#1
Zo waar! Ik ben echt dankbaar dat ik het heb kunnen omarmen. Het viel me tijdens mijn trip op dat ik alleen vanuit mijn eigen perspectief naar mijn verdriet kon kijken (EINDELIJK!). Voorheen kon ik dat niet (oa vanuit loyaliteitsgevoelens voor mijn ouders). Maar nu waren alle beschermlaagjes weg en was ik in directe verbinding met mijn eigen kern. Een heel bevrijdende ervaring. Zonder truffels kan ik dat helemaal niet. Echt bizar hoor!Wat een ontzettend mooi report en wat een ontzettend mooie en waardevolle trip! Je hebt je gevoelens en dat wat je kreeg weten te omarmen: het mag er zijn. Het is, dus het mag er zijn. Ik vind zelf huilen in een trip altijd heel fijn maar ook heel overweldigend. Alsof ik uit elkaar scheur en àlles eruit moet, en alsof dat nooit meer stopt. Dat doet het natuurlijk wel, en dan ben ik altijd verbaasd dat 'alles' voor dat moment blijkbaar een einde heeft.
Ook je laatste stukje over herinneren (of her-inneren): echt prachtig, en zo waar!
Wat betreft het verdriet: ik voelde niet alléén verdriet. Ik beleefde nog steeds ook andere dingen, zoals de warmte van de verwarming, de wolken die voorbij dreven, honger/dorst/plassen, etc. Het verdriet was prominent aanwezig, terwijl ik ondertussen ook andere ervaringen binnen kon laten komen, waardoor ik veiligheid en koestering óók voelde. Daardoor kon ik het ook zo over me heen laten komen, denk ik, en voelde het niet alléén overweldigend maar ook bevrijdend: laat maar stromen.
Inderdaad bizar wat een mindfuck je tijdsbeleving is tijdens de trip. Vooral bij de bloem en octopus had ik het gevoel dat er een leven voorbij was gegaan, terwijl het daadwerkelijk maar 2 minuten waren hahaha. Maar ik vond de Atlantic truffel wel zachtaardig hierin. Ik begreep het concept van tijd nog wel enigszins.
