#1
Bij onderzoek ga je altijd uit van een theorie. Je kunt nooit met 100% een oorzaak-gevolgrelatie vaststellen, maar er zijn wel veel aanwijzingen voor bepaalde risicofactoren die kunnen leiden tot een bepaalde stoornis. Waarbij geldt; hoe meer risicofactoren, hoe groter de kans erop. Er wordt echt veel degelijk onderzoek gedaan, ik vind niet dat je dat nu zomaar kunt negeren en zeggen dat er geen basiskennis is. Zo weten we bijvoorbeeld allemaal dat drugs en roken tijdens de zwangerschap leidt tot hersenafwijkingen die op hun beurt weer kunnen leiden tot gedragsproblemen. (En als moeder drugs heeft gebruikt tijdens de zwangerschap kun je erop rekenen dat het kind ook niet in een geweldige buurt gaat opgroeien -> nog meer risicofactoren.) Zoals ik zei: de DSM is gebaseerd op symptoombeschrijvingen, maar de DSM is slechts een manier om stoornissen te categoriseren zodat professionals (inter)nationaal elkaar kunnen begrijpen; wetenschappelijk onderzoek naar ontwikkelingsproblemen gaat natuurlijk veel verder dan dat.Mindless zei:Hier denk ik al een tijdje over na. Een diagnose is inderdaad iets dat zowel positieve als negatieve kanten heeft en ik denk zelfs dat de negatieve kanten vaak zelfs veel zwaarder wegen dan de positieve. Er wordt dan namelijk vaak gedacht "nu weet ik tenminste wat het is". Maar dat is met een geestelijke aandoening eigenlijk nooit echt helemaal waar. Waarom? Omdat de wetenschap nog steeds niet 100% zeker is over wat gedachten zijn, waar gedachten plaatsvinden, enzovoort. Die absolute basis kennis ontbreekt nog steeds compleet. Dus expertise is er op dit vlak altijd enkel in het herkennen van symptomen, want er valt gewoon niets zinnigs te zeggen vanuit de wetenschap over wat de échte oorzaak is van dergelijke aandoeningen, zolang die basiskennis er niet is.
Ik denk niet dat het de bedoeling van een behandelaar is om iemand met een angststoornis nog angstiger te krijgen. Het heeft sowieso geen zin om symptomen te bespreken en waartoe ze kunnen leiden, want bijna elke vorm gedrag kan wel een symptoom zijn van iets dus dat is niet zinnig. Tuurlijk zijn bepaalde symptomencombinaties zorgwekkend, maar ik neem niet aan dat deze informatie op deze manier met een cliënt wordt besproken. De relatie met de cliënt is een van de belangrijkste factoren in het laten slagen van een behandeling.[/quote]Mindless zei:Ik vind het ook zeer kwalijk dat er tegen mensen die in eerste instantie al geloven in hun angstige gedachtes wordt gezegd dat dit aanleg zou kunnen zijn voor een psychose. Waarom heeft zo iemand in de eerste plaats een angststoornis? Uiteraard omdat er angst voor angst/paniek is. Op die manier blijf je hangen in een patroon van paniekaanvallen en vervolgens de angst voor paniekaanvallen, die vervolgens de kans op paniekaanvallen weer vergroot, enzovoort, enzovoort. Is het dan gek dat zo iemand op het laatst doordraait? Zeker met de toegevoegde angst van het idee een psychose te kunnen krijgen.
Het zijn ook 'maar gedachten'. Uiteindelijk bestaan de meeste vormen van behandeling uit cognitieve gedragstherapie en dat betreft inderdaad het aanpassen van gedrag, door het aanpassen van gedachten en gevoelens (het ggg-schema). Je hebt zeker gelijk als je zegt dat het in de basis neerkomt op verkeerde cognities, zeker bij angst en depressie (internaliserende problemen).Mindless zei:Ik kan eigenlijk die hele denkwijze van meer en meer onderzoek werkelijk niet begrijpen. Is het niet overduidelijk dat de oorzaak simpelweg het geloof in gedachten is? Waarom de boel zo onmogelijk compliceren? Stel, je bent iemand die weleens last heeft van angstige gedachten/emoties. Dan is het toch logisch dat wanneer dit door je omgeving inclusief zogenaamde "experts" behandelt wordt als een aandoening, je eigenlijk keer op keer een bevestiging krijgt van dat je werkelijk iets mankeert. Wat als we bij wijze van experiment zo iemand nou eens zouden vertellen dat het maar gedachten zijn. Dat de focus juist niet op een zogenaamde aandoening zou liggen. Wat denk je dat het resultaat zou zijn? Ik durf wel te gokken dat de mentale staat van zo iemand flink zou verbeteren.
Maar je moet wel oppassen hoe je het zegt. Stel, je hebt ongelooflijk last van angsten en je beleeft die heel intens, en iemand zegt tegen je dat het 'maar' gedachten zijn? Je moet de ervaring van een cliënt heel serieus nemen.. Zelf vond ik het erg fijn dat een psycholoog tegen mij zei: kijk, je hebt dit nu eenmaal, jij bent iemand die soms wat meer rust nodig heeft. Dat hielp mij enorm het te accepteren en door het (grotendeels) te accepteren kon ik er juist verder aan werken.
In de eerste plaats is een diagnose vaak noodzakelijk om überhaupt behandeling te mogen aanvragen. Soms willen cliënten zelf graag weten 'wat' zij hebben. Ik zie niet in waarom je daar dan geen onderzoek naar zou doen. Maar sommige instellingen doen altijd direct heel uitgebreid onderzoek, zonder dat het een hulpvraag van de cliënt is, dat vind ik onnodig. Zoals onderzoek doen naar intelligentie terwijl iemand met een gedragsprobleem binnen komt. Dan ben ik persoonlijk toch meer van het oplossingsgerichte en handelingsgerichte onderzoek.