#1
Mooi tripreport!
En op hoe veel ug schat je je nieuwe zegels nu?
En op hoe veel ug schat je je nieuwe zegels nu?
LSD: Een klein tripje met grote gevolgen
8 antwoorden
3 weergaven
18-5-2026
#2
[februari 2020] Omdat ik van plan ben weer te microdoseren, maar we (ik en @CapitaineNemo ) nieuwe LSD zegels hebben, wil ik graag een inschatting maken van hoe sterk ze zijn. Dat had uiteraard ook getest kunnen worden in een microdosis, maar we gaan toch liever voor een minidosis ![:grin:]()
[16:00] Zo gezegd, zo gedaan, en op een daadwerkelijk druilerige zaterdagmiddag besluiten we een kwart zegeltje per persoon te nemen. Natuurlijk is het niet gezegd dat de LSD exact over de zegel verdeeld is, dus hoeveel we in werkelijkheid binnen krijgen? We zien het wel, maar we verwachten er niet te veel van. Beetje spacend gevoel of een fijne haze zou leuk zijn, zeggen we elkaar. De zegel gaat onder ons tong, waar we hem braaf een minuut of 20 laten 'inwerken'. Ondertussen ruimen we het huis een beetje op en maak ik vast wat eten klaar voor later. Daarna willen we een stukje wandelen en nog wat boodschappen doen.
Ik heb het eerste deel van het verslag (wandelen, supermarkt) even in een spoiler gezet. Waarom? Omdat ik altijd lang van stof ben op het internet![:upsidedown:]()
En omdat het twee ervaringen in één zijn: het eerste deel vooral luchtig, lachen en leuk (dus minder boeiend, maar voor wie zich verveelt of vermaak haalt uit LSD tripreports lezen). Het tweede deel intiem, bijzonder, en oja een beetje klef haha. Ik heb er over getwijfeld of ik het wilde delen en het laten bezinken, maar post het nu toch. Omdat het me ook veel gebracht heeft, en het zonde is dat niet te delen.
[19:15] Thuis! Tijd om te vreten en wat te drinken op de bank. Ik voel me uitgeput en moet echt even bijkomen van afgelopen paar uur. Mijn spierspanning is hoog en letterlijk alles is trigger voor een hysterische lachbui. Even rustig ademhalen, voiceclippen naar een vriendin en nog eens ons veel te dure toiletpapier bewonderen. De lichten binnen flikkeren gemoedelijk, alsof het kaarsjes zijn in plaats van spaarlampen. De foto's en posters in huis trillen, ademen en veranderen van kleur, en over de muur gaan hele lichte maar mooie patronen.
[20:00] We besluiten naar zolder te gaan om verder te chillen. Daar leggen we ons neer op de matrassen op de grond, doen het grote licht uit, maar zetten de kleurrijke en pulserende kerstlampjes aan. Lichtshow! We lachen en grappen nog wat... en dan wordt het langzaam stil. Het voelt zo fijn om hier in elkaars armen te liggen. Tegelijk gaan mijn gedachten nog alle kanten op. Ik merk dat de dosis misschien wel iets zwaarder/beter voelt dan verwacht, maar nog wel dusdanig licht is dat ik wat heen en weer wordt gegooid tussen 'hier zijn' en me kunnen laten opgaan in het gevoel van samen zijn en de CEV. Ik merk dat ik daardoor niet zo kan op gaan in ons samen zijn als ik had gehoopt, en dat brengt me aan het twijfelen: onze vorige trip konden we zo mooi samensmelten, maar nu niet. Wat betekent dat precies? Is wat wij hebben dan ineens minder echt, minder waar? Was vorige keer dan een suf toeval zonder betekenis? Ik merk dat Nemo wel dieper in zijn trip komt, maar mij lukt het niet goed. Twijfel over van alles overvalt me en ik word in en uit de trip geschoten. Heel irritant. Maar dan INEENS kan ik me laten meevoeren. Ik sluit mijn ogen, voel dat ik alle gedachtes even los kan laten.. En ben weg.
Kleuren, aanrakingen. Zijn handen over mijn huid. We zoenen en knuffelen en soms weet ik niet wiens handen van wie zijn, en waar mijn lichaam op houdt of zijn lichaam begint. In al zijn verwarring is het ook nog eens sensueel, en vooral heel mooi. We verdwalen samen weer in een draaikolk van kleuren en warmte, van het gevoel volledig te zijn. Het voelt zo fijn, zo goed, dat ik hier ben met hem. Of eigenlijk niet ben mét hem, maar dat ik hém ben, en hij mij. En dat we niet hier zijn, maar overal, of eigenlijk nergens? Mijn hoofd loopt weer over en ineens rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben niet verdrietig, maar het is gewoon zo mooi, zo bijzonder. Ik heb er geen woorden voor, maar dat hoeft ook niet. Het is goed zo, alles is goed. Het zijn tranen van geluk.
We verplaatsen ons richting bed, waar we ons 'ontdoen van onze aardse zaken' a.k.a. kleding![:wink:]()
We gaan volledig in elkaar op. Hoe dat gaat, laat ik even aan de verbeelding over. Daarna blijven we liggen onder een deken, verstrengeld in elkaars armen. Gevoelsmatig samensmeltend. Het voelt alsof we tot elkaars kern komen, en even, héél even, is het alsof ik naar binnen mag kijken bij Nemo. Even zie ik geen beelden meer, geen patronen, geen kleuren. Alles is wit, en hij straalt gewoon. Ik word zo overvallen door het gevoel, hij is zo puur, zo oprecht. Ik kan geen greintje kwaadheid of slechte intenties in hem ontdekken. Ik voel zo veel liefde voor hem en moet weer huilen. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand zo mooi en zo puur kan zijn. Al voordat ik dat kan uitspreken, kijkt Nemo mij ontroerd aan, en zegt zachtjes: 'dat was zo bijzonder.... het was even alsof ik alles van je mocht zien, alsof ik door je heen wandelde. Elk stukje van je lichaam en jou zelf mocht ik zien, overal mocht ik komen.. en alles was even mooi.' Uiteraard zit ik dan weer te janken, haha. Ik voel alleen maar waardering, alleen maar liefde, wederzijds.
Maar kennelijk roepen de tranen meer op dan alleen geluk, want zachtjes aan gaat mijn ontroering over in een gevoel van verdriet. Ik verzet me niet, maar laat het over mij heen komen. En dan zie ik ineens mijzelf voor me, vroeger, als jong meisje. Mijn schouders wat opgetrokken, gespannen. Schuchter kijk ik mezelf aan. Donkere kringen onder mijn ogen, toen al. Mijn mondhoeken zijn omhoog gekruld, maar ik lach niet écht. Mijn wenkbrauwen hangen, en ik lijk vermoeid. Ik voel me ineens weer zo, ik voel alles van haar. De opgekropte emoties, de onzekerheid en twijfel... En de zelfhaat. Shit, dit raakt me, het grijpt me bij de keel. Zo jong en zo overweldigend veel verdriet. Het liefst zou ik mijn vroegere zelf omarmen, een knuffel geven, even vasthouden. Haar uitleggen dat het oké is, haar troosten, en vertellen dat alles goed komt. Dat ze niet zo hard voor zichzelf hoeft te zijn. Dat ze van zichzelf mag houden. Dat ze het goed doet. Ik voel ineens zo'n waardering voor wat ze allemaal voor elkaar heeft gekregen, nu ik ineens weer ervaar wat zij allemaal van binnen voelde. Ik was bijna vergeten hoe intens dit allemaal was.
Maar er is nog iets.
Er is iets aan deze ervaring.
Dit komt me bekend voor.
Vorig jaar, zomer. Ik heb truffels genomen, en sta voor de spiegel. Zie mijn pupillen vergroot. Zie elk lijntje rondom mijn mond, een lichte fronsrimpel tussen mijn wenkbrauwen. De donkere kringen onder mijn ogen. Ik ben vermoeid. Normaal ben ik zo kritisch op mijzelf en hoe lelijk ik ben. Wat ik allemaal verkeerd doe. Maar nu niet, het voelt anders. Ik denk ineens dat ik misschien wel wat liever kan zijn voor mijzelf, wat milder. Meewarig kijk ik mezelf aan en probeer dit gevoel te plaatsen. Het lukt niet helemaal, ik weet niet wat het gevoel is. Ik loop weer weg bij de spiegel.
En nu, nu weet ik het. Ineens. Het is het gevoel dat ik in overdaad heb voor anderen, maar nooit voor mijzelf: compassie.
Het klikt. Als ik dit kan voelen voor mijn vroegere zelf, waarom dan niet voor mijn huidige zelf? Ik ben in zo veel vlakken nog wie ik toen was. Misschien heeft het geen zin mijzelf als meisje een knuffel te willen geven en haar te helpen zichzelf te accepteren. Misschien zou ik nú eens van mijzelf moeten houden. Maar hoe? En waarom ben ik zoveel met mijzelf bezig tijdens het trippen, hoor je niet juist een soort ego-dood te hebben? Maakt deze realisatie mij niet juist een egoïst of narcist? Mijn hoofd loopt over en ik voel weer hoe ik boos word op mijzelf, geïrriteerd raak. Ik dacht dat ik op een spoor was, maar het is een dood spoor. Ik kom weer geen steek verder.
Maar dan voel ik de handen van Nemo weer over mijn lijf, voel zijn warmte. Voel zijn liefde, maar andersom ook vooral mijn waardering voor alles wat en wie hij is... Denk aan zijn woorden, en hoe bijzonder het is dat we tegelijk ervaren hebben elkaar volledig te hebben mogen zien. En dat we alles zo mooi vonden aan elkaar. Het puzzelstukje valt langzaam op zijn plek. Hoe kan ik zó veel van hem houden, en zo weinig van mijzelf? Als wij echt samen één zijn, wat ik net mocht ervaren, hoe kan ik dan zo veel moois in hem zien maar mijzelf niet uit staan? Als ik 100% geloof dat wij dezelfde kern delen... en dat voelde ik, dat geloof ik, dat weet ik... is het dan niet zo dat alles wat ik voor hem voel, ik ook voor mijzelf kan voelen? Dat mijn waardering voor hem, en zijn waardering voor mij, eigenlijk ook over onszelf kunnen gaan? Met die gedachte land ik zachtjes weer terug. We gaan naar beneden en hangen nog tot ver na middernacht op de bank samen te 'naspacen'.
-------
[Nu, 3.5 maand later] Ons 'kleine tripje' heeft me veel aan het denken gezet en achteraf ook veel gebracht. Ik zal niet zeggen dat ik een soort transformatie heb ondergaan of dat alles anders is. Nog steeds heb ik bij vlagen een moeite met zelfacceptatie en ben erg hard voor mijzelf, maar het wordt wel beter. Ik probeer me nu beter bewust te zijn van deze momenten. Het was een automatisme, een soort systeem waarin ik mijzelf telkens onbewust op negatieve manier neerzette, zag en behandelde. Dus als ik nu mijzelf hierop 'betrap', probeer ik terug te denken aan ons tripje. Dan voel weer even de troost voor mijn vroegere zelf, de liefde van en voor Nemo, en probeer dat mee te nemen naar het hier en nu.
En dat helpt![:redheart:]()
[16:00] Zo gezegd, zo gedaan, en op een daadwerkelijk druilerige zaterdagmiddag besluiten we een kwart zegeltje per persoon te nemen. Natuurlijk is het niet gezegd dat de LSD exact over de zegel verdeeld is, dus hoeveel we in werkelijkheid binnen krijgen? We zien het wel, maar we verwachten er niet te veel van. Beetje spacend gevoel of een fijne haze zou leuk zijn, zeggen we elkaar. De zegel gaat onder ons tong, waar we hem braaf een minuut of 20 laten 'inwerken'. Ondertussen ruimen we het huis een beetje op en maak ik vast wat eten klaar voor later. Daarna willen we een stukje wandelen en nog wat boodschappen doen.
Ik heb het eerste deel van het verslag (wandelen, supermarkt) even in een spoiler gezet. Waarom? Omdat ik altijd lang van stof ben op het internet
Spoiler
[16:30] We besluiten naar buiten te gaan om een stuk te wandelen over de heide. Storm Ellen dient zich al aan, dus het wordt lekker uitwaaien! We zijn in opperbest humeur, een beetje flauw, en lachen heel wat af. Drie kwartier na inname verdwijnt mijn moeheid als sneeuw voor de zon en voel ik mijn lichaam heerlijk 'kriebelen'. De natuur om ons heen is nog een tikje mooier dan nuchter, zeker als we vlakbij een ree zien langshupsen (welke we eerst aanzien voor haas - ons beoordelingsvermogen neemt duidelijk af, haha). De kleuren van de dorre heide worden veel intenser en daardoor mooi, structuren lijken meer benadrukt, boomtakken steken paars omrand af tegen de grijze lucht en soms heeft het bos een hele lichte overlay van pastelkleuren.
[18:00] We hebben er een flinke wandeling op zitten en concluderen dat we beide een licht effect van de LSD voelen. Misschien moeten we even wat te snacken halen, chips ofzo. Laten we dan nu maar gauw naar de supermarkt gaan, voordat het effect misschien nog sterker wordt! We lopen van heidegrond naar stoeptegels, waar ik voorzichtige patronen zie ontstaan. Bloemachtige, barokke krullen vormen zich over straat en stoep. Zo mooi weer! De lichten van de straatlantaarns hebben de vorm van sterren. Ik wijs Nemo hier op, en hij ziet het ook. Het is al een tijdje geleden dat we hebben getript, en ik was alweer vergeten hoe fascinerend mooi al die kleine visuele veranderingen zijn.
[18:??] Onderweg naar de supermarkt nemen de effecten toch nog verder toe. Oeps. Geluiden zijn moeilijker te plaatsen, afstanden lastig in te schatten, en de weg naar de supermarkt wordt een ware speurtocht vol lachbuien. De combinatie van deze effecten komt vooral tot uiting als we een wandelaar met hond tegemoet lopen. Nemo knikt even en zegt vriendelijk: 'Goedenavond!'. De man loopt echter nog een ruime tien meter achter zijn hond, waardoor Nemo eigenlijk vooral de hond een goedenavond wenst. Het duurt een paar tellen voordat ik dat verwerkt heb, maar dan schiet ik in de lach en roep hardop: 'Zei je nou net goedenavond tegen die hond???'... Precies op dat moment loopt het hondenbaasje langs, welke geen eigen 'goedenavond' van ons ontvangt, maar wel deze opmerking hoort en maar snel verder loopt. Wij schieten weer in de lach.
[18:??] Speurtocht ten einde, missie voltooid: de supermarkt is terecht! Eenmaal binnen blijkt het nog steeds een uitdaging de weg te vinden, zeker omdat we inmiddels wel redelijk trippen én de supermarkt recent verbouwd is. We hobbelen van pad naar pad, vergeten waarvoor we eigenlijk kwamen, en vullen ons mandje vooral met onnodige maar o zo leuke en kleurrijke boodschappen. Onze sociale vaardigheden gaan met de minuut verder achteruit, waardoor er soms wat onpraktische situaties ontstaan. Zo botst Nemo bijna tegen een vrouw op in een gangpad en lijkt niet meer te weten wat hiervoor de sociaal geaccepteerde oplossing is. Het is even alsof hij vastloopt, en hij maakt een pas op de plaats. Het doet me denken aan Pacman die tegen een muur opbotst. Dan doet hij het enige (on)logische: hij draait een kwartslag om en gaat frontaal tegen het vriesvak aan staan, zijn gezicht nog net niet tegen het glas gedrukt. 'Wat doe je??' gier ik het uit. Hij weet het zelf ook niet en we lopen gauw verder naar de kassa's, voor we nog meer sociaal ongemakkelijke situaties veroorzaken. Als we onze random boodschappen afrekenen, zijn we ruim 25 euro lichter, maar o.a. vier hele dure rollen eco-verantwoord toiletpapier met kleurrijke prints rijker.
Onderweg naar huis vergeten we uiteraard de chips en popcorn (waarvoor we in eerste instantie naar de winkel gingen) op te eten, maar pak ik wel vast een drinkpakje uit. Het weer betrekt en het begint te regenen. Aan de overkant van de straat loopt een vrouw met haar twee kinderen langs, hardop roepend: "Jahaa, je moet er wat voor over hebben he, om nu een ijsje te halen !!" en ze buldert van het lachen. Raar, want ik heb helemaal geen ijsje, dus ik houd triomfantelijk mijn drinkpakje in de lucht en roep naar haar: 'Het is een drinkpakje!!". De vrouw kijkt wel op naar ons, maar reageert niet, en loopt gauw verder. Ik trek een wenkbrauw op naar Nemo, rare vrouw hoor, want zoveel lijkt mijn drinkpakje toch ook niet op een ijsje? Nemo helpt me even de situatie beter in te schatten: "Denk je niet dat ze het gewoon tegen haar kinderen had, en helemaal niet tegen jou?" oppert hij. Ik realiseer me dat hij gelijk heeft, en dat voor mij het geluid van haar stem wel heel dicht bij leek, maar dat ze in werkelijkheid waarschijnlijk helemaal niet vanaf de overkant van de straat naar ons riep. Bij de gedachte dat ik een willekeurige voorbijganger vol trots mijn drinkpakje heb laten zien, lopen de tranen weer over mijn wangen van het lachen. Wat heerlijk suf.
[18:00] We hebben er een flinke wandeling op zitten en concluderen dat we beide een licht effect van de LSD voelen. Misschien moeten we even wat te snacken halen, chips ofzo. Laten we dan nu maar gauw naar de supermarkt gaan, voordat het effect misschien nog sterker wordt! We lopen van heidegrond naar stoeptegels, waar ik voorzichtige patronen zie ontstaan. Bloemachtige, barokke krullen vormen zich over straat en stoep. Zo mooi weer! De lichten van de straatlantaarns hebben de vorm van sterren. Ik wijs Nemo hier op, en hij ziet het ook. Het is al een tijdje geleden dat we hebben getript, en ik was alweer vergeten hoe fascinerend mooi al die kleine visuele veranderingen zijn.
[18:??] Onderweg naar de supermarkt nemen de effecten toch nog verder toe. Oeps. Geluiden zijn moeilijker te plaatsen, afstanden lastig in te schatten, en de weg naar de supermarkt wordt een ware speurtocht vol lachbuien. De combinatie van deze effecten komt vooral tot uiting als we een wandelaar met hond tegemoet lopen. Nemo knikt even en zegt vriendelijk: 'Goedenavond!'. De man loopt echter nog een ruime tien meter achter zijn hond, waardoor Nemo eigenlijk vooral de hond een goedenavond wenst. Het duurt een paar tellen voordat ik dat verwerkt heb, maar dan schiet ik in de lach en roep hardop: 'Zei je nou net goedenavond tegen die hond???'... Precies op dat moment loopt het hondenbaasje langs, welke geen eigen 'goedenavond' van ons ontvangt, maar wel deze opmerking hoort en maar snel verder loopt. Wij schieten weer in de lach.
[18:??] Speurtocht ten einde, missie voltooid: de supermarkt is terecht! Eenmaal binnen blijkt het nog steeds een uitdaging de weg te vinden, zeker omdat we inmiddels wel redelijk trippen én de supermarkt recent verbouwd is. We hobbelen van pad naar pad, vergeten waarvoor we eigenlijk kwamen, en vullen ons mandje vooral met onnodige maar o zo leuke en kleurrijke boodschappen. Onze sociale vaardigheden gaan met de minuut verder achteruit, waardoor er soms wat onpraktische situaties ontstaan. Zo botst Nemo bijna tegen een vrouw op in een gangpad en lijkt niet meer te weten wat hiervoor de sociaal geaccepteerde oplossing is. Het is even alsof hij vastloopt, en hij maakt een pas op de plaats. Het doet me denken aan Pacman die tegen een muur opbotst. Dan doet hij het enige (on)logische: hij draait een kwartslag om en gaat frontaal tegen het vriesvak aan staan, zijn gezicht nog net niet tegen het glas gedrukt. 'Wat doe je??' gier ik het uit. Hij weet het zelf ook niet en we lopen gauw verder naar de kassa's, voor we nog meer sociaal ongemakkelijke situaties veroorzaken. Als we onze random boodschappen afrekenen, zijn we ruim 25 euro lichter, maar o.a. vier hele dure rollen eco-verantwoord toiletpapier met kleurrijke prints rijker.
Onderweg naar huis vergeten we uiteraard de chips en popcorn (waarvoor we in eerste instantie naar de winkel gingen) op te eten, maar pak ik wel vast een drinkpakje uit. Het weer betrekt en het begint te regenen. Aan de overkant van de straat loopt een vrouw met haar twee kinderen langs, hardop roepend: "Jahaa, je moet er wat voor over hebben he, om nu een ijsje te halen !!" en ze buldert van het lachen. Raar, want ik heb helemaal geen ijsje, dus ik houd triomfantelijk mijn drinkpakje in de lucht en roep naar haar: 'Het is een drinkpakje!!". De vrouw kijkt wel op naar ons, maar reageert niet, en loopt gauw verder. Ik trek een wenkbrauw op naar Nemo, rare vrouw hoor, want zoveel lijkt mijn drinkpakje toch ook niet op een ijsje? Nemo helpt me even de situatie beter in te schatten: "Denk je niet dat ze het gewoon tegen haar kinderen had, en helemaal niet tegen jou?" oppert hij. Ik realiseer me dat hij gelijk heeft, en dat voor mij het geluid van haar stem wel heel dicht bij leek, maar dat ze in werkelijkheid waarschijnlijk helemaal niet vanaf de overkant van de straat naar ons riep. Bij de gedachte dat ik een willekeurige voorbijganger vol trots mijn drinkpakje heb laten zien, lopen de tranen weer over mijn wangen van het lachen. Wat heerlijk suf.
[19:15] Thuis! Tijd om te vreten en wat te drinken op de bank. Ik voel me uitgeput en moet echt even bijkomen van afgelopen paar uur. Mijn spierspanning is hoog en letterlijk alles is trigger voor een hysterische lachbui. Even rustig ademhalen, voiceclippen naar een vriendin en nog eens ons veel te dure toiletpapier bewonderen. De lichten binnen flikkeren gemoedelijk, alsof het kaarsjes zijn in plaats van spaarlampen. De foto's en posters in huis trillen, ademen en veranderen van kleur, en over de muur gaan hele lichte maar mooie patronen.
[20:00] We besluiten naar zolder te gaan om verder te chillen. Daar leggen we ons neer op de matrassen op de grond, doen het grote licht uit, maar zetten de kleurrijke en pulserende kerstlampjes aan. Lichtshow! We lachen en grappen nog wat... en dan wordt het langzaam stil. Het voelt zo fijn om hier in elkaars armen te liggen. Tegelijk gaan mijn gedachten nog alle kanten op. Ik merk dat de dosis misschien wel iets zwaarder/beter voelt dan verwacht, maar nog wel dusdanig licht is dat ik wat heen en weer wordt gegooid tussen 'hier zijn' en me kunnen laten opgaan in het gevoel van samen zijn en de CEV. Ik merk dat ik daardoor niet zo kan op gaan in ons samen zijn als ik had gehoopt, en dat brengt me aan het twijfelen: onze vorige trip konden we zo mooi samensmelten, maar nu niet. Wat betekent dat precies? Is wat wij hebben dan ineens minder echt, minder waar? Was vorige keer dan een suf toeval zonder betekenis? Ik merk dat Nemo wel dieper in zijn trip komt, maar mij lukt het niet goed. Twijfel over van alles overvalt me en ik word in en uit de trip geschoten. Heel irritant. Maar dan INEENS kan ik me laten meevoeren. Ik sluit mijn ogen, voel dat ik alle gedachtes even los kan laten.. En ben weg.
Kleuren, aanrakingen. Zijn handen over mijn huid. We zoenen en knuffelen en soms weet ik niet wiens handen van wie zijn, en waar mijn lichaam op houdt of zijn lichaam begint. In al zijn verwarring is het ook nog eens sensueel, en vooral heel mooi. We verdwalen samen weer in een draaikolk van kleuren en warmte, van het gevoel volledig te zijn. Het voelt zo fijn, zo goed, dat ik hier ben met hem. Of eigenlijk niet ben mét hem, maar dat ik hém ben, en hij mij. En dat we niet hier zijn, maar overal, of eigenlijk nergens? Mijn hoofd loopt weer over en ineens rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben niet verdrietig, maar het is gewoon zo mooi, zo bijzonder. Ik heb er geen woorden voor, maar dat hoeft ook niet. Het is goed zo, alles is goed. Het zijn tranen van geluk.
We verplaatsen ons richting bed, waar we ons 'ontdoen van onze aardse zaken' a.k.a. kleding
Maar kennelijk roepen de tranen meer op dan alleen geluk, want zachtjes aan gaat mijn ontroering over in een gevoel van verdriet. Ik verzet me niet, maar laat het over mij heen komen. En dan zie ik ineens mijzelf voor me, vroeger, als jong meisje. Mijn schouders wat opgetrokken, gespannen. Schuchter kijk ik mezelf aan. Donkere kringen onder mijn ogen, toen al. Mijn mondhoeken zijn omhoog gekruld, maar ik lach niet écht. Mijn wenkbrauwen hangen, en ik lijk vermoeid. Ik voel me ineens weer zo, ik voel alles van haar. De opgekropte emoties, de onzekerheid en twijfel... En de zelfhaat. Shit, dit raakt me, het grijpt me bij de keel. Zo jong en zo overweldigend veel verdriet. Het liefst zou ik mijn vroegere zelf omarmen, een knuffel geven, even vasthouden. Haar uitleggen dat het oké is, haar troosten, en vertellen dat alles goed komt. Dat ze niet zo hard voor zichzelf hoeft te zijn. Dat ze van zichzelf mag houden. Dat ze het goed doet. Ik voel ineens zo'n waardering voor wat ze allemaal voor elkaar heeft gekregen, nu ik ineens weer ervaar wat zij allemaal van binnen voelde. Ik was bijna vergeten hoe intens dit allemaal was.
Maar er is nog iets.
Er is iets aan deze ervaring.
Dit komt me bekend voor.
Vorig jaar, zomer. Ik heb truffels genomen, en sta voor de spiegel. Zie mijn pupillen vergroot. Zie elk lijntje rondom mijn mond, een lichte fronsrimpel tussen mijn wenkbrauwen. De donkere kringen onder mijn ogen. Ik ben vermoeid. Normaal ben ik zo kritisch op mijzelf en hoe lelijk ik ben. Wat ik allemaal verkeerd doe. Maar nu niet, het voelt anders. Ik denk ineens dat ik misschien wel wat liever kan zijn voor mijzelf, wat milder. Meewarig kijk ik mezelf aan en probeer dit gevoel te plaatsen. Het lukt niet helemaal, ik weet niet wat het gevoel is. Ik loop weer weg bij de spiegel.
En nu, nu weet ik het. Ineens. Het is het gevoel dat ik in overdaad heb voor anderen, maar nooit voor mijzelf: compassie.
Het klikt. Als ik dit kan voelen voor mijn vroegere zelf, waarom dan niet voor mijn huidige zelf? Ik ben in zo veel vlakken nog wie ik toen was. Misschien heeft het geen zin mijzelf als meisje een knuffel te willen geven en haar te helpen zichzelf te accepteren. Misschien zou ik nú eens van mijzelf moeten houden. Maar hoe? En waarom ben ik zoveel met mijzelf bezig tijdens het trippen, hoor je niet juist een soort ego-dood te hebben? Maakt deze realisatie mij niet juist een egoïst of narcist? Mijn hoofd loopt over en ik voel weer hoe ik boos word op mijzelf, geïrriteerd raak. Ik dacht dat ik op een spoor was, maar het is een dood spoor. Ik kom weer geen steek verder.
Maar dan voel ik de handen van Nemo weer over mijn lijf, voel zijn warmte. Voel zijn liefde, maar andersom ook vooral mijn waardering voor alles wat en wie hij is... Denk aan zijn woorden, en hoe bijzonder het is dat we tegelijk ervaren hebben elkaar volledig te hebben mogen zien. En dat we alles zo mooi vonden aan elkaar. Het puzzelstukje valt langzaam op zijn plek. Hoe kan ik zó veel van hem houden, en zo weinig van mijzelf? Als wij echt samen één zijn, wat ik net mocht ervaren, hoe kan ik dan zo veel moois in hem zien maar mijzelf niet uit staan? Als ik 100% geloof dat wij dezelfde kern delen... en dat voelde ik, dat geloof ik, dat weet ik... is het dan niet zo dat alles wat ik voor hem voel, ik ook voor mijzelf kan voelen? Dat mijn waardering voor hem, en zijn waardering voor mij, eigenlijk ook over onszelf kunnen gaan? Met die gedachte land ik zachtjes weer terug. We gaan naar beneden en hangen nog tot ver na middernacht op de bank samen te 'naspacen'.
-------
[Nu, 3.5 maand later] Ons 'kleine tripje' heeft me veel aan het denken gezet en achteraf ook veel gebracht. Ik zal niet zeggen dat ik een soort transformatie heb ondergaan of dat alles anders is. Nog steeds heb ik bij vlagen een moeite met zelfacceptatie en ben erg hard voor mijzelf, maar het wordt wel beter. Ik probeer me nu beter bewust te zijn van deze momenten. Het was een automatisme, een soort systeem waarin ik mijzelf telkens onbewust op negatieve manier neerzette, zag en behandelde. Dus als ik nu mijzelf hierop 'betrap', probeer ik terug te denken aan ons tripje. Dan voel weer even de troost voor mijn vroegere zelf, de liefde van en voor Nemo, en probeer dat mee te nemen naar het hier en nu.
En dat helpt
#3
Bedankt! Nouja, eerlijk: ik heb nog steeds werkelijk GEEN idee. Maar denk dat ik ze voor het microdoseren gewoon weer op los in alcohol en met een kleiiine dosis begin ![:grin:]()
Voor ik straks een hele dag hysterisch lachend en gelukzalig jankend op mijn werk zit ![:tonguewink:]()
#4
[februari 2020] Omdat ik van plan ben weer te microdoseren, maar we (ik en @CapitaineNemo ) nieuwe LSD zegels hebben, wil ik graag een inschatting maken van hoe sterk ze zijn. Dat had uiteraard ook getest kunnen worden in een microdosis, maar we gaan toch liever voor een minidosis
[16:00] Zo gezegd, zo gedaan, en op een daadwerkelijk druilerige zaterdagmiddag besluiten we een kwart zegeltje per persoon te nemen. Natuurlijk is het niet gezegd dat de LSD exact over de zegel verdeeld is, dus hoeveel we in werkelijkheid binnen krijgen? We zien het wel, maar we verwachten er niet te veel van. Beetje spacend gevoel of een fijne haze zou leuk zijn, zeggen we elkaar. De zegel gaat onder ons tong, waar we hem braaf een minuut of 20 laten 'inwerken'. Ondertussen ruimen we het huis een beetje op en maak ik vast wat eten klaar voor later. Daarna willen we een stukje wandelen en nog wat boodschappen doen.
Ik heb het eerste deel van het verslag (wandelen, supermarkt) even in een spoiler gezet. Waarom? Omdat ik altijd lang van stof ben op het internetEn omdat het twee ervaringen in één zijn: het eerste deel vooral luchtig, lachen en leuk (dus minder boeiend, maar voor wie zich verveelt of vermaak haalt uit LSD tripreports lezen). Het tweede deel intiem, bijzonder, en oja een beetje klef haha. Ik heb er over getwijfeld of ik het wilde delen en het laten bezinken, maar post het nu toch. Omdat het me ook veel gebracht heeft, en het zonde is dat niet te delen.
Spoiler[16:30] We besluiten naar buiten te gaan om een stuk te wandelen over de heide. Storm Ellen dient zich al aan, dus het wordt lekker uitwaaien! We zijn in opperbest humeur, een beetje flauw, en lachen heel wat af. Drie kwartier na inname verdwijnt mijn moeheid als sneeuw voor de zon en voel ik mijn lichaam heerlijk 'kriebelen'. De natuur om ons heen is nog een tikje mooier dan nuchter, zeker als we vlakbij een ree zien langshupsen (welke we eerst aanzien voor haas - ons beoordelingsvermogen neemt duidelijk af, haha). De kleuren van de dorre heide worden veel intenser en daardoor mooi, structuren lijken meer benadrukt, boomtakken steken paars omrand af tegen de grijze lucht en soms heeft het bos een hele lichte overlay van pastelkleuren.
[18:00] We hebben er een flinke wandeling op zitten en concluderen dat we beide een licht effect van de LSD voelen. Misschien moeten we even wat te snacken halen, chips ofzo. Laten we dan nu maar gauw naar de supermarkt gaan, voordat het effect misschien nog sterker wordt! We lopen van heidegrond naar stoeptegels, waar ik voorzichtige patronen zie ontstaan. Bloemachtige, barokke krullen vorming zich over straat en stoep. Zo mooi weer! De lichten van de straatlantaarns hebben de vorm van sterren. Ik wijs Nemo hier op, en hij ziet het ook. Het is al een tijdje geleden dat we hebben getript, en ik was alweer vergeten hoe fascinerend mooi al die kleine visuele veranderingen zijn!
[18:??] Onderweg naar de supermarkt nemen de effecten toch nog verder toe. Oeps. Geluiden zijn moeilijker te plaatsen, afstanden lastig in te schatten, en de weg naar de supermarkt wordt een ware speurtocht vol lachbuien. De combinatie van deze effecten komt vooral tot uiting als we een wandelaar met hond tegemoet lopen. Nemo knikt even en zegt vriendelijk: 'Goedenavond!'. De man loopt echter nog een ruime tien meter achter zijn hond, waardoor Nemo eigenlijk vooral de hond een goedenavond wenst. Het duurt een paar tellen voordat ik dat verwerkt heb, maar dan schiet ik in de lach en roep hardop: 'Zei je nou net goedenavond tegen die hond???'... Precies op dat moment loopt het hondenbaasje langs, welke geen eigen 'goedenavond' van ons ontvangt, maar wel deze opmerking hoort en maar snel verder loopt. Wij schieten weer in de lach.
[18:??] Speurtocht ten einde, missie voltooid: de supermarkt is terecht! Eenmaal binnen blijkt het nog steeds een uitdaging de weg te vinden, zeker omdat we inmiddels wel redelijk trippen én de supermarkt recent verbouwd is. We hobbelen van pad naar pad, vergeten waarvoor we eigenlijk kwamen, en vullen ons mandje vooral met onnodige maar o zo leuke en kleurrijke boodschappen. Onze sociale vaardigheden gaan met de minuut verder achteruit, waardoor er soms wat onpraktische situaties ontstaan. Zo botst Nemo bijna tegen een vrouw op in een gangpad en lijkt niet meer te weten wat hiervoor de sociaal geaccepteerde oplossing is. Het is even alsof hij vastloopt, en hij maakt een pas op de plaats. Het doet me denken aan Pacman die tegen een muur opbotst. Dan doet hij het enige (on)logische: hij draait een kwartslag om en gaat frontaal tegen het vriesvak aan staan, zijn gezicht nog net niet tegen het glas gedrukt. 'Wat doe je??' gier ik het uit. Hij weet het zelf ook niet en we lopen gauw verder naar de kassa's, voor we nog meer sociaal ongemakkelijke situaties veroorzaken. Als we onze random boodschappen afrekenen, zijn we ruim 25 euro lichter, maar o.a. vier hele dure rollen eco-verantwoord toiletpapier met kleurrijke prints rijker.
Onderweg naar huis vergeten we uiteraard de chips en popcorn (waarvoor we in eerste instantie naar de winkel gingen) op te eten, maar pak ik wel vast een drinkpakje uit. Het weer betrekt en het begint te regenen. Aan de overkant van de straat loopt een vrouw met haar twee kinderen langs, hardop roepend: "Jahaa, je moet er wat voor over hebben he, om nu een ijsje te halen !!" en ze buldert van het lachen. Raar, want ik heb helemaal geen ijsje, dus ik houd triomfantelijk mijn drinkpakje in de lucht en roep naar haar: 'Het is een drinkpakje!!". De vrouw kijkt wel op naar ons, maar reageert niet, en loopt gauw verder. Ik trek een wenkbrauw op naar Nemo, rare vrouw hoor, want zoveel lijkt mijn drinkpakje toch ook niet op een ijsje? Nemo helpt me even de situatie beter in te schatten: "Denk je niet dat ze het gewoon tegen haar kinderen had, en helemaal niet tegen jou?" oppert hij. Ik realiseer me dat hij gelijk heeft, en dat voor mij het geluid van haar stem wel heel dicht bij leek, maar dat ze in werkelijkheid waarschijnlijk helemaal niet vanaf de overkant van de straat naar ons riep. Bij de gedachte dat ik een willekeurige voorbijganger vol trots mijn drinkpakje heb laten zien, lopen de tranen weer over mijn wangen van het lachen. Wat heerlijk suf.
[19:15] Thuis! Tijd om te vreten en wat te drinken op de bank. Ik voel me uitgeput en moet echt even bijkomen van afgelopen paar uur. Mijn spierspanning is hoog en letterlijk alles is trigger voor een hysterische lachbui. Even rustig ademhalen, voiceclippen naar een vriendin en nog eens ons veel te dure toiletpapier bewonderen. De lichten binnen flikkeren gemoedelijk, alsof het kaarsjes zijn in plaats van spaarlampen. De foto's en posters in huis trillen, ademen en veranderen van kleur, en over de muur gaan hele lichte maar mooie patronen.
[20:00] We besluiten naar zolder te gaan om verder te chillen. Daar leggen we ons neer op de matrassen op de grond, doen het grote licht uit, maar zetten de kleurrijke en pulserende kerstlampjes aan. Lichtshow! We lachen en grappen nog wat... en dan wordt het langzaam stil. Het voelt zo fijn om hier in elkaars armen te liggen. Tegelijk gaan mijn gedachten nog alle kanten op. Ik merk dat de dosis misschien wel iets zwaarder/beter voelt dan verwacht, maar nog wel dusdanig licht is dat ik wat heen en weer wordt gegooid tussen 'hier zijn' en me kunnen laten opgaan in het gevoel van samen zijn en de CEV. Ik merk dat ik daardoor niet zo kan op gaan in ons samen zijn als ik had gehoopt, en dat brengt me aan het twijfelen: onze vorige trip konden we zo mooi samensmelten, maar nu niet. Wat betekent dat precies? Is wat wij hebben dan ineens minder echt, minder waar? Was vorige keer dan een suf toeval zonder betekenis? Ik merk dat Nemo wel dieper in zijn trip komt, maar mij lukt het niet goed. Twijfel over van alles overvalt me en ik word in en uit de trip geschoten. Heel irritant. Maar dan INEENS kan ik me laten meevoeren. Ik sluit mijn ogen, voel dat ik alle gedachtes even los kan laten.. En ben weg.
Kleuren, aanrakingen. Zijn handen over mijn huid. We zoenen en knuffelen en soms weet ik niet wiens handen van wie zijn, en waar mijn lichaam op houdt of zijn lichaam begint. In al zijn verwarring is het ook nog eens sensueel, en vooral heel mooi. We verdwalen samen weer in een draaikolk van kleuren en warmte, van het gevoel volledig te zijn. Het voelt zo fijn, zo goed, dat ik hier ben met hem. Of eigenlijk niet ben mét hem, maar dat ik hém ben, en hij mij. En dat we niet hier zijn, maar overal, of eigenlijk nergens? Mijn hoofd loopt weer over en ineens rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben niet verdrietig, maar het is gewoon zo mooi, zo bijzonder. Ik heb er geen woorden voor, maar dat hoeft ook niet. Het is goed zo, alles is goed. Het zijn tranen van geluk.
We verplaatsen ons richting bed, waar we ons 'ontdoen van onze aardse zaken' a.k.a. kledingWe gaan volledig in elkaar op. Hoe dat gaat, laat ik even aan de verbeelding over. Daarna blijven we liggen onder een deken, verstrengeld in elkaars armen. Gevoelsmatig samensmeltend. Het voelt alsof we tot elkaars kern komen, en even, héél even, is het alsof ik naar binnen mag kijken bij Nemo. Even zie ik geen beelden meer, geen patronen, geen kleuren. Alles is wit, en hij straalt gewoon. Ik word zo overvallen door het gevoel, hij is zo puur, zo oprecht. Ik kan geen greintje kwaadheid of slechte intenties in hem ontdekken. Ik voel zo veel liefde voor hem en moet weer huilen. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand zo mooi en zo puur kan zijn. Al voordat ik dat kan uitspreken, kijkt Nemo mij ontroerd aan, en zegt zachtjes: 'dat was zo bijzonder.... het was even alsof ik alles van je mocht zien, alsof ik door je heen wandelde. Elk stukje van je lichaam en jou zelf mocht ik zien, overal mocht ik komen.. en alles was even mooi.' Uiteraard zit ik dan weer te janken, haha. Ik voel alleen maar waardering, alleen maar liefde, wederzijds.
Maar kennelijk roepen de tranen meer op dan alleen geluk, want zachtjes aan gaat mijn ontroering over in een gevoel van verdriet. Ik verzet me niet, maar laat het over mij heen komen. En dan zie ik ineens mijzelf voor me, vroeger, als jong meisje. Mijn schouders wat opgetrokken, gespannen. Schuchter kijk ik mezelf aan. Donkere kringen onder mijn ogen, toen al. Mijn mondhoeken zijn omhoog gekruld, maar ik lach niet écht. Mijn wenkbrauwen hangen, en ik lijk vermoeid. Ik voel me ineens weer zo, ik voel alles van haar. De opgekropte emoties, de onzekerheid en twijfel... En de zelfhaat. Shit, dit raakt me, het grijpt me bij de keel. Zo jong en zo overweldigend veel verdriet. Het liefst zou ik mijn vroegere zelf omarmen, een knuffel geven, even vasthouden. Haar uitleggen dat het oké is, haar troosten, en vertellen dat alles goed komt. Dat ze niet zo hard voor zichzelf hoeft te zijn. Dat ze van zichzelf mag houden. Dat ze het goed doet. Ik voel ineens zo'n waardering voor wat ze allemaal voor elkaar heeft gekregen, nu ik ineens weer ervaar wat zij allemaal van binnen voelde. Ik was bijna vergeten hoe intens dit allemaal was.
Maar er is nog iets.
Er is iets aan deze ervaring.
Dit komt me bekend voor.
Vorig jaar, zomer. Ik heb truffels genomen, en sta voor de spiegel. Zie mijn pupillen vergroot. Zie elk lijntje rondom mijn mond, een lichte fronsrimpel tussen mijn wenkbrauwen. De donkere kringen onder mijn ogen. Ik ben vermoeid. Normaal ben ik zo kritisch op mijzelf en hoe lelijk ik ben. Wat ik allemaal verkeerd doe. Maar nu niet, het voelt anders. Ik denk ineens dat ik misschien wel wat liever kan zijn voor mijzelf, wat milder. Meewarig kijk ik mezelf aan en probeer dit gevoel te plaatsen. Het lukt niet helemaal, ik weet niet wat het gevoel is. Ik loop weer weg bij de spiegel.
En nu, nu weet ik het. Ineens. Het is het gevoel dat ik in overdaad heb voor anderen, maar nooit voor mijzelf: compassie.
Het klikt. Als ik dit kan voelen voor mijn vroegere zelf, waarom dan niet voor mijn huidige zelf? Ik ben in zo veel vlakken nog wie ik toen was. Misschien heeft het geen zin mijzelf als meisje een knuffel te willen geven en haar te helpen zichzelf te accepteren. Misschien zou ik nú eens van mijzelf moeten houden. Maar hoe? En waarom ben ik zoveel met mijzelf bezig tijdens het trippen, hoor je niet juist een soort ego-dood te hebben? Maakt deze realisatie mij niet juist een egoïst of narcist? Mijn hoofd loopt over en ik voel weer hoe ik boos word op mijzelf, geïrriteerd raak. Ik dacht dat ik op een spoor was, maar het is een dood spoor. Ik kom weer geen steek verder.
Maar dan voel ik de handen van Nemo weer over mijn lijf, voel zijn warmte. Voel zijn liefde, maar andersom ook vooral mijn waardering voor alles wat en wie hij is... Denk aan zijn woorden, en hoe bijzonder het is dat we tegelijk ervaren hebben elkaar volledig te hebben mogen zien. En dat we alles zo mooi vonden aan elkaar. Het puzzelstukje valt langzaam op zijn plek. Hoe kan ik zó veel van hem houden, en zo weinig van mijzelf? Als wij echt samen één zijn, wat ik net mocht ervaren, hoe kan ik dan zo veel moois in hem zien maar mijzelf niet uit staan? Als ik 100% geloof dat wij dezelfde kern delen... en dat voelde ik, dat geloof ik, dat weet ik... is het dan niet zo dat alles wat ik voor hem voel, ik ook voor mijzelf kan voelen? Dat mijn waardering voor hem, en zijn waardering voor mij, eigenlijk ook over onszelf kunnen gaan? Met die gedachte land ik zachtjes weer terug. We gaan naar beneden en hangen nog tot ver na middernacht op de bank samen te 'naspacen'.
-------
[Nu, 3.5 maand later] Ons 'kleine tripje' heeft me veel aan het denken gezet en achteraf ook veel gebracht. Ik zal niet zeggen dat ik een soort transformatie heb ondergaan of dat alles anders is. Nog steeds heb ik bij vlagen een moeite met zelfacceptatie en ben erg hard voor mijzelf, maar het wordt wel beter. Ik probeer me nu beter bewust te zijn van deze momenten. Het was een automatisme, een soort systeem waarin ik mijzelf telkens onbewust op negatieve manier neerzette, zag en behandelde. Dus als ik nu mijzelf hierop 'betrap', probeer ik terug te denken aan ons tripje. Dan voel weer even de troost voor mijn vroegere zelf, de liefde van en voor Nemo, en probeer dat mee te nemen naar het hier en nu.
En dat helpt![:redheart:]()
Wat een super mooi geschreven report zeg!.
De manier waarop je schrijft leest zo enorm lekker weg. 👌❤️
#5
Wat een report! Alle facetten komen er in terug: verwarring, sociale ongemakken, hysterisch lachen, sensualiteit, introspectie, connectie en vergeten waarom je naar de super bent gegaan.
Je hebt een aantrekkelijke schrijfstijl @KropSla !
Je hebt een aantrekkelijke schrijfstijl @KropSla !
#6
Wauw mooi geschreven report en prachtige inzichten!
![:wink:]()
De ego-dood/ego-ontstijging is denk ik jezelf verliezen in liefde. Jezelf liefde geven is daarom het minst egoïstische wat je kunt doen. Want in liefde verdwijnt 'ik' en daarmee automatisch ook de ander. En omdat alles in essentie 1 is, maakt het niet uit of je liefde geeft aan 'jezelf' of aan een 'ander'. Het enige dat uitmaakt is onszelf verliezen in liefde. We kunnen dus zonder schuldgevoel onszelf alle liefde en aandacht geven die we willen geven.![:)]()
Maar ik begrijp je moeite hiermee, de geest kan allerlei redenen verzinnen waarom we die liefde niet waard zijn. Dat doet die van mij vaak ook. Dat zijn leugens natuurlijk, maar je weet hoe overtuigend dat kan voelen...
Als je daarover inzit ben je geen grote egoïst/narcist.En waarom ben ik zoveel met mijzelf bezig tijdens het trippen, hoor je niet juist een soort ego-dood te hebben? Maakt deze realisatie mij niet juist een egoïst of narcist?
De ego-dood/ego-ontstijging is denk ik jezelf verliezen in liefde. Jezelf liefde geven is daarom het minst egoïstische wat je kunt doen. Want in liefde verdwijnt 'ik' en daarmee automatisch ook de ander. En omdat alles in essentie 1 is, maakt het niet uit of je liefde geeft aan 'jezelf' of aan een 'ander'. Het enige dat uitmaakt is onszelf verliezen in liefde. We kunnen dus zonder schuldgevoel onszelf alle liefde en aandacht geven die we willen geven.
Maar ik begrijp je moeite hiermee, de geest kan allerlei redenen verzinnen waarom we die liefde niet waard zijn. Dat doet die van mij vaak ook. Dat zijn leugens natuurlijk, maar je weet hoe overtuigend dat kan voelen...
#7
Wat een super mooi geschreven report zeg!.
De manier waarop je schrijft leest zo enorm lekker weg. 👌❤
Bedankt Syl, leuk om te horen!
Wat een report! Alle facetten komen er in terug: verwarring, sociale ongemakken, hysterisch lachen, sensualiteit, introspectie, connectie en vergeten waarom je naar de super bent gegaan.
Je hebt een aantrekkelijke schrijfstijl @KropSla !
Hahaha, mooi hoe je die onderdelen er zo hebt uitgepakt en benoemt, eindigend met de beste (supermarktbezoeken op psychedelica). Dankjewel!
Wauw mooi geschreven report en prachtige inzichten!
Als je daarover inzit ben je geen grote egoïst/narcist.
De ego-dood/ego-ontstijging is denk ik jezelf verliezen in liefde. Jezelf liefde geven is daarom het minst egoïstische wat je kunt doen. Want in liefde verdwijnt 'ik' en daarmee automatisch ook de ander. En omdat alles in essentie 1 is, maakt het niet uit of je liefde geeft aan 'jezelf' of aan een 'ander'. Het enige dat uitmaakt is onszelf verliezen in liefde. We kunnen dus zonder schuldgevoel onszelf alle liefde en aandacht geven die we willen geven.
Maar ik begrijp je moeite hiermee, de geest kan allerlei redenen verzinnen waarom we die liefde niet waard zijn. Dat doet die van mij vaak ook. Dat zijn leugens natuurlijk, maar je weet hoe overtuigend dat kan voelen...
Stom dat ik niet meer gereageerd had, sorry! Wat een mooie reactie en mooi inzicht deel je, bedankt hiervoor. Wel vervelend dat je zelf ook de moeite herkent van het idee te hebben het zelf niet waard te zijn. Laten we hopen dat we die gedachte steeds meer links kunnen laten liggen en kunnen voelen wat er echt toe doet; die liefde
#8
Prachtig geschreven. Vooral heel mooi hoe je beschrijft hoe diep de liefde is tussen jullie, maar ook hoe de liefde voor jezelf plots groeit. Ik heb op mdma ooit eens 2 tot 3 uur lang in de ogen van mijn geliefde liggen kijken. Geen woord gezegd, enkel voelen... Je toont hiermee (met dit verslag) volgens mij goed aan hoe diep je verbonden kan raken met je partner door psychedelica. Je raakt mekaar plots dieper dan ooit tevoren. Geweldig! ❤️[februari 2020] Omdat ik van plan ben weer te microdoseren, maar we (ik en @CapitaineNemo ) nieuwe LSD zegels hebben, wil ik graag een inschatting maken van hoe sterk ze zijn. Dat had uiteraard ook getest kunnen worden in een microdosis, maar we gaan toch liever voor een minidosis
[16:00] Zo gezegd, zo gedaan, en op een daadwerkelijk druilerige zaterdagmiddag besluiten we een kwart zegeltje per persoon te nemen. Natuurlijk is het niet gezegd dat de LSD exact over de zegel verdeeld is, dus hoeveel we in werkelijkheid binnen krijgen? We zien het wel, maar we verwachten er niet te veel van. Beetje spacend gevoel of een fijne haze zou leuk zijn, zeggen we elkaar. De zegel gaat onder ons tong, waar we hem braaf een minuut of 20 laten 'inwerken'. Ondertussen ruimen we het huis een beetje op en maak ik vast wat eten klaar voor later. Daarna willen we een stukje wandelen en nog wat boodschappen doen.
Ik heb het eerste deel van het verslag (wandelen, supermarkt) even in een spoiler gezet. Waarom? Omdat ik altijd lang van stof ben op het internetEn omdat het twee ervaringen in één zijn: het eerste deel vooral luchtig, lachen en leuk (dus minder boeiend, maar voor wie zich verveelt of vermaak haalt uit LSD tripreports lezen). Het tweede deel intiem, bijzonder, en oja een beetje klef haha. Ik heb er over getwijfeld of ik het wilde delen en het laten bezinken, maar post het nu toch. Omdat het me ook veel gebracht heeft, en het zonde is dat niet te delen.
Spoiler[16:30] We besluiten naar buiten te gaan om een stuk te wandelen over de heide. Storm Ellen dient zich al aan, dus het wordt lekker uitwaaien! We zijn in opperbest humeur, een beetje flauw, en lachen heel wat af. Drie kwartier na inname verdwijnt mijn moeheid als sneeuw voor de zon en voel ik mijn lichaam heerlijk 'kriebelen'. De natuur om ons heen is nog een tikje mooier dan nuchter, zeker als we vlakbij een ree zien langshupsen (welke we eerst aanzien voor haas - ons beoordelingsvermogen neemt duidelijk af, haha). De kleuren van de dorre heide worden veel intenser en daardoor mooi, structuren lijken meer benadrukt, boomtakken steken paars omrand af tegen de grijze lucht en soms heeft het bos een hele lichte overlay van pastelkleuren.
[18:00] We hebben er een flinke wandeling op zitten en concluderen dat we beide een licht effect van de LSD voelen. Misschien moeten we even wat te snacken halen, chips ofzo. Laten we dan nu maar gauw naar de supermarkt gaan, voordat het effect misschien nog sterker wordt! We lopen van heidegrond naar stoeptegels, waar ik voorzichtige patronen zie ontstaan. Bloemachtige, barokke krullen vormen zich over straat en stoep. Zo mooi weer! De lichten van de straatlantaarns hebben de vorm van sterren. Ik wijs Nemo hier op, en hij ziet het ook. Het is al een tijdje geleden dat we hebben getript, en ik was alweer vergeten hoe fascinerend mooi al die kleine visuele veranderingen zijn.
[18:??] Onderweg naar de supermarkt nemen de effecten toch nog verder toe. Oeps. Geluiden zijn moeilijker te plaatsen, afstanden lastig in te schatten, en de weg naar de supermarkt wordt een ware speurtocht vol lachbuien. De combinatie van deze effecten komt vooral tot uiting als we een wandelaar met hond tegemoet lopen. Nemo knikt even en zegt vriendelijk: 'Goedenavond!'. De man loopt echter nog een ruime tien meter achter zijn hond, waardoor Nemo eigenlijk vooral de hond een goedenavond wenst. Het duurt een paar tellen voordat ik dat verwerkt heb, maar dan schiet ik in de lach en roep hardop: 'Zei je nou net goedenavond tegen die hond???'... Precies op dat moment loopt het hondenbaasje langs, welke geen eigen 'goedenavond' van ons ontvangt, maar wel deze opmerking hoort en maar snel verder loopt. Wij schieten weer in de lach.
[18:??] Speurtocht ten einde, missie voltooid: de supermarkt is terecht! Eenmaal binnen blijkt het nog steeds een uitdaging de weg te vinden, zeker omdat we inmiddels wel redelijk trippen én de supermarkt recent verbouwd is. We hobbelen van pad naar pad, vergeten waarvoor we eigenlijk kwamen, en vullen ons mandje vooral met onnodige maar o zo leuke en kleurrijke boodschappen. Onze sociale vaardigheden gaan met de minuut verder achteruit, waardoor er soms wat onpraktische situaties ontstaan. Zo botst Nemo bijna tegen een vrouw op in een gangpad en lijkt niet meer te weten wat hiervoor de sociaal geaccepteerde oplossing is. Het is even alsof hij vastloopt, en hij maakt een pas op de plaats. Het doet me denken aan Pacman die tegen een muur opbotst. Dan doet hij het enige (on)logische: hij draait een kwartslag om en gaat frontaal tegen het vriesvak aan staan, zijn gezicht nog net niet tegen het glas gedrukt. 'Wat doe je??' gier ik het uit. Hij weet het zelf ook niet en we lopen gauw verder naar de kassa's, voor we nog meer sociaal ongemakkelijke situaties veroorzaken. Als we onze random boodschappen afrekenen, zijn we ruim 25 euro lichter, maar o.a. vier hele dure rollen eco-verantwoord toiletpapier met kleurrijke prints rijker.
Onderweg naar huis vergeten we uiteraard de chips en popcorn (waarvoor we in eerste instantie naar de winkel gingen) op te eten, maar pak ik wel vast een drinkpakje uit. Het weer betrekt en het begint te regenen. Aan de overkant van de straat loopt een vrouw met haar twee kinderen langs, hardop roepend: "Jahaa, je moet er wat voor over hebben he, om nu een ijsje te halen !!" en ze buldert van het lachen. Raar, want ik heb helemaal geen ijsje, dus ik houd triomfantelijk mijn drinkpakje in de lucht en roep naar haar: 'Het is een drinkpakje!!". De vrouw kijkt wel op naar ons, maar reageert niet, en loopt gauw verder. Ik trek een wenkbrauw op naar Nemo, rare vrouw hoor, want zoveel lijkt mijn drinkpakje toch ook niet op een ijsje? Nemo helpt me even de situatie beter in te schatten: "Denk je niet dat ze het gewoon tegen haar kinderen had, en helemaal niet tegen jou?" oppert hij. Ik realiseer me dat hij gelijk heeft, en dat voor mij het geluid van haar stem wel heel dicht bij leek, maar dat ze in werkelijkheid waarschijnlijk helemaal niet vanaf de overkant van de straat naar ons riep. Bij de gedachte dat ik een willekeurige voorbijganger vol trots mijn drinkpakje heb laten zien, lopen de tranen weer over mijn wangen van het lachen. Wat heerlijk suf.
[19:15] Thuis! Tijd om te vreten en wat te drinken op de bank. Ik voel me uitgeput en moet echt even bijkomen van afgelopen paar uur. Mijn spierspanning is hoog en letterlijk alles is trigger voor een hysterische lachbui. Even rustig ademhalen, voiceclippen naar een vriendin en nog eens ons veel te dure toiletpapier bewonderen. De lichten binnen flikkeren gemoedelijk, alsof het kaarsjes zijn in plaats van spaarlampen. De foto's en posters in huis trillen, ademen en veranderen van kleur, en over de muur gaan hele lichte maar mooie patronen.
[20:00] We besluiten naar zolder te gaan om verder te chillen. Daar leggen we ons neer op de matrassen op de grond, doen het grote licht uit, maar zetten de kleurrijke en pulserende kerstlampjes aan. Lichtshow! We lachen en grappen nog wat... en dan wordt het langzaam stil. Het voelt zo fijn om hier in elkaars armen te liggen. Tegelijk gaan mijn gedachten nog alle kanten op. Ik merk dat de dosis misschien wel iets zwaarder/beter voelt dan verwacht, maar nog wel dusdanig licht is dat ik wat heen en weer wordt gegooid tussen 'hier zijn' en me kunnen laten opgaan in het gevoel van samen zijn en de CEV. Ik merk dat ik daardoor niet zo kan op gaan in ons samen zijn als ik had gehoopt, en dat brengt me aan het twijfelen: onze vorige trip konden we zo mooi samensmelten, maar nu niet. Wat betekent dat precies? Is wat wij hebben dan ineens minder echt, minder waar? Was vorige keer dan een suf toeval zonder betekenis? Ik merk dat Nemo wel dieper in zijn trip komt, maar mij lukt het niet goed. Twijfel over van alles overvalt me en ik word in en uit de trip geschoten. Heel irritant. Maar dan INEENS kan ik me laten meevoeren. Ik sluit mijn ogen, voel dat ik alle gedachtes even los kan laten.. En ben weg.
Kleuren, aanrakingen. Zijn handen over mijn huid. We zoenen en knuffelen en soms weet ik niet wiens handen van wie zijn, en waar mijn lichaam op houdt of zijn lichaam begint. In al zijn verwarring is het ook nog eens sensueel, en vooral heel mooi. We verdwalen samen weer in een draaikolk van kleuren en warmte, van het gevoel volledig te zijn. Het voelt zo fijn, zo goed, dat ik hier ben met hem. Of eigenlijk niet ben mét hem, maar dat ik hém ben, en hij mij. En dat we niet hier zijn, maar overal, of eigenlijk nergens? Mijn hoofd loopt weer over en ineens rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben niet verdrietig, maar het is gewoon zo mooi, zo bijzonder. Ik heb er geen woorden voor, maar dat hoeft ook niet. Het is goed zo, alles is goed. Het zijn tranen van geluk.
We verplaatsen ons richting bed, waar we ons 'ontdoen van onze aardse zaken' a.k.a. kledingWe gaan volledig in elkaar op. Hoe dat gaat, laat ik even aan de verbeelding over. Daarna blijven we liggen onder een deken, verstrengeld in elkaars armen. Gevoelsmatig samensmeltend. Het voelt alsof we tot elkaars kern komen, en even, héél even, is het alsof ik naar binnen mag kijken bij Nemo. Even zie ik geen beelden meer, geen patronen, geen kleuren. Alles is wit, en hij straalt gewoon. Ik word zo overvallen door het gevoel, hij is zo puur, zo oprecht. Ik kan geen greintje kwaadheid of slechte intenties in hem ontdekken. Ik voel zo veel liefde voor hem en moet weer huilen. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand zo mooi en zo puur kan zijn. Al voordat ik dat kan uitspreken, kijkt Nemo mij ontroerd aan, en zegt zachtjes: 'dat was zo bijzonder.... het was even alsof ik alles van je mocht zien, alsof ik door je heen wandelde. Elk stukje van je lichaam en jou zelf mocht ik zien, overal mocht ik komen.. en alles was even mooi.' Uiteraard zit ik dan weer te janken, haha. Ik voel alleen maar waardering, alleen maar liefde, wederzijds.
Maar kennelijk roepen de tranen meer op dan alleen geluk, want zachtjes aan gaat mijn ontroering over in een gevoel van verdriet. Ik verzet me niet, maar laat het over mij heen komen. En dan zie ik ineens mijzelf voor me, vroeger, als jong meisje. Mijn schouders wat opgetrokken, gespannen. Schuchter kijk ik mezelf aan. Donkere kringen onder mijn ogen, toen al. Mijn mondhoeken zijn omhoog gekruld, maar ik lach niet écht. Mijn wenkbrauwen hangen, en ik lijk vermoeid. Ik voel me ineens weer zo, ik voel alles van haar. De opgekropte emoties, de onzekerheid en twijfel... En de zelfhaat. Shit, dit raakt me, het grijpt me bij de keel. Zo jong en zo overweldigend veel verdriet. Het liefst zou ik mijn vroegere zelf omarmen, een knuffel geven, even vasthouden. Haar uitleggen dat het oké is, haar troosten, en vertellen dat alles goed komt. Dat ze niet zo hard voor zichzelf hoeft te zijn. Dat ze van zichzelf mag houden. Dat ze het goed doet. Ik voel ineens zo'n waardering voor wat ze allemaal voor elkaar heeft gekregen, nu ik ineens weer ervaar wat zij allemaal van binnen voelde. Ik was bijna vergeten hoe intens dit allemaal was.
Maar er is nog iets.
Er is iets aan deze ervaring.
Dit komt me bekend voor.
Vorig jaar, zomer. Ik heb truffels genomen, en sta voor de spiegel. Zie mijn pupillen vergroot. Zie elk lijntje rondom mijn mond, een lichte fronsrimpel tussen mijn wenkbrauwen. De donkere kringen onder mijn ogen. Ik ben vermoeid. Normaal ben ik zo kritisch op mijzelf en hoe lelijk ik ben. Wat ik allemaal verkeerd doe. Maar nu niet, het voelt anders. Ik denk ineens dat ik misschien wel wat liever kan zijn voor mijzelf, wat milder. Meewarig kijk ik mezelf aan en probeer dit gevoel te plaatsen. Het lukt niet helemaal, ik weet niet wat het gevoel is. Ik loop weer weg bij de spiegel.
En nu, nu weet ik het. Ineens. Het is het gevoel dat ik in overdaad heb voor anderen, maar nooit voor mijzelf: compassie.
Het klikt. Als ik dit kan voelen voor mijn vroegere zelf, waarom dan niet voor mijn huidige zelf? Ik ben in zo veel vlakken nog wie ik toen was. Misschien heeft het geen zin mijzelf als meisje een knuffel te willen geven en haar te helpen zichzelf te accepteren. Misschien zou ik nú eens van mijzelf moeten houden. Maar hoe? En waarom ben ik zoveel met mijzelf bezig tijdens het trippen, hoor je niet juist een soort ego-dood te hebben? Maakt deze realisatie mij niet juist een egoïst of narcist? Mijn hoofd loopt over en ik voel weer hoe ik boos word op mijzelf, geïrriteerd raak. Ik dacht dat ik op een spoor was, maar het is een dood spoor. Ik kom weer geen steek verder.
Maar dan voel ik de handen van Nemo weer over mijn lijf, voel zijn warmte. Voel zijn liefde, maar andersom ook vooral mijn waardering voor alles wat en wie hij is... Denk aan zijn woorden, en hoe bijzonder het is dat we tegelijk ervaren hebben elkaar volledig te hebben mogen zien. En dat we alles zo mooi vonden aan elkaar. Het puzzelstukje valt langzaam op zijn plek. Hoe kan ik zó veel van hem houden, en zo weinig van mijzelf? Als wij echt samen één zijn, wat ik net mocht ervaren, hoe kan ik dan zo veel moois in hem zien maar mijzelf niet uit staan? Als ik 100% geloof dat wij dezelfde kern delen... en dat voelde ik, dat geloof ik, dat weet ik... is het dan niet zo dat alles wat ik voor hem voel, ik ook voor mijzelf kan voelen? Dat mijn waardering voor hem, en zijn waardering voor mij, eigenlijk ook over onszelf kunnen gaan? Met die gedachte land ik zachtjes weer terug. We gaan naar beneden en hangen nog tot ver na middernacht op de bank samen te 'naspacen'.
-------
[Nu, 3.5 maand later] Ons 'kleine tripje' heeft me veel aan het denken gezet en achteraf ook veel gebracht. Ik zal niet zeggen dat ik een soort transformatie heb ondergaan of dat alles anders is. Nog steeds heb ik bij vlagen een moeite met zelfacceptatie en ben erg hard voor mijzelf, maar het wordt wel beter. Ik probeer me nu beter bewust te zijn van deze momenten. Het was een automatisme, een soort systeem waarin ik mijzelf telkens onbewust op negatieve manier neerzette, zag en behandelde. Dus als ik nu mijzelf hierop 'betrap', probeer ik terug te denken aan ons tripje. Dan voel weer even de troost voor mijn vroegere zelf, de liefde van en voor Nemo, en probeer dat mee te nemen naar het hier en nu.
En dat helpt![:redheart:]()
#9
Blijkbaar haal ik vermaak uit LSD reports!het eerste deel vooral luchtig, lachen en leuk (dus minder boeiend, maar voor wie zich verveelt of vermaak haalt uit LSD tripreports lezen)
Wat een prachtig geschreven tripreport @KropSla !
Je beschrijft op een hele leuke manier de "kwinkslagen" van een LSD ervaring. Hoe je beschrijft hoe jullie een hond begroeten en het baasje negeren is voor mij echt heel herkenbaar. Dat geeft zo goed de verwarde, "anders denkende" state of mind van een LSD trip weer. Goed ook om te zien dat jullie er zo goed mee omgingen en de humor er van inzagen.
Toch is het het tweede deel van je report dat me echt raakte. Zo mooi en gevoelig beschreven. Ik werd helemaal meegenomen in jouw ervaring. De liefde die jij en je vriendje voor elkaar voelen, je onzekerheden, de zorgen die je hebt en hoe je ze los kunt laten. Als ik ooit nog reclame nodig heb voor LSD als relatietherapie dan heb ik vanaf nu weer een nieuwe link om naar te verwijzen...
Bedankt voor het delen. Ik ben al benieuwd naar nieuwe reports van je!