#1
Hi!
Dit is niet echt een spirituele kwestie (sorry), meer een psychologische, denk ik, maar ik wist niet zo goed waar ik het anders moest posten.
Ik wist ook niet hoe ik het topic moest noemen, dus ik heb maar een begrip verzonnen wat qua naam gevoelsmatig het meest erbij in de buurt komt.
Ik kwam het plaatje dat ik onderaan deze tekst zal zetten zojuist random tegen op Facebook, en het is op de één of andere manier enorm herkenbaar voor mij. Als je de sigaret (joint?) die ze rookt dan even weglaat, puur nuchter in mijn geval, en dan met name in mijn kinderjaren.
Ik ben benieuwd of dit gewoon iets weirds van mij is, of dat meerdere mensen dit herkennen op de manier waarop ik het beschrijf.
Even voor de duidelijkheid: ik ben niet speciaal bekend met ‘echte’ dissociatie. Afgezien dan van drugs-geïnduceerde dissociatie (met name sporadische derealisatie in de nasleep van een enkele disso-ervaring en ooit in de dagen na een per ongelukke overdosis MDMA/serotonine-intoxicatie). Plus ik heb het - achteraf gezien - in acute zin ervaren op het moment dat ik getuige was van een traumatisch event (verkeersongeval). Maar dat is niet waar ik het hier over heb, en het gaat me nu ook even niet over dissociatieve stoornissen of andere vormen van psychopathologie waarbij dissociatie voorkomt (bijv. in reactie op acuut of vroeger trauma).
Ik weet daarom ook niet of ik in dit geval überhaupt van dissociatie mag spreken. Zo niet, negeer de gebruikte term/titel van dit topic en kijk gewoon naar het plaatje. 😜
Ik zal het proberen uit te leggen. Vooral als kind, maar later ook nog wel, had ik momenten dat ik bijvoorbeeld in bed lag, in m’n oude kinderkamer, en gewoon wat verveeld naar de gordijnen staarde, en ineens een moment van verwarring kreeg. Ik wist dan letterlijk even niet of ik wel echt bestond. Het leek dan gevoelsmatig plots heel onwaarschijnlijk dat dit allemaal ‘echt’ was. Maar dan redeneerde ik: ja, het is wel echt, want ik ben hier en ik denk dit. In dit moment. Dus ik besta en ik leef. Maar dan was er weer dat gevoel: maar huh, dat is toch raar? Is dit écht echt? En dan weer: ja natuurlijk, wat zou het anders moeten zijn? Ik ben hier toch nu? Maar waarom voelt dat dan zo alien? Waarom zou ik hier echt zijn? Dat lijkt me niet logisch. Ja hallo, weet ik veel waarom: logisch of niet, het is zo. Maar…?! Blabla, etc.
Zo kon dat cirkeltje, precies zoals op het plaatje, dan even doorgaan in mijn kinderhoofd. Dan volgde er een moment van definitieve realisatie dat ik er dus inderdaad écht was, en bestond, en dat werd dan weer gevolgd door een kort moment waarin ik heel even helemaal overspoeld werd door de ‘grootsheid’ van de consequentie van die realisatie. Een soort: “Oh, wauw, shit, dit is echt, ik leef, dit moment is echt, dat is wonderlijk, maar ik kan er dus ook niet uit...”
In werkelijkheid duurde dit cirkeltje met dezelfde eindconclusie altijd denk ik maar een enkele tientallen seconden, misschien zelfs nog korter. Het was ook nooit beangstigend ofzo, het voelde meer als een kleine kortsluiting, een ‘Hèh?’-momentje, beetje vergelijkbaar als wat je bijvoorbeeld hebt als je een déjá vu hebt (heel ander fenomeen natuurlijk, een geheugen-error, maar je snapt wat ik bedoel). Na dat korte moment van verwarring ging ik weer gewoon verder met ‘zijn’ zoals tevoren, dan ging ik slapen, denken aan m’n casual kinderdingen, een comic lezen ofzo.
🤣 Herkent iemand dit?
Nu ik het zo opschrijf klinkt het eigenlijk nog het meest als een kortdurende combinatie van derealisatie en depersonalisatie, maar dan in een kinderlijke vorm en zonder dat ik daar verder gevoelig voor ben.
Het plaatje:
Ik heb nu als volwassene zeker een aantal psychologische issues, maar niet in deze hoek. Wel ben ik me altijd met existentiële shit bezig blijven houden. Maar die rare momenten die ik als kind beleefde waren geen keuze, dat overkwam mijn hersenen gewoon.
De herinnering schoot me weer volledig te binnen bij het zien van het plaatje.
Ik kan het niet beter uitleggen dan dit, maar ben benieuwd of dit (of iets soortgelijks) een herkenbare ervaring is. Ik bedoel dan vooral nuchter, specifiek als kind, maar je mag uiteraard ook recente en/of drugs-gerelateerde ervaringen delen.
Breinen zijn echt vreemde dingen. 🧐
P.S.: Ik bedenk me net ook dat ik vroeger op de basisschool op een naschoolse dansles zat met een meisje dat altijd liep te beweren dat ze dacht dat het hele leven een droom was. Ik vond dat behoorlijk weird - want zo dacht ik er nou ook weer niet over (* toen *, nu, post-DMT, zou niets me meer verbazen 😂) maar tegelijkertijd ook fascinerender dan die hele dansles zelf. Ik relateerde dat verder trouwens ook helemaal niet aan mijn eigen ervarinkjes van ‘botsing met de realiteit’, want daar was ik me dus niet echt bewust van. Ze kon en wilde haar mening/perspectief ook nooit verder uitleggen; goh, we waren kinderen, dus we liepen ook allemaal maar wat te lullen en te fantaseren. Maar ik vraag me nu wel af of zij misschien ook zo’n quirky mafkees is geworden net als ik die met psychedelica is gaan experimenten. Weet helaas haar naam niet meer. 🤪
Dit is niet echt een spirituele kwestie (sorry), meer een psychologische, denk ik, maar ik wist niet zo goed waar ik het anders moest posten.
Ik wist ook niet hoe ik het topic moest noemen, dus ik heb maar een begrip verzonnen wat qua naam gevoelsmatig het meest erbij in de buurt komt.
Ik kwam het plaatje dat ik onderaan deze tekst zal zetten zojuist random tegen op Facebook, en het is op de één of andere manier enorm herkenbaar voor mij. Als je de sigaret (joint?) die ze rookt dan even weglaat, puur nuchter in mijn geval, en dan met name in mijn kinderjaren.
Ik ben benieuwd of dit gewoon iets weirds van mij is, of dat meerdere mensen dit herkennen op de manier waarop ik het beschrijf.
Even voor de duidelijkheid: ik ben niet speciaal bekend met ‘echte’ dissociatie. Afgezien dan van drugs-geïnduceerde dissociatie (met name sporadische derealisatie in de nasleep van een enkele disso-ervaring en ooit in de dagen na een per ongelukke overdosis MDMA/serotonine-intoxicatie). Plus ik heb het - achteraf gezien - in acute zin ervaren op het moment dat ik getuige was van een traumatisch event (verkeersongeval). Maar dat is niet waar ik het hier over heb, en het gaat me nu ook even niet over dissociatieve stoornissen of andere vormen van psychopathologie waarbij dissociatie voorkomt (bijv. in reactie op acuut of vroeger trauma).
Ik weet daarom ook niet of ik in dit geval überhaupt van dissociatie mag spreken. Zo niet, negeer de gebruikte term/titel van dit topic en kijk gewoon naar het plaatje. 😜
Ik zal het proberen uit te leggen. Vooral als kind, maar later ook nog wel, had ik momenten dat ik bijvoorbeeld in bed lag, in m’n oude kinderkamer, en gewoon wat verveeld naar de gordijnen staarde, en ineens een moment van verwarring kreeg. Ik wist dan letterlijk even niet of ik wel echt bestond. Het leek dan gevoelsmatig plots heel onwaarschijnlijk dat dit allemaal ‘echt’ was. Maar dan redeneerde ik: ja, het is wel echt, want ik ben hier en ik denk dit. In dit moment. Dus ik besta en ik leef. Maar dan was er weer dat gevoel: maar huh, dat is toch raar? Is dit écht echt? En dan weer: ja natuurlijk, wat zou het anders moeten zijn? Ik ben hier toch nu? Maar waarom voelt dat dan zo alien? Waarom zou ik hier echt zijn? Dat lijkt me niet logisch. Ja hallo, weet ik veel waarom: logisch of niet, het is zo. Maar…?! Blabla, etc.
Zo kon dat cirkeltje, precies zoals op het plaatje, dan even doorgaan in mijn kinderhoofd. Dan volgde er een moment van definitieve realisatie dat ik er dus inderdaad écht was, en bestond, en dat werd dan weer gevolgd door een kort moment waarin ik heel even helemaal overspoeld werd door de ‘grootsheid’ van de consequentie van die realisatie. Een soort: “Oh, wauw, shit, dit is echt, ik leef, dit moment is echt, dat is wonderlijk, maar ik kan er dus ook niet uit...”
In werkelijkheid duurde dit cirkeltje met dezelfde eindconclusie altijd denk ik maar een enkele tientallen seconden, misschien zelfs nog korter. Het was ook nooit beangstigend ofzo, het voelde meer als een kleine kortsluiting, een ‘Hèh?’-momentje, beetje vergelijkbaar als wat je bijvoorbeeld hebt als je een déjá vu hebt (heel ander fenomeen natuurlijk, een geheugen-error, maar je snapt wat ik bedoel). Na dat korte moment van verwarring ging ik weer gewoon verder met ‘zijn’ zoals tevoren, dan ging ik slapen, denken aan m’n casual kinderdingen, een comic lezen ofzo.
🤣 Herkent iemand dit?
Nu ik het zo opschrijf klinkt het eigenlijk nog het meest als een kortdurende combinatie van derealisatie en depersonalisatie, maar dan in een kinderlijke vorm en zonder dat ik daar verder gevoelig voor ben.
Het plaatje:
Ik heb nu als volwassene zeker een aantal psychologische issues, maar niet in deze hoek. Wel ben ik me altijd met existentiële shit bezig blijven houden. Maar die rare momenten die ik als kind beleefde waren geen keuze, dat overkwam mijn hersenen gewoon.
De herinnering schoot me weer volledig te binnen bij het zien van het plaatje.
Ik kan het niet beter uitleggen dan dit, maar ben benieuwd of dit (of iets soortgelijks) een herkenbare ervaring is. Ik bedoel dan vooral nuchter, specifiek als kind, maar je mag uiteraard ook recente en/of drugs-gerelateerde ervaringen delen.
Breinen zijn echt vreemde dingen. 🧐
P.S.: Ik bedenk me net ook dat ik vroeger op de basisschool op een naschoolse dansles zat met een meisje dat altijd liep te beweren dat ze dacht dat het hele leven een droom was. Ik vond dat behoorlijk weird - want zo dacht ik er nou ook weer niet over (* toen *, nu, post-DMT, zou niets me meer verbazen 😂) maar tegelijkertijd ook fascinerender dan die hele dansles zelf. Ik relateerde dat verder trouwens ook helemaal niet aan mijn eigen ervarinkjes van ‘botsing met de realiteit’, want daar was ik me dus niet echt bewust van. Ze kon en wilde haar mening/perspectief ook nooit verder uitleggen; goh, we waren kinderen, dus we liepen ook allemaal maar wat te lullen en te fantaseren. Maar ik vraag me nu wel af of zij misschien ook zo’n quirky mafkees is geworden net als ik die met psychedelica is gaan experimenten. Weet helaas haar naam niet meer. 🤪
