#1
Bedankt voor dit openhartige trip report. Ik hoop dat dit de ommeslag mag zijn waardoor je uit de neerslachtige periode raakt!
Paddo's en 5-MeO-DMT - Alles loopt precies volgens plan
9 antwoorden
7 weergaven
18-5-2026
#2
Prachtig report weer! Je zou een boek moeten schrijven!
#3
Je kan echt mooi schrijven! Dapper dat je nog een hit 5-MeO-DMT durfde te nemen na die angstaanjagende, maar toch wel mooie trip.
#4
Je schrijft bijna net zo goed als n. 😁
#5
Je schrijft bijna net zo goed als n. 😁
Ik kan niet echt kiezen tussen deze twee. Beide blijven mijn favo reporters hier op het forum. N. schrijft zeer mooi en verhalend/beeldend en de reports van Verwondering zijn voor mij dan weer vaak heel herkenbaar, op hun eigen manier erg indrukwekkend en ik hou van de humor.
#6
Heftige combinatie. Erg gewaagd ook, ik schrok wel even toen ik las dat je er een MAO inhibitor bij nam.
P is in dit geval T irl? Is er toch eindelijk een 5-MeO tripje voor hem komen?![:wink:]()
P is in dit geval T irl? Is er toch eindelijk een 5-MeO tripje voor hem komen?
#7
Ik had vooral innerlijk werk te verzetten. Ik denk dat niemand mij daarbij had kunnen helpen. Zeker aangezien ik niet eens kon uitleggen wat er precies door me heen ging.Toch bijzonder, en wel herkenbaar ook dat je zelfs omgeven door goed vertrouwd gezelschap geen hulp vraagt of op z'n minst laat merken dat je het even zwaar hebt. Incasseren en je lering trekken? Zeker! Goed dat je dat gedaan hebt denk ik. Denk je achteraf echter niet dat het gezelschap je daar op dat moment bij had kunnen helpen? Hoewel, de kracht van het moment zat hem misschien juist in het feit dat je je aandacht naar binnen gericht hield?
Niet echt eigenlijk. Ik weet nog steeds niet zo goed welke waarde ik aan de ervaring moet hechten. Maar ik heb er wel een voor mij bruikbare boodschap uit kunnen destilleren. Een zetje in de - hopelijk - goede richting.Dat is altijd lastig te zeggen. De ervaring is de ervaring. Je hoofd maakt daar een narratief van. Het is altijd maar de vraag of dat narratief zuiver is of dat je hoofd met de ervaring aan de haal gaat. Wat mij vaak helpt is de ervaring even laten rusten en er een aantal dagen later nog eens over na gaan denken. Ik ben ook wel geneigd er vrij snel over na te gaan denken, maar ik merk vaak ook dat nadien de betekenisgeving van mijn ervaring toch verandert. Het stelt zich dan bij. Je hebt je report vrij snel uitgewerkt na die zaterdag. Hoe kijk je er nu, een kleine week later, op terug? Is er wat veranderd?
De afterglow van de 5-MeO was helaas al heel snel weer vervlogen. Ik herinner me nog wel dát het bijzonder was, maar niet meer hóe bijzonder het was. Wel is de 5-MeO heel heilzaam geweest om de angst die de paddotrip teweeg heeft gebracht teniet te doen. Als ik dit niet had gedaan, dan weet ik niet hoe lang en hoe diep deze angst in mij had blijven zitten.Wauw! Altijd mooi om te lezen, wetende dat woorden uiteindelijk toch altijd tekort zullen schieten om de ware essentie van zo'n ervaring te beschrijven. Lukt het je om dat stukje bevestiging wat je hebt meegekregen tijdens de 5-MeO-DMT vast te houden? Hoe voel je je nu, een kleine week later?
#8
Prachtig reportje weer, zoals altijd! ![:thumbsup:]()
Lijkt mij ook! Je ging er niet onvoorbereid in. Je intentie was ook om naar de pijn toe te gaan. Het is wellicht anders wanneer je op een dergelijk slecht moment een pleziertripje zou willen doen en dan ook nog stevig doseert. In dat geval kun je weleens voor een onaangename verrassing komen te staan...Misschien is een algeheel sombere stemming geen goede gelegenheid om een paddotrip te doen. Misschien ook juist wel. Juist nu het slecht gaat zit ik met vragen, met zorgen en met onzekerheden. Dit is het moment om te reflecteren. Dit is het moment om een hulplijn in te schakelen, en de machtige spirit om raad te vragen.
Toch bijzonder, en wel herkenbaar ook dat je zelfs omgeven door goed vertrouwd gezelschap geen hulp vraagt of op z'n minst laat merken dat je het even zwaar hebt. Incasseren en je lering trekken? Zeker! Goed dat je dat gedaan hebt denk ik. Denk je achteraf echter niet dat het gezelschap je daar op dat moment bij had kunnen helpen? Hoewel, de kracht van het moment zat hem misschien juist in het feit dat je je aandacht naar binnen gericht hield?Ik ben verdrietig en bang, en bereid mij voor op het ergste. Naast mij wordt gediscussieerd over het al dan niet bijnemen van wat paddo's. Er wordt gelachen naast mij, en dat contrasteert sterk met mijn eigen gemoed. Ik probeer mij groot te houden, praat wat mee, en lach hier en daar. Ik vind er niets grappigs aan, maar ik doe alsof ik lach. Terwijl ik inwendig alleen maar roep: "Help!"
Om hulp vragen voelt niet goed. Ik kan toch niet uitleggen wat er in mij omgaat. Ik heb er zelf voor gekozen in deze periode van neerslachtigheid aan deze trip te beginnen, en moet dan ook zelf de onprettige momenten in deze trip incasseren. Ze zijn er niet voor niets. Maar wat leert het mij?
Ik loop naar de wc. Eigenlijk voornamelijk om heel even een paar minuten alleen te zijn. Ik moet héél even alleen zijn, alleen met mijn angst. Ik kijk mezelf in de spiegel aan, en fluister in wanhoop: "Help! Wat moet ik nu doen?"
Dat is altijd lastig te zeggen. De ervaring is de ervaring. Je hoofd maakt daar een narratief van. Het is altijd maar de vraag of dat narratief zuiver is of dat je hoofd met de ervaring aan de haal gaat. Wat mij vaak helpt is de ervaring even laten rusten en er een aantal dagen later nog eens over na gaan denken. Ik ben ook wel geneigd er vrij snel over na te gaan denken, maar ik merk vaak ook dat nadien de betekenisgeving van mijn ervaring toch verandert. Het stelt zich dan bij. Je hebt je report vrij snel uitgewerkt na die zaterdag. Hoe kijk je er nu, een kleine week later, op terug? Is er wat veranderd?Was deze afsluiter nu mijn eigen inbreng, om de angst weg te wuiven en mijn ogen voor de eerdere, dreigende boodschap te sluiten? Stel ik mezelf nu gerust, terwijl de boodschap zo duidelijk en zo onheilspellend was? Ik weet niet meer wat ik moet geloven, en de angst grijpt mij opnieuw bij de keel.
Wauw! Altijd mooi om te lezen, wetende dat woorden uiteindelijk toch altijd tekort zullen schieten om de ware essentie van zo'n ervaring te beschrijven. Lukt het je om dat stukje bevestiging wat je hebt meegekregen tijdens de 5-MeO-DMT vast te houden? Hoe voel je je nu, een kleine week later?Warmte. Liefde. Geborgenheid. Ik voel mij volkomen veilig, beschermd. Iemand waakt over mij. Ik ben hier welkom, ik ben hier gewenst. Blijdschap, uitzinnige blijdschap. Alles komt hier tot zijn recht. Alles is hier logisch. Ik begrijp niet, maar ik ervaar, en ik hoef ook niet te begrijpen. Het is een weldoordacht plan, en ik speel mijn rol hierin. Ik voel mij vereerd en nederig. Ik mag mijn rol spelen in dit alomvattend geheel en dat is de grootste eer die mij ten deel kan vallen.
Het is goed. Alles is goed, precies zoals het is. En ik ben op de goede weg. Ik krijg een stukje bevestiging. Alles loopt volgens plan, en ik doe daarin precies wat ik moet doen. De liefde die ik hier ontvang is groter dan een mens ooit nuchter kan ervaren. Het is overweldigend mooi, warm, zacht, fluffy, vredig, begripvol, beschermd, vertrouwd. Hier ben ik thuis. Wetend dat dit bestaat, weet ik dat ik nooit volledig verdwalen zal. Dit is er altijd, overal, alleen doorgaans onzichtbaar. Maar het is er, het valt niet te ontkennen, en het zal mij nooit verlaten.
Ik hoef niet bang te zijn. De onheilspellende boodschappen van eerder deze avond verdampen voor ik er erg in heb, en maken plaats voor een gevoel van berusting. Heb geen angst. Liefde is sterker dan wat ook. Volg je hart, en wolken zijn zonneschijn, dreigementen zijn liefkozingen, angst is hoop, onzekerheid is vertrouwen, ketenen zijn vrijheid en oorlog is vrede.
Het is goed. Heb vertrouwen. Ga nu maar, heel langzaam, heel geleidelijk, terug naar de wereld die je kent. Ontwaak weer in de droom. Je hebt ervaren, je weet nu wat is, en nu mag je weer terug. Ik ben bij je, blijf bij je, altijd, en dat weet je. We zullen elkaar weerzien, maar niet nu.
#9
Op het programma staat een paddotrip samen met N en P.
Voordat we beginnen spreken we alledrie onze intenties uit. Mijn hoop is dat de paddo's mij antwoord kunnen geven op een aantal vragen dat ik heb. Deze vragen zijn velerlei, en te complex om hier te beschrijven. Maar ik weet zelf wel wat ik vragen wil, en dit natuurmiddel zal mij begrijpen. Het zal mij hopelijk uitleggen wat bepaalde gebeurtenissen, gevoelens en emoties in mijn leven voor betekenis hebben, wat mij boven het hoofd hangt, en wat mij te doen staat. Het zal mij hopelijk richting geven. Mij vertellen of ik op de goede weg ben en mij zonodig wat bijsturen. Misschien geeft het mij ook wat duiding waarom ik mij de laatste weken zo neerslachtig voel, welk doel dit dient, zodat het mij nieuwe moed geeft en het allemaal wat draaglijker wordt.
Misschien is een algeheel sombere stemming geen goede gelegenheid om een paddotrip te doen. Misschien ook juist wel. Juist nu het slecht gaat zit ik met vragen, met zorgen en met onzekerheden. Dit is het moment om te reflecteren. Dit is het moment om een hulplijn in te schakelen, en de machtige spirit om raad te vragen.
Om 15:00 neem ik alvast 2,5 gram Harmala, een MAO-remmer, en een kop Bobinsanathee. Om 15:30 eet ik 4,4 gram gedroogde paddo's. Ik ga comfortabel in de hoek van de bank zitten, met een dekentje over mij heen, en sluit mijn ogen. Een tijd later begint het bekende gapen, en worden kleuren wat helderder. Het lijkt al met al een vrij milde trip te worden, en even overweeg ik, om 16:15, wat bij te nemen. Ik wacht het nog even af, open soms mijn ogen en zie dan dat kleuren en vormen steeds meer diepte beginnen te krijgen.
Maar om visuals is het mij niet te doen. Ik begin te mijmeren, en peinzen, te piekeren. Gaandeweg ontwaar ik antwoorden. De antwoorden zijn streng, meedogenloos. Ze laten geen spaan van mij heel. Ik ben zo klein, zo nietig, dus ik kan maar beter gehoorzamen. Verzet is zinloos. Closed-eye visuals zijn kleurrijk doch dreigend. Ze golven, draaien, vervormen, en halen soms naar mij uit als een vuistslag. Ik hóór de visuals zelfs: het suizen door de lucht wanneer een uithaal van het kaleidoscopisch palet mij om de oren slaat.
Ik ben hier vaker geweest. Zijn dit mijn eigen angsten, sterk uitvergroot? Of is dit daadwerkelijk een boodschap van hogerhand? En indien het laatste, is deze 'hogerhand' mij gunstig gezind, heeft het het beste met mij voor, of wil het mij klein houden? Moet ik bang worden voor deze intimidatie, of blijf ik sterk? Buig ik, of barst ik? Is dit een test?
Wat moet ik doen? Hier is geen handleiding voor. Ik moet hier zelf beslissen. Ik voel mij wanhopig. Onheilspellende boodschappen dringen zich aan mij op. Ontelbare scenario's zie ik voor mij waarin mijn leven finaal in de soep loopt. Wat hangt mij allemaal boven het hoofd? Gaat het mis? Iets heeft mij in de tang. Iets beslist over mijn leven, iets kan met een vingerknip alles beïnvloeden wat mij lief is. Alles kan verloren gaan. Niets is blijvend. En het kan nu, direct gebeuren.
Ik ben verdrietig en bang, en bereid mij voor op het ergste. Naast mij wordt gediscussieerd over het al dan niet bijnemen van wat paddo's. Er wordt gelachen naast mij, en dat contrasteert sterk met mijn eigen gemoed. Ik probeer mij groot te houden, praat wat mee, en lach hier en daar. Ik vind er niets grappigs aan, maar ik doe alsof ik lach. Terwijl ik inwendig alleen maar roep: "Help!"
Om hulp vragen voelt niet goed. Ik kan toch niet uitleggen wat er in mij omgaat. Ik heb er zelf voor gekozen in deze periode van neerslachtigheid aan deze trip te beginnen, en moet dan ook zelf de onprettige momenten in deze trip incasseren. Ze zijn er niet voor niets. Maar wat leert het mij?
Ik loop naar de wc. Eigenlijk voornamelijk om heel even een paar minuten alleen te zijn. Ik moet héél even alleen zijn, alleen met mijn angst. Ik kijk mezelf in de spiegel aan, en fluister in wanhoop: "Help! Wat moet ik nu doen?"
Mezelf afzonderen helpt. Ik kom weer een beetje terug op aarde. Ik begin te twijfelen aan wat ik zojuist ervaren heb. Op de vragen die ik stelde heb ik slechts ten dele antwoorden ontvangen, daarnaast kreeg ik antwoorden op vragen die ik niet had gesteld. Dat is wat natuurmedicijnen doen: ze geven niet wat ik vraag, maar wat ik nodig heb. Maar was dit nu nodig? Wat heb ik hier aan? Wat kan ik hiermee? Waarom zo dreigend? Ben ik verkeerd bezig? Ben ik verdwaald?
Ik ga weer terug naar de huiskamer, alwaar N bezig is zichzelf op het hoogpolig te installeren. Kussens en dekentjes erbij. Ik twijfel even of ik erbij ga liggen, en ga eerst nog even op de bank zitten. Vijf minuten later besluit ik dat het veel fijner is om tegen elkaar aan te gaan liggen.
De trip is nog niet over. Ik stel meer vragen, want nog lang niet alles is beantwoord. Het spreekt nu op een veel rustiger toon tot mij, al is de boodschap nog steeds niet wat ik het liefst zou horen. Maar wat had ik dan gewild? Als ik het zelf allemaal zoveel beter weet, waarom stel ik de vragen dan? Ik besef dat ik mijn eigenwijsheid even opzij moet zetten, en de antwoorden moet aanvaarden zoals ze tot mij komen.
Meteen komt een rust over mij heen. Een zucht van verlichting, kippenvel, ontroering. De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Het is niet kwaad bedoeld, het is goed. Eindelijk begin ik de boodschap te begrijpen. Deze onverwachte wending is een antwoord op de vraag waarmee ik mijn trip begon. Het is in een vorm gegoten die ik aanvankelijk niet herkende, maar mijn leermeester maakt het mij ook niet onnodig makkelijk.
Ineens is de trip over, mij in verwarring achterlatend. Terwijl N nog stevig aan het trippen is, mede door het bijnemen, lig ik volledig nuchter naar de muur te staren. Ik neem de tijd om bij te komen van deze emotionele rit, en voel nog steeds de hevige angst als een echo door mij heen sidderen.
Was deze afsluiter nu mijn eigen inbreng, om de angst weg te wuiven en mijn ogen voor de eerdere, dreigende boodschap te sluiten? Stel ik mezelf nu gerust, terwijl de boodschap zo duidelijk en zo onheilspellend was? Ik weet niet meer wat ik moet geloven, en de angst grijpt mij opnieuw bij de keel.
Rond 20:00 besluit P dat het zijn moment is om voor het eerst 5-MeO-DMT te proberen. Na twee pogingen, die niet overweldigend maar wel heel mooi en liefdevol uitpakken, kriebelt het bij mij om ook een poging te wagen. De hele avond zijn de doodsangsten in mijn onderbewuste na blijven galmen, en iets in mij schreeuwt dat 5-MeO-DMT mij kan geven wat ik nu het meest nodig heb: balans. Waar de paddo's mij hebben doen wankelen en twijfelen, voel ik in alles dat ik hiermee houvast terugvind.
Alleen, met een MAO-remmer in mijn systeem is dit misschien niet het verstandigste besluit. Na wat zoekwerk via internet besluit ik dat rond 23:00 de grootste MAO-remmende werking wel moet zijn verdwenen en dat een heel kleine hit 5-MeO moet kunnen. Een heel klein mespuntje, te weinig om te kunnen afwegen.
Ik ga ervoor, ga languit op de bank liggen, houd de vlam bij de bong en neem een diepe hijs. Het voelt zacht aan de longen, ik merk niet eens dat ik iets binnenkrijg. Maar nog tijdens het inademen merk ik dat het effect zich al aandient. Ik houd het zo lang mogelijk binnen, adem het rustig uit, voel heel even een onzekerheid in mij opkomen wanneer ik de lichtsnelheid overschrijd en met gesloten ogen in een krioelend circus beland van louter zwart en wit.
Warmte. Liefde. Geborgenheid. Ik voel mij volkomen veilig, beschermd. Iemand waakt over mij. Ik ben hier welkom, ik ben hier gewenst. Blijdschap, uitzinnige blijdschap. Alles komt hier tot zijn recht. Alles is hier logisch. Ik begrijp niet, maar ik ervaar, en ik hoef ook niet te begrijpen. Het is een weldoordacht plan, en ik speel mijn rol hierin. Ik voel mij vereerd en nederig. Ik mag mijn rol spelen in dit alomvattend geheel en dat is de grootste eer die mij ten deel kan vallen.
Het is goed. Alles is goed, precies zoals het is. En ik ben op de goede weg. Ik krijg een stukje bevestiging. Alles loopt volgens plan, en ik doe daarin precies wat ik moet doen. De liefde die ik hier ontvang is groter dan een mens ooit nuchter kan ervaren. Het is overweldigend mooi, warm, zacht, fluffy, vredig, begripvol, beschermd, vertrouwd. Hier ben ik thuis. Wetend dat dit bestaat, weet ik dat ik nooit volledig verdwalen zal. Dit is er altijd, overal, alleen doorgaans onzichtbaar. Maar het is er, het valt niet te ontkennen, en het zal mij nooit verlaten.
Ik hoef niet bang te zijn. De onheilspellende boodschappen van eerder deze avond verdampen voor ik er erg in heb, en maken plaats voor een gevoel van berusting. Heb geen angst. Liefde is sterker dan wat ook. Volg je hart, en wolken zijn zonneschijn, dreigementen zijn liefkozingen, angst is hoop, onzekerheid is vertrouwen, ketenen zijn vrijheid en oorlog is vrede.
Het is goed. Heb vertrouwen. Ga nu maar, heel langzaam, heel geleidelijk, terug naar de wereld die je kent. Ontwaak weer in de droom. Je hebt ervaren, je weet nu wat is, en nu mag je weer terug. Ik ben bij je, blijf bij je, altijd, en dat weet je. We zullen elkaar weerzien, maar niet nu.
Ik open mijn ogen, zie N en P mij verwachtingsvol aankijken, heb geen idee wat ik moet zeggen, maar ik weet dat het goed is.
Alles loopt precies volgens plan.
Voordat we beginnen spreken we alledrie onze intenties uit. Mijn hoop is dat de paddo's mij antwoord kunnen geven op een aantal vragen dat ik heb. Deze vragen zijn velerlei, en te complex om hier te beschrijven. Maar ik weet zelf wel wat ik vragen wil, en dit natuurmiddel zal mij begrijpen. Het zal mij hopelijk uitleggen wat bepaalde gebeurtenissen, gevoelens en emoties in mijn leven voor betekenis hebben, wat mij boven het hoofd hangt, en wat mij te doen staat. Het zal mij hopelijk richting geven. Mij vertellen of ik op de goede weg ben en mij zonodig wat bijsturen. Misschien geeft het mij ook wat duiding waarom ik mij de laatste weken zo neerslachtig voel, welk doel dit dient, zodat het mij nieuwe moed geeft en het allemaal wat draaglijker wordt.
Misschien is een algeheel sombere stemming geen goede gelegenheid om een paddotrip te doen. Misschien ook juist wel. Juist nu het slecht gaat zit ik met vragen, met zorgen en met onzekerheden. Dit is het moment om te reflecteren. Dit is het moment om een hulplijn in te schakelen, en de machtige spirit om raad te vragen.
Om 15:00 neem ik alvast 2,5 gram Harmala, een MAO-remmer, en een kop Bobinsanathee. Om 15:30 eet ik 4,4 gram gedroogde paddo's. Ik ga comfortabel in de hoek van de bank zitten, met een dekentje over mij heen, en sluit mijn ogen. Een tijd later begint het bekende gapen, en worden kleuren wat helderder. Het lijkt al met al een vrij milde trip te worden, en even overweeg ik, om 16:15, wat bij te nemen. Ik wacht het nog even af, open soms mijn ogen en zie dan dat kleuren en vormen steeds meer diepte beginnen te krijgen.
Maar om visuals is het mij niet te doen. Ik begin te mijmeren, en peinzen, te piekeren. Gaandeweg ontwaar ik antwoorden. De antwoorden zijn streng, meedogenloos. Ze laten geen spaan van mij heel. Ik ben zo klein, zo nietig, dus ik kan maar beter gehoorzamen. Verzet is zinloos. Closed-eye visuals zijn kleurrijk doch dreigend. Ze golven, draaien, vervormen, en halen soms naar mij uit als een vuistslag. Ik hóór de visuals zelfs: het suizen door de lucht wanneer een uithaal van het kaleidoscopisch palet mij om de oren slaat.
Ik ben hier vaker geweest. Zijn dit mijn eigen angsten, sterk uitvergroot? Of is dit daadwerkelijk een boodschap van hogerhand? En indien het laatste, is deze 'hogerhand' mij gunstig gezind, heeft het het beste met mij voor, of wil het mij klein houden? Moet ik bang worden voor deze intimidatie, of blijf ik sterk? Buig ik, of barst ik? Is dit een test?
Wat moet ik doen? Hier is geen handleiding voor. Ik moet hier zelf beslissen. Ik voel mij wanhopig. Onheilspellende boodschappen dringen zich aan mij op. Ontelbare scenario's zie ik voor mij waarin mijn leven finaal in de soep loopt. Wat hangt mij allemaal boven het hoofd? Gaat het mis? Iets heeft mij in de tang. Iets beslist over mijn leven, iets kan met een vingerknip alles beïnvloeden wat mij lief is. Alles kan verloren gaan. Niets is blijvend. En het kan nu, direct gebeuren.
Ik ben verdrietig en bang, en bereid mij voor op het ergste. Naast mij wordt gediscussieerd over het al dan niet bijnemen van wat paddo's. Er wordt gelachen naast mij, en dat contrasteert sterk met mijn eigen gemoed. Ik probeer mij groot te houden, praat wat mee, en lach hier en daar. Ik vind er niets grappigs aan, maar ik doe alsof ik lach. Terwijl ik inwendig alleen maar roep: "Help!"
Om hulp vragen voelt niet goed. Ik kan toch niet uitleggen wat er in mij omgaat. Ik heb er zelf voor gekozen in deze periode van neerslachtigheid aan deze trip te beginnen, en moet dan ook zelf de onprettige momenten in deze trip incasseren. Ze zijn er niet voor niets. Maar wat leert het mij?
Ik loop naar de wc. Eigenlijk voornamelijk om heel even een paar minuten alleen te zijn. Ik moet héél even alleen zijn, alleen met mijn angst. Ik kijk mezelf in de spiegel aan, en fluister in wanhoop: "Help! Wat moet ik nu doen?"
Mezelf afzonderen helpt. Ik kom weer een beetje terug op aarde. Ik begin te twijfelen aan wat ik zojuist ervaren heb. Op de vragen die ik stelde heb ik slechts ten dele antwoorden ontvangen, daarnaast kreeg ik antwoorden op vragen die ik niet had gesteld. Dat is wat natuurmedicijnen doen: ze geven niet wat ik vraag, maar wat ik nodig heb. Maar was dit nu nodig? Wat heb ik hier aan? Wat kan ik hiermee? Waarom zo dreigend? Ben ik verkeerd bezig? Ben ik verdwaald?
Ik ga weer terug naar de huiskamer, alwaar N bezig is zichzelf op het hoogpolig te installeren. Kussens en dekentjes erbij. Ik twijfel even of ik erbij ga liggen, en ga eerst nog even op de bank zitten. Vijf minuten later besluit ik dat het veel fijner is om tegen elkaar aan te gaan liggen.
De trip is nog niet over. Ik stel meer vragen, want nog lang niet alles is beantwoord. Het spreekt nu op een veel rustiger toon tot mij, al is de boodschap nog steeds niet wat ik het liefst zou horen. Maar wat had ik dan gewild? Als ik het zelf allemaal zoveel beter weet, waarom stel ik de vragen dan? Ik besef dat ik mijn eigenwijsheid even opzij moet zetten, en de antwoorden moet aanvaarden zoals ze tot mij komen.
Meteen komt een rust over mij heen. Een zucht van verlichting, kippenvel, ontroering. De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Het is niet kwaad bedoeld, het is goed. Eindelijk begin ik de boodschap te begrijpen. Deze onverwachte wending is een antwoord op de vraag waarmee ik mijn trip begon. Het is in een vorm gegoten die ik aanvankelijk niet herkende, maar mijn leermeester maakt het mij ook niet onnodig makkelijk.
Ineens is de trip over, mij in verwarring achterlatend. Terwijl N nog stevig aan het trippen is, mede door het bijnemen, lig ik volledig nuchter naar de muur te staren. Ik neem de tijd om bij te komen van deze emotionele rit, en voel nog steeds de hevige angst als een echo door mij heen sidderen.
Was deze afsluiter nu mijn eigen inbreng, om de angst weg te wuiven en mijn ogen voor de eerdere, dreigende boodschap te sluiten? Stel ik mezelf nu gerust, terwijl de boodschap zo duidelijk en zo onheilspellend was? Ik weet niet meer wat ik moet geloven, en de angst grijpt mij opnieuw bij de keel.
Rond 20:00 besluit P dat het zijn moment is om voor het eerst 5-MeO-DMT te proberen. Na twee pogingen, die niet overweldigend maar wel heel mooi en liefdevol uitpakken, kriebelt het bij mij om ook een poging te wagen. De hele avond zijn de doodsangsten in mijn onderbewuste na blijven galmen, en iets in mij schreeuwt dat 5-MeO-DMT mij kan geven wat ik nu het meest nodig heb: balans. Waar de paddo's mij hebben doen wankelen en twijfelen, voel ik in alles dat ik hiermee houvast terugvind.
Alleen, met een MAO-remmer in mijn systeem is dit misschien niet het verstandigste besluit. Na wat zoekwerk via internet besluit ik dat rond 23:00 de grootste MAO-remmende werking wel moet zijn verdwenen en dat een heel kleine hit 5-MeO moet kunnen. Een heel klein mespuntje, te weinig om te kunnen afwegen.
Ik ga ervoor, ga languit op de bank liggen, houd de vlam bij de bong en neem een diepe hijs. Het voelt zacht aan de longen, ik merk niet eens dat ik iets binnenkrijg. Maar nog tijdens het inademen merk ik dat het effect zich al aandient. Ik houd het zo lang mogelijk binnen, adem het rustig uit, voel heel even een onzekerheid in mij opkomen wanneer ik de lichtsnelheid overschrijd en met gesloten ogen in een krioelend circus beland van louter zwart en wit.
Warmte. Liefde. Geborgenheid. Ik voel mij volkomen veilig, beschermd. Iemand waakt over mij. Ik ben hier welkom, ik ben hier gewenst. Blijdschap, uitzinnige blijdschap. Alles komt hier tot zijn recht. Alles is hier logisch. Ik begrijp niet, maar ik ervaar, en ik hoef ook niet te begrijpen. Het is een weldoordacht plan, en ik speel mijn rol hierin. Ik voel mij vereerd en nederig. Ik mag mijn rol spelen in dit alomvattend geheel en dat is de grootste eer die mij ten deel kan vallen.
Het is goed. Alles is goed, precies zoals het is. En ik ben op de goede weg. Ik krijg een stukje bevestiging. Alles loopt volgens plan, en ik doe daarin precies wat ik moet doen. De liefde die ik hier ontvang is groter dan een mens ooit nuchter kan ervaren. Het is overweldigend mooi, warm, zacht, fluffy, vredig, begripvol, beschermd, vertrouwd. Hier ben ik thuis. Wetend dat dit bestaat, weet ik dat ik nooit volledig verdwalen zal. Dit is er altijd, overal, alleen doorgaans onzichtbaar. Maar het is er, het valt niet te ontkennen, en het zal mij nooit verlaten.
Ik hoef niet bang te zijn. De onheilspellende boodschappen van eerder deze avond verdampen voor ik er erg in heb, en maken plaats voor een gevoel van berusting. Heb geen angst. Liefde is sterker dan wat ook. Volg je hart, en wolken zijn zonneschijn, dreigementen zijn liefkozingen, angst is hoop, onzekerheid is vertrouwen, ketenen zijn vrijheid en oorlog is vrede.
Het is goed. Heb vertrouwen. Ga nu maar, heel langzaam, heel geleidelijk, terug naar de wereld die je kent. Ontwaak weer in de droom. Je hebt ervaren, je weet nu wat is, en nu mag je weer terug. Ik ben bij je, blijf bij je, altijd, en dat weet je. We zullen elkaar weerzien, maar niet nu.
Ik open mijn ogen, zie N en P mij verwachtingsvol aankijken, heb geen idee wat ik moet zeggen, maar ik weet dat het goed is.
Alles loopt precies volgens plan.
#10
Fantastisch report weer! ![:)]()