Nikita

"Mooi verwoord Svali. Ik ben het met je eens, verslaafden worden vaak gezien door de buitenwereld als junks en hebben hier een bepaald idee van. Dit terwijl er naar mijn idee veel mensen verslaafd zijn wat er aan de buitenkant niet eens vanaf te zien is. Vaak begint het bij een keer proberen, maar is het daarna de vraag hoe stabiel je bent en in hoeverre je sterk genoeg bent om een volgende keer nee te kunnen zeggen. Ook je psychische gezondheid speelt hier denk ik een grote rol, hoe vatbaar je bent voor een verslaving. En hoe meer ik me erin verdiep, kan ik inderdaad zeggen: een verslaving is inderdaad een ziekte, een ziekte in je hersenen. Waar je zelf tegen kunt vechten, maar die de meesten zelf niet kunnen overwinnen omdat de macht te groot is."

"Het is voor mij een hele stap om mijn verhaal op dit forum te vertellen. Maar toch doe ik het omdat ik hoop voor mijzelf tips te krijgen hoe ik hier zelf mee om kan gaan. 9 jaar geleden ontmoette ik mijn partner. We waren allebei in een vreselijk puberale periode, waarin er op drugsgebied wel eens het een en ander werd geprobeerd. Voor mij was dit na een paar keer iets te proberen genoeg, maar voor mijn partner bleek dit niet het geval. Door de jaren heen is regelmatig uitgekomen dat hij coke gebruikte. Dit, terwijl ik het nooit aan hem merkte, ik gooide het op de drank, of zag gewoon helemaal niets! een keer of 4 is hij (door mij) gebroken met zijn "verkeerde vrienden". Wat uiteindelijk niets uithaalde, een nieuwe vriendengroep bleek hem hetzelfde te brengen. We zijn een jaar uit elkaar gegaan, ik trok het niet meer. Maar toch bleek onze aantrekkingskracht zo groot, dat we niet zonder elkaar konden. Vorig jaar zomer hebben we een nieuw huis gekocht, we hebben alles voor elkaar, twee goeie banen en alles wat ons hartje begeert, lieve "goeie vrienden" om ons heen, wat wil een mens nog meer! Maar toch bleek hij niet gelukkig met zichzelf. Sinds twee weken heeft hij me verteld dat hij zo ongelukkig is met zichzelf dat hij alles niet meer ziet zitten, hij is zn baan kwijt en weet eigenlijk niet meer waarvoor hij nog bestaat. Hij heeft, omdat hij gelukkig ziet hoeveel mensen er van hem houden, zichzelf (helemaal alleen) aangemeld voor een kliniek in Schotland waar hij afgelopen week naartoe is gegaan. Dat ik mijzelf nog niet besef wat er allemaal gaande is en het komende HALF JAAR alleen in ons nieuwe huis zit. Ik heb zijn on geluk en verslaving nooit gezien, nooit in de gate gehad dat dit zo erg was en blijkbaar nog steeds speelde. Ondanks misschien signalen het niet willen zien? De komende 6 weken mag er geen contact zijn. Door zijn verslaving in combinatie met zijn ADD en zware depressie wordt hij lange tijd opgenomen, maar ik heb werkelijk geen idee wat te doen. Is er iemand van jullie die dit eerder heeft meegemaakt? Of ook in een soortgelijke situatie zit? Ik zou zo graag eens met iemand in contact komen met wie ik mijn verhaal kan delen en die snapt in wat voor situatie wij zitten. Ik vind het verschrikkelijk, zelf een ambitieus iemand die erg met mijn carrière bezig is, maar waar mijn verdiende geld van de afgelopen tijd naartoe is gegaan, ik wil het niet weten! Hopelijk kan iemand mij helpen met dit probleem."

"Re: Mijn vriend in een afkickkliniek voor zijn cocaineversla Dankjewel Steadycase"