Vlindertje

"De Zandman zei: In de slachtofferrol zitten is kenmerkend voor een verslaving. Aangezien je de relatie verbroken hebt, is het tijd om verder te leven en hoe moeilijk ook, deze partner te vergeten. Life goes on.... Klik om te vergroten... Dat is makkelijk gezegd, als je een kind samen hebt kun je diegene niet even vergeten. Ik heb nog steeds met hem te maken"

"Rozekoekje zei: Zo herkenbaar.. toen ik datzelfde zei tegen mijn ex man, zei hij, ja maar hallo niet gebruiken is al de hel, dat is al moeilijk genoeg, laat staan er iets anders bij doen.. Fijn dat je iets aan de meeting hebt gehad Blijf sterk en volg aub je eigen gevoel. Je komt er wel. Klik om te vergroten... Ja ze zitten erg in de slachtoffer rol. Ik irriteer me echt aan het lakse en passieve gedrag. Ik ga elke week naar de meeting van al-anon en daar heb ik wel veel aan. Ben blij dat ik dat gevonden heb."

"Spyro zei: Wij eerst ook. Maar ook het geld voor de boodschappen (zijn bijdrage) etc ging op. Ik mocht voor álles opdraaien wat binnenkwam. Sloop er echt in allemaal. Mijn enige advies: ga niet samenwonen in ieder geval. Klik om te vergroten... Ik merk het nu al in kleine dingen. Hij wil bijv nooit iets voor mij betalen, koopt geen bloemetje of kadootje voor me (ook niet als ik jarig ben), neemt me nooit mee ergens naar toe enz"

"De Zandman zei: Gelukkig maar! Opm Dat is herkenbaar gedrag van iemand die nog steeds verslaafd is. Die dus helemaal niet wil stoppen... Opm Iemand die verslaafd is, die heeft de drugs heel vaak op nr 1 staan idd, en gelet op wat er allemaal gebeurd is, geeft aan dat er geen vooruitgang in is met het stoppen. Dit alles in overweging genomen, Ook na een maand is er maar weinig veranderd.. Opm: Zelfs een kind min of meer aan zijn lot overlaten, dat is nogal wat en ik vrees, dat je met deze man niet verder komt en ook dit, hoe is het met het vertrouwen gesteld? Als hij zgn. één maand of nog langer clean is, blijf je dan niet erg achterdochtig of dit zo blijft,? Zeer waarschijnlijk wel... Alle kansen bekeken, hij blijft dus gebruiken? Dat geeft enorm veel stress en dat is niet goed voor jullie allebei straks, dunkt me..... Klik om te vergroten... Ik heb hem gisteren gestuurd dat ik geen contact meer wil. Hij ging steeds weer een discussie met me aan. Hij verwijt mij dat ik hem sinds ik zwanger ben op afstand houd. Hij ziet niet in dat hij dat zelf veroorzaakt heeft met zijn gedrag. Ook begint hij elke keer weer over het blowen, dat hij wil stoppen. Maar hij doet het vervolgens niet. Ik had gezegd dat ik me op de zwangerschap wil richten en dat hij niets van mij kan verwachten maar hij verwacht wel van alles van mij. Het lijkt wel een klein kind dat zijn zin niet krijgt. Hij kan het volgens mij niet hebben dat hij nu voor mij niet meer op nr 1 staat. De laatste maanden van mijn zwangerschap wil ik rust en ik kan deze stress er niet bij hebben. Hij moet zelf zijn eigen leven op orde krijgen. Zijn baan is hij laatst kwijt geraakt, hij heeft nog steeds schulden en is nog steeds verslaafd. Geen stabiele factor voor mij en de baby."

"De Dunne zei: Voor de ongeboren baby kan stress ook gevaarlijk zijn. Als de baby eenmaal is geboren kunnen ze de spanning/ stress al merken. Van de de 1e levensdag af. @Vlindertje , veel sterkte gewenst, rot situatie. Houdt ook een goed oog op het kindje dat je al hebt. Ze voelen alles en kan het zeker gevolgen hebben voor als hij/zij ouder wordt. 🙏 Wat meer 1 op 1 tijd met die kleine. Klik om te vergroten... Ja daarom wil ik ook geen contact meer. Ik wil rust voor mezelf en de baby. Dit is mijn eerste kindje, ik heb geen andere kinderen in huis."

"CuriousExplorer zei: Omdat je niet kiest op wie je verliefd wordt.... Klik om te vergroten... Precies! En hij heeft ook genoeg leuke kanten, anders was ik niet met hem samen. Hij is heel lief voor me. Maar ik maak me zorgen over zijn verslavingen en over onze toekomst"

"Ben ik weer.... Inmiddels bevallen van een prachtige zoon en helemaal verliefd. Mijn ex is toendertijd gestopt met blowen en het ging een hele tijd goed. Hij heeft me toen ook erg gesteund aan het einde van de zwangerschap toen ik last had van klachten. Ook bij de bevalling heeft hij me gesteund. Het was erg heftig en daarna had ik veel hulp nodig en deed hij alles voor mij. De laatste weken merk ik dat ik snel geïrriteerd ben en dat komt omdat hij vaak overdag na zijn werk of savonds gaat slapen en mij dan alleen laat met de kleine. En als ik dan savonds op tijd naar bed ga blijft hij nog beneden want hij is niet moe. We hebben daar gesprekken over gehad en hij had me beloofd om niet meer overdag te slapen maar daar houd hij zich niet aan. Ik heb gezegd dat ik zo niet verder kan. Hij stelde voor om relatie therapie te proberen om te kijken of we er samen nog uit kunnen komen voor de kleine. Ik heb ermee ingestemd. Nu biechte hij van de week op dat hij de afgelopen tijd gewoon nog elke dag blowde. Het is niet veel (een 1/2 of hele per dag) maar toch, hij heeft er dus weer over gelogen. Ik heb er nix van gemerkt, waarschijnlijk omdat het niet veel is. Nu zit ik weer met mezelf in de knoop. Ik voel me voor de gek gehouden en ik weet niet of ik zo nog verder kan. Aan de ene kant heb ik er nu niet echt last van omdat hij zo weinig gebruikt maar aan de andere kant heeft hij wel weer gelogen en ik ben bang dat het weer meer word in de toekomst"

"Syl zei: Tuurlijk heeft hij ook zo zijn leuke kanten. Maar je moet jezef wel afvragen denk ik, hoelang je dit aan blijft kijken. Als hij zelf niet wil veranderen, dan is aan jou de keus of je dit dus accepteer. Dus een verdere toekomst met iemand die ondanks zijn leuke kanten ook verslaafd is. Daar zelf vrede mee heeft... En dus in zekere zin niet de zelfde toekomst voor zich ziet als jou.. Klik om te vergroten... Ja daar ben ik over aan het nadenken. Ik ga nu even alles op een rijtje zetten voor mezelf."

"Lau77 zei: Hoi allemaal sorry het is een hele lap tekst geworden maar ik wil heel graag mijn verhaal even kwijt ik heb dit namelijk nog nooit aan iemand verteld. Ik kan bijna niet lezen wat hier allemaal geschreven is door alle tranen heen. Ik herken zoveel en er is hier zoveel begrip. Ik heb sinds heel kort een punt gezet achter mijn relatie. We waren 2,5 jaar getrouwd en 8,5 jaar samen. Toen ik hem leerde kennen wist ik wel van zijn drugsgebruik in het verleden op feestjes. Maar (zo bleu als ik ben) ging ik ervanuit dat t niet meer zo was. Hij was altijd een stevige drinker maar dat werd heel langzaam in de relatie steeds meer en (als hij vrij was) steeds vroeger op de dag. Ik zag steeds meer de standaard verslaafde symptomen ontstaan. Maar ik hou zoveel van hem.. ontkenning, niet willen zien, hoop en heel veel liefde heeft mij echt blind gemaakt voor zijn problemen . Want t was niet alleen drank, ook coke en volgens mij ook wel eens speed, ook vele contacten met vrouwen en stellen op allerlei manieren fb, mp, chats etc. Ik kwam, als ik de administratie deed op de computer, vanalles tegen. En nog zei ik maar niks. Ik wilde hem niet kwijt want ik hou van hem. Maar was ook bang van hem. Zijn gedrag werd steeds grimmiger. Urenlang “hadden we” een monoloog van hem waarin alles en iedereen het fout deed en kreeg ik ook te horen wat ik allemaal fout deed. Maar ook die leugens, woorden verdraaien, de slachtofferrol etc en ik liet het me allemaal gebeuren. Ik twijfelde aan mezelf en geloofde hem. Ondertussen ging en ook met mij steeds slechter.. ik viel af omdat ik niet meer kon eten van de stress, sliep te weinig raakte sociaal in een isolement en voelde me gewoon slecht. Ik werd echt fysiek ziek. Hij werd steeds agressiever. Schelden bedreigen schreeuwen gooien met dingen. Toen hij mij een keer van de bank duwde en een keer een aansteker naar mn hoofd gooide knapte er iets. Ik heb het nog geprobeerd maar het ging steeds moeizamer tot het niet meer ging. Hij zag het ook in en we besloten uitelkaar te gaan. (Dit was zijn eigen voorstel) toen ik ook zei dat dat beter was, viel dat niet in goede aarde, dezelfde avond na wat drank en coke.. hij heeft mij met mn zoon bedreigd en om 3.00u uit huis gegooid. Dat was echt de druppel. En dat was mijn grote punt achter de relatie. Al mijn vertrouwen en hoop waren weg en ik kon niet meer. En nu liggen de scheidingspapieren bij de rechter. Hij heeft me een paar weken gestalkt en nu is het rustig. Hij heeft een ander gevonden. Die hem wel steunt. (Zegt hij). En nu zie ik de man weer waar ik verliefd op werd, lief, attent, zorgzaam, gezellig. Waar was hij al die tijd? Hij drinkt nu veel minder.. maar ja hij is (blijkbaar) verliefd. Dan hoef je niet te zuipen denk ik. Ik heb geen spijt… maar voel me wel schuldig. Schuldig dat ik hem in de steek laat nu hij hulp gaat zoeken. Schuldig dat ik hem misschien nog een kans had moeten geven. Maar ook schuldig omdat ik ook niet alles goed gedaan heb (ik communiceer ook niet zo goed.) en verdrietig omdat ik nu hij een ander heeft ineens weer die leuke lieve man zie waar ik mee getrouwd was. Ik snap niet waar dat monster, waarvan ik gescheiden ben, gebleven is. Lag het dan toch aan mij? Terwijl ik wel weet dat t niet zo is.. Maar het ergste vind ik nog dat hij niet inziet wat zijn gedrag met mij heeft gedaan. Alle schuld ligt buiten hem. Klik om te vergroten... Laat me een ding duidelijk zeggen, het lag niet aan jou! Ik heb me dit ook heel lang afgevraagd en de schuld bij mezelf gezocht. Dat komt omdat je al die jaren te horen krijgt dat het aan jou ligt, op een gegeven moment ga je dat zelf geloven. Dat is ook het trieste ervan, zij hebben totaal geen zelfreflectie. Ook ik heb (helaas) ervaring met een verslaafde ex partner die ook de vader is van ons kindje. Wij zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Ik heb de relatie verbroken kort na de geboorte omdat hij weer was begonnen met gebruiken na zijn zoveelste stoppoging. Op dat moment was mijn grens bereikt en was ik er helemaal klaar mee. Ik heb heel veel last van boosheid naar mijn ex toe. Vanwege alles wat hij mij/ons heeft aan gedaan en nog steeds aan doet want ik ben helaas niet van hem af. Ik vind het ook heel moeilijk om mezelf te vergeven voor het feit dat ik zo naief ben geweest en hem zoveel kansen heb gegeven. Ik heb ook veel flashbacks van alles wat er is gebeurd, dan komt alles weer boven. Ik heb daar ook hulp voor gezocht. Het is een lange weg en het kost veel tijd. Neem de tijd en geef je emoties de ruimte, ze mogen er zijn. Je mag verdrietig en boos zijn. Het is niet nix wat je allemaal hebt meegemaakt."