"Roze Olifant zei:
Herkent iemand dit?
Klik om te vergroten...
Hallo @Roze Olifant en @Mindless, ik wil eerst zeggen: wat omschrijven jullie dit vraagstuk toch mooi!
Ik herken deze vicieuze cirkel van gedachten, het begon bij mij toen ik klein was.
Het gekke aan mijn brein is dat ik nog heel veel kan herinneren van toen ik klein was.
Toen ik een baby was en overdag in de wieg lag te slapen, kwam bij mij het besef: hoe weet ik dat mijn ouders 'echt' zijn, zouden ook zij een bewustzijn hebben, of zijn ze 'nep'? Zou het kunnen dat ieder mens die ik zie 'nep' is?
Met nep dacht ik dat ik ze misschien inbeelde (een droom), of dat ze wel echt uit materie bestaan en geen bewustzijn hebben.
Ik weet dat het gek klinkt, maar ik denk dat ik ongeveer 1 jaar oud was, aangezien ik nog moest leren lopen en nog in een wieg sliep.
Toen ik ongeveer 4 jaar oud was, droomde ik dat ik kon vliegen. In mijn droom liep ik naar beneden op de trap, maakte een sprongetje en steeg vervolgens ineens op en kon vliegen. Nadat ik wakker was geworden, ging ik meteen uitproberen of dit ook echt kon. Ik liep naar beneden op de trap en maakte een sprongetje, maar ik ging niet vliegen! Blijkbaar was mijn brein nog niet zo goed in staat om een droom te onderscheiden van het echte leven, waarschijnlijk omdat het brein nog niet zoveel 'patronen' heeft ontdekt. Hierdoor leerde ik dat ik niet kon vliegen en dat dit een droom geweest moest zijn.
Net als jij stelde ik ook heel veel vragen aan mijn ouders, tot irritatie toe. Bijvoorbeeld: "Hoe is god ontstaan?".
Mijn ouders antwoorden dan (waarschijnlijk uit irritatie): "God is er gewoon".
Ook al wist ik dat dit geen volledig antwoord was op mijn vraag, ik kon er mee leven.
Pas vele jaren later, toen ik 14 jaar oud was, begon dit existentiele vraagstuk weer op te komen.
Op de middelbare school verveelde ik mij soms als ik eerder klaar was met opdrachten uitwerken, terwijl de rest nog bezig was.
Steeds vaker kwamen dan vragen op zoals: "Als god ooit onstaan is, wie heeft god dan gemaakt?", "Hoe is bewustzijn ontstaan?", "Is bewustzijn ooit begonnen en zal het ooit eindigen?", "Is dit allemaal een droom?", "Kan iets uit niets onstaan?", "Kan iets verdwijnen?", "Ben ik god?" enzovoort.
Het ontbreken van een antwoord geeft mij angst.
Stel dat ik god ben en het bewustzijn eeuwig is, zal dat bewustzijn dan nooit meer weg gaan? Wat als ik geen zin meer heb in bewust zijn, zit ik dan gevangen in dit bewustzijn? Als dit een droom is, zal ik dan tot in de oneindigheid blijven dromen? Is het dan niet eerder een nachtmerrie?
Op het moment dat ik dit besefte, belande ik in een vicieuze gedachte cirkel, kreeg ik een paniekaanval en ging ik snel het klaslokaal uit.
De maanden die volgden waren verschrikkelijk, ik kreeg namelijk ook last van depersonalisatie.
Uiteindelijk heb ik mijzelf aangeleerd om te denken 'het zal wel, boeien'. Stel het is allemaal een droom, dan is het beter om jezelf op te laten gaan in de droom en er van te genieten. Toen ik 20 jaar oud werd, leerde ik om te accepteren dat 'ik ben' en mocht er een antwoord zijn, dan zal ik die misschien vinden wanneer ik dood ga. Hierover nadenken heeft weinig zin, als je in een vicieuze gedachtecirkel beland.
Aan de andere kant, misschien is het maar beter dat wij hier geen antwoord op hebben. Hoe zou je je voelen als je weet dat je bewustzijn oneindig is (dus geen begin en einde kent)?
Misschien heeft 'god' het wel zo bedoeld, misschien is het gebrek aan antwoorden een manier om het gevoel van oneindigheid voor ons te verbergen. Het geeft ons het gevoel dat we hier mogelijk een antwoord op krijgen wanneer we dood gaan. Wie weet zijn wij 'god' en houden we onszelf voor de gek, om te kunnen dealen met de oneindigheid van het bestaan.
Sehnsucht is hoe ik deze gedachtecirkel zou omschrijven. Ik wil graag antwoord, maar dit antwoord is onbereikbaar. Dit maakt de dood ook iets moois, de gedachte dat ik er dan mogelijk achter kom. Maar als reincarnatie bestaat, zal mijn bewustzijn waarschijnlijk verplaatsen naar een ander lichaam. Waarschijnlijk zal ik mij dan weer dezelfde dingen afvragen en hopen dat ik een antwoord krijg wanneer ik dood ga. Deze onwetendheid maakt het voor mij verdraagbaar.
Tegenwoordig voel ik nog steeds deze sehnsucht, maar accepteer ik de onwetendheid en probeer ik in het 'nu' te leven. Bovendien is het geruststellend om te bedenken dat wanneer je kan lijden tot in de eeuwigheid, je ook gelukzaligheid zou kunnen voelen tot in de oneindigheid. En als je er van uit gaat dat dit leven eindig is, dan is het beter om in het 'nu' te leven en volop te genieten van alle momenten die we nog hebben. Vorig jaar heb ik de mogelijke oneindigheid van het bewustzijn eindelijk een plekje kunnen geven, door wat ik ervaarde tijdens een intense 960ug LSD trip.
Om dit lange verhaal kort te maken, ja ik herken dit helemaal.
P.S. De depersonalisatie en paniekaanvallen hebben mij gemaakt wie ik nu ben. Het heeft mij mentaal heel sterk gemaakt en geleerd dat het beter is om je bij sommige vraagstukken neer te leggen. Ik heb helemaal geen last meer van depersonalisatie of paniekaanvallen, en heb verder (voor zover ik weet) geen mentale stoornissen etc. Al zou ik mijzelf ook absoluut niet omschrijven als 'normaal'.
Ik ben benieuwd of jullie je ook herkennen in dit gevoel van 'sehnsucht', het verlangen naar het onbereikbare antwoord."
In: ‘Existentiële dissociatie (derealisatie/depersonalisatie)’?
1-1-2024