Jmths

"naamloosx zei: ik bedoelde een ‘stem’ ofzo in mijn hoofd. het was geen echt persoon die het zei. sorry was een beetje onduidelijk Klik om te vergroten... Ik had een vermoeden, wat ik probeerde te zeggen is dat je mag wel wat liever mag zijn voor jezelf. Je hebt het duidelijk zwaar en met goede redenen, jij hebt nooit gekozen voor de omstandigheden waarin jij je bevindt en op zo'n jonge leeftijd kun je er jammer genoeg slechts weinig aan doen. Ik weet niet wat er allemaal gebeurd is maar het lijkt me vreselijk om op 16 jarige leeftijd uit huis geplaatst te worden. Ik ken je context niet maar als ik in jou schoenen zijn staan zou ik waarschijnlijk razend wezen op alles en iedereen. Maar zelfs wanneer je emoties de overhand nemen (wat volledig begrijpelijk zou wezen) moet je onthouden dat je handelen niet altijd bepaald wie je bent en wilt zijn. Je zit in een rot situatie en het enige wat je kunt doen is er het beste van maken. De diepste dalen maken vaak ook de hoogste pieken, mocht je jezelf door deze zwaardere tijden heen kunnen worstelen ben ik er zeker van dat je er geen spijt van zult hebben. Laat je niet op je kop zitten en kom voor jezelf op, alleen jij kan dat. Want dit klopt natuurlijk niet. Het is al door anderen gezegd maar dat jij je verhaal deelt is absoluut niet makkelijk, blijf er over praten, met wie dan ook. Doe vooral rustig aan maar probeer uiteindelijk de confrontatie met je obstakels aan te gaan, als is het stapje voor stapje. Al die 'middeltjes' maken het tijdelijk makkelijk maar zullen de oorzaak van je verdriet niet doen ontnemen. Een cliché waar veel van ons op de harde manier achter moesten komen."

"Hm, is denk ik vooral een probleem bij overmatig cocaïne gebruik. Cocaïne heeft namelijk een zeer sterk plaatselijk verdovend effect en je hebt relatief veel volume/gewicht nodig om 'gemiddelde' effecten te bereiken en er is van bekend dat het zeer caustisch is, het kan letterlijk je aderen en hard doorbranden. Was een oud forumlid (SirErik?) en fervent coke gebruiker, die had enkele smakelijke foto's gemaakt ivm hart en bloedvaat operaties als gevolg van naar eigen zeggen overmatig coke gebruik. Met amfetamine of analoog product gebruik heb ik wel een paar keer gehad dat ik stopte met snuiven omdat het te pijnlijk begon te worden waar ik met coke waarschijnlijk op zo'n moment waarschijnlijk was verder gegaan met snuiven."

"Ik heb momenteel eigenlijk niet zoveel tijd om te reageren en kan er niet fatsoenlijk inhoudelijk op in gaan (i.v.m. deadline voor middernacht). Ik wil eigenlijk gewoon even mijn steun betuigen. Neem aan dat met crack base coke wordt bedoeld. Ik heb wel gezien wat voor rare dingen een coke verslaving met iemand kan doen, het roken van base coke is daar nog wel een schepje bovenop van wat ik heb gezien en gelezen. De wiet zal nog wel de laatste zorg wezen gok ik. Persoonlijk probeerde ik twee jaar lang iemand te steunen met een flinke heroïne en benzodiazepine verslaving. Het was vaak bizar en moeilijk om te zien hoe zijn verslaving aan deze middelen zijn karakter en handelen bepaalde. Hij wist dat het foute boel was en toch bleef hij het constant goed praten, hij vond altijd wel een manier om het goed te praten. De drugs verboog zijn rationele gedachtegang compleet. Iets dat ik ook bij mezelf herkend heb in tijden van verslaving. Op momenten wist ik 100% zeker dat hij loog, maar hij loog zo overtuigend dat ik alsnog weer aan mijzelf ging twijfelen. Dubbel controleren ook met mijn vriendin of ik mij echt geen dingen verbeelde. Het moeilijkste was dat ik wist dat er een prachtig persoon onder deze verslaving schuil ging die ook oprecht om mij gaf, zodra het puntje bij paaltje kwam verkoos deze echter toch de drugs. Hij was depressief en had al besloten dat hij uiteindelijk dood zou gaan aan drugs of een overdosis. Op een gegeven moment moest ik een keiharde lijn trekken, het zou gewoon niet ophouden als ik er voor hem bleef zijn en het leek alleen maar verder te escaleren. Na een gigantische ruzie liet hij zich opnemen waarna ik meteen weer contact met hem had gezocht. Hij kon alleen van zijn verslaving af komen als hij dat zelf wou en het begon negatief te wegen op mijn leven en het leven van anderen om hem heen. Op mijn aanraden heeft zijn vriendin destijds ook afstand genomen. Doordat hij afbouwde met zijn drugsgebruik kwamen zijn jeugdtrauma's weer naar boven, het was gewoon teveel. Hij zei nog dat de heroïne zijn leven al verder had gerekt dan normaal mogelijk was. Ik probeerde alles mogelijk voor hem te doen om hem te helpen maar het zou nooit genoeg wezen. We hebben nog mooie momenten gehad maar op een gegeven moment was het genoeg voor hem en stapte hij (nog binnen de kliniek) uit het leven op 23 jarige leeftijd. Wellicht is het wat egoïstisch om mijn eigen ervaring er tegenaan te gooien maar wat ik probeer te zeggen is dat ik mij kan voorstellen dat je alles wilt betekenen voor iemand waarvan je houdt en je simpelweg machteloos staat. Je kunt niets forceren omdat het zijn eigen keus moet wezen om een nieuw pad in te slaan. Het enige wat je kunt doen is deze persoon zoveel mogelijk geven om voor te leven en hopen dat deze daar voor kiest. Soms moet je keihard op je strepen kunnen staan zonder dat deze persoon zichzelf nog verder in het nauw drijft. Ik denk dat het belangrijkste dat je voor hem kan betekenen dat de onderliggende problematiek bespreekbaar wordt, ik ben er vrij zeker van dat dit de belangrijkste factor is waarop je invloed kunt uitoefenen. Je geeft ook aan dat hij aan de methadon is, opiaten vallen ook niet te onderschatten. Ik denk echt dat het noodzakelijk in ieder geval één van de twee af te bouwen. De wiet is nog wel je laatste zorg. Veel sterkte en succes in ieder geval."

"Het is best confronterend hoe instinctief we zijn als mensen. Afkicken van drugs was voor mij iets waar toch zeker een jaar overheen ging en ik eigenlijk nog steeds wel tot bepaalde hoogte mee bezig ben. Destijds rond mijn 20/21e bevond mijn leven zich op een dieptepunt en leek niet vooruit te gaan, toen ben ik anderhalf jaar zonder alcohol en (toegevoegde) suikers door het leven gegaan. Om daar te raken heeft mij ook zeker een jaar gekost, om het in je structuur en uit je systeem te krijgen. Het frustrerende met drugs afkick voor mij was ook, juist als ik flink aan het minderen was werd ik uiteraard flink geirriteert en wou ik het liefst gewoon dat iedereen een gigantisch eind opdonderde, juist op die momenten kwamen negatieve reacties op mij af omdat het merkbaar werd. Als je weer naar een nulpunt moet je zowel zelf als je omgeving zich er bij kunnen neerleggen dat je langere tijd een ellendige zak zout zult wezen. Toen ik in een burn-out terecht kwam mede door mijn 'productieve' stimulant gebruik ging ik ironisch genoeg vaker stimulanten misbruiken. Het gevoel dat je jezelf nergens tot kunt zetten, zelfs simpele dingen zoals TV kijken teveel energie kost en je eigenlijk gevangen zit in je lichaam is een van de meest frustrerende dingen die mij ooit is overkomen. Ik heb heel veel geluk gehad dat ik een begripvolle omgeving heb en ik voor mijzelf vanuit mijn suiker/alcoholvrije ervaring weet constructief lange termijn weet af te bouwen wat het moedeloze gevoel dat soms na maanden naar boven komt dat het nooit beter zal worden kan al snel de overhand nemen terwijl het juist op die momenten belangrijk is om door te zetten en te realiseren dat de lange termijn positieve lijn belangrijk is. Dit is niet iets dat je in een dag gaat overwinnen en het komt vrij complex met wanneer je iemand beter kunt steunen en wanneer het noodzakelijk is je grenzen aan te geven. Je wilt dat het beter gaat moet iemand maar tegelijkertijd kun je de persoon soms wel iets aan doen. Voor mij deed een stuk afzondering/rust wel goed al weet ik niet of dit voor iedereen werkt. Soms moet je het ook wat los kunnen laten, de enige manier waarop het gaat lukken is als de persoon het zelf echt wilt, en soms zijn daar ook mindere momenten voor nodig voordat iemand zich dit realiseert."

"Boswachter En als kind wou ik altijd astroloog worden, haha."

"Psychedelibee zei: Echt astroloog of bedoel je astronoom? Klik om te vergroten... Dat dus, dacht al die tijd dat het dezelfde dingen waren. :')"

"Slik jij ook D3 kennethvds of een ander vitamine D supplement? Ik ben wel geïnteresseerd om eens een potje aan te schaffen en eens te zien of het verschil maakt."

"Ik heb altijd open kaart gespeeld met mijn ouders over wat ik gebruik en hoeveel, erg prettig dat dat gewoon kan als je het mij vraagt en heeft naar mijn gevoel ook zeer positief uitgepakt. Mijn vader die zelf nooit drugs heeft aangeraakt heeft er volledig vrede mee, het enige wat hij er standaard aan toe voegt "zolang je er maar verstandig en verantwoord mee omgaat". En zo is het ook gelopen, ik behandel psychoactieve substanties met respect en veel voorzichtigheid. Mijn vriendin idem, die accepteert dat ik af en toe een beetje experimenteer zolang ik dit met beleid doe. Zo zou het voor iedereen moeten wezen, de vrijheid om eigen keuzes te maken zolang je voor jezelf je keuzes op verantwoorde wijze kunt relativeren. Als ik kinderen zou hebben zou ik er niet over beginnen voordat zij er zelf over beginnen, ze weten zelf het beste wanneer dit een rol in hun leven gaat spelen, als je open kaart met ze speelt zullen ze hun eventuele nieuwsgierigheid ook niet verzwijgen. Als ze er naar vragen zou ik ze vertellen dat drugs krachtige geestverruimende middelen zijn die enorm veel teweeg kunnen brengen, die met respect behandeld moeten worden en nooit als speelgoed. En als ze ooit besluiten om iets uit te proberen dat ze zich van tevoren goed moeten informeren, dit in een veilige omgeving moeten doen en altijd een B plan hebben mochten dingen anders uitpakken dan verwacht. Dezelfde verwachtingen die ik mezelf stel dus."

"Lijkt me hartstikke leuk om eens uit gevraagd te worden door een dame, al is het oma of schoonmoeders. Rationeel lijken de meeste mensen het er wel mee eens te zijn dat dit gewoon moet kunnen maar in de praktijk heb ik niet het gevoel dat dit stigma geheel de wereld uit is. Ik heb in ieder geval wel mee gemaakt dat ik iets had afgesproken met een meisje en dat deze aan gaf eigenlijk al langer gevoelens te hebben en niet zo goed wist waarom ze er nooit iets mee gedaan had. Cliché blijft toch wel dat je je kwetsbaar moet durven opstellen om iemand 'uit te vragen', als ik het daarmee moeilijk zou hebben zou ik wellicht geneigd wezen dit aan de andere partij uit te besteden. Lekker hard to get spelen, haha. Al moet ik zeggen dat ik zelden iemand rechtstreeks 1 op 1 vraag om ergens af te spreken, daarmee kun je iemand wel afschrikken heb ik het idee. Gewoon in eerste instantie vragen of de persoon samen naar het park, spelletjesavond of een feestje wilt oid."