#1
Gister zat ik in de trein met een vriend me, onderweg naar Woerden vanaf Utrecht cs.
Op een gegeven moment kwam er, zomaar uit het niets, een beetje het gevoel wat je krijgt als het in een trip, of met weed, zomaar opeens omslaat. Dat angstige, paniekerige gevoel wat je grijpt en om je heen slaat met de bijpassende ideeën als 'Ik moet hier weg'. Het 'leuke' aan het verhaal is; ik was gewoon nuchter. Het was ook geen volle coupé ofzo, in hoevere dat ermee te maken zou hebben, alhoewel ik daar zowiezo nog nooit paniekerig ofzo van ben geworden. Ik voelde me wel al een beetje appart omdat ik wat te weinig gegeten had die dag. Nu de vraag dus.. WTF was dit? Heeft het iets met drugsgebruik te maken? De laatste tijd doe ik heel rustig aan eigenlijk met drugs. Moet ik hier op letten? Wat is het en wat moet ik ermee en wat moet ik ervan denken?
Typische paniekaanval. Natuurlijk defineer je het op dit moment niet zo, en dat komt omdat het dan waarschijnlijk je eerste is. Ik heb zelf altijd veel geblowd en er nooit last van gehad. Totdat ik op een gegeven moment een tijd naar het buitenland ging en na een paar maanden nuchter zijn ook zoiets als jij had. Dat was midden in een supermarkt in London ergens. Ik schrok me ook een hoedje, en dacht aanvankelijk dat ik gewoon ziek was ofzo. Vervolgens ging het beter, maar na een tijdje kwam het vaker terug in combinatie met hyperventilatie. Ik dacht dat ik gewoon ziek was ofzo.. had immers nog nooit hyperventilatie gehad dus wist bijgod niet dat ik last had van hyperventilatie. Uiteindelijk 2 maanden 'ziek' geweest, met steeds minder frequent een aanval (van paar keer per dag tot paar keer per week), net zolang totdat ik weer 'beter' was. Vervolgens kwam ik weer terug in Nederland en begon ik weer te blowen. Ik merkte dat ik weer af en toe 'ziek' werd als ik erg stoned was. En langzaam begon het een en ander te dagen. Toen ik vervolgens een paar maanden in Duitsland ging wonen en weer 'ziek' werd, ben ik het uit gaan zoeken.
Uiteindelijk bleek dus dat ik last had van paniekaanvallen en hyperventilatie, en dat dit getriggered werd door onderbewuste stress die ik oploop als ik op mijn eentje een tijd in het buitenland verblijf en daarbij een lekkere belasting heb van nieuwe indrukken, nieuwe taal en nieuw werk. Nu ik dat van die hyperventilatie weet heb ik er eigenlijk ook nooit meer last van gehad (omdat je beseft dat het gewoon een leipe lichamelijke reactie is die niet gevaarlijk is), maar die paniekaanvallen komen nog af en toe terug als ik een periode er echt heel hard aan moet trekken (zware cursus van 3 weken full-time ofzo).
Het lijkt er voor mij persoonlijk op dat ik gewoon gevoelig ben voor stress, en als ik daar eenmaal 'ziek' van begin te worden duurt het ook echt weken tot maanden totdat ik weer helemaal 'genezen' ben. Flink sporten in de vorm van hardlopen werkt de stress bijna geheel weg voor mij. Maar als ik een drukke periode heb, het hardlopen verwaarloos, weinig slaap en teveel blow in de weekenden dan wil het wel weer eens even terug komen.
Ik denk dat je hiervan kan leren dat het moeilijk is om dingen te defineren als je ze voor de eerste keer hebt. Maar het is wel zeker handig om er achter te komen wat het is en waar het aan ligt. Dit soort dingen zijn puur psychisch dus het is moeilijk om er vat op te krijgen. Ik vergelijk het een beetje met zoals we vroeger paddo's aten. Toen ik jong was (<17) en nog nooit van fout gaan had gehoord, kon ik zoveel paddo's eten als ik wilde, wanneer en waar ik maar wilde. Als je dan ervarender wordt, hoor je steeds meer verhalen over bad trips, en als je dan een keer zelf niet lekker in je vel zit en je denkt eraan in een dikke trip dan ga je zelf ook royaal fout. Vanaf dat moment is het nooit meer hetzelfde, omdat die gedachte altijd aanwezig is kan je niet meer fatsoelijk paddo's eten (in ieder geval niet meer zo onbezorgd als vroeger). Je kunt dit herstellen door er 'niet meer aan te denken'. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan als de trip behoorlijk bad was. Met paniekaanvallen is dit ook ongeveer zo. Als je er nooit meer aan denkt zul je er weinig last van hebben, maar als je je er constant druk over maakt zul je ze snel hebben. Gewoon verder leven, beseffen dat het niets voorsteld en afleiding zoeken is daarom de beste remedie.
Maar jij hebt er pas 1 gehad. Dus misschien was het wel je laatste
