterglow de dag na een euforische en visuele marihuana trip van mij. Was toen passagier en niet aan het rijden wel.
Had laatst trouwens ook dit maar dan met MDMA dan. Ik was toen wel aan het rijden, stond 2 uur in de file, en was totaal niet gefrustreerd! Ik vond het zelfs (in het begin) leuk dat de rit langer duurde, kon ik langer genieten van het rijden met muziek volle bak 2 uur file zou anders hel geweest zijn.

Cerberus zei:

Zou dit misschien een soort verdedigingsmechanisme van het lichaam kunnen geweest zijn misschien? Die je beschermt tegen heftige ervaringen. Zoals ook mensen met trauma out of body experiences kunnen meemaken.0

Klik om te vergroten...

Het was heel duidelijk het ego. Maar weerstand is dan ook een verdedigingsmechanisme van het ego. Sterker nog, weerstand ís het ego. Het ego is in werkelijkheid niet een daadwerkelijke entiteit en dat werd tijdens deze trip ook weer heel erg duidelijk. Het ego is gewoon pure weerstand tegen dat wat is. Wanneer we het ego niet onderzoeken, blijft het vrij ongemerkt op de achtergrond in leven als lichte weerstand. Wanneer we het wel onderzoeken, neemt de weerstand toe, zodat de meeste mensen afgeschrikt worden verder te onderzoeken. (Wanneer de weerstand als te intens wordt ervaren.) Dat is hoe het mechanisme zichzelf in leven houdt.

En trouwens, lichaam en geest? Het is hetzelfde ding denk ik. Het lichaam is geestelijk, omdat het enige wat we van het lichaam ervaren, zintuiglijke informatie is. Ook dat wordt in zo'n trip enorm duidelijk. Natuurlijk is het wel handig om in woorden onderscheid tussen beide te maken, maar in werkelijkheid is het denk ik hetzelfde "ding".

Cerberus zei:

Mooi! En herken dit soort afterglow, van de afterglow de dag na een euforische en visuele marihuana trip van mij. Was toen passagier en niet aan het rijden wel.
Had laatst trouwens ook dit maar dan met MDMA dan. Ik was toen wel aan het rijden, stond 2 uur in de file, en was totaal niet gefrustreerd! Ik vond het zelfs (in het begin) leuk dat de rit langer duurde, kon ik langer genieten van het rijden met muziek volle bak 2 uur file zou anders hel geweest zijn.

Klik om te vergroten...

Ja mooi is dat hè! En vreemd dat het normaal soms zo onmogelijk lijkt om in die staat de wereld te bekijken...

Wie? - Ik alleen. Man, 35 jaar. 188cm/~76KG
Wat? – Changa (DMT)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 11-3-2020/~11:30 uur

Momenteel ben ik nog aan het bekomen van mijn tweede changa trip die ik zo’n 2 uur geleden beleefde. Wederom kan ik er niet over uit wat me zonet eigenlijk is overkomen. De changa ervaring verdwijnt zo snel als deze opkomt (en dat is snel) en laat je verward en bijna in twijfel achter over wat je net hebt gezien en meegemaakt. Maar tegelijkertijd herinner ik me wel degelijk heel goed wat ik net gezien heb. Het is alleen dat ik maar moeilijk kan geloven dat ik dit net heb meegemaakt...

Rond half twaalf zit ik op het balkon hier in het zonnetje met het lichte voornemen dat ik sinds gisteravond heb, om misschien changa te gaan doen. Liever deed ik het in verband met de geur niet weer in huis en vandaag zou het mooi weer worden, dus dat leek me ideaal. Om half twaalf is de zon bijna verdwenen van mijn balkon hier, dus ik voel daardoor een lichte drang om het nu te doen. Snel pak ik de resterende changa joint van de vorige keer, een aansteker en het dekseltje van een conservenblikje om de joint op uit te drukken. Ik ga weer zitten en dan komen daar de zenuwen en ook twijfels weer opzetten. Ben ik hier echt klaar voor? “Hè bah” denk ik, ik heb helemaal geen zin om hier een tijd te zitten twijfelen of ik het nu wel of niet ga doen. Het verdwijnen van de zon van het balkon helpt me om de beslissing te maken en ik doe het gewoon. Nadenken helpt me nu niet. Nu moet ik gewoon doen in plaats van denken. Ik steek de joint aan en neem een hele diepe hijs en hou deze 10 seconden in. Dit proces herhaal ik weer een aantal keren, maar rond de 3 of 4 hijsen begin ik al hard te “hallucineren”. (ik blijf dit geen toepasselijk woord vinden voor de veranderde visuele perceptie op psychedelica…) Het is alsof ik direct in de piek zit van een stevige psilo trip. Overal kleuren en patronen, vervormingen van bestaande objecten, vervormingen van geluiden… Ik merk dat ik hierdoor moeite begin te krijgen met trekken nemen van de joint en tellen hoelang ik de rook in hou. Hierdoor weet ik nu nog steeds niet of ik 4 of 5 hijsen heb genomen. Waarschijnlijk 4 volwaardige en 1 pussy hijs, maar ik weet het niet zeker. Op dat moment zeg ik tegen mezelf: geeft niet, vergeet het en richt je gewoon op de trip.

Het is dan al heel snel dat de trip ondanks de naar mijn mening minder dan ideale inname veel heftiger wordt dan bij de eerste keer. Bij mijn eerste keer changa waren er prachtige patronen en een enorm sereen gevoel. Maar nu begint het te voelen alsof er van alle kanten, 360 graden om mij heen aan mij getrokken wordt. Alsof duizenden draadjes met haakjes aan mij vast zitten en mij uit elkaar trekken. Dit klinkt nu veel erger dan het was, want er was niet echt pijn, ook al was het gevoel zeer intens. Ondertussen klinken omgevingsgeluiden extreem vervormd. Even verderop was iemand bezig met metalen buizen of zo. Diegene was daar mee om aan het smijten. Het geluid daarvan werd zo erg vervormd dat ik het helemaal niet meer herkende als het geluid van buizen waarmee gesmeten werd. Het geluid zelf werd intiem onderdeel van de rest van mijn trip-werkelijkheid en stoorde me daardoor ook helemaal niet. Ik kijk links van me op het balkon waar ik een paar vetplantjes heb staan, die op dat moment buitenaards op me overkomen. En dan is het ineeens alsof er heel kort een wolk voor de zon langs drijft. Vlak daarna gebeurd hetzelfde en draai ik mij naar rechts om naar de zon te kijken en zie dat het niet een wolk is die de zon verduisterd, maar dat de zon aan en uit knippert alsof het een lamp is. WTF…

De DMT lijkt mij op een heel erg visuele manier te vertellen dat niets is wat het lijkt. De wereld die je voor je ziet? Ha… Dat is niets. Een gedachte tussen de knipogen van de intelligentie die dit alles in real-time genereert. Ik voel hoe de stof mij tegelijk hardhandig en liefdevol in mezelf laat keren en sluit hierop mijn ogen. Nergens is er een gevoel van dreiging of gevaar. Wat raar is, omdat mijn complete werkelijkheid onder me weg wordt getrokken. Ik ben denk ik teveel bezig met hoe vreemd deze ervaring is, om bang te zijn. Tijdens het sluiten van mijn ogen wordt de nadruk gelegd op het gevoel uit elkaar getrokken te worden. Heel even is er de gedachte dat dit te intens is, maar dan denk ik tot mezelf: het is oké, laat het maar gebeuren. Het is niet een of andere entiteit die dit zegt, maar gewoon mezelf. Tegelijkertijd is het alsof de hele wereld aan mij zit te trekken, maar ikzelf als degene die zei dat het oké is dat dit gebeurd, staat daar compleet en absoluut buiten. Wat een merkwaardig gevoel. Aan de ene kant ben ik hier gewoon als mezelf dit alles te aanschouwen en aan de andere kant is er een sterk gevoel van ergens doorheen getrokken te worden. Een tunnel gemaakt van patronen. Is dit de tunnel waar mensen het over hebben vlak voor doorbreken vraag ik me af… Iets wil “mij” ook door die tunnel hebben, zo voelt het. Ik zie op een afstandelijke manier hoe mijn ego begint te vechten tegen dit alles. Op een gegeven moment is er ook niets persoonlijks meer in dat ego te herkennen. Het is gewoon nog pure beukende kracht die helemaal losgaat tegen de wereld. Ondertussen blijf ik hier helemaal neutraal naar kijken. Er is op een gegeven moment zelfs een steeds lichter worden van de uit patronen opgebouwde tunnel en een sterk gevoel dat “daar” iets achter zit. Iets compleet anders dan hier. Toch, er lijkt niet genoeg kracht aanwezig te zijn om door te breken naar dat. Ik leg me daar op dat moment bij neer en open mijn ogen. De hele wereld lijkt opgebouwd uit gekleurde juwelen, maar het voelt als baseline werkelijkheid vergeleken bij wat ik met ogen dicht zag en voelde...

Ik voel hoe alles mindert in intensiteit en vreemd genoeg voel ik mij ook opmerkelijk nuchter, zeker als ik me bedenk wat ik net meegemaakt heb. Het is heel erg als een intense droom die je net hebt gehad en waar je net uit ontwaakt. Het glijdt je gewoon tussen de vingers door, je kunt er geen grip op houden en je twijfelt of je het wel echt hebt ervaren. Wat een mindfuck…

Waarschijnlijk hoef ik niet te zeggen dat ik nu nog meer onder de indruk ben van changa/DMT. Er is wel een beetje het gevoel alsof ik nog net wat meer binnen had moeten krijgen om nog dieper in de ervaring te kunnen gaan. Maar het zij zo. Eventueel een volgende keer… Wat bemoedigend werkt is dat het zo licht, goedaardig en uitnodigend voelt, waar psilocybine bijvoorbeeld toch vrij duister, onheilspellend en dreigend voelt. Wauw… wat een mooi spul dit…

Heel erg mooie beschrijving! Ik herken veel stukken, o.a. het heftige lichamelijke gevoel, die ‘kracht’ die bijna niet onder woorden te brengen is, het buitenaardse, en de geluiden die bizar vervormd worden (muziek klonk verre van normaal)! Het ‘tunnel van patronen’-gevoel is voor mij ook súper herkenbaar (in mijn geval door een tunnel met poorten vliegen) maar dat laatste heb ik alleen ervaren met pure DMT, waarbij ik die voorgaande zaken ook van m’n changa-ervaring herken. Ook het heldere, bijna nuchtere gevoel terwijl het tegelijkertijd zó heftig is, is heel erg typerend.

Ik denk dat @Eik dit ook zeer interessant zal vinden want die heeft destijds dat ‘egogevecht’ op een vrij brute, ‘lompe’ manier ervaren wat voor mij echt een beetje lijkt op wat jij beschrijft.

Het is erg bijzonder spul. Persoonlijk vond ik changa wel wat lichter/vrolijker van aard dan een hogere dosis pure DMT (op lagere dosis leek het op elkaar), maar goed, dat is ook maar mijn eenmalige ervaring. Changa gaf een hele vriendelijke, warme afterglow. Uiteindelijk gaat het om dezelfde stof natuurlijk, ik kan me best voorstellen dat je ook met changa een doorbraak zou kunnen meemaken (via bong schijnt dat nog sneller te kunnen gebeuren), maar dat hoeft je doel niet te zijn. Wat komt dat komt.

Ik ben er klaar voor om het ook weer eens te gaan proberen binnenkort. Bedankt voor je report! (Dat rijmt.)

Ik moest trouwens hard lachen om ‘pussy hijs’. :’D