Waterkan01

"Mindless zei: Psilocybine leert je dat je middels het proberen tegen te houden van de gevoelens in jezelf die je het meest vreest, jezelf saboteert. En forceert je dan vervolgens (tenminste, met een tripdosering, al kan dit ook in mindere mate met een hele lage dosering) er tóch naar te kijken en er dwars doorheen te gaan. De reden dat ondanks dat ik wist dat met een trip de komende uren waarschijnlijk hel zouden gaan worden, ik tóch de psilo nam, is dat eenmaal aan "de andere kant" ik er weer uit gekomen zou zijn, ik min of meer als herboren zou zijn. Dat was namelijk mijn herhaaldelijke ervaring met psilo trippen. Vaak was er het gevoel meerdere lagen emoties van me afgeschud te hebben. Soms voelde dat bijna letterlijk zo, als een slang die zijn huid afschudt, maar dan ook pijnlijk. Na zo'n trip kun je je ook écht als herboren voelen. Maar daar tegenover staat dus wel dat je alles dat je niet wilt zien en voelen, eerst onder ogen komt. Maar ik wil je ook zeggen: psychedelica kúnnen een soort "valstrik" worden op die manier (hoeft niet, ligt ook aan jezelf). Ik bleef het om de zoveel tijd doen om mezelf weer helemaal te resetten, om weer dat "herboren" gevoel te hebben. Maar ik merkte op dat ik dit steeds weer moest doen. Daardoor ging ik me op een gegeven moment meer richten op nuchtere meditatie/mindfulness en dan wat sporadischer eens trippen: nog steeds een fantastische reset (eigenlijk nog een stuk beter, door het minder vaak te doen), maar niet meer waar ik eigenlijk voor leefde. Maar dat is dus gesproken over echt trippen. Met microdoseren zal dit allemaal minder intens zijn. Klik om te vergroten... Ik wil ook zeker ooit in m'n leven een echte truffeltrip doen. Zag laatst op de NPO een aflevering over een truffelceremonie, daar zag je mensen kotsen, huilen, schreeuwen etc. Zag er niet per se leuk uit, maar ze kwamen er allemaal beter (lees: wijzer) uit. Van een van de deelneemsters was haar vriend (en vader van haar zoontje) pas overleden, echt wel knap hoe ze daarmee omging. Daardoor durfde ik het microdoseren ook wel aan, haha."

"Mindless zei: Was dat geen ayahuasca? Ik heb nog nooit moeten kotsen met truffels of paddo's (beide bevatten psilocybine). Ook niet met grote doseringen. Ook niet schreeuwen, wel (zacht) huilen. Hoe je het zo omschrijft denk ik eerder aan ayahuasca, al is dat ook verwant aan psilocybine. En ook psilocybine kan je ook echt anders (beter) achterlaten dan je erin ging. Al moet ik wel echt benadrukken dat dat voor mij in ieder geval altijd slechts tijdelijk was. Imo is het heel belangrijk om opgedane inzichten bewust nuchter te gaan toepassen. Op die manier kan het wel blijvende positieve verandering opbrengen, maar dat moet dus actief door jezelf gedaan worden. Niet dat het middel je veranderd (alleen sprekend over mijn ervaring en de mensen die ik ken die er ervaring mee hebben). Klik om te vergroten... Nee, waren truffels! Je kunt het terugkijken als je wilt, '30 en nooit meer... ongelukkig' heet de aflevering. Stond er zelf ook van te kijken, kende deze verhalen ook alleen van ayahuasca."

"Om nog even een vervolg te geven aan mijn microdose ‘avontuurtje’… ik heb het na een pauze van twee weken opnieuw geprobeerd (zo’n 4 keer) en ervaarde weer hetzelfde: veel emotie, veel huilen om mijn ex, zodanig dat het moeilijk werd om me op mijn dagelijkse bezigheden te concentreren en ook de leuke dingen van het leven in te zien - wat me zonder microdosing beter lijkt te lukken. Ik heb daarom voor nu besloten dat ik er nog niet klaar voor ben. Natuurlijk is het ergens goed dat er zoveel emotie loskomt, maar het gaat me net iets te snel, ik wil het veel meer op mijn eigen tempo verwerken. Ik héb ook alle tijd, dus er is geen reden tot haast. Geen idee of de truffels me de afgelopen tijd nou daadwerkelijk iets hebben geleerd, maar misschien hebben ze me geleerd dat ik mijn tijd ook mág nemen en dat niet alles in het leven snel gefixt hoeft te worden. Ik ga me nu lekker focussen op gezond leven, sporten, mediteren, van me afschrijven, etc. Dan zie ik vanzelf wel wanneer de truffels me weer aanspreken."

"OtherShore zei: Het klinkt alsof microdoseren met truffels best wel wat los heeft gemaakt @Waterkan01 en dat is ergens wel goed, maar lastig als je probeert te functioneren. Microdoseren wordt nogal eens onderschat (maar daar hebben we het al over gehad geloof ik). Een kleine toevoeging nog hierbij: Pas op dat je niet teveel gaat focussen op activiteiten. Maak ook tijd om alleen te zijn en bij jezelf te blijven en vooral om te voelen. Dat zou je tijdens meditatie ook moeten doen, maar als je er teveel een project van maakt kun je dat uit het oog verliezen. Ik weet dat je dat al weet maar even een extra herinnering om ruimte te maken voor voelen 🤗 Klik om te vergroten... Dankje voor de reminder! Ben me er inderdaad bewust van, maar het blijft soms een uitdaging om het ook daadwerkelijk toe te passen. Maar ben denk ik goed op weg."

"JohnGalt zei: Ik vermoed dat je met het oprakelen van de emoties juist bereikt wat microdosing je kan bieden! Die 0,2-0,3 gr, is dat vers of droog? Indien vers vind ik het zelf een hele lage dosering, gebruikelijker is 1 gram. Zelf heb ik microdosing ook ingezet om het nodige te verwerken, maar ik deed dit dan wel op dagen dat ik er ook echt bij stil kon staan. Ik wist namelijk dat er emoties zouden kunnen vrijkomen. Dus een tip kan zien om dit wel door te zetten, maar wel op de juiste momenten. Klik om te vergroten... Vers inderdaad, tijdens mijn laatste ‘sessies’ zat ik op 0,6-0,7 gram. Ja dat zou ook een optie zijn, dat ik het ga plannen op de dagen dat het uitkomt. Hoe vaak deed jij dit dan bijvoorbeeld? En wat ging je op die dagen doen? En merkte je naast de emoties ook positieve effecten van de truffels? Ik wacht er sowieso nog ff mee, maar toch even benieuwd naar jouw ervaring."

"JohnGalt zei: Ik deed dit toen in een periode dat ik niet full-time aan het werk was. Ik had daardoor genoeg tijd om aan mijzelf te besteden. Ik volgde vooral het protocol 1 dag nemen, dan twee dagen niet. Ik merkte ook zeker de positieve effecten, ik kwam lekkerder in mijn vel te zitten, genoot meer van muziek en kleur en lichtinval. Klik om te vergroten... Tof! En dit bereikte je met 1 gram? Ik heb zelf nog geen bewuste positieve effecten gemerkt. Waarschijnlijk ook omdat ze ondergesneeuwd raakten door m'n emoties (of omdat mijn dosis te laag was?). Maar ben er wel heel benieuwd naar."

"Bijzonder spul wel die truffels Gister 0,8 gram gedaan (hoogste dosis tot nu toe, was weer tijdje gestopt) en mijn intentie was nu niet om mezelf te verbeteren zoals ik in de openingspost zei, maar om te 'ontvangen' wat ik nodig had. Zat weer even niet zo lekker in m'n vel maar kon er de vinger niet zo goed op leggen waar het nou vandaan kwam. Dus, truffels genomen, en merkte dat ik enerzijds erg kon genieten van bijvoorbeeld muziek, maar aan de andere kant weer emotioneel werd en me eigenlijk best wel kut voelde. Gestrest, overweldigd. Toen ben ik even gaan liggen en gaan nadenken van: wat is er nou aan de hand? Waarom voel ik me de laatste tijd weer zo? Ben tot de conclusie gekomen dat ik wederom teveel van mezelf vraag, mezelf overwerk om een goed en trots gevoel over mezelf te forceren, feest tot in de vroege uurtjes om me niet alleen te hoeven voelen en ondertussen dus niet voldoende stilsta bij wat ik echt nodig heb, namelijk rust om dingen te verwerken en mijn verdriet te voelen. Denk wel dat 0,8 gram een iets te hoge dosis voor me was, want voelde me dus op momenten echt overweldigd en ook wel van de wereld en duizelig (zal ook met vermoeidheid te maken hebben gehad want slaap al de hele week beroerd). Maar zo bijzonder hoe het je tot inzichten brengt. Dat ik al twee weken loop te sukkelen met een naar en onbestemd gevoel maar niet weet wat ik ermee moet, en na zo'n minidosis opeens tot antwoorden kom. Het was geen leuke dag, maar heb wel het idee dat het even nodig was. Het blijft een proces natuurlijk en ik ben soms hardleers en koppig, maar hoop dat ik elke keer een stukje verder kom. Nu weer even een pauze van de truffels, haha."

"Zo’n tien jaar geleden heb ik een periode veel xtc gebruikt. Ik ben toen één keer goed bad gegaan, waarna ik vier maanden heftige angstklachten heb gehad, inclusief dissociatie en paniekaanvallen. Op een gegeven moment ging dat gelukkig vanzelf over, maar ik heb wel het idee dat ik sinds die ervaring en de nasleep ervan een wat angstigere persoonlijkheid heb gekregen, en in stressvolle periodes sneller weer paniekaanvallen krijg. Die gevoeligheid zit denk ik in mijn karakter, maar ik weet bijna wel zeker dat die drugservaring de boel nog eens heeft versterkt. Momenteel ga ik weer door een stressvolle periode en heb helaas ook weer paniekaanvallen. Tijdens de ergste paniekaanvallen voel ik me soms weer een beetje als tijdens die bad trip van tien jaar geleden, ik herken namelijk bepaalde sensaties van toen heel erg. Zoals stekend tandvlees (heel weird) en het gevoel hebben dat iedereen naar me kijkt en doorheeft dat ik in paniek ben, een beetje paranoïde dus. Ik vind dit heel naar en ben soms bang dat ik door die bad trip mijn hersenen blijvend heb beschadigd. Tegelijkertijd zegt mijn verstand dat dit waarschijnlijk niet zo is en dat het puur mentaal is. Die bad trip was vrij traumatisch en die angst heb ik eigenlijk nooit echt verwerkt, ik ben gewoon doorgegaan met m’n leven en gedaan alsof het nooit gebeurd is. Toch heb ik nu het gevoel dat ik er iets mee moet - ik ben er voor mijn gevoel klaar voor om mijn angsten in de ogen aan te kijken, maar ik weet niet goed hoe ik dat moet doen. Ik heb een psycholoog en ga dit uiteraard ook aan haar voorleggen, maar ik hoopte dat hier wat ervaringsdeskundigen ‘rondlopen’ die iets soortgelijks hebben meegemaakt en tips hebben. Ik vind het heel moeilijk om bij mijn gevoel te komen dus dat maakt het er niet bepaald makkelijker op. Dank alvast!"

"Mindless zei: Nog even een toevoeging. Ik had je bericht vast wat te snel gelezen en over het relatie gedeelte heen gelezen. Ik zou je sowieso de eerstkomende tijd afraden tripmiddelen te gebruiken, zelfs geen microdosing. Emoties na een relatie die eindigt kunnen nuchter al extreem zijn en psychedelica zijn deels emotie versterkers, dus geen goede combinatie. Het ligt een beetje aan je eigen gevoel wanneer jij denkt dat je redelijk over het eindigen van je relatie heen bent. Imo kun je het beste dán pas denken psychedelica te doen. Je beslist zelf natuurlijk, slechts een advies dit. Klik om te vergroten... Denk dat dat inderdaad een goed idee is. Al heb ik geen spijt dat ik begonnen ben; ik denk dat ik anders gewoon was doorgegaan met continu afleiding zoeken. Moet ook zeggen dat dit verdriet ergens wel fijn voelt; ik vond namelijk al dat ik 'te snel' over de breuk heen was. Voelde krom en oneerlijk dat ik na een relatie van 7 jaar voor m'n gevoel al na een maand weer de oude was. Maar hield mezelf denk ik een beetje voor de gek. Gister dacht ik nog: misschien heb ik gewoon een mindere dag, het hoeven natuurlijk niet per se de truffels te zijn die dit gevoel veroorzaken. Maar vandaag ben ik nog steeds regelmatig verdrietig. Denk dat het zeker iets naar de oppervlakte heeft gehaald."