#1
Introductie
Nadat ik een half jaar geleden een link gevolgd had naar een Youtube-filmpje van Terence McKenna, was mijn interesse in DMT gewekt. Iedere dag wilde ik iets nieuws leren over deze drug, en gelukkig is dat op het internet allemaal vanuit de luie stoel te vinden. Een paar weken nieuwsgierig lezen en zoeken later, en ik was er zeker van dat DMT mijn eerste psychedelische ervaring zou moeten worden. Inmiddels heb ik m'n eigen DMT-extracties gedaan, en ongeveer tien trips gehad over een periode van 3-4 maanden. Een paar vrienden weten hiervan, en zijn erg nieuwsgierig maar hebben zelf mijn DMT nog niet gerookt.
De kriebels
Op een donderdagavond, na een productieve en plezierig verlopen werkdag met een vrije vrijdag, merkte ik dat ik de kriebel om DMT te roken had. Eerst een lekker biertje gedronken bij het eten om terug te kijken op de dag, en daarna nog één omdat het me erg goed smaakte en ik merkte dat het m'n voldane rust versterkte. Net als vele anderen maakt het vooruitzicht op een DMT trip me altijd een beetje zenuwachtig. Meestal denk ik er een kwartier over na, en zijn de meeste zenuwen dan vervangen door zin in een nieuwe ervaring.
Mijn voorkeur voor set/setting is: alleen, relaxed, klaar om me over te geven aan de trip, in slaaptenue in bed, lichten uit, oordoppen in, deur op slot. En uiteraard DMT, basepijp en (BBQ-) aansteker bij de hand.
De lancering en transitie - een vast ritueel
Mijn DMT trips beginnen bijna altijd op dezelfde manier (met gesloten ogen). Eerst vormt er zich een soort compleet donkere grot, waarvan de vorm zichtbaar wordt doordat er op de oppervlakte in felle, primaire neon-achtige kleuren, strepen lopen. Deze strepen lopen vanuit mijn perspectief recht vooruit en volgen de contouren van de grot. Mijn snelheid neemt toe. Dan volgt er een soort lancering waarbij ik door een paar hyperspace-wolken ga, en langs een paar toekijkende entiteiten - ik noem het de DMT-douane. De kleuren hiervan zijn voornamelijk donkerder rood, blauw, en grijs.
Na de intro volgt er een overgang naar één van een vaste serie DMT-trip-domeinen. Tijdens de hoofdmoot van de trip verandert het domein ook wel eens naar mate de intensiteit van de trip afneemt.
Trip 1: voorsorteren op de voorstelling
Het domein van deze trip is een neon-kleurige blokkenwereld. Ik sta voor een gebouwtje dat uit felgroene blokken is gemaakt, met een gigantische rode pijl op de gevel. Op de achtergrond is in een soort stadion een voorstelling of wedstrijd bezig. Het lijkt erop dat ik in een rij sta en bijna aan de beurt ben. De pijl wijst bij mijn voorgangers in de rij steeds of helemaal naar links of helemaal naar rechts. Er wordt een selectie gemaakt van wie naar binnen mag en wie niet, zo lijkt het. Alles gebeurt in een dwingend tempo.
Ik ben aan de beurt, en er wordt een felwitte stroboscoop aangezet. Wat de pijl precies doet als ik aan de beurt ben weet ik niet meer, maar ik denk dat ik niet naar binnen mocht. Dit moment in de trip is me wat te heftig en ik verzet me er - ondanks de voorbereidingen - tegen. Ik voel dat ik onder mijn dekens lig en bedenk me dat ik net DMT heb gerookt. Om aan de stroboscoop te ontkomen doe ik mijn ogen open. Aan de randen van mijn blikveld zie ik delen van mijn slaapkamer.
In gedachten hoor / voel ik "Als je dit niet leuk vindt kunnen we ook een ander spelletje spelen". Ik doe mijn ogen weer dicht en er verschijnt een veld van 2 bij 4 vakjes. In ieder vakje zit een vorm - driehoek, vierkant, veelkant. Het is mij direct duidelijk wat de bedoeling is. Ik draai met m'n vingers aan de vormen en een kaleidoscoop vormt zicht, beeldvullend achter de vakjes. Steeds als ik aan de vormen draai, verandert de kaleidoscoop mee. Dit fascineert me en houdt me eventjes bezig. De stresvolle stroboscoop van daarvoor is meteen niet meer belangrijk.
De trip verzwakt in sterkte en ik ben weer helemaal terug in mijn bed, waar ik de trip hardop bedank, uitgebreid gedag zeg & uitzwaai. Hierna geniet ik nog een tijdje van de warme afterglow en gevoelens van dankbaarheid voor wat ik heb mogen meemaken.
Het laatste interactieve deel van de trip vond ik zo mooi dat ik terug wil. Ik herinner mezelf er even aan met zo min mogelijk verwachtingen terug te keren, neem een paar keer diep adem, en pak de pijp weer op...
Trip 2: aangesloten brein
Na mijn vaste intro-schouwspel kom ik in het space-domein terecht. Na een kort maar hartelijk welkom door een gids, word ik meegenomen naar een plek die een kruising is tussen ruimteschip en Inca/Azteken-ruïne. Ik word neergelegd op een onzichtbaar krachtveld, en mijn perspectief verschuift op een subtiele manier zó dat ik mezelf van kleine afstand zie liggen - ik kijk als het ware op mijn eigen kruin, over mijn lijf heen dat ligt.
Er vormt zich uit het niets een paars bord, dat iets wegheeft van een holografisch beeldscherm uit een sci-fi film. Bovenop het bord zit een uitstulping. Uit de uitstulping schiet een straal wit licht, die aangesloten wordt op mijn voorhoofd. Kort daarna verschijnen er van boven naar beneden - links naar rechts op het bord letters of tekens in een mij onbekend alfabet. Een soort kruising tussen hiërogliefen en een Aziatisch alfabet zoals Khmer. De trip duurde hierna nog even, maar wat daar precies gebeurde ben ik kwijt. Terug in mijn slaapkamer, zeg ik de trip vaarwel en bedank de aliens hardop voor de ervaring.
Een whatsappje
Een bericht van een vriend die vraagt of ik morgen moet werken en zo nee of 'ie een borrel kan komen drinken. Ik whatsapp terug dat ik net uit hyperspace kom maar dat hij zeer welkom is, en dat ik de borrel in badjas zal serveren. We drinken een paar lekkere mixjes (o.a. een ijskoude Bobby's Gin & Aqua Monaco Golden tonic, wauw!) en ik vertel mijn vriend over de trips van de avond. We filosoferen nog wat over het leven en sluiten af met een whisky. Ik bedank mijn vriend als hij zijn vertrek aankondigt voor zijn gezelschap en geduldig luisterend oor en kruip met een halve Lorazepam weer terug in bed.
Nadat ik een half jaar geleden een link gevolgd had naar een Youtube-filmpje van Terence McKenna, was mijn interesse in DMT gewekt. Iedere dag wilde ik iets nieuws leren over deze drug, en gelukkig is dat op het internet allemaal vanuit de luie stoel te vinden. Een paar weken nieuwsgierig lezen en zoeken later, en ik was er zeker van dat DMT mijn eerste psychedelische ervaring zou moeten worden. Inmiddels heb ik m'n eigen DMT-extracties gedaan, en ongeveer tien trips gehad over een periode van 3-4 maanden. Een paar vrienden weten hiervan, en zijn erg nieuwsgierig maar hebben zelf mijn DMT nog niet gerookt.
De kriebels
Op een donderdagavond, na een productieve en plezierig verlopen werkdag met een vrije vrijdag, merkte ik dat ik de kriebel om DMT te roken had. Eerst een lekker biertje gedronken bij het eten om terug te kijken op de dag, en daarna nog één omdat het me erg goed smaakte en ik merkte dat het m'n voldane rust versterkte. Net als vele anderen maakt het vooruitzicht op een DMT trip me altijd een beetje zenuwachtig. Meestal denk ik er een kwartier over na, en zijn de meeste zenuwen dan vervangen door zin in een nieuwe ervaring.
Mijn voorkeur voor set/setting is: alleen, relaxed, klaar om me over te geven aan de trip, in slaaptenue in bed, lichten uit, oordoppen in, deur op slot. En uiteraard DMT, basepijp en (BBQ-) aansteker bij de hand.
De lancering en transitie - een vast ritueel
Mijn DMT trips beginnen bijna altijd op dezelfde manier (met gesloten ogen). Eerst vormt er zich een soort compleet donkere grot, waarvan de vorm zichtbaar wordt doordat er op de oppervlakte in felle, primaire neon-achtige kleuren, strepen lopen. Deze strepen lopen vanuit mijn perspectief recht vooruit en volgen de contouren van de grot. Mijn snelheid neemt toe. Dan volgt er een soort lancering waarbij ik door een paar hyperspace-wolken ga, en langs een paar toekijkende entiteiten - ik noem het de DMT-douane. De kleuren hiervan zijn voornamelijk donkerder rood, blauw, en grijs.
Na de intro volgt er een overgang naar één van een vaste serie DMT-trip-domeinen. Tijdens de hoofdmoot van de trip verandert het domein ook wel eens naar mate de intensiteit van de trip afneemt.
Trip 1: voorsorteren op de voorstelling
Het domein van deze trip is een neon-kleurige blokkenwereld. Ik sta voor een gebouwtje dat uit felgroene blokken is gemaakt, met een gigantische rode pijl op de gevel. Op de achtergrond is in een soort stadion een voorstelling of wedstrijd bezig. Het lijkt erop dat ik in een rij sta en bijna aan de beurt ben. De pijl wijst bij mijn voorgangers in de rij steeds of helemaal naar links of helemaal naar rechts. Er wordt een selectie gemaakt van wie naar binnen mag en wie niet, zo lijkt het. Alles gebeurt in een dwingend tempo.
Ik ben aan de beurt, en er wordt een felwitte stroboscoop aangezet. Wat de pijl precies doet als ik aan de beurt ben weet ik niet meer, maar ik denk dat ik niet naar binnen mocht. Dit moment in de trip is me wat te heftig en ik verzet me er - ondanks de voorbereidingen - tegen. Ik voel dat ik onder mijn dekens lig en bedenk me dat ik net DMT heb gerookt. Om aan de stroboscoop te ontkomen doe ik mijn ogen open. Aan de randen van mijn blikveld zie ik delen van mijn slaapkamer.
In gedachten hoor / voel ik "Als je dit niet leuk vindt kunnen we ook een ander spelletje spelen". Ik doe mijn ogen weer dicht en er verschijnt een veld van 2 bij 4 vakjes. In ieder vakje zit een vorm - driehoek, vierkant, veelkant. Het is mij direct duidelijk wat de bedoeling is. Ik draai met m'n vingers aan de vormen en een kaleidoscoop vormt zicht, beeldvullend achter de vakjes. Steeds als ik aan de vormen draai, verandert de kaleidoscoop mee. Dit fascineert me en houdt me eventjes bezig. De stresvolle stroboscoop van daarvoor is meteen niet meer belangrijk.
De trip verzwakt in sterkte en ik ben weer helemaal terug in mijn bed, waar ik de trip hardop bedank, uitgebreid gedag zeg & uitzwaai. Hierna geniet ik nog een tijdje van de warme afterglow en gevoelens van dankbaarheid voor wat ik heb mogen meemaken.
Het laatste interactieve deel van de trip vond ik zo mooi dat ik terug wil. Ik herinner mezelf er even aan met zo min mogelijk verwachtingen terug te keren, neem een paar keer diep adem, en pak de pijp weer op...
Trip 2: aangesloten brein
Na mijn vaste intro-schouwspel kom ik in het space-domein terecht. Na een kort maar hartelijk welkom door een gids, word ik meegenomen naar een plek die een kruising is tussen ruimteschip en Inca/Azteken-ruïne. Ik word neergelegd op een onzichtbaar krachtveld, en mijn perspectief verschuift op een subtiele manier zó dat ik mezelf van kleine afstand zie liggen - ik kijk als het ware op mijn eigen kruin, over mijn lijf heen dat ligt.
Er vormt zich uit het niets een paars bord, dat iets wegheeft van een holografisch beeldscherm uit een sci-fi film. Bovenop het bord zit een uitstulping. Uit de uitstulping schiet een straal wit licht, die aangesloten wordt op mijn voorhoofd. Kort daarna verschijnen er van boven naar beneden - links naar rechts op het bord letters of tekens in een mij onbekend alfabet. Een soort kruising tussen hiërogliefen en een Aziatisch alfabet zoals Khmer. De trip duurde hierna nog even, maar wat daar precies gebeurde ben ik kwijt. Terug in mijn slaapkamer, zeg ik de trip vaarwel en bedank de aliens hardop voor de ervaring.
Een whatsappje
Een bericht van een vriend die vraagt of ik morgen moet werken en zo nee of 'ie een borrel kan komen drinken. Ik whatsapp terug dat ik net uit hyperspace kom maar dat hij zeer welkom is, en dat ik de borrel in badjas zal serveren. We drinken een paar lekkere mixjes (o.a. een ijskoude Bobby's Gin & Aqua Monaco Golden tonic, wauw!) en ik vertel mijn vriend over de trips van de avond. We filosoferen nog wat over het leven en sluiten af met een whisky. Ik bedank mijn vriend als hij zijn vertrek aankondigt voor zijn gezelschap en geduldig luisterend oor en kruip met een halve Lorazepam weer terug in bed.
