Jixx zei:
Is het wel goed om depressies uit te schakelen? In die zin bij iemand die chronisch depressief is en er niet meer goed uitkomt kan ik het me nog enigszins voorstellen dat het eventueel uitkomst biedt?
Maar een depressie (periode) is iets wat in feite bij de mens thuishoort , en is heel normaal , maar moeilijk te accepteren valt. Misschien is neerslachtigheid een beter woord? Maar goed, als iets verwerkt moet worden, dan moet dat? Is in feite een teken dat je gewoon heel gezond bent. We zijn tenslotte geen robots?
Nogmaals, chronische depressies zie ik als een andere indicatie.
Oei, hier moet ik toch even op ingaan. Er is een heel groot verschil tussen een klinische depressie en neerslachtigheid.
Een depressie is daadwerkelijk een "ziekte" van je hersenen; je serotonine-afgifte is sterk afgenomen waardoor je neurale activiteit sterk afneemt. Daardoor voel je je depressief. Een depressie gaat namelijk gepaard met heel veel meer andere dingen dan slechts "je rot voelen".
De vroegere anti-depressiva was er inderdaad op gericht om de depressieve gevoelens te blokkeren, tegenwoordig wordt er echter voornamelijk gebruik gemaakt van SSRI's (of vergelijkbare medicatie). De normale gang van zaken in je lijf is dat de prikkels van neuron naar neuron worden overgebracht via de synaptische spleet, dat is een iniminie spleetje tussen twee neuronen. Dit wordt gedaan door middel van de neurotransmitters. Serotonine is de neurotransmitter die o.a. je gemoedstoestand regelt. Als je er te weinig van hebt, wordt je depressief, als je er teveel van hebt, wordt je agressief (dit is wel even heel zwart-wit uiteraard, maar goed). Wat er eigenlijk gebeurt, is dat de eerste neuron de neurotransmitters afvuurt naar de tweede neuron, en vervolgens de transmitter weer terug opneemt voor later gebruik. Wat een SSRI doet, is zorgen dat die opname tijd wat uitgesteld wordt. Hierdoor blijft serotonine langer actief waardoor het beter de prikkels door kan geven aan volgende neuronen.
Doordat dit voor langere tijd gebeurt, gaan de hersenen zich langzaamaan aanpassen tot het punt dat de medicatie niet meer noodzakelijk is en afgebouwd kan worden.
Ik durf zelf te zeggen dat ik hier niet meer was geweest als ik niet aan de medicatie was gegaan. Ik zou het niet aanraden voor een eenmalige depressie die met eenvoudige gesprekstherapie kan worden behandeld, maar deze medicatie wordt in principe echt niet zomaar uitgeschreven. Basis in de psychologie is dat er met zo'n minimaal ingrijpende behandeling mogelijk wordt gewerkt. Beetje de vergelijking tussen een kneuzing of een breuk; bij een kneuzing is rust houden voldoende en bij een breuk moet er gips rond
Wat wel zo is, is dat ik absoluut voor de toepassing van cannabis en/of psychedelica ben in de behandeling tegen angst en depressies. Maar goed, dat is weer iets heel anders
EDIT: Btw, over het wel/niet werken van medicatie bij vrouwen, laatste keer dat ik het checkte was ik ook een vrouw
![:grin:]()