#1
Hoi allemaal,
Ik schrijf dit bericht over een goede vriendin van mij en hoop dat er mensen zijn die hun ervaringen willen delen.
Na een zware burn-out is zij in een diepe depressie terechtgekomen, met uiteindelijk ook psychoses. In die periode is ze meerdere keren gedwongen opgenomen geweest op gesloten afdelingen. Daar is ze ingesteld op een combinatie van medicatie, die ze nu – ongeveer 10 jaar later – nog steeds gebruikt.
Op dit moment gaat het om o.a.:
Ze leeft inmiddels al jaren in een soort overlevingsstand. Ze is erg lethargisch, heeft nergens zin in, kan weinig prikkels verdragen en komt eigenlijk niet meer buiten. Ook is ze ongeveer 50 kilo aangekomen in deze periode. Er lijkt weinig perspectief of verbetering te zijn.
Laatst heb ik voorzichtig met haar besproken of (heel geleidelijk en onder begeleiding) afbouwen van medicatie misschien zou kunnen helpen om weer iets van herstel te ervaren. Haar behandelend arts geeft echter aan dat dit niet mogelijk is en dat ze waarschijnlijk de rest van haar leven deze medicatie nodig zal hebben.
Dat voelt voor mij best heftig om te horen, zeker gezien haar huidige kwaliteit van leven.
Mijn vragen:
Alle ervaringen of inzichten zijn welkom 🙏
Ik schrijf dit bericht over een goede vriendin van mij en hoop dat er mensen zijn die hun ervaringen willen delen.
Na een zware burn-out is zij in een diepe depressie terechtgekomen, met uiteindelijk ook psychoses. In die periode is ze meerdere keren gedwongen opgenomen geweest op gesloten afdelingen. Daar is ze ingesteld op een combinatie van medicatie, die ze nu – ongeveer 10 jaar later – nog steeds gebruikt.
Op dit moment gaat het om o.a.:
- Haldol (3 mg)
- Lorazepam (5 mg voor de nacht, in crisistijd was dit 12 mg)
- Oxazepam (150 mg overdag)
- Daarnaast gebruikt ze ook Lyrica en Gabapentine
Ze leeft inmiddels al jaren in een soort overlevingsstand. Ze is erg lethargisch, heeft nergens zin in, kan weinig prikkels verdragen en komt eigenlijk niet meer buiten. Ook is ze ongeveer 50 kilo aangekomen in deze periode. Er lijkt weinig perspectief of verbetering te zijn.
Laatst heb ik voorzichtig met haar besproken of (heel geleidelijk en onder begeleiding) afbouwen van medicatie misschien zou kunnen helpen om weer iets van herstel te ervaren. Haar behandelend arts geeft echter aan dat dit niet mogelijk is en dat ze waarschijnlijk de rest van haar leven deze medicatie nodig zal hebben.
Dat voelt voor mij best heftig om te horen, zeker gezien haar huidige kwaliteit van leven.
Mijn vragen:
- Zijn er mensen met ervaring met langdurig gebruik van dit soort medicatie en tóch (gedeeltelijk) afbouwen?
- Hoe pak je zoiets aan, zeker na zoveel jaar?
- Zijn er trajecten, second opinions of specialisten die hier ervaring mee hebben?
- En hoe kun je iemand hierin het beste ondersteunen zonder te pushen
Alle ervaringen of inzichten zijn welkom 🙏