Het punt(en) wat ik wilde maken is dat 1. Chemsex niet per definitie hoeft te zorgen voor jouw ondergang of de ondergang van je relatie. 2. als je dan al waarschuwt (wat zeker op zijn plaats is) reik dan ook handvatten aan om het enigszins veilig te houden. Want alleen maar roepen hier ga je aan kapot is niet waar en wekt alleen maar mysterie/ interesse op volgens mij.
De wetenschap werkt er imo ook aan mee. Zij definiëren chemsex meestal als mannen die seks hebben met mannen onder invloed van synthetische drugs, en ze onderzoeken dat vaak in hardcore sex-scenes waarin er een mix is tussen gestigmatiseerde en getraumatiseerde mensen die hun eigen subcultuur hebben gevonden waar ze vrij zijn van de haat die ze op dagelijkse basis voelen.
Ja, dan heb je nogal een problematisch sociaal fenomeen te pakken.
Natuurlijk worden die problemen allemaal geïndividualiseerd. Het is niet alsof die onderzoekers gaan zeggen tegen alle christenen van: 'houd nou eens je bek over dat praktiserend gelul en heb je naasten lief zoals je Bijbel je oplegt. Hoe je je homoseksuele medemens behandelt is schadelijk voor hun zelfbeeld, wat leidt tot zelfhaat en wat een belangrijke risicofactor is voor verslaving.'
Nee, het is dan zoiets van: 'ja, meneer, we constateren bij u een angststoornis en een comorbide verslaving. Daarvoor heeft u behandeling nodig, zodat u de maatschappij kunt accepteren'.
Lekker dan. En dan vragen ze zich af waarom de GGZ zulke lage succespercentages lage behaalt met behandeling. Ja, I wonder why.
Vervolgens wordt dus dat geïndividualiseerde en geproblematiseerde beeld van chemsex geprojecteerd over iedereen die iets van drugs en seks combineert. Nee, niet iedereen voelt zich dan echt aangesproken. Wat dan leidt tot een tegenreactie van: 'ja ho eens even, zo gevaarlijk is de combinatie ook weer niet!' Wat dan ironisch genoeg ook weer een risicofactor kan zijn voor het ontwikkelen van problematisch gebruik, omdat het een gedachte voedt die het typische verslavingsstemmetje kenmerkt: 'och een keertje kan geen kwaad'.