#1
Oké, nu on topic guys!
Volgens mij was dit een trip report, toch? 🤷🏼♂️
Volgens mij was dit een trip report, toch? 🤷🏼♂️
#5
Wat: Door mijzelf samengestelde essay over het trippen onder een mckenna interpretatie uitproberen.
Ik heb geprobeerd om een ultieme handleiding te creeren voor het nuttigen van paddo's op de manier waarop mckenna het bedoeld heeft. Ik opende een oproep hier om de ervaringen de meningen van anderen erover te verzamelen, nam zo'n beetje alles wat ik van Terence kon vinden in mij op een schreef na een lang proces een handleiding die nu af is. Als je criteria, positieve feedback of zin om de handleiding uit te proberen hebt; laat het me vooral weten. Comment hier, of gebruik de contact info onderin het essay![:)]()
Link voor het essay:
https://www.mediafire.com/file/1wj3suoyzfagrmj/De_mckenna_trip_(Bijgewerkt).rtf/file
Hoeveel: 5 gram p.p gemixt, 2,5 Mckennaï en 2.5 Golden Teacher samen in combinatie met wiet, chocolade en citroensap als versterkers.
Personen: 3 (Met mijn broer en een goede vriend als tripsitter)
Setting: Bij mijn broer thuis in zijn volledig verduisterde woonkamer in Rotterdam.
Tijd van inname: Tussen kwart over 12 en half 1 s'nachts (het was dus zojuist 2 maart 2020)
Het duurt nog een maand voor ik mijn dertigste verjaardag mag vieren en ik bedenk me dat in combinatie met mijn hervonden interesse in Terence mckenna onbewust dat de grootste redenen zijn voor de trip waarnaar ik onderweg ben. Alsof ik mijzelf een uitdaging wil geven om de mijlpaal te verdienen of zo.
PROLOOG
Dertien jaar geleden (2007, op mijn zeventiende) kwam ik voor de eerste keer in aanraking met ''drugs'' toen ik samen met mijn broer en een handje vol vrienden de stoute schoenen aantrok en naar de smartshop (De lachende paus op de nieuwe binnenweg in Rotterdam, wat toen nog gewoon kon) ging om paddo's te halen. Nog voordat de meesten van ons (mijzelf meegerekend) we zelfs kennis hadden gemaakt met wiet beseften we in de metro terug naar Rotterdam zuid dat geen van ons een daadwerkelijke plek had om kennis te maken met deze substantie. We woonden indertijd nog allemaal thuis, en na lang verzinnen besloten we doodleuk deze ervaring in de rustige verkeerstunnel onder winkelcentrum zuidplein op te doen. We verdeelden 3 bakjes paddo's (geen idee meer welke soort) onder vier tieners en hadden de boel snel verorberd. Binnen een half uur worden we aan beide kanten van de tunnel ingesloten door twee politie busjes (politie bureau is ook 3 minuten van onze locatie af, zoals je hier vast al kan begrijpen waren we niet bijster slim bezig). De agenten schenen niet door te hebben dat we onder invloed van paddo's stonden, maar wezen naar de geopende wijnfles die een van ons naast de lege bakjes had laten staan. Terwijl ik naar voren stapte om het gesprek aan te gaan kickt de allereerste hallucinatie van mijn leven in, en ik merk op dat het gezicht van de agent vervaagd en dat zijn busje achter hem naar mij begint te knipogen als ware hij de honda prelude van bassie en adriaan. Mijn broer die dezelfde bek als mij staat te trekken vangt mijn struggle op en stapt in mijn plaats op de agent af om mooi weer te spelen en de boete voor de fles wijn op zich te nemen. Als de agenten zonder argwaan vertrekken staat mijn zeven jaar oudere zus aan het einde van de tunnel ons op te wachten. Ze had lucht van onze plannen gekregen, en omdat ze vlakbij de tunnel woonde heeft ze besloten ons na werk te gaan zoeken en ons veilig mee te nemen naar haar huis waar we de tot dan toe meest interessante avond van ons leven beleefden.
Sinds die eerste ervaring heb ik sporadisch met anderen, maar vooral met mijn broer en een tussenin bijgekomen vriend een breed spectrum aan verdovende middelen uit geprobeerd. Wiet, hash, lachgas, MDMA (ook puur) en XTC Pillen, LSD, Speed, Coke, 2CP, Xeta, Keta, DMT, Truffels, en Mushrooms zijn als ik niks vergeet de waslijst die we door de jaren heen samen doorlopen zijn. De laatste paar jaren zijn we beiden sterk geminderd, ik nog meer dan hij. De verantwoordelijkheden en leeftijd maken van ons brave burgers en tegenwoordig ga ik nog gemiddeld 1 a 2 keer per jaar langs bij mijn broer om onze avontuurlijkheid tegenover de drugs en onze vriendschap eer aan te doen. De laatste paar jaren waren vooral pillen en speed avonden, en mijn laatste echte keer psychedelics dateerde al weer van een paar jaar gelden, en zelfs die keren waren flink gematigde porties.
-
Het is November 2019 als youtube me opeens teruggeleid naar een oude bekende; Terence mckenna. Ik klik zijn lezing over ''Lizard land'' aan (zoek hem op, heel grappig) en realiseer me als ik hem uitgehoord heb dat ik onbewust zijn wijze kijk op het leven gemist heb. Door de maanden heen brand ik steeds meer cd'tjes met zijn lectures voor in de auto en raak ik ouderwets verslingerd aan zijn filosofie. Het begint me na een tijdje te dagen dat de manier van trippen waar hij het vaak over heeft (de heroic paddo dose, 5 gedroogde gram in absolute stilte en duisternis begeleid door wiet) verspreid in stappen in zijn lectures verstrooid worden. Niet alleen begint de nieuwsgierigheid voor de trip zelf bij me te prikken, de organisator in mij wilt de losse stukken van deze zweverige handleiding van mckenna vastleggen, bijschaven en bruikbaar maken in een handleiding die de trip zoals Terence hem beschreef duidelijk maakt. Ik besluit door de maanden heen veel tijd te spenderen aan het luisteren van zijn lectures, het lezen van zijn boeken en verder alles wat ik van hem kan vinden te verslinden. Na een tijdje gebruik ik mijn notities om een beta versie van mijn ''Mckenna handleiding'' te maken en die voor te leggen aan de users op drugsforum.nl en ze te vragen mij te helpen waar ze kunnen. Veel reageren positief en nieuwsgierig, anderen pessimistisch. Niet onterecht, zo blijkt. Terence was aardig extreem, en zou zijn eigen bad trips in het verleden niet gedeeld hebben om zijn imago staande te kunnen laten houden. Ik laat me desondanks niet uit het veld slaan en besluit dat ik de negatieve kanten van mijn onderzoek wil gebruiken om een zo eerlijk mogelijk gebalanceerd verslag te kunnen opstellen. Ik neem contact met mijn broer en onze gezamenlijke vriend (ik noem hem voor dit verslag ''Olm'') op en vertel ze van mijn plannen. Ik ben van mening dat ik geen recht heb om een handleiding te publiceren onder deze omstandigheden als ik hem niet zelf uit probeer, en tot mijn oprechte blijdschap zijn beide mannen net zo aan deze uitdaging toe als ik.
We spreken af om op zondag 1 maart ´s nachts de trip te ondernemen. Olm offert zich op als tripsitter (We weten donders goed dat we een gevorderde uitdaging aangaan) en zowel mijn broer als ik nemen allebei meerdere dagen vrij en ontdoen ons in deze week van alle mogelijke afleiding van buitenaf. In de maanden die voorbij gaan bereiden we ons rustig voor. Het verslag vraagt om 5 gram gemixte paddo's, 2.5 gram mckennaais en 2.5 gram golden Teacher. Ik haal de Teachers bij een vriend en laat een growkit mckennaai's bij mijn broer bezorgen die om de zoveel dagen verslag bij me doet hoe de paddo's groeien. De maanden vliegen omver als ik me een paar weken voor D-DAY opeens besef dat ik een klein probleem heb. In het weekend van de bewuste zondag heb ik Zaterdag avond met mijn bandje een show in Duitsland waarbij Olm toevallig ook meegaat. De handleiding zegt dat we een goede nachtrust moeten hebben om vervolgens de volgende dag zonder te hebben gegeten de shrooms moeten nuttigen. We komen uiteindelijk pas half negen s'savonds thuis aan. Ik probeer alles zo snel mogelijk op te ruimen en met nog hoofdpijn van de kater rijd in een suffe bui van Dordrecht naar Rotterdam. Eenmaal daar weet ik nog net de jumbo in te lopen om de pure chocolade en de ingrediënten voor de maaltijd na de trip te scoren. Ik begin met een flinke pas de wandeling naar het huis van mijn broer waar ik na een halfuur bezweet en met een kloppend hoofd aankom. Een stemmetje in mijn hoofd begint te redeneren. Ik heb al jaren geen echte psychedelics meer gedaan, ik ben moe en heb hoofdpijn en sta op het punt een erg hoge dosis te nemen en die te versterken met chocolade, wiet en citroensap. Toen ik de situatie aan de vriend bij wie ik de Teachers heb opgehaald had uitgelegd verklaarde hij me al voor gek. Ik twijfel. Toch besluit om door te zetten. Het avontuur lokt, ondanks de risico’s en ik ben te ijverig aan dit project bezig geweest om het nu af te blazen.
Als ik het huis binnenkom zie ik aan de deur van de woonkamer dat mijn broer elke ruit heeft afgeplakt met tape, zoals Terence aanraade en ik het in de handleiding verwerkt heb. Als ik binnen kom zitten mijn broer en olm al te wachten. We praten even kort bij, en ik krijg te horen dat het kleine bakje mckenna's als 3 keer is geoogst en tot dusver precies de vijf gedroogde gram heeft voortgebracht die we moeten verdelen. Ik sta er op dat we gezamenlijk het hele schema nog eens doornemen en dat doen we dan ook geconcentreerd in grote lettertype op zijn grote flatscreen. We nemen de procedure met olm door die ons beiden verzekerd dat hij ons goed in de gaten houdt. Dan besluiten we om tot consumptie over te gaan. Mijn broer weegt beiden soorten af totdat we allebei een soepkommetje hebben met de twee soorten keurig verdeeld in vijf droge gram tezamen.Om ons zo volledig van het pad te slingeren staan er ook twee shot glaasjes citroen sap klaar. De reep pure chocolade maskeert de smaak van de droge paddo's bijna volledig en omdat ik sinds het ontbijt de hele dag consequent niks heb gegeten schrok ik de eerste happen dankbaar binnen. Als ik na de eerste 3 happen een beetje citroensap toevoeg blijkt deze de chocolade grondig weg te spoelen en de zware smaak van de paddo's remt mijn consumptie af. Terwijl mijn broer de hele hoop met veel enthousiasme opeet, duurt het mij wat langer om de hele hoop naar binnen te werken. Terence zei dat zijn 'overgang' na consumptie gemiddeld een uur en twintig minuten duurde, maar voor de zekerheid spreek ik met mijn broer af om na een kwartier alvast op de grond plaats te nemen . (Het wordt aangeraden om in het donker, zonder afleiding, op de grond te zitten).
Ik ga vanaf de bank met olm een vaag gesprek aan en kan me maar moeilijk concentreren op de antwoorden en zelfs of wat ik zeg. Alles lijkt op een soort automatische piloot te gaan en ik merk eigenlijk alleen de inhoud op als ik vaag merk dat olm mijn vragen ongemakkelijk en vervelend begint te vinden. Ik sla dat besef op in mijn gedachten en vertel mijzelf na de trip er naar te vragen. Als het een kwartier later is besef ik tot mijn enorme verbazing dat ik al hevige effecten voel. Het donkere haartjes tapijt van de woonkamer lijkt al te golven, en ik voel een oude bekende warmte golf door mij heen gaan. Ik waarschuw mijn broer en direct nemen we onze posities in. Olm reikt ons direct een blow aan waar we er meerdere van gedraaid klaar hebben liggen. De handleiding verteld ons dat wanneer we de eerste effecten voelen we direct een blow op moeten steken om onze intrede te versterken. Het lampje dat de hele woonkamer verlichtte wordt nu uitgezet en het enige licht komt van het telefoon schermpje van olm die naast ons op de vloer is komen liggen.. Links boven mij hangt een plastic hoofd aan een ketting (mijn broer houdt van 'ongewone' versieringen) en terwijl ik naar het gelaat ervan kijk beweegt deze intens. Omdat dit niet mijn eerste keer trippen is en ik me niet onder de indruk voel van het tafereel overtuig ik mezelf dat deze trip een eitje word. Olm doet nu het laaste lampje uit. In de duisternis en stilte merk ik dat ik direct een luwte ingezogen word. Het is bizar (en ook beangstigend) hoe snel mijn manier van registreren zonder te zien en horen zich omzet in het volgen van gevoel. Voor ik het helemaal door heb ontneemt dit ''gevoel'' langzaam maar zeker steeds meer van mij af, waaronder mijn besef van omgeving en tijd, algemene zekerheid, bewustzijn. Olm onderbreekt naar wat ik gis niet zo heel lang na het ingaan van de duisternis de stilte door te vragen of we nog een joint willen. Met veel mentale moeite sta ik gretig op en loop ik naar hem toe om de joint aan te nemen, en zonder er echt bij na te denken ga ik automatisch comfortabel op de bank zitten. Direct zegt olm me terug naar mijn positie te gaan, zoals de handleiding adviseert.
Als we de blow in wat seconden lijkt op hebben val ik direct enkele treden dieper in een soort trance. Ik denk niet meer bewust na over wat er om me heen gebeurd en vergeet eigenlijk direct dat ik überhaupt ergens fysiek ben. Ik bevind me letterlijk in mijn eigen hoofd waar ik voor mijn gevoel langzaam en nieuwsgierig achter het ''gevoel'' aanloop. Het gevoel begint opnieuw met het langzaam meer afpakken van mijn bewustzijn tot ik langzaam zelfs het besef van er zijn verlies en me zonder te onthouden wat ik denk bevind in een trance die me vasthoud in dit ''niets''.
Het eerstvolgende wat ik semi-bewust begrijp is dat ik opeens tegen de muur die zich naast mij bevind aan sta te lopen. Hoe ik er ben gekomen weet ik niet meer, maar ondanks dat het donker is kijk ik van een afstand naar mezelf die tegen de muur oploopt. Ik weet precies waar ik ben. Olm vraagt me wat ik doe. Ik moet enorme moeite doen om de woorden te vormen met mijn mond, en de eerste keer lukt het me dan ook niet om goed te antwoorden. Ik weet dat ik tegen de muur oploop en niet stop, maar ik ben mijn motoriek voledig kwijt en ik kan me maar niet omdraaien. Als ik bij mijn tweede poging olm weet te vertellen dat ik naar de wc zoek (niet dat ik me dat kan herinneren, maar ik geef mezelf maar een opdracht) komt hij van de bank af en pakt hij mij bij de hand om me naar de gang en vervolgens de wc te leiden. In de gang schijnt wat licht door, dat in mijn belevenis als een donderslag binnenkomt. Zowel de gang als de wc lijken in stijl op iets wat Tim Burton getekend zou kunnen hebben. Als olm de deur achter mij sluit ga ik op de pot zitten en maak ik mij automatisch zo klein als ik kan terwijl ik bewustzijn probeer te verzamelen. Wat drie seconden later lijkt (ik denk dat het veel en veel later is omdat ik weet dat olm een geduldig persoon is) gaat de deur weer open en vraagt olm of ik klaar ben. Ik knik zwak en hij brengt mij terug naar mijn positie, waar ik het stadium bereik waar ik direct en zonder tussenpoos weer in het ''niets'' verdwijn. Waar ik vermoedelijk een flinke tijd verbleef.
Ik hoor mijn eigen ademhaling raspend versnellen terwijl ik vaag voel dat mijn rug zich recht zet. Ik voel me alsof ik stik, alsof langzamerhand mijn complete lichaam door een enorme hand fijner geknepen wordt. Mijn ademhaling is opeens heel luid en ik besef me dat ik hyperventileer. Twee gedaantes gaan gehurkt om me heen zitten, en praten zacht tegen me zonder dat ik hun taal begrijp. Als olm zijn telefoon aanzet om licht te maken hallicuneer ik en zie ik dat mijn broer helemaal rood is en zijn ogen kwijt is en olm een enorme baard heeft. Het stoort me niet, omdat ik hele andere dingen aam mijn hoofd heb en weet dat zij het zijn. De angst die ik net voor de trip had lijkt met een luidspreker door mijn hoofd te galmen. Ik versta opeens wat olm zegt. ''Geen zorgen, het komt goed, blijf rustig''. Ik kijk hun beiden aan en zeg zonder erover na te denken tegen ze dat ik bang ben, terwijl ik het zeg besef ik me dat ik voor het eerst in mijn leven echt het gevoel heb dat ik weet wat bang zijn inhoud en dat ik mijn woorden ultiem oprecht meen. Ik voel me alsof mijn hart op het punt staat om te stoppen met kloppen en ben compleet overtuigd dat ik een verschrikkelijke vergissing begaan ben. Ik probeer te vechten tegen het gevoel, maar alle geestelijke structuur die ik elke dag tot mijn beschikking heb schijnt weg te zijn. Ik probeer het te zoeken maar het alarmerende gevoel weerhoudt me ervan. Ik val weer terug in een black-out.
Er barst een blinde strijd los met de identiteit die mij overmeesterd. Wanhopig vecht ik terug. Niet alleen heb ik het gevoel dat mijn lichaam me in de steek laat, ik voel bewust dat een identiteit mij aanvalt en de weg versperd. Ik merk dat wanneer mijn eerste portie vechtlust verdwijnt en ik terug probeer te vallen in het ''niets'' , dat ik een geestelijke draai om mijn oren krijg. Wat dit ook is, het wil niet dat ik vals speel en het eist hoe dan ook dat ik in dit duistere spel blijf. Het slingert me door het niets en korte momenten van lichamelijk bewustzijn heen. Ik voel me beland in een blender waar ik door emoties heen gegooid wordt waarvan ik niet wist dat ik ze bezat en van tijd tot tijd hervind ik mijn vechtlust terug in mijn onvrede van de netelige situatie waar ik mij in bevind. Ik heb letterlijk het gevoel dat ik alle zeilen moet bijzetten om mijn bestaansrecht te claimen, omdat deze identiteit door mij heen buldert als een tornado en alles mee lijkt te zuigen wat hij tegenkomt.
Opeens wordt ik terug in bewustzijn gekickt als ik mijn broer gebogen zie over een emmer terwijl hij luid kotst in een van de twee voorafgeplaatse emmers. Even krijg ik een time out van mijn eigen struggle als ik opsta en olm tegenkom die naar de keuken wilt lopen. Even zie ik hem, hij lijkt iets tegen me te zeggen. Weer een black-out, en even later ben ik weer aan het vechten tegen nieuwe ''aanvallen''. Ik heb het gevoel dat ik alles probeer om weerstand te bieden, maar dat de grote over mij heen buigende identiteit alles moeiteloos verwerpt. Ik voel steken die me het gevoel geven dat ik zo groot ben als een zandkorrel. Ook het gevoel van mijn lichaamsmassa raak ik kwijt, ik heb zelfs het gevoel dat puur als aanval verschillende lichaamsmassa's in een rap tempo aan mij vastgemaakt worden. Zwaar, licht, you name it. Opeens wordt ik weer in bewustzijn geschopt als ik voorovergebogen over een emmer zit. Ik heb totaal niet het gevoel dat ik ''normaal'' moet kotsen, maar meer alsof iemand mij herhalend in mijn buik schopt en voor het eerst merk ik dat ik kwaad word. Ik begin hardop te praten terwijl ik kots bewegingen doorga en put kracht uit mijn woede. ''Kom dan, val me aan. Haal me neer dan!'' Ik blijf soort gelijke zinnen herhalen en tussendoor in elkaar krimpen van de onzichtbare klappen. Hardop begin ik me af te vragen vragen of we er goed aan gedaan hebben om dit te doen. Ik hoor mijn broer en olm ja zeggen en val weer terug in een Black out.
Ik zie een enorm scala aan herinneringen, gevoelens en overwegingen voorbijkomen. Ze worden weer ruw afgenomen en het zware martelende gevoel begint zich weer te manifesteren. Ik begin mijn gevecht op te geven. Ik bied mijn leven aan in ruil voor rust maar het aanbod wordt niet aangenomen. Opeens wordt een boodschap duidelijk van de grote gestalte die over mij heen staat. Het zet mij volledig buiten spel en eist dat als ik mijn ''leven'' terug wil, ik het moet komen halen. Het verteld me dat werkelijk niets wat ik psychologisch, lichamelijk of extern als van mij beschouw werkelijk van mij is. Een besef dat ik dan ook volledig voel. Een tijd lang galmen die woorden door me heen, terwijl ik bewust ernaar luister en de beslissing maak alles los te laten. Ik voel mijn ogen open gaan en ondanks dat er eerst een zwaar (maar geen onprettig) gevoel op mijn lichaam rust merk ik dat het gevecht en het verschrikkelijke gevoel opeens compleet verdwenen is. Ik merk heel licht dat ik om een kussen heen gevouwen op de bank met mijn hoofd tegen de leuning aan zit. Na een paar minuten zie ik dat olm verdwenen is en mijn broer zich even over mij buigt om me te vertellen dat hij waardeert dat ik er ben. Ik merk dat ik nog geen woorden kan vormen en hij kijkt me aan met een blik die zegt dat hij mijn positie begrijpt. Hij gaat op de bank naast me zitten, laat me even gaan en keert weer terug in zichzelf.
Opeens bereikt een gevoel van absolute en totale euforie mij, gepaard met het meest intense gevoel van rust dat ik ooit ervaren heb. Ik voel me alsof ik voor alles wat ik me afvraag een antwoord heb, dat niets op deze wereld me nu omver kan krijgen en dat als ik dat wil ik tranen kan opvragen voor elk groot en klein verlies dat ik ooit zonder erop te reageren heb doorgemaakt. Ik kan het niet geloven.
Ik zie dat mijn broer nog steeds naast me zit en vraag hem meteen of alles goed is met olm en of we hem geen pijn hebben gedaan. Hij antwoord dat ik absoluut het gesprek met hem aan moet gaan morgen, maar verzekerd mij dat alles in principe oke is. Hij begint me dingen uit te leggen die me laten beseffen dat zijn trip ongeveer identiek is geweest aan de mijne en we zijn het er over eens dat onze huidige positie ons het gevoel geeft dat we een bergtop hebben bereikt. Met het oprechte gevoel dat je als kinderen (vooral als broers) tegenover elkaar had, beginnen we een lang gesprek over onze trip, onze bevindingen, hoe bizar hard de reis erdoorheen was en hoe dankbaar we met de uitkomst zijn. Ik sta op om naar de wc te gaan en als ik naar een paar foto's in een lijst kijk zie ik dat de visuals sterk minder zijn geworden en de trip zich vooral gevoelsmatig vasthoud.
Op de wc en daarna op de gang voel ik tranen over mijn wangen stromen, alsof de laatste restjes van slechte gevoelens mij zo verlaten. Al met al is het een hele rare gewaarwording, maar na de intense horror trip die ik achter de rug heb ontvang ik hem blij als een kind. We pakken op de bank nog een grote deken erbij waar we onder gaan zitten en praten nog rustig na over onze ervaring. Na ongeveer een uurtje geef ik aan helemaal op te zijn, waarop mijn broer naar zijn slaapkamer vertrekt en ik uitgeteld op de bank als een blok in slaap val. Ik word maandag overdag even wakker om een half uur later tijdens een film weer in slaap te vallen.
Na nog een kort moment van wakker zijn val ik weer in slaap en wordt ik dinsdag middag pas weer alleen wakker in de woonkamer. Ik heb echt belachelijk lang geslapen. Na mijn gedachten bij elkaar te hebben gepakt voel ik even de automatische drang om mijn smartphone aan te zetten, tot ik me besef dat ik nog nul behoefte heb aan contact met de buitenwereld. Een welkom gevoel. Ik ga zitten op de grond om sit ups te doen om vervolgens een lang tijd in kleermakers zit te mediteren (iets wat ik normaal nooit doe). Dan gaat de deur van olm's slaapkamer open kom ik hem tegen op de gang waar ik direct mijn excuses aan hem aanbied en uitleg dat ik nog maar weinig weet van onze gesprekken. Na een goed gesprek komt ook mijn broer bij ons zitten. Na een tijdje begin ik aan de mexicaanse wraps en zitten we op de bank onze rammelende magen te vullen. Ik stink naar zweet en voel me als een oermens.. Heerlijk. Na verloop van tijd app ik met thuis, neem ik een douche en bedank ik mijn broer en olm voor deze waarschijnlijk meest bizarre ervaring in mijn leven dusver. Als een wit A4'tje vol rust stap ik de buitenwereld weer in..
Wat was dit bizar.
Addendum van mijn broer:
Het was de meeste intense, beangstigende en schitterende ervaring die ik toe nu toe heb meegemaakt. De korte tijd waarin de paddo’s begonnen te werken (nog geen twintig minuten na consumptie) gaven al aan dat dit een ongekende achtbaan zou worden en het werd al vrij snel intensief.
Het begon met kleine lachkicks en vibraties door mijn lichaam. Na het roken van de eerste blow, toen het helemaal donker werd, loste ik als het ware op in de vibraties die door me heen golfden. Het voelde warm en euforisch aan terwijl ik aan de reis begon. Na een tijdje realiseerde ik me dat de intensitteit nog steeds toe nam en mijn controle minder werd. Toen dit onaangenaam begon te worden besefte ik me wat er in de handleiding bedoeld werd met ‘de enige taak is om simpelweg vast te houden.’ Later voelde het alsof ik in een blender zat, terwijl de kakofonie aan kleurrijke hallicunaties, vibraties en geluiden me allemaal tegelijk probeerde toe te spreken. Ik kan niet zeggen dat het een fijne ervaring was, zeker niet omdat ik doodsbang werd, maar het was desondanks toch erg bizar en interessant..
Uiteindelijk, toen de scherpe randjes er als het ware vanaf gehaald waren, werd de intensiteit weer aangenamer en kon ik mezelf wat makkelijker loslaten om ‘bewust’ op reis te gaan.
Na de angst en verbijstering gaf dit een enorm euforisch gevoel, die het de nachtmerrie wat mij betreft waard maakte.
De rest van de trip (ik gok dat we op 2/3e waren) was heel erg prettig en inzichtelijk.
Al met al is het geen dosis die vaak zal nemen, maar het was niet de laatste keer, vermoed ik.
Het was zowel fantastisch als zeer onaangenaam en angstaanjagend, maar persoonlijk vond ik het de ervaring meer dan waard.
Ik heb geprobeerd om een ultieme handleiding te creeren voor het nuttigen van paddo's op de manier waarop mckenna het bedoeld heeft. Ik opende een oproep hier om de ervaringen de meningen van anderen erover te verzamelen, nam zo'n beetje alles wat ik van Terence kon vinden in mij op een schreef na een lang proces een handleiding die nu af is. Als je criteria, positieve feedback of zin om de handleiding uit te proberen hebt; laat het me vooral weten. Comment hier, of gebruik de contact info onderin het essay
Link voor het essay:
https://www.mediafire.com/file/1wj3suoyzfagrmj/De_mckenna_trip_(Bijgewerkt).rtf/file
Hoeveel: 5 gram p.p gemixt, 2,5 Mckennaï en 2.5 Golden Teacher samen in combinatie met wiet, chocolade en citroensap als versterkers.
Personen: 3 (Met mijn broer en een goede vriend als tripsitter)
Setting: Bij mijn broer thuis in zijn volledig verduisterde woonkamer in Rotterdam.
Tijd van inname: Tussen kwart over 12 en half 1 s'nachts (het was dus zojuist 2 maart 2020)
Het duurt nog een maand voor ik mijn dertigste verjaardag mag vieren en ik bedenk me dat in combinatie met mijn hervonden interesse in Terence mckenna onbewust dat de grootste redenen zijn voor de trip waarnaar ik onderweg ben. Alsof ik mijzelf een uitdaging wil geven om de mijlpaal te verdienen of zo.
PROLOOG
Dertien jaar geleden (2007, op mijn zeventiende) kwam ik voor de eerste keer in aanraking met ''drugs'' toen ik samen met mijn broer en een handje vol vrienden de stoute schoenen aantrok en naar de smartshop (De lachende paus op de nieuwe binnenweg in Rotterdam, wat toen nog gewoon kon) ging om paddo's te halen. Nog voordat de meesten van ons (mijzelf meegerekend) we zelfs kennis hadden gemaakt met wiet beseften we in de metro terug naar Rotterdam zuid dat geen van ons een daadwerkelijke plek had om kennis te maken met deze substantie. We woonden indertijd nog allemaal thuis, en na lang verzinnen besloten we doodleuk deze ervaring in de rustige verkeerstunnel onder winkelcentrum zuidplein op te doen. We verdeelden 3 bakjes paddo's (geen idee meer welke soort) onder vier tieners en hadden de boel snel verorberd. Binnen een half uur worden we aan beide kanten van de tunnel ingesloten door twee politie busjes (politie bureau is ook 3 minuten van onze locatie af, zoals je hier vast al kan begrijpen waren we niet bijster slim bezig). De agenten schenen niet door te hebben dat we onder invloed van paddo's stonden, maar wezen naar de geopende wijnfles die een van ons naast de lege bakjes had laten staan. Terwijl ik naar voren stapte om het gesprek aan te gaan kickt de allereerste hallucinatie van mijn leven in, en ik merk op dat het gezicht van de agent vervaagd en dat zijn busje achter hem naar mij begint te knipogen als ware hij de honda prelude van bassie en adriaan. Mijn broer die dezelfde bek als mij staat te trekken vangt mijn struggle op en stapt in mijn plaats op de agent af om mooi weer te spelen en de boete voor de fles wijn op zich te nemen. Als de agenten zonder argwaan vertrekken staat mijn zeven jaar oudere zus aan het einde van de tunnel ons op te wachten. Ze had lucht van onze plannen gekregen, en omdat ze vlakbij de tunnel woonde heeft ze besloten ons na werk te gaan zoeken en ons veilig mee te nemen naar haar huis waar we de tot dan toe meest interessante avond van ons leven beleefden.
Sinds die eerste ervaring heb ik sporadisch met anderen, maar vooral met mijn broer en een tussenin bijgekomen vriend een breed spectrum aan verdovende middelen uit geprobeerd. Wiet, hash, lachgas, MDMA (ook puur) en XTC Pillen, LSD, Speed, Coke, 2CP, Xeta, Keta, DMT, Truffels, en Mushrooms zijn als ik niks vergeet de waslijst die we door de jaren heen samen doorlopen zijn. De laatste paar jaren zijn we beiden sterk geminderd, ik nog meer dan hij. De verantwoordelijkheden en leeftijd maken van ons brave burgers en tegenwoordig ga ik nog gemiddeld 1 a 2 keer per jaar langs bij mijn broer om onze avontuurlijkheid tegenover de drugs en onze vriendschap eer aan te doen. De laatste paar jaren waren vooral pillen en speed avonden, en mijn laatste echte keer psychedelics dateerde al weer van een paar jaar gelden, en zelfs die keren waren flink gematigde porties.
-
Het is November 2019 als youtube me opeens teruggeleid naar een oude bekende; Terence mckenna. Ik klik zijn lezing over ''Lizard land'' aan (zoek hem op, heel grappig) en realiseer me als ik hem uitgehoord heb dat ik onbewust zijn wijze kijk op het leven gemist heb. Door de maanden heen brand ik steeds meer cd'tjes met zijn lectures voor in de auto en raak ik ouderwets verslingerd aan zijn filosofie. Het begint me na een tijdje te dagen dat de manier van trippen waar hij het vaak over heeft (de heroic paddo dose, 5 gedroogde gram in absolute stilte en duisternis begeleid door wiet) verspreid in stappen in zijn lectures verstrooid worden. Niet alleen begint de nieuwsgierigheid voor de trip zelf bij me te prikken, de organisator in mij wilt de losse stukken van deze zweverige handleiding van mckenna vastleggen, bijschaven en bruikbaar maken in een handleiding die de trip zoals Terence hem beschreef duidelijk maakt. Ik besluit door de maanden heen veel tijd te spenderen aan het luisteren van zijn lectures, het lezen van zijn boeken en verder alles wat ik van hem kan vinden te verslinden. Na een tijdje gebruik ik mijn notities om een beta versie van mijn ''Mckenna handleiding'' te maken en die voor te leggen aan de users op drugsforum.nl en ze te vragen mij te helpen waar ze kunnen. Veel reageren positief en nieuwsgierig, anderen pessimistisch. Niet onterecht, zo blijkt. Terence was aardig extreem, en zou zijn eigen bad trips in het verleden niet gedeeld hebben om zijn imago staande te kunnen laten houden. Ik laat me desondanks niet uit het veld slaan en besluit dat ik de negatieve kanten van mijn onderzoek wil gebruiken om een zo eerlijk mogelijk gebalanceerd verslag te kunnen opstellen. Ik neem contact met mijn broer en onze gezamenlijke vriend (ik noem hem voor dit verslag ''Olm'') op en vertel ze van mijn plannen. Ik ben van mening dat ik geen recht heb om een handleiding te publiceren onder deze omstandigheden als ik hem niet zelf uit probeer, en tot mijn oprechte blijdschap zijn beide mannen net zo aan deze uitdaging toe als ik.
We spreken af om op zondag 1 maart ´s nachts de trip te ondernemen. Olm offert zich op als tripsitter (We weten donders goed dat we een gevorderde uitdaging aangaan) en zowel mijn broer als ik nemen allebei meerdere dagen vrij en ontdoen ons in deze week van alle mogelijke afleiding van buitenaf. In de maanden die voorbij gaan bereiden we ons rustig voor. Het verslag vraagt om 5 gram gemixte paddo's, 2.5 gram mckennaais en 2.5 gram golden Teacher. Ik haal de Teachers bij een vriend en laat een growkit mckennaai's bij mijn broer bezorgen die om de zoveel dagen verslag bij me doet hoe de paddo's groeien. De maanden vliegen omver als ik me een paar weken voor D-DAY opeens besef dat ik een klein probleem heb. In het weekend van de bewuste zondag heb ik Zaterdag avond met mijn bandje een show in Duitsland waarbij Olm toevallig ook meegaat. De handleiding zegt dat we een goede nachtrust moeten hebben om vervolgens de volgende dag zonder te hebben gegeten de shrooms moeten nuttigen. We komen uiteindelijk pas half negen s'savonds thuis aan. Ik probeer alles zo snel mogelijk op te ruimen en met nog hoofdpijn van de kater rijd in een suffe bui van Dordrecht naar Rotterdam. Eenmaal daar weet ik nog net de jumbo in te lopen om de pure chocolade en de ingrediënten voor de maaltijd na de trip te scoren. Ik begin met een flinke pas de wandeling naar het huis van mijn broer waar ik na een halfuur bezweet en met een kloppend hoofd aankom. Een stemmetje in mijn hoofd begint te redeneren. Ik heb al jaren geen echte psychedelics meer gedaan, ik ben moe en heb hoofdpijn en sta op het punt een erg hoge dosis te nemen en die te versterken met chocolade, wiet en citroensap. Toen ik de situatie aan de vriend bij wie ik de Teachers heb opgehaald had uitgelegd verklaarde hij me al voor gek. Ik twijfel. Toch besluit om door te zetten. Het avontuur lokt, ondanks de risico’s en ik ben te ijverig aan dit project bezig geweest om het nu af te blazen.
Als ik het huis binnenkom zie ik aan de deur van de woonkamer dat mijn broer elke ruit heeft afgeplakt met tape, zoals Terence aanraade en ik het in de handleiding verwerkt heb. Als ik binnen kom zitten mijn broer en olm al te wachten. We praten even kort bij, en ik krijg te horen dat het kleine bakje mckenna's als 3 keer is geoogst en tot dusver precies de vijf gedroogde gram heeft voortgebracht die we moeten verdelen. Ik sta er op dat we gezamenlijk het hele schema nog eens doornemen en dat doen we dan ook geconcentreerd in grote lettertype op zijn grote flatscreen. We nemen de procedure met olm door die ons beiden verzekerd dat hij ons goed in de gaten houdt. Dan besluiten we om tot consumptie over te gaan. Mijn broer weegt beiden soorten af totdat we allebei een soepkommetje hebben met de twee soorten keurig verdeeld in vijf droge gram tezamen.Om ons zo volledig van het pad te slingeren staan er ook twee shot glaasjes citroen sap klaar. De reep pure chocolade maskeert de smaak van de droge paddo's bijna volledig en omdat ik sinds het ontbijt de hele dag consequent niks heb gegeten schrok ik de eerste happen dankbaar binnen. Als ik na de eerste 3 happen een beetje citroensap toevoeg blijkt deze de chocolade grondig weg te spoelen en de zware smaak van de paddo's remt mijn consumptie af. Terwijl mijn broer de hele hoop met veel enthousiasme opeet, duurt het mij wat langer om de hele hoop naar binnen te werken. Terence zei dat zijn 'overgang' na consumptie gemiddeld een uur en twintig minuten duurde, maar voor de zekerheid spreek ik met mijn broer af om na een kwartier alvast op de grond plaats te nemen . (Het wordt aangeraden om in het donker, zonder afleiding, op de grond te zitten).
Ik ga vanaf de bank met olm een vaag gesprek aan en kan me maar moeilijk concentreren op de antwoorden en zelfs of wat ik zeg. Alles lijkt op een soort automatische piloot te gaan en ik merk eigenlijk alleen de inhoud op als ik vaag merk dat olm mijn vragen ongemakkelijk en vervelend begint te vinden. Ik sla dat besef op in mijn gedachten en vertel mijzelf na de trip er naar te vragen. Als het een kwartier later is besef ik tot mijn enorme verbazing dat ik al hevige effecten voel. Het donkere haartjes tapijt van de woonkamer lijkt al te golven, en ik voel een oude bekende warmte golf door mij heen gaan. Ik waarschuw mijn broer en direct nemen we onze posities in. Olm reikt ons direct een blow aan waar we er meerdere van gedraaid klaar hebben liggen. De handleiding verteld ons dat wanneer we de eerste effecten voelen we direct een blow op moeten steken om onze intrede te versterken. Het lampje dat de hele woonkamer verlichtte wordt nu uitgezet en het enige licht komt van het telefoon schermpje van olm die naast ons op de vloer is komen liggen.. Links boven mij hangt een plastic hoofd aan een ketting (mijn broer houdt van 'ongewone' versieringen) en terwijl ik naar het gelaat ervan kijk beweegt deze intens. Omdat dit niet mijn eerste keer trippen is en ik me niet onder de indruk voel van het tafereel overtuig ik mezelf dat deze trip een eitje word. Olm doet nu het laaste lampje uit. In de duisternis en stilte merk ik dat ik direct een luwte ingezogen word. Het is bizar (en ook beangstigend) hoe snel mijn manier van registreren zonder te zien en horen zich omzet in het volgen van gevoel. Voor ik het helemaal door heb ontneemt dit ''gevoel'' langzaam maar zeker steeds meer van mij af, waaronder mijn besef van omgeving en tijd, algemene zekerheid, bewustzijn. Olm onderbreekt naar wat ik gis niet zo heel lang na het ingaan van de duisternis de stilte door te vragen of we nog een joint willen. Met veel mentale moeite sta ik gretig op en loop ik naar hem toe om de joint aan te nemen, en zonder er echt bij na te denken ga ik automatisch comfortabel op de bank zitten. Direct zegt olm me terug naar mijn positie te gaan, zoals de handleiding adviseert.
Als we de blow in wat seconden lijkt op hebben val ik direct enkele treden dieper in een soort trance. Ik denk niet meer bewust na over wat er om me heen gebeurd en vergeet eigenlijk direct dat ik überhaupt ergens fysiek ben. Ik bevind me letterlijk in mijn eigen hoofd waar ik voor mijn gevoel langzaam en nieuwsgierig achter het ''gevoel'' aanloop. Het gevoel begint opnieuw met het langzaam meer afpakken van mijn bewustzijn tot ik langzaam zelfs het besef van er zijn verlies en me zonder te onthouden wat ik denk bevind in een trance die me vasthoud in dit ''niets''.
Het eerstvolgende wat ik semi-bewust begrijp is dat ik opeens tegen de muur die zich naast mij bevind aan sta te lopen. Hoe ik er ben gekomen weet ik niet meer, maar ondanks dat het donker is kijk ik van een afstand naar mezelf die tegen de muur oploopt. Ik weet precies waar ik ben. Olm vraagt me wat ik doe. Ik moet enorme moeite doen om de woorden te vormen met mijn mond, en de eerste keer lukt het me dan ook niet om goed te antwoorden. Ik weet dat ik tegen de muur oploop en niet stop, maar ik ben mijn motoriek voledig kwijt en ik kan me maar niet omdraaien. Als ik bij mijn tweede poging olm weet te vertellen dat ik naar de wc zoek (niet dat ik me dat kan herinneren, maar ik geef mezelf maar een opdracht) komt hij van de bank af en pakt hij mij bij de hand om me naar de gang en vervolgens de wc te leiden. In de gang schijnt wat licht door, dat in mijn belevenis als een donderslag binnenkomt. Zowel de gang als de wc lijken in stijl op iets wat Tim Burton getekend zou kunnen hebben. Als olm de deur achter mij sluit ga ik op de pot zitten en maak ik mij automatisch zo klein als ik kan terwijl ik bewustzijn probeer te verzamelen. Wat drie seconden later lijkt (ik denk dat het veel en veel later is omdat ik weet dat olm een geduldig persoon is) gaat de deur weer open en vraagt olm of ik klaar ben. Ik knik zwak en hij brengt mij terug naar mijn positie, waar ik het stadium bereik waar ik direct en zonder tussenpoos weer in het ''niets'' verdwijn. Waar ik vermoedelijk een flinke tijd verbleef.
Ik hoor mijn eigen ademhaling raspend versnellen terwijl ik vaag voel dat mijn rug zich recht zet. Ik voel me alsof ik stik, alsof langzamerhand mijn complete lichaam door een enorme hand fijner geknepen wordt. Mijn ademhaling is opeens heel luid en ik besef me dat ik hyperventileer. Twee gedaantes gaan gehurkt om me heen zitten, en praten zacht tegen me zonder dat ik hun taal begrijp. Als olm zijn telefoon aanzet om licht te maken hallicuneer ik en zie ik dat mijn broer helemaal rood is en zijn ogen kwijt is en olm een enorme baard heeft. Het stoort me niet, omdat ik hele andere dingen aam mijn hoofd heb en weet dat zij het zijn. De angst die ik net voor de trip had lijkt met een luidspreker door mijn hoofd te galmen. Ik versta opeens wat olm zegt. ''Geen zorgen, het komt goed, blijf rustig''. Ik kijk hun beiden aan en zeg zonder erover na te denken tegen ze dat ik bang ben, terwijl ik het zeg besef ik me dat ik voor het eerst in mijn leven echt het gevoel heb dat ik weet wat bang zijn inhoud en dat ik mijn woorden ultiem oprecht meen. Ik voel me alsof mijn hart op het punt staat om te stoppen met kloppen en ben compleet overtuigd dat ik een verschrikkelijke vergissing begaan ben. Ik probeer te vechten tegen het gevoel, maar alle geestelijke structuur die ik elke dag tot mijn beschikking heb schijnt weg te zijn. Ik probeer het te zoeken maar het alarmerende gevoel weerhoudt me ervan. Ik val weer terug in een black-out.
Er barst een blinde strijd los met de identiteit die mij overmeesterd. Wanhopig vecht ik terug. Niet alleen heb ik het gevoel dat mijn lichaam me in de steek laat, ik voel bewust dat een identiteit mij aanvalt en de weg versperd. Ik merk dat wanneer mijn eerste portie vechtlust verdwijnt en ik terug probeer te vallen in het ''niets'' , dat ik een geestelijke draai om mijn oren krijg. Wat dit ook is, het wil niet dat ik vals speel en het eist hoe dan ook dat ik in dit duistere spel blijf. Het slingert me door het niets en korte momenten van lichamelijk bewustzijn heen. Ik voel me beland in een blender waar ik door emoties heen gegooid wordt waarvan ik niet wist dat ik ze bezat en van tijd tot tijd hervind ik mijn vechtlust terug in mijn onvrede van de netelige situatie waar ik mij in bevind. Ik heb letterlijk het gevoel dat ik alle zeilen moet bijzetten om mijn bestaansrecht te claimen, omdat deze identiteit door mij heen buldert als een tornado en alles mee lijkt te zuigen wat hij tegenkomt.
Opeens wordt ik terug in bewustzijn gekickt als ik mijn broer gebogen zie over een emmer terwijl hij luid kotst in een van de twee voorafgeplaatse emmers. Even krijg ik een time out van mijn eigen struggle als ik opsta en olm tegenkom die naar de keuken wilt lopen. Even zie ik hem, hij lijkt iets tegen me te zeggen. Weer een black-out, en even later ben ik weer aan het vechten tegen nieuwe ''aanvallen''. Ik heb het gevoel dat ik alles probeer om weerstand te bieden, maar dat de grote over mij heen buigende identiteit alles moeiteloos verwerpt. Ik voel steken die me het gevoel geven dat ik zo groot ben als een zandkorrel. Ook het gevoel van mijn lichaamsmassa raak ik kwijt, ik heb zelfs het gevoel dat puur als aanval verschillende lichaamsmassa's in een rap tempo aan mij vastgemaakt worden. Zwaar, licht, you name it. Opeens wordt ik weer in bewustzijn geschopt als ik voorovergebogen over een emmer zit. Ik heb totaal niet het gevoel dat ik ''normaal'' moet kotsen, maar meer alsof iemand mij herhalend in mijn buik schopt en voor het eerst merk ik dat ik kwaad word. Ik begin hardop te praten terwijl ik kots bewegingen doorga en put kracht uit mijn woede. ''Kom dan, val me aan. Haal me neer dan!'' Ik blijf soort gelijke zinnen herhalen en tussendoor in elkaar krimpen van de onzichtbare klappen. Hardop begin ik me af te vragen vragen of we er goed aan gedaan hebben om dit te doen. Ik hoor mijn broer en olm ja zeggen en val weer terug in een Black out.
Ik zie een enorm scala aan herinneringen, gevoelens en overwegingen voorbijkomen. Ze worden weer ruw afgenomen en het zware martelende gevoel begint zich weer te manifesteren. Ik begin mijn gevecht op te geven. Ik bied mijn leven aan in ruil voor rust maar het aanbod wordt niet aangenomen. Opeens wordt een boodschap duidelijk van de grote gestalte die over mij heen staat. Het zet mij volledig buiten spel en eist dat als ik mijn ''leven'' terug wil, ik het moet komen halen. Het verteld me dat werkelijk niets wat ik psychologisch, lichamelijk of extern als van mij beschouw werkelijk van mij is. Een besef dat ik dan ook volledig voel. Een tijd lang galmen die woorden door me heen, terwijl ik bewust ernaar luister en de beslissing maak alles los te laten. Ik voel mijn ogen open gaan en ondanks dat er eerst een zwaar (maar geen onprettig) gevoel op mijn lichaam rust merk ik dat het gevecht en het verschrikkelijke gevoel opeens compleet verdwenen is. Ik merk heel licht dat ik om een kussen heen gevouwen op de bank met mijn hoofd tegen de leuning aan zit. Na een paar minuten zie ik dat olm verdwenen is en mijn broer zich even over mij buigt om me te vertellen dat hij waardeert dat ik er ben. Ik merk dat ik nog geen woorden kan vormen en hij kijkt me aan met een blik die zegt dat hij mijn positie begrijpt. Hij gaat op de bank naast me zitten, laat me even gaan en keert weer terug in zichzelf.
Opeens bereikt een gevoel van absolute en totale euforie mij, gepaard met het meest intense gevoel van rust dat ik ooit ervaren heb. Ik voel me alsof ik voor alles wat ik me afvraag een antwoord heb, dat niets op deze wereld me nu omver kan krijgen en dat als ik dat wil ik tranen kan opvragen voor elk groot en klein verlies dat ik ooit zonder erop te reageren heb doorgemaakt. Ik kan het niet geloven.
Ik zie dat mijn broer nog steeds naast me zit en vraag hem meteen of alles goed is met olm en of we hem geen pijn hebben gedaan. Hij antwoord dat ik absoluut het gesprek met hem aan moet gaan morgen, maar verzekerd mij dat alles in principe oke is. Hij begint me dingen uit te leggen die me laten beseffen dat zijn trip ongeveer identiek is geweest aan de mijne en we zijn het er over eens dat onze huidige positie ons het gevoel geeft dat we een bergtop hebben bereikt. Met het oprechte gevoel dat je als kinderen (vooral als broers) tegenover elkaar had, beginnen we een lang gesprek over onze trip, onze bevindingen, hoe bizar hard de reis erdoorheen was en hoe dankbaar we met de uitkomst zijn. Ik sta op om naar de wc te gaan en als ik naar een paar foto's in een lijst kijk zie ik dat de visuals sterk minder zijn geworden en de trip zich vooral gevoelsmatig vasthoud.
Op de wc en daarna op de gang voel ik tranen over mijn wangen stromen, alsof de laatste restjes van slechte gevoelens mij zo verlaten. Al met al is het een hele rare gewaarwording, maar na de intense horror trip die ik achter de rug heb ontvang ik hem blij als een kind. We pakken op de bank nog een grote deken erbij waar we onder gaan zitten en praten nog rustig na over onze ervaring. Na ongeveer een uurtje geef ik aan helemaal op te zijn, waarop mijn broer naar zijn slaapkamer vertrekt en ik uitgeteld op de bank als een blok in slaap val. Ik word maandag overdag even wakker om een half uur later tijdens een film weer in slaap te vallen.
Na nog een kort moment van wakker zijn val ik weer in slaap en wordt ik dinsdag middag pas weer alleen wakker in de woonkamer. Ik heb echt belachelijk lang geslapen. Na mijn gedachten bij elkaar te hebben gepakt voel ik even de automatische drang om mijn smartphone aan te zetten, tot ik me besef dat ik nog nul behoefte heb aan contact met de buitenwereld. Een welkom gevoel. Ik ga zitten op de grond om sit ups te doen om vervolgens een lang tijd in kleermakers zit te mediteren (iets wat ik normaal nooit doe). Dan gaat de deur van olm's slaapkamer open kom ik hem tegen op de gang waar ik direct mijn excuses aan hem aanbied en uitleg dat ik nog maar weinig weet van onze gesprekken. Na een goed gesprek komt ook mijn broer bij ons zitten. Na een tijdje begin ik aan de mexicaanse wraps en zitten we op de bank onze rammelende magen te vullen. Ik stink naar zweet en voel me als een oermens.. Heerlijk. Na verloop van tijd app ik met thuis, neem ik een douche en bedank ik mijn broer en olm voor deze waarschijnlijk meest bizarre ervaring in mijn leven dusver. Als een wit A4'tje vol rust stap ik de buitenwereld weer in..
Wat was dit bizar.
Addendum van mijn broer:
Het was de meeste intense, beangstigende en schitterende ervaring die ik toe nu toe heb meegemaakt. De korte tijd waarin de paddo’s begonnen te werken (nog geen twintig minuten na consumptie) gaven al aan dat dit een ongekende achtbaan zou worden en het werd al vrij snel intensief.
Het begon met kleine lachkicks en vibraties door mijn lichaam. Na het roken van de eerste blow, toen het helemaal donker werd, loste ik als het ware op in de vibraties die door me heen golfden. Het voelde warm en euforisch aan terwijl ik aan de reis begon. Na een tijdje realiseerde ik me dat de intensitteit nog steeds toe nam en mijn controle minder werd. Toen dit onaangenaam begon te worden besefte ik me wat er in de handleiding bedoeld werd met ‘de enige taak is om simpelweg vast te houden.’ Later voelde het alsof ik in een blender zat, terwijl de kakofonie aan kleurrijke hallicunaties, vibraties en geluiden me allemaal tegelijk probeerde toe te spreken. Ik kan niet zeggen dat het een fijne ervaring was, zeker niet omdat ik doodsbang werd, maar het was desondanks toch erg bizar en interessant..
Uiteindelijk, toen de scherpe randjes er als het ware vanaf gehaald waren, werd de intensiteit weer aangenamer en kon ik mezelf wat makkelijker loslaten om ‘bewust’ op reis te gaan.
Na de angst en verbijstering gaf dit een enorm euforisch gevoel, die het de nachtmerrie wat mij betreft waard maakte.
De rest van de trip (ik gok dat we op 2/3e waren) was heel erg prettig en inzichtelijk.
Al met al is het geen dosis die vaak zal nemen, maar het was niet de laatste keer, vermoed ik.
Het was zowel fantastisch als zeer onaangenaam en angstaanjagend, maar persoonlijk vond ik het de ervaring meer dan waard.
