Hoi
@Atalanta,
Ik denk een goed idee te hebben van wat er hier aan de hand is.
Soms kan een trip je dingen laten zien waar je nog niet klaar voor bent of beter gezegd: nog niet klaar voor denkt te zijn. Je kunt ook makkelijk een verkeerde interpretatie hebben van wat er gebeurd en omdat het nogal makkelijk is om je vast te grijpen aan ideeën terwijl je tript en zo niet meer openstaat voor wat de trip (je hogere zelf eerder, geloof ik) je eigenlijk wil tonen. Ik wil hier niet oordelen, want dit is voor mij ook een terugkerend iets wat per trip, per moment eigenlijk zo weer een issue kan zijn als je je niet bewust bent van wat er gebeurd.
Wat ik hier bedoel, is dat je mogelijk vanuit het "verkeerde" perspectief kijkt naar wat er eigenlijk gebeurd. Je zegt "steeds zakte ik weer weg in het niks". Dit is een begrijpelijke uitspraak, want dat is precies hoe zo'n ervaring aan kan voelen en ook hoe we zo'n gevoel zouden verwoorden in taal. Maar heb je er ook bij stilgestaan wat er daadwerkelijk op zo'n moment dat dat zo voelt, gebeurt? Wat betekent "wegzakken in het niks" eigenlijk? Natuurlijk, dat is maar een manier van spreken om dat gevoel duidelijk te maken, maar tegelijkertijd verraadt het ook dat er aan de ene kant 'jij' en aan de andere kant 'het niks' is. Het gevoel is dat jij verdwijnt in dat niks, toch? Ik zeg dit, omdat ik zulke ervaringen heb gehad.
En ik denk net als
@Eik dat je hier hebt te maken met ego-verlies, of anders gezegd een ego-oplossing. Het ding is alleen, dat je dit fenomeen kunt ondergaan vanuit twee perspectieven: vanuit het ego en vanuit dat wat je echt bent. Als je het perspectief van het ego aanneemt, dan zal het lijken alsof je wereld ineen valt. Dan zal alles om je heen betekenisloos worden, maar 'jij' bent er nog steeds als die soort van afzonderlijke entiteit. Daarom voelt zo'n ervaring zo extreem eenzaam, omdat je het gevoel hebt dat er alleen jij, áls die afzonderlijke entiteit is. Maar er is een tweede perspectief en dat is die van géén entiteit zijn. In dat perspectief ben je niet de persoon die wegzakt in het niets, maar ben je dat niets zélf. Vanuit dat perspectief zie je "jezelf" (je ego) bij wijze van spreken vanaf een afstandje verdwijnen. Het is een paradigmaverschuiving: de ene realiteit neemt de plaats in van de andere. Alleen is het nóg vreemder dan dat, je bént al dat niets. Het ego is namelijk een illusie. Er is helemaal geen afzonderlijke entiteit en deze is er ook nooit geweest. Dus je gaat van een vals perspectief, naar het juiste perspectief: naar de realiteit. En de realiteit is wat alreeds Ãs, dus in werkelijkheid gebeurt er helemaal niks.
![:grimacing:]()
Kun je me nog volgen?
![:wink:]()
Sta er maar eens bij stil: wat is bewustzijn? Bewustzijn kent (gedachte-)objecten. Het kent 'dingen', het kent 'iets', maar om iets te kunnen kennen, moet het zelf 'niets' zijn. Het kan zelf geen eigenschappen hebben, anders zou het alles wat erin zou verschijnen kleuren met die eigenschappen. Als je door een oranje zonnebril kijkt, neemt álles wat je daar doorheen ziet de eigenschappen van de glazen aan. Alles kleurt dus oranje. Om het volledige kleurenspectrum te zien en alle mogelijke ervaringen te ervaren, moet bewustzijn dus van zichzelf ongekleurd zijn. Bewustzijn is zelf dus: niets. Je kunt het niet zien omdat het niets is én omdat je het zelf bent.
Je zegt ook "Ik hoopte dat het deze keer duidelijk zou worden of dat er iets zou gebeuren. Dat ik als het ware door het niks heen zou zakken. Maar elke keer was er alleen maar niks"
Maar wat je dan doet, is eigenlijk zeggen dat het nu niet goed is en dat je naar het volgende moment wilt, waarin er iets gebeurd. Waar het 'niks' verdwijnt. Dat willen naar de 'toekomst', naar het 'alles dat anders is dan dit' te gaan, is denk ik de kern van het probleem. Als je in plaats daarvan ziet dat je alreeds het bewustzijn (het niets) bent waarin je ego/persoonlijkheid (en het hele universum trouwens) verschijnt, dan kun je acceptatie en berusting vinden in jezelf áls dat dat niets. Want dit niets is niet een kille desolate plek. Het Ãs jezelf. En het is de bron van liefde en van het leven zelf. Je bent veilig in (als) dit niets.
Ik schiet misschien wat door in mijn bewoordingen nu. Ik ben ook onder de invloed van een microdosis truffels nu en laat de woorden even komen hoe ze willen komen.
![:)]()
Dit is een bekend fenomeen voor mij. Ik heb het op zowel psilocybine als changa (DMT) ervaren, dat gezoem. Wanneer je het perspectief van het niets aanneemt en daarin steevast verblijft, dan gebeuren er dingen. Zeker wanneer je aan het trippen bent, maar zelfs tijdens nuchterheid. Je derde oog begint te openen en je begint je bewust te worden van andere dimensies dan deze. Je frequentie stemt zich af op deze dimensies en je begint dingen te zien en horen die je normaal niet waarneemt. Het gezoem of gepiep staat er om bekend te betekenen dat je een andere dimensie nadert. Dat je begint door te breken naar 'iets anders'. Je bent het niets waarin dit alles gebeurt, maar er bestaat een soort gelaagde constructie van frequenties/dimensies waar je "doorheen" kunt reizen in dat niets. Sommigen ervaren daar intelligenties, "entiteiten". Zelf denk ik dat dat allemaal illusie is: dromen. Maar dat maakt het niet minder echt aanvoelend dan deze werkelijkheid hier op aarde. Integendeel, sommige van die dimensies voelen veel echter aan dan deze.
Heel fascinerend allemaal.
![:grin:]()
Hopelijk kon ik je wat perspectief bieden met deze post. Natuurlijk zul je niets aan moeten nemen en afgaan op je eigen ervaring, maar je verhaal deed me zo denken aan mijn eigen ervaringen dat ik mijn kijk hierop heel graag wou geven.