De ervaring die jij beschrijft heb ik jaren geleden gehad, maar dan pas de volgende dag.
Of het nou coke met speed was of gewoon speed de volgende dag en de dagen erna zat ik in een soort psychose. Ik bedoel niet de crash de volgende dag na speed, maar het soort dat je ineengekropen onder de dekens in een hoekje van je bed ligt. Je durft niet naar buiten, niet uit je bed of zelfs maar rechtop te staan. Heel erg schichtig en intens neerslachtig: je loopt letterlijk met je kin op je borst (mss vandaar de uitdrukking gebukt gaan onder).
Om dat gevoel te ontsnappen toch naar buiten en naar die maat waarmee ik had gesnoven om eea te vergelijken. Hij had de gewoonlijke crash terwijl ik op zijn bank in mekaar gekropen lag concentreren wat er toch aan de hand was.
Uiteraard gezworen nooit meer te gebruiken...
Dit hield enige dagen aan waarbij ik totaal mezelf niet was. Voelde me als Remy: alleen op de wereld die elk moment kon vergaan.
Heb het 2x meegemaakt en was echt dagen van de kaart. Op DF kwam ik het woord amfetaminepsychose tegen, dat zette me wel aan het denken ook al is het jaren geleden. Echt vreselijk. Ik zie mezelf nog weggedoken...christus wat'n hel.
En kon geen oorzaken bedenken waardoor ik zo reageerde.
Na 2x nooit meer meegemaakt.
Wat mij verbaast aan je verhaal is dat je je meteen raar voelde. Mss vermoeidheid, spanningen, te hard getraind, andere toekomstige onderliggende dingen waar je tegen opziet?
Mss hadden sit-ups en push-ups je kunnen helpen, weer wat positieve energie opwekken zeg maar.
