Verschil angststoornis - psychose (neurose-psychose)

Thanks lieve mensen voor de reacties @Mindless, je bent een wijs persoon haha. En @uhnee Ja dat dus! ik denk vaak ook dat ik teveel alcohol heb gedronken (terwijl ik maar vrij weinig alcohol dan op heb) en dan ben ik bang om in coma te raken gehehe

candymonster zei:

Maar wat als je altijd met die middelen om kon gaan?

Klik om te vergroten...

Dat heb ik dus ook. Ik kon 17 jaar lang goed tegen cannabis, en wil nu nog steeds ergens niet geloven dat ik er niet meer tegen kan. Bij mij zijn door het leven heen verschillende dingen veranderd, terwijl mijn drugsgebruik maar doorging. Ik had achteraf niet in de gaten dat grote gebeurtenissen in het leven daar nog wel eens verandering ik kon brengen. Om het verhaal kort te houden,,, Ik stond met spierpijn en stress gerelateerde klachten bij mijn arts in de praktijk, en die schreef mij antipsychotica voor als spierverslapper. Ik wist eerst niet dat antipsychotica niet samen kon met wiet, daar kwam ik pas later achter. Daarna wilde ik dolgraag weer afbouwen met die zooi. Maar deze afbouw heeft voor veel ellende gezorgd. En zorgt er nu ook voor dat ik minder goed tegen wiet kan, maar toch blijf ik voorlopig nog wel even smoken. Alhoewel ik wel dagelijks bewuster aan het nadenken ben over het feit dat uiteindelijk ik ook op de psychiatrie ga belanden.

Ik vind de lap tekst niet erg hoor, heb er veel handige info uit gehaald vooral dit:

' Hoewel bij een angststoornis de angst niet meer reëel is (alle honden bijten), komt het vaak wel uit een reële gedachte weg (een hond kan bijten)'

dat heeft me nieuw inzicht gegeven, dus dankjewel daarvoor. Dat alles wat ik denk niet perse heel raar is

paniekaanvallen ken ik uit mijn omgeving, maar is een angststoornis hetzelfde? mijn kennis durfde eerst amper alleen haar huis uit, na wat groepstherapie en mij onbekende medicatie had ze genoeg aan haar potje oxazepam(edit: bij te hebben, niet in een keer innemen) om bijvoorbeeld samen met mij de bus te pakken, of de stad ingaan.

maar ik zie in de DSM dat je tegenwoordig 11 stoornissen gediagnoseerd kan hebben die hieronder vallen. het verschil zit meer in de aanleiding dan de symptomen en behandelwijze.

je zal maar een diagnose moeten stellen zeg...

Een paniekaanval is eigenlijk een enkele aanval, dus dat je denkt dat je dood gaat, benauwd gevoel, hartkloppingen etc. Ook het gevoel dat je je lichamelijke reactie niet meer onder controle hebt wat heel beangstigend kan zijn. Het wordt een paniekstoornis indien je veel angst ervaart dat je weer een paniekaanval gaat krijgen, heel veel bezig bent met een volgende paniekaanval en bepaalde situaties (bijv. drukke plekken) gaat ontwijken omdat je bang bent een paniekaanval te krijgen, waardoor je beperkt wordt in je doen en laten. Kan dus ook gepaard gaan met agorafobie.

Een paniekstoornis valt onder de angststoornissen in de DSM. Een angststoornis is meer de algemene term, je kunt die op verschillende vlakken hebben (bijv. sociale angststoornis). De DSM is een systeem waarbij stoornissen worden verdeeld op basis van symptomen waargenomen door psychiaters, dus die verdeling is puur gebaseerd op gedragsmatige observaties. Aanleiding en behandelwijze zijn er daardoor nauwelijks in opgenomen, waardoor er soms geen goede overgang is van diagnose op behandeling. Dat is ook de reden waarom je eigenlijk behoorlijk wat vraagtekens kan zetten bij de DSM. Je zou ook kunnen categoriseren via de ICD-10, volgens mij maakt dit systeem meer gebruik van een spectrum van internaliserende en externaliserende problematiek. Er zijn ook andere systemen, maar die zijn minder bekend en zorgen dus wellicht voor een wat minder goede overdracht tussen professionals.

En ja, een diagnose brengt zowel positieve (je begrepen voelen) als negatieve gevolgen (stigma) met zich mee, daarom ben ik ook van mening dat er echt goed onderzoek gedaan moet worden voordat er iets gesteld wordt. Helaas doen niet alle psychologen/orthopedagogen dat even goed. Vaak laat het testmateriaal in de instelling ook te wensen over (heb ik zelf in de praktijk ook gemerkt) of ouders werken niet mee. Je moet het dan vaak toch doen met wat je hebt.

MeejheM zei:

je zal maar een diagnose moeten stellen zeg...

Klik om te vergroten...

Dat kan ik dus.

Mindless zei:

Hier denk ik al een tijdje over na. Een diagnose is inderdaad iets dat zowel positieve als negatieve kanten heeft en ik denk zelfs dat de negatieve kanten vaak zelfs veel zwaarder wegen dan de positieve. Er wordt dan namelijk vaak gedacht "nu weet ik tenminste wat het is". Maar dat is met een geestelijke aandoening eigenlijk nooit echt helemaal waar. Waarom? Omdat de wetenschap nog steeds niet 100% zeker is over wat gedachten zijn, waar gedachten plaatsvinden, enzovoort. Die absolute basis kennis ontbreekt nog steeds compleet. Dus expertise is er op dit vlak altijd enkel in het herkennen van symptomen, want er valt gewoon niets zinnigs te zeggen vanuit de wetenschap over wat de échte oorzaak is van dergelijke aandoeningen, zolang die basiskennis er niet is.

Klik om te vergroten...

Bij onderzoek ga je altijd uit van een theorie. Je kunt nooit met 100% een oorzaak-gevolgrelatie vaststellen, maar er zijn wel veel aanwijzingen voor bepaalde risicofactoren die kunnen leiden tot een bepaalde stoornis. Waarbij geldt; hoe meer risicofactoren, hoe groter de kans erop. Er wordt echt veel degelijk onderzoek gedaan, ik vind niet dat je dat nu zomaar kunt negeren en zeggen dat er geen basiskennis is. Zo weten we bijvoorbeeld allemaal dat drugs en roken tijdens de zwangerschap leidt tot hersenafwijkingen die op hun beurt weer kunnen leiden tot gedragsproblemen. (En als moeder drugs heeft gebruikt tijdens de zwangerschap kun je erop rekenen dat het kind ook niet in een geweldige buurt gaat opgroeien -> nog meer risicofactoren.) Zoals ik zei: de DSM is gebaseerd op symptoombeschrijvingen, maar de DSM is slechts een manier om stoornissen te categoriseren zodat professionals (inter)nationaal elkaar kunnen begrijpen; wetenschappelijk onderzoek naar ontwikkelingsproblemen gaat natuurlijk veel verder dan dat.

Mindless zei:

Ik vind het ook zeer kwalijk dat er tegen mensen die in eerste instantie al geloven in hun angstige gedachtes wordt gezegd dat dit aanleg zou kunnen zijn voor een psychose. Waarom heeft zo iemand in de eerste plaats een angststoornis? Uiteraard omdat er angst voor angst/paniek is. Op die manier blijf je hangen in een patroon van paniekaanvallen en vervolgens de angst voor paniekaanvallen, die vervolgens de kans op paniekaanvallen weer vergroot, enzovoort, enzovoort. Is het dan gek dat zo iemand op het laatst doordraait? Zeker met de toegevoegde angst van het idee een psychose te kunnen krijgen.

Klik om te vergroten...

Ik denk niet dat het de bedoeling van een behandelaar is om iemand met een angststoornis nog angstiger te krijgen. Het heeft sowieso geen zin om symptomen te bespreken en waartoe ze kunnen leiden, want bijna elke vorm gedrag kan wel een symptoom zijn van iets dus dat is niet zinnig. Tuurlijk zijn bepaalde symptomencombinaties zorgwekkend, maar ik neem niet aan dat deze informatie op deze manier met een cliënt wordt besproken. De relatie met de cliënt is een van de belangrijkste factoren in het laten slagen van een behandeling.[/quote]

Mindless zei:

Ik kan eigenlijk die hele denkwijze van meer en meer onderzoek werkelijk niet begrijpen. Is het niet overduidelijk dat de oorzaak simpelweg het geloof in gedachten is? Waarom de boel zo onmogelijk compliceren? Stel, je bent iemand die weleens last heeft van angstige gedachten/emoties. Dan is het toch logisch dat wanneer dit door je omgeving inclusief zogenaamde "experts" behandelt wordt als een aandoening, je eigenlijk keer op keer een bevestiging krijgt van dat je werkelijk iets mankeert. Wat als we bij wijze van experiment zo iemand nou eens zouden vertellen dat het maar gedachten zijn. Dat de focus juist niet op een zogenaamde aandoening zou liggen. Wat denk je dat het resultaat zou zijn? Ik durf wel te gokken dat de mentale staat van zo iemand flink zou verbeteren.

Klik om te vergroten...

Het zijn ook 'maar gedachten'. Uiteindelijk bestaan de meeste vormen van behandeling uit cognitieve gedragstherapie en dat betreft inderdaad het aanpassen van gedrag, door het aanpassen van gedachten en gevoelens (het ggg-schema). Je hebt zeker gelijk als je zegt dat het in de basis neerkomt op verkeerde cognities, zeker bij angst en depressie (internaliserende problemen).
Maar je moet wel oppassen hoe je het zegt. Stel, je hebt ongelooflijk last van angsten en je beleeft die heel intens, en iemand zegt tegen je dat het 'maar' gedachten zijn? Je moet de ervaring van een cliënt heel serieus nemen.. Zelf vond ik het erg fijn dat een psycholoog tegen mij zei: kijk, je hebt dit nu eenmaal, jij bent iemand die soms wat meer rust nodig heeft. Dat hielp mij enorm het te accepteren en door het (grotendeels) te accepteren kon ik er juist verder aan werken.

In de eerste plaats is een diagnose vaak noodzakelijk om überhaupt behandeling te mogen aanvragen. Soms willen cliënten zelf graag weten 'wat' zij hebben. Ik zie niet in waarom je daar dan geen onderzoek naar zou doen. Maar sommige instellingen doen altijd direct heel uitgebreid onderzoek, zonder dat het een hulpvraag van de cliënt is, dat vind ik onnodig. Zoals onderzoek doen naar intelligentie terwijl iemand met een gedragsprobleem binnen komt. Dan ben ik persoonlijk toch meer van het oplossingsgerichte en handelingsgerichte onderzoek.