Ik begin maar even hiermee omdat dit je hoofdvraag is:
Wellicht zijn er meer die hetzelfde verhaal delen als mij en dit ook zo hebben opgelost? Of van de ervaren psychedelic users die weten wat ik het beste zou kunnen doen.
Ik ben wel depressief geweest, jaren terug, en tijdens die depressie heb ik ook wel eens getript op LSD. Nou, dat was gelijk mijn minst prettige trip en ik heb er ook geen levensveranderende inzichten van gehad, terwijl ik dat bij sommige andere trips wel zo heb ervaren. In mijn geval was ik al depressief, en een half uur voordat ik ging trippen hoorde ik dat degene op wie ik hopeloos verliefd was een nieuwe relatie was aangegaan met een bekende van ons. Ik weet niet precies waarom ik toen dacht dat ik alsnog wel LSD kon nemen. Maar dat was dus niet zo'n goed plan. Tijdens de piek veranderden de gezichten van mensen in varkens. Het was een soort manifestatie van het gevoel wat ik voor hen had; ik walgde van ze en wilde dat ze weggingen (terwijl ik varkens eigenlijk best chille dieren vind, maar daar dacht mijn trip kennelijk anders over). Uiteindelijk ben ik maar in mijn tent gaan zitten wachten tot de trip voorbij was.
Niet om te zeggen dat alle psychedelische trips zo zullen verlopen als je depressief bent. Maar depressie is wel een risicofactor voor een vervelende tripervaring. Dat is een beetje de catch-22 van psychedelica. Aan de ene kant verschaffen ze nieuwe inzichten en gevoelens van verbinding, precies wat je kan gebruiken als je depressief bent, maar aan de andere kant maakt de depressie het waarschijnlijker dat je een angstige of moeilijke ervaring hebt.
Als je dus echt vast van plan bent om psychedelica te proberen, zorg dan in ieder geval dat je kalm bent, dat de omgeving gunstig is en wees bereid om op het allerlaatste moment te zeggen dat het toch niet zo goed uitkomt.
Psychedelica zijn geen quick-fix voor je problemen. Maar soms kunnen ze wel ineens een inzicht geven waardoor je anders naar de zaken gaat kijken. Of en wanneer dat gebeurt, dat is lastig te voorspellen. Daarom zijn andere therapievormen veiliger en betrouwbaarder. Maar dan moet je ze wel een kans geven.
therapie zoals CGT was ik na de 3e behandeling klaar mee, deze psycholoog denkt dat ik mijn oorzaak niet zal vinden en de behandeling moest afmaken, hoe kan ik ergens op bouwen als ik niet weet waar of wat de oorzaak is? Ik weet best met stress en gedachte gang om te gaan, altijd positief te blijven.
Het doel van cognitieve gedragstherapie is namelijk om te ontdekken wat er nou precies aan de hand is. Dat kost wel veel tijd en kan mede daardoor heel frustrerend zijn ja. Over het algemeen wordt ervan uit gegaan dat het een half jaar duurt voordat je voldoende vertrouwen heb opgebouwd met de behandelaar om echt goed jezelf te kunnen bevragen. Na drie behandelingen kan je dus geen resultaat verwachten
Maar ik voel me belemmerd door iets, drugs helpen me afentoe ff de lol der weer in te hebben vooral speed dat doet me echt mezelf weer toe brengen maar nu moet het wel leuk blijven omdat ik er geen verslaving aan wil over houden hoe verleidelijk het ook kan zijn.
Juist middelen zoals speed kunnen een depressie verergeren vanwege hun effect op het beloningssysteem van het brein. Daardoor zijn alledaagse genotsprikkels die je ervaart bij eten, ontspanning, sociale interactie, etc. niet meer voldoende om echt te genieten. Regelmatig gebruik van drugs kan op die manier aan de basis liggen van een depressie. Dat is een beetje tegenstrijdig omdat je door de depressie juist enorm zin krijgt in een verzetje, en omdat middelen zoals speed dan juist een quick-fix brengen. Maar je gaat er eigenlijk alleen maar door achteruit. Dus die speed kan je echt maar beter laten liggen denk ik.