Verschil angststoornis - psychose (neurose-psychose)

Hallo allerliefste mensen

Bij deze een vraag die al geruime tijd in mijn hoofd speelt:

Wat is het verschil tussen een angststoornis en een psychose? Mijn opvattingen daarover zijn als volgt

Angststoornis: een 'opgewekte' stoornis door trauma's en/of andere vervelende ervaring is ontstaan. Stel, je hebt een auto-ongeluk gehad dan zou het dus zo kunnen zijn dat je daarna bang bent voor auto-rijden (lijkt me erg logisch) maaarrrr zijn er ook zogeheten 'placebo' angststoornissen? Zo dacht ik zelf (zonder enige aanleiding) dat ik op feestjes niet uit mijn glas mocht drinken omdat er iets in zou zijn gegooid of heeft dat eerder raakvlakken met een psychose (aka psychotisch symptoom?)

Psychose is zoals ik het zie iets waarbij de neurotransmitters (oa dopamine) veel te ontregeld zijn aka te veel van dopamine in je hersens wat psychotische verschijnselen kan geven..

Mijn extra vraag hierbij is dus: Kan iemand met een angststoornis gewoon drugs nemen aangezien zoals ik het zie een angststoornis niet met een tekort of een teveel aan neurotransmitters te maken heeft? Of fokken drugs het dan nog meer op? En kan iemand met een angststoornis door het gebruik van drugs in een psychose raken of staat dat hier los van?

Sorry voor het enorm warrige topic, ik weet zelf ook helemaal niet hoe ik het verder moet omschrijven

candymonster zei:

Angststoornis: een 'opgewekte' stoornis door trauma's en/of andere vervelende ervaring is ontstaan. Stel, je hebt een auto-ongeluk gehad dan zou het dus zo kunnen zijn dat je daarna bang bent voor auto-rijden (lijkt me erg logisch) maaarrrr zijn er ook zogeheten 'placebo' angststoornissen? Zo dacht ik zelf (zonder enige aanleiding) dat ik op feestjes niet uit mijn glas mocht drinken omdat er iets in zou zijn gegooid of heeft dat eerder raakvlakken met een psychose (aka psychotisch symptoom?)

Klik om te vergroten...

Volgens mij hoeven angststoornissen niet perse opgewekt te zijn door een trauma, maar weet zelf ook niet precies hoe dat zit. Wat je noemt over het denken dat er iets in je drankje is gegooid is paranoia. Paranoia is iets anders dan een angsstoornis in ieder geval. Verder is paranoia een veel voorkomend verschijnsel bij een psychose, maar je hoeft geen psychose te hebben om paranoia te zijn.

candymonster zei:

Mijn extra vraag hierbij is dus: Kan iemand met een angststoornis gewoon drugs nemen aangezien zoals ik het zie een angststoornis niet met een tekort of een teveel aan neurotransmitters te maken heeft? Of fokken drugs het dan nog meer op? En kan iemand met een angststoornis door het gebruik van drugs in een psychose raken of staat dat hier los van?

Klik om te vergroten...

Ook met een angststoornis is drugs gebruik niet verstandig aangezien drugs dat kan versterken of triggeren. Volgens mij loop je met een angststoornis niet perse extra kans op een psychose, dat zijn gewoon twee verschillende dingen.

Mag ik vragen waarom je dit wilt weten? Denk je zelf of iemand die jij kent iets van een geestelijke aandoening te hebben of is het gewoon alleen interesse? Als het puur interesse is zou ik er eens wat meer over gaan lezen op internet, je kunt beginnen met wikipedia bijvoorbeeld. Als je denkt dat jij zelf of iemand die je kent iets heeft kan er het best een afspraak met de huisarts worden gemaakt. Ga niet je eigen diagnose stellen adhv dingen die je op internet leest. Als je er naar op zoek bent vind je al snel overeenkomsten met een geestelijke aandoening, maar de diagnose zal door psycholoog gesteld moeten worden.

De aanleiding voor dit topic is omdat ik zelf een paniekstoornis heb gehad + de rare gedachte dat iemand iets in mijn drankje had gestopt. Paniekstoornis = over. Vraag me af of in hoeverre drugs een terugkeer van de paniekstoornis veroorzaken (of helemaal niet) Omdat ik een symptoom van een psychose had weet ik dus ook niet wat drugsgebruik (XTC) hier mee gaat doen. Met het staken van xtc gebruik verdween die paranoide gedachte zeer snel en of het iets te maken heeft met XTC, geen idee. Ik moet wel zeggen dat ik een keertje na een feestje in elkaar gezakt ben onder invloed van XTC, dit is gebeurd doordat ik te weinig had gegeten Sindsdien is de gedachte van vergiftiging opgekomen (ondanks dat dus nooit is gebeurd) Ik ben in het verleden gediagnosticeerd met PTSS, paniekstoornis met agorafobie en een depersonalisatiestoornis (al geloof ik in dat laatste niet heel erg in) echter zijn na een halfjaar van de diagnose alle symptomen betreft bovenstaande stoornissen verdwenen.....

Interessant, dit volg ik even!

Ben zelf een half jaar geleden gediagnostiseerd met een angst- en paniekstoornis, die (volgens mij) niet is opgewekt door een trauma oid. Gelukkig heb ik het nu bijna helemaal onder controle doormiddel van medicijnen en therapie. Toch vraag me ik ook heel vaak af of drugsgebruik bij mij nu een psychose zou kunnen triggeren! Dat is namelijk mijn angst nummer een.

Wat het verschil is tussen die twee weet ik niet precies. Volgens mij is een psychose echt een 'andere staat van bewustzijn' in plaats van een angststoornis. Tenminste, bij mij speelde mijn die angst niet de héle dag op, ik denk dat bij een psychose mensen echt 24/7 'bezig zijn' met hun paranoïde gedachten. Ikzelf bijvoorbeeld heb ook vreselijk para gedachten gehad, vooral na of tijdens een paniekaanval, maar dat trok ook weer weg. Is dat tijdens een psychose niet continue, alsof je de hele dag door een paniekaanval hebt?

Ik zou graag nog een keer een pilletje willen pakken, maar echt als ik me weer 100% stabiel voel.

Bedankt voor de opheldering psychedelicbee!

Ik denk dat bij een psychose je de gedachtes niet kan controleren wat bij een angststoornis tot op een bepaalde hoogte nog mogelijk, hierbij is het denk ik ook dat negatieve gedachtes een paniekaanval opwekken, dus dat de manier van denken enigszins verkeerd is. @Uhnee, die vraag die jij hebt is ook iets wat ik mij altijd afvraag. 2 x een bad trip gehad op spacecake en xtc dus XTC wekt wel degelijk iets op wat ik snap maar pff ik ben ook heel benieuwd of je er bij weinig gebruik psychotisch van wordt, wil zelf wel weer eens XTC proberen (na 1 jaar niet) Heb jij ten tijde van je paniekstoornis drugs gebruikt? of vooraf?

Dat denk ik dus ook. Ik kan nog redelijk herkennen wanneer mijn gedachten irrationeel zijn, denk dat mensen met een psychose daar niet of nauwelijks toe in staat zijn.
Poeh, dat is niet niks, zo vaak een bad trip! Gelukkig heb ik daar zelf nog nooit last van gehad, ik gebruik ook geen wiet omdat ik denk dat dat al helemaal triggerend werkt.
Ik heb daarvoor drie keer xtc gebruikt. De laatste keer had ik nog niet echt de angst- en paniekklachten, wel sombere/licht depressieve gedachten, dat ging verder ook prima en heb een leuke avond gehad.
Het is bij denk ik vooral het 'label' dat de angst voor drugsgebruik in de hand werkt. Ik denk vaak: goh, ik denk dat ik best wel een pilletje kan nemen over een tijde. En dan denk ik weer: Oh nee shit, ik heb een angststoornis, wat als ik paniek raak? Ik heb daar zelfs last van bij alcohol dus ik denk dat ik nog even wacht met xtc en andere drugs, of misschien gebruik ik wel helemaal nooit meer.

Wiet is echt een mindfuck als je een beetje aanleg voor angst hebt idd. ik gebruik het iig niet meer dat wat jij over alcohol zegt herken ik! Ik vind het gevoel dat je niet helemaal meer de jezelf in de hand hebt, controle is weg beangstigend. Herken jij dat ook?

Bedenk je ook dat we hier een cultuur van controlfreaks hebben. Er wordt ons letterlijk aangeleerd dat we alle touwtjes in handen moeten hebben. Onze cultuur is compleet gericht op ambitie, controle, plannen, dingen op orde hebben, enzovoorts. En dat wordt je als klein kind direct al allemaal geleerd. Maar dat is niet hoe de werkelijkheid gaat en dat is niet hoe wij van nature zijn. Je hebt gewoon erg weinig controle over heel veel dingen die gebeuren. Maar ons is nooit aangeleerd om spontaan te leven en juist de controle los kunnen laten.

Het is dat vastklampen aan hoe jij denkt hoe het zou moeten zijn (maar hoe het niet is) dat het probleem is. Alleen dan wordt het beangstigend. Je realiseert je dan immers dat je de touwtjes helemaal niet in handen hebt. Het eerste instinct is dan vaak om ons heen grijpen naar houvast, maar als dat nergens is... Op die manier ontstaan zogenaamde "bad trips".

Als je van jezelf weet dat je nogal een controlfreak bent zou ik wel wat oppassen met dergelijke middelen. Misschien er inderdaad eerst maar even helemaal geen gebruik van maken en eerst leren in je dagelijkse leven spontaner/losser in het leven te staan en minder in je hoofd zitten met je chaotische en compulsieve gedachten.

Nog even voor de duidelijkheid, met het hebben van paranoïde gedachtes heb je nog niet meteen een psychose. Een psychose gaat veel verder, dan heb je wanen, hallucinaties, de realiteit is niet meer te onderscheiden van jou denkbeelden. Mensen met een psychose hebben vaak zelf niet door dat ze er een hebben.

Verder sluit ik me aan bij Mindless, psychedelica, wiet en MDMA zijn middelen die je niet moet gebruiken als je niet de controle kan opgeven.

This is my kind of topic! Psychedelibee legt het hierboven goed uit!

Er bestaat niet zoiets als een placebo-angststoornis. Je kunt een angststoornis op verschillende manieren ontwikkelen, dat hoeft niet direct door een nare ervaring. Het volgende is een beetje de basis: door een hond gebeten worden kan je bang maken van honden, maar ook alleen al de gedachte dat een hond je zou kunnen bijten. Angst hebben voor iets leidt tot ontwijken. Die ontwijkingsdrang kan gaan van 'niet meer bij iemand thuis komen met een hond' tot 'niet meer op plaatsen komen waar een hond zou kunnen zijn'. Maar: het huis niet uitkomen heeft als positieve consequentie dat je sowieso geen hond tegen gaat komen, dus ontwijken houdt de hele angst in stand. Als je altijd honden ontwijkt, kan je ook niet ervaren dat het eigenlijk lieve dieren zijn. Je spreekt van een angststoornis zodra je er echt last van hebt en er daadwerkelijk negatieve gevolgen zijn voor je leven op sociaal gebied/werk/zelfstandigheid.

Jouw gedachte dat je niet uit glazen mag drinken is op zich logisch want het kan ook idd zijn dat iemand er iets in heeft gedaan. Dat is best een reële situatie. Het resulteert pas in een angststoornis zodra je bijvoorbeeld alleen nog maar uit gesloten blikjes op flesjes wil gaan drinken op feestjes, en dit zich verder zo ontwikkelt tot je nooit meer op feestjes komt. Het zou in een dwangstoornis kunnen resulteren als de gedachte je onophoudelijk veel bezig houdt, je steeds meer stress en angst begint te ervaren bij die gedachte en er daardoor in de problemen mee raakt op sociaal/werkgebied.

Bij dwang en angst heb je het meer over een bepaald stressniveau wat stijgt zodra je bijv. tegenover een hond staat, of wanneer je toch iets drinkt uit een glas. Dat stressniveau probeer je logischerwijs zo laag mogelijk te houden: door toe te geven aan dwanggedachten of de angsten te ontwijken. Als je het over een psychose, psychotische stoornissen en schizofrenie hebt gaat het veel meer over het kwijtraken van de realiteit en dingen niet meer kunnen zien zoals ze zijn. Hoewel bij een angststoornis de angst niet meer reëel is (alle honden bijten), komt het vaak wel uit een reële gedachte weg (een hond kan bijten). Op zich kan met cognitieve gedragstherapie dat stressniveau steeds lager worden gebracht tot de angst weer op een redelijk niveau is, waarmee iemand kan leren leven. Bij een psychotische stoornis kun je wel leren beter met je stoornis om te gaan, maar je hebt dan echt antipsychotica nodig om niet opnieuw in een psychose terecht te komen. Dat is dus wel wat van ander kaliber.

Dit is een veel te lange post maar ik deel graag de informatie waarvoor ik me afgelopen twee jaar kapot heb gewerkt. :P Om terug te komen op je drugsvraag: angst en psychose zijn dus wel twee verschillende dingen, maar ik durf je niet met zekerheid te zeggen dat als je angstproblemen hebt je sowieso geen psychose gaat krijgen (iedereen kan trouwens zomaar een psychose krijgen als je daarvoor aanleg hebt). Ik denk niet dat de twee zaken direct met elkaar gelinkt zijn, but all in all is je hele mentale gezondheid niet 100% en dat is wanneer je al erg moet gaan oppassen met drugs. Zo te horen voel je je ook niet heel relaxt als je het doet; toch veel zorgen over je angstproblemen en of het wel een goed idee was. In mijn optiek kun je het dan beter laten. Hoewel dat beter gezegd is dan gedaan. Misschien zit je over een tijdje beter in je vel en kun je het dan wat meer aan?

Edit: Lees trouwens de artikelen op Wikipedia eens over angst-, dwang- en psychotische stoornissen. Staat alles behoorlijk goed uitgelegd.

Maar wat als je altijd met die middelen om kon gaan?

candymonster zei:

Maar wat als je altijd met die middelen om kon gaan?

Klik om te vergroten...

In verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Geldt ook voor je lichaam.

Soort van onderbewuste stress die bij het gebruiken van drugs om de hoek kwam kijken? Klinkt trouwens als een wietverslaving, gebruiken terwijl het eigenlijk niet zou moeten. Maar behalve een angststoornis, ben je helemaal 'wacko' aan het worden of ben je nog wel in de realiteit te vinden?

Uiteindelijk weet je het zelf het beste, of je stabiel genoeg bent om bepaalde drugs te nemen.

Het is bijvoorbeeld niet zo dat ik zelf compleet zen ben voordat ik ga trippen. Nee, ook ik ben qua persoonlijkheid altijd een grote controlfreak en piekeraar geweest. Ik dacht altijd veel teveel overal bij na. In mijn geval hebben psychedelica en meditatie een enorme verandering teweeggebracht in mijn persoonlijkheid. Maar je kunt er in ieder geval voor zorgen dat je relatief kalm en goedgehumeurd bent als je aan de drugs gaat. Vaak weet je zelf ook wel dat het gewoon geen goed idee is om drugs te gaan nemen als je je niet op je gemak voelt. En als je van jezelf weet dat je absoluut niet de controle los kunt laten, dan zijn deze middelen gewoon niet voor jou (niet jou persoonlijk candymonster, ik spreek even in het algemeen).

candymonster zei:

Wiet is echt een mindfuck als je een beetje aanleg voor angst hebt idd. ik gebruik het iig niet meer dat wat jij over alcohol zegt herken ik! Ik vind het gevoel dat je niet helemaal meer de jezelf in de hand hebt, controle is weg beangstigend. Herken jij dat ook?

Klik om te vergroten...

Ja, het is précies dat waar ik dus angstig voor ben. Ik ben niet meer 'mezelf' en wil dan het liefste in éen keer uit de invloed stappen zegmaar, maar dat kan natuurlijk niet! Op zich denk ik wel dat ik het nu aan zou kunnen, zolang ik maar in een veilige omgeving blijf. Ik wacht er voor de zekerheid nog wel mee.
Zoals Mindless inderdaad al zegt, weet je zelf wanneer je er weer klaar voor bent.

Thanks lieve mensen voor de reacties @Mindless, je bent een wijs persoon haha. En @uhnee Ja dat dus! ik denk vaak ook dat ik teveel alcohol heb gedronken (terwijl ik maar vrij weinig alcohol dan op heb) en dan ben ik bang om in coma te raken gehehe

candymonster zei:

Maar wat als je altijd met die middelen om kon gaan?

Klik om te vergroten...

Dat heb ik dus ook. Ik kon 17 jaar lang goed tegen cannabis, en wil nu nog steeds ergens niet geloven dat ik er niet meer tegen kan. Bij mij zijn door het leven heen verschillende dingen veranderd, terwijl mijn drugsgebruik maar doorging. Ik had achteraf niet in de gaten dat grote gebeurtenissen in het leven daar nog wel eens verandering ik kon brengen. Om het verhaal kort te houden,,, Ik stond met spierpijn en stress gerelateerde klachten bij mijn arts in de praktijk, en die schreef mij antipsychotica voor als spierverslapper. Ik wist eerst niet dat antipsychotica niet samen kon met wiet, daar kwam ik pas later achter. Daarna wilde ik dolgraag weer afbouwen met die zooi. Maar deze afbouw heeft voor veel ellende gezorgd. En zorgt er nu ook voor dat ik minder goed tegen wiet kan, maar toch blijf ik voorlopig nog wel even smoken. Alhoewel ik wel dagelijks bewuster aan het nadenken ben over het feit dat uiteindelijk ik ook op de psychiatrie ga belanden.

Ik vind de lap tekst niet erg hoor, heb er veel handige info uit gehaald vooral dit:

' Hoewel bij een angststoornis de angst niet meer reëel is (alle honden bijten), komt het vaak wel uit een reële gedachte weg (een hond kan bijten)'

dat heeft me nieuw inzicht gegeven, dus dankjewel daarvoor. Dat alles wat ik denk niet perse heel raar is

paniekaanvallen ken ik uit mijn omgeving, maar is een angststoornis hetzelfde? mijn kennis durfde eerst amper alleen haar huis uit, na wat groepstherapie en mij onbekende medicatie had ze genoeg aan haar potje oxazepam(edit: bij te hebben, niet in een keer innemen) om bijvoorbeeld samen met mij de bus te pakken, of de stad ingaan.

maar ik zie in de DSM dat je tegenwoordig 11 stoornissen gediagnoseerd kan hebben die hieronder vallen. het verschil zit meer in de aanleiding dan de symptomen en behandelwijze.

je zal maar een diagnose moeten stellen zeg...

Een paniekaanval is eigenlijk een enkele aanval, dus dat je denkt dat je dood gaat, benauwd gevoel, hartkloppingen etc. Ook het gevoel dat je je lichamelijke reactie niet meer onder controle hebt wat heel beangstigend kan zijn. Het wordt een paniekstoornis indien je veel angst ervaart dat je weer een paniekaanval gaat krijgen, heel veel bezig bent met een volgende paniekaanval en bepaalde situaties (bijv. drukke plekken) gaat ontwijken omdat je bang bent een paniekaanval te krijgen, waardoor je beperkt wordt in je doen en laten. Kan dus ook gepaard gaan met agorafobie.

Een paniekstoornis valt onder de angststoornissen in de DSM. Een angststoornis is meer de algemene term, je kunt die op verschillende vlakken hebben (bijv. sociale angststoornis). De DSM is een systeem waarbij stoornissen worden verdeeld op basis van symptomen waargenomen door psychiaters, dus die verdeling is puur gebaseerd op gedragsmatige observaties. Aanleiding en behandelwijze zijn er daardoor nauwelijks in opgenomen, waardoor er soms geen goede overgang is van diagnose op behandeling. Dat is ook de reden waarom je eigenlijk behoorlijk wat vraagtekens kan zetten bij de DSM. Je zou ook kunnen categoriseren via de ICD-10, volgens mij maakt dit systeem meer gebruik van een spectrum van internaliserende en externaliserende problematiek. Er zijn ook andere systemen, maar die zijn minder bekend en zorgen dus wellicht voor een wat minder goede overdracht tussen professionals.

En ja, een diagnose brengt zowel positieve (je begrepen voelen) als negatieve gevolgen (stigma) met zich mee, daarom ben ik ook van mening dat er echt goed onderzoek gedaan moet worden voordat er iets gesteld wordt. Helaas doen niet alle psychologen/orthopedagogen dat even goed. Vaak laat het testmateriaal in de instelling ook te wensen over (heb ik zelf in de praktijk ook gemerkt) of ouders werken niet mee. Je moet het dan vaak toch doen met wat je hebt.

MeejheM zei:

je zal maar een diagnose moeten stellen zeg...

Klik om te vergroten...

Dat kan ik dus.