Spatzi

"ExceptionalInsight zei: Ik denk nooit zo ver vooruit. Klik om te vergroten... Ik net zo!"

"Nou, m'n eerste keer is achter de rug! Hij is gegaan zoals een textbook eerste keer altijd in de Viva valt terug te lezen (alleen betrof het deze keer geen sex ): Heftig, erg prettig, een beetje 'pijnlijk' op momenten maar achteraf een prachtige ervaring, die zeker herhaalt gaat worden! Ik zal een nieuw topic openen voor een tripreport!"

"Pijnlijk als in 'nare, confronterende gedachten'. Maar dat was maar even; zo'n 5% van de trip. De rest was een magische, euforische gebeurtenis!"

"azgaza zei: _Kat_ zei: Spatzi zei: Pijnlijk als in 'nare, confronterende gedachten'. Maar dat was maar even; zo'n 5% van de trip. De rest was een magische, euforische gebeurtenis! Klik om te vergroten... Hopelijk heb je er wat van geleerd. Die confrontaties vind ik nou zo leerzaam van tripmiddelen. Klik om te vergroten... Vind ik ook wel, het is heel vaak maar een miniem gedeelte van de trip maar het is waardevol voor de toekomst. Klik om te vergroten... Hier staat overigens m'n tripreport: http://www.drugsforum.nl/viewtopic.php?f=21&t=19276. Ik heb er van geleerd ja. Maar wat kan ik moeilijk uitleggen... Omdat de trip best lang duurde en heftig was, was ik bang dat ik gek werd. Echt knettergek, zeg maar, onwijs eng. Wat ik daarvan leerde is hoe het voelt om bang te zijn; dat had ik werkelijk nog nooit meegemaakt. Over het algemeen ben ik altijd mijn kalme zelf en ik ken mezelf ook als een erg stabiel iemand. Dus het was best confrontered om dit te voelen. Aan de andere kant heb ik mezelf er doorheen geslagen op een manier waardoor ik eigenlijk altijd zo kalm kan blijven: "Relax, take it easy, laat jezelf niet opnaaien, bekijk het van een andere kant en sta er boven". Het duurde aleen even voor ik dat door had, haha! Aan de andere kant heb ik geleerd dat ook mijn 'stabiele' hoofd genadeloos voor de gek kan worden gehouden. Ik was tenslotte erg bang dat ik gek was geworden, en vergeten dat de LSD gewoon nog keihard aan het werk was(of eerder: ik ontkende dat het ooit nog zou stoppen met werken). Deze angst was onterecht, want natuurlijk hielt de trip uiteindelijk op en heb ik een supervette trip gehad. Dus is mijn brein (of mijn realiteitsbeeld) aardig voor de gek gehouden in de tussentijd. De les hierin voor mij is dat ik een volgende keer veel makkelijker alle veranderde waarneming kan accepteren, omdat ik weet dat m'n hersenen voor de gek worden gehouden. Net als bij een erg vergaande science fiction film: Je weet dat wat je ziet niet kan, maar desalniettemin neem je het verhaal in je op en geniet je er van (afhankelijk van de film natuurlijk ). Ik bedoel, ondanks dat de helden op het doek dingen doen die in onze ' echte' wereld niet kunnen, gooien we dat wat ze doen niet overboord omdat het niet strookt met ons realiteitsbeeld; onze fantasie laat ons toe te accepteren wat op het scherm gebeurd en laat je genieten. Echter doet je fantasie er wel een vage ondertoon doorheen welke zegt "het is niet echt, in jouw werkelijkheid kan het niet en na de film is alles weer normaal". Ik denk dat mijn fantasie dat nu ook bij de wat moeilijkere momenten kan tijdens een trip."

"gNuxx zei: Ik ben voor LSD ook wel een beetje huiveriger dan voor andere drugs hoor, het is wel het meest psychische wat ik ooit heb gehad. (paddo's donkerder en heftiger, maar lsd blijft veel langer hangen imo) Klik om te vergroten... Ik had precies het tegenovergestelde! Bij mijn 1e paddotrip werd ik als het ware uit de realiteit geplukt en in een snelstromende fantasierivier gesmeten waar ik alleen maar kon proberen boven te blijven. Het was een hele fijne rivier, dat dan weer wel, erg comfortabel. Doch snelstromend. Ook bovendrijven ging me goed af, maar sturen was onmogelijk; ik kon alleen maar meedrijven. Dat wil zeggen: ik had werkelijk geen enkele controle over wat er gebeurde, maar het was wel fijn. Ik kwam in een zweverige droomwereld terecht die niets meer met de plek waar ik fysiek was te maken had. Alles voelde wollig en warm, waardoor ik heel erg bewust was dat ik tripte maar geen idee had wat boven of beneden was, en waar ik dan wel was. LSD druppelde heel langzaam mijn wereld binnen en veranderde alles elke keer stukje bij beetje. Ik was me nog geheel bewust van het wie wat waar en wanneer, ik voelde me heel helder, alert en kwiek. Echter waar de paddo's heel snel een bepaalde piek behaalde en daar wat ronddobberde, ging LSD langzaam aan maar door en door en heftiger en heftiger, tot op een punt dat niets meer klopte. Echter ging het zo langzaam, dat het als iets onvermijdelijks voelde; er leek geen eind aan te komen. En daar werd ik best bang van, wat ik met paddo's nooit heb gehad. De visuals daarentegen waren veel helderder! Wat bij paddo's een beetje een vage droomwereld werd, was bij LSD gewoon een duidelijke, no nonsense to the point hallucinatie. Dit is je kamer zoals hij normaal is, en kijk even goed: *POEF*, je hoogpolig vloerkleed is nu een groot onderwater anamonenbed dat langzaam meewuift met de stroming. Na mijn 1e paddotrip zijn ze nooit meer zo out of control geweest, toen ik eenmaal doorhad hoe het werkte kon ik het prima onder controle houden. Hopelijk werkt dat principe een volgende keer ook met LSD. Ik ben heel erg nieuwschierig naar een volgende keer, maar dat laat nog wel even op zich wachten; deze laatste sessie laat ik nog even goed inwerken. Bij vlagen denk ik nog even terug aan dat onprettige gevoel, en da's echt geen lekker gevoel ondanks dat ik achteraf nu weet hoe het kwam, waar het door overging en dat er niets aan de hand was. Aan de andere kant, terugdenken aan de rest van die trip prikkelt mijn interesse des te meer: er valt nog zooooo veel te ontdekken! Maar goed, een conlusie is in ieder geval dat een paddotrip en een LSD trip inhoudelijk niet zijn te vergelijken. Het principe is mogelijk het zelfde, maar inhoudelijk is er een onwijs verschil..."

"Écht dat je dan geen zin meer hebt om te trainen. Doe het goed of doe het niet, zou ik zeggen..."

"KoxBox zei: "Ik word nooit meer normaal." Klik om te vergroten... Die had ik laatst, op wat LSD met wat wiet. Het nadeel is dat ik door die wiet juist een enorm actieve fantasy heb. Dat liep eventjes nogal uit de hand, want als je even niet oplet denk je echt dat je krankzinnig wordt. Na een paar minuten zo slim geweest om wte doucehen en een muziekje op te zetten; good vibes en over was het. Voor de rest alleen maar happy thoughts gehad. (Bob Ross is overigens ook een goeie lifesaver! ) Een keer onwijze spierpijn in mijn benen gehad tjidens een trip. Dat was best erg irrtant, want ik letter er heel erg op en het leek daardoor erger te worden. Maar juist om de zoveel tijd afwisselend mijn benen strekken of juist optrekken was toen zoooooooooooooo onwijs lekker, haha! Elke keer als ik ging verzitten kraamde ik "Ohhhhh dit is goed man!" uit, aldus mijn sitter..."

"phy zei: Ik heb één bad trip gehad en die ontstond door angst. En nog leuker: angst die uit je diepste zelf komt. Het is voor ons mensen namelijk ongelooflijk eng om de controle te verliezen. Dat betekent immers dat iemand anders er met de touwtjes van je lichaam vandoor gaat. Paddo's doen dat. Zij zorgen dát je de controle verliest. En of je nou hard 'néééé' roept of in je broek gaat poepen, het zal niets helpen. symptomen: onverklaarbare angst, paranoia, denken dat je gek bent geworden, denken dat je gaat sterven. Je kan twee dingen doen: - jezelf overgeven. Accepteer dat je een ongeleid projectiel bent. Láát je stuiteren. De normale wereld komt toch wel weer terug. Onvermijdelijk. En doodgaan kan niet. Ga liggen met je armen in de nek, voel je lichaam opstijgen en reis naar de onbereikbare diepten van je bewustzijn. - In de feutushouding in je bed liggen en een kut-moment hebben. Je raakt in een vicieuze spiraal van depressieve dwanggedachten. Je wordt opgeslokt in een fractale wereld die zich als een slakkenhuis vertakt in steeds nieuwe, duisterdere en angstaanjagendere repeterende gedachten. Ik denk zelf dat iedereen één keer een bad trip moet hebben meegemaakt om er mee om te kunnen gaan. Het helpt wel als je eerder hebt getript. Als je eenmaal in dat dal bent geweest, herken je meteen de valkuilen en heb je de kracht om ze te omzeilen. Het belangrijkste is: weest niet bang. En bouw het rustig op. Trippen is net als alle andere dingen iets dat je moet leren. Klik om te vergroten... That's it man! Ik heb de fout gemaakt om tijdens een vrij heftige bad trip in feutushouding in bed te gaan liggen. Dan blijf je maar negatief denken eigenlijk. Ik raakte er uit omdat ik een brommertje hoorde buiten wat me deed terugdenken aan mijn bromemrtijd. En hop, de goede kant op met de gedachten en "wtf doe ik nou in bed? Ik wil muziek horen!" Radio aan, vrolijk gekleurd lampje, armen in de nek en chillen maar!"

"plantenbak zei: dus wat raden jullie dan aan voor de volgende keer? * Vorige keer had ik dus waarschijnlijk 150mics en hier merkte ik weinig van, zijn dan 2zegels aan te raden of is die stap te groot? alvast bedankt Klik om te vergroten... Dat kan jij zelf het beste inschatten. Hoe ging het met je, op 125 mics? 2 keer zo intens, trek je dat? Ik heb er geen ervaring mee, maar het lijkt me nogal een stap... Ik snap dat je graag visuals wilt zien, maar staar je er niet blind op (haha, woordgrapje! ) Mogelijk zijn er wel gewoon visuals, maar heb je het gewoon niet door omdat je gedachten ook al op zijn kop staan. Ik heb op een lagere dosering wel gewoon visuals, ik moet alleen even de juiste mindset hebben. Gewoon lekker ontspannen, niets moet alles kan. Op een gegeven moment, als ik met mijn gedachten met iets heel anders bezig bent, heb ik ineens zo'n 'wtf?' moment. Het begint als ik niet echt meer kan inschatten hoe groot de ruimte is waar ik inzit, staat de tv nou een kilometer weg en is hij honderden meters groot, of zit ik er met mijn neus op? Da's vor mij een teken dat ik fraaie dingen ga zien."