Fairflower

"Hardcore_frk zei: Over je herstel kan ik je helaas weinig goede adviezen geven. Maar gelukkig anderen hierboven wel, zie ik! Ik ben nog wel even benieuwd wat er zo leuk is aan pseudoefedrine? Dat is toch tegen hoestklachten en geeft (bijna) geen roes? En ze maken er in Amerika crystal meth van, dat spul? Klik om te vergroten... Voor mij is dat ook allemaal nooit om leuk gegaan, maar om wakker, alert en kunnen functioneren. Middel tegen neusverstopping is dat. Ik heb een ongelooflijke angst om moe en niet meer alert te zijn en dat werkt daar prima tegen. Ik kom daar ook van tot rust, angst gaat weg en craving gaat weg...plezant is dat niet."

"Ik denk dat ik een collocatie nodig heb zoals iemand hierboven schreef. Ik ben doodsbang om te stoppen. Ik ben kort in opname geweest, maar ben met toestemming vertrokken en dat was toen op die plaats wel het beste. Maar ik ben natuurlijk verder gegaan met gebruiken...niet al teveel meer maar mijn lichaam kan t niet meer aan, zonder kan ik nog geen boterham meer gesmeerd krijgen, voor alles wat ik doe heb ik een pil nodig om nog basaal iets te kunnen. Ik glijd meer en meer af. Ik moet gedwongen worden een tijd clean te blijven. En te ervaren dat ik door bepaalde gevoelens en gedachten en herinneringen wel door geraak zonder middelen. Ik moet nog 1 a waarschijnlijk 2 of misschien 3 maanden overbruggen. Bij mij zal t met een lange tijd opsluiting moeten beginnen om uit de greep van mijn middel te geraken."

"Brakka Mang zei: Op laten nemen in een 12 stappen kliniek en daarna een safehouse in. Klinkt alsof je dat nodig hebt. Ga naar Solutions bijvoorbeeld, erg goed. Of via GGZ Interventie naar zuid afrika. Kan je ook niet zomaar weg namelijk. Mooie stok achter de deur! Als ik het zo hoor ga je anders enkeltje naar je laatste rustplaat. Daar kan je vaak met 1 of 2 weken al de detox in en dan direct door naar zuid afrika. De vraag is, hoe serieus wil je dit zelf en de angst om te stoppen is een kort moment waar je doorheen moet. Die angsten zullen, als je in gebruik zit, alleen, of maar erger worden niet meer minder. Overigens is jouw angscentum continu overprikkeld door je gebruik maar je zit in een dal, of hel, en cirkel waar je nu vooral niet op je eigen denken kan vertrouwen en daar zo snel mogelijk hulp voor moet zoeken. Stuur maar een PM als ik je ergens mee kan helpen! En je moet het zelf echt willen, want als je weer een tijd clean bent en weer de wijde wereld in mag ben je zo weer terug bij af. Klik om te vergroten... Het probleem is de immense kostprijs van de klinieken die jij opgeeft. Dit kan ik niet betalen. Hoe zit t met die kostplaatjes exact, bv per maand of per week? Ik ben van België trouwens... Ik heb niet zozeer angst om te stoppen zelf, maar voor bepaalde gevoelens, gedachten en vooral herinneringen die naar boven komen of specifieke zaken die getriggerd worden en die onder controle geraken door het gebruik van mijn middelen. Dit gebeurt na een tijd gestopt te zijn. Dit gaat niet van korte duur zijn die momenten, ik ga die angsten nog lange tijd meemaken en wss mee moeten leren of specifieke therapie rond volgen."

"Mindless zei: Hoe denk je over de dingen besproken in je eigen "mindfuck me harder" topic? Deze gelden nog steeds hè. Je bent bang voor gevoelens, gedachten, herinneringen. Maar zijn elk van deze dingen eigenlijk ooit écht ondraaglijk? De anticipatie ze te hebben laat ze ondraaglijk lijken, maar eenmaal je ze hebt draag je ze eigenlijk al. Het mag dan zeer onprettig voelen, maar je voelt ze. Ik blijf dan ook naar hetzelfde terugkomen: scheid de sensaties van deze gevoelens van het verhaal dat eraan is gekoppeld. Zeg tegen jezelf dat je tijdelijk even alleen de pure sensatie van een emotie gaat voelen en dat je daarna wel weer jouw lijden omtrent die sensatie oppakt. Want dat is het vaak: we wíllen niet ons lijden opgeven en verwarren de eigenlijke kern van de emotie met het verhaal (het lijden) dat we onszelf over die emotie vertellen. Weet je die twee te scheiden, dan maak je het mogelijk om dieper die specifieke emotie te voelen. Daar ligt de sleutel voor verwerking. Met het verhaal dat we onszelf vertellen óver de emotie kunnen we nooit diep genoeg de emotie ervaren om tot die verwerking ervan te komen. Neutrale observatie is daarvoor nodig. Dat is vaak moeilijk omdat dat je het gevoel kan geven dat je je eigen emoties niet serieus neemt. En dus houden we liever vast aan wat die emotie voor ons persoonlijk betekent: het verhaal dus. Maar daarom dus: zeg tegen jezelf dat je dat persoonlijke verhaal tijdelijk even loslaat. Je mag het daarna weer oppakken. Maar misschien zie je in de tussentijd dat alle lijden over een emotie komt vanuit dat verhaal, niet vanuit de pure sensatie van de emotie zelf. De pure sensatie is absoluut draaglijk. Hoewel misschien intens, is het maar slechts een onpersoonlijk gevoel. En dán kan dat gevoel compleet toegelaten en verwerkt worden. Therapie kan denk ik veel goed doen, maar komt vaak niet tot dit niveau. Het blijft in het verhaal zoeken. Dit heeft waarde, maar het is proberen het probleem op te lossen op het niveau waarop het gecreëerd is. Voor een grondige aanpak moet je daar voorbij, wat je simpelweg doet door de persoonlijkheid van gevoelens (tijdelijk) opzij te leggen. Hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel? Klik om te vergroten... Ik heb hierin zeer veel werk te leveren, in dat omgaan met emoties, gedachten die opkomen proberen te stoppen (of van me af te laten glijden) of afleiding nog te kunnen zoeken op de ergste momenten...heel veel werk...zoveel werk aan mezelf en aan veel aspecten van mezelf...zoveel dat ik denk dat het tot mijn pensioenleeftijd gaat zijn als t ooit stopt...ik wil leven, tenminste een deel van de tijd zorgeloos zijn...ik weet gewoon niet of ik dat verwerkingswerk of het moeilijke leren ermee omgaan zie zitten........ En ja, na een aantal dagen niks dan afzien is het vooral voor mijn misbruik van Concerta tot situaties gekomen dat ik bonkte met mijn hoofd op de muur tot een punt dat de pijn me rust boodt, automutilatie, intoxicaties die heel zwaar waren om alles lam te leggen.... In die zin verkies ik het afzien van gebruik en afkick eigenlijk boven het onder ogen zien, ik ga door heel hevige ontwenningsverschijnselen en dit op heel regelmatige basis door herhalende hervallen, maar dat is simpelweg "afkick" te noemen....ik voel me veiliger bij deze gevoelens dan bij de onderliggende emoties en nog lange weg hier mee om te kunnen gaan. Ik vind dit leefbaarder. Mss klinkt dit laf dat ik er niet voor kies (of vandaag niet of nog niet terug na mijn laatste herval en eerder zeldzaam wel) om de onderliggende dingen aan te pakken....ik zie een herval bijna als een noodzakelijke redding na bv 4 dagen teveel afzien en ik oefen zo ook met het omgaan met de emoties die er wel doorkomen en vindt hier met gebruik voor mij toch veiliger een weg in. Ik heb meer het vertrouwen dat het veilig blijft voor me, ondanks dat ik weet dat gebruik met enorme gewenning en soms allesbehalve goede controle over hoeveel ook niet bepaald veilig is. Met gebruik verlies ik ondanks alles nooit de moed, heb ik geen doodswensen en houd ik vol...ik ben er redelijk van overtuigd dat dit voor mij de veiligste optie is...of ben er bang voor dat dit zo is... Toch ga ik een langdurigere opname proberen om te stoppen in een veilige context daarvoor, ik kan op zijn minst proberen het tegendeel te bewijzen dat het mss niet enkel aan het misbruik ligt van de middelen dat ik niet meer zo zelfdestructief ben, maar door andere factoren zoals gevolgde therapie die misschien toch veel resultaat had?"

"Ik aanvaard ergens dat ik overleef, het moeilijke bij de NA bv vind ik dat ze spreken van het vinden van zoveel geluk na het clean zijn, ik voorspel dit bij mij niet zo en baseer me hierbij op het verleden (mss was ik te jong toen om dingen aan te pakken en zijn middelen een manier geweest vanaf een bepaald moment ze nooit echt te kunnen aanpakken). En ik voel me niet ongelukkig...echt diep ongelukkig voelen ken ik vanuit de periode voor mijn keuzeproduct nu. En dit ondanks mijn product gewoon niet meer werkt...ik haal veel uit dingen van de NA maar in sommige dingen die ze benadrukken geloof ik voor mezelf echt niet... Afzien is een deel van mijn leven, waarom dan niet het afzien van afkick bv i p v de onderliggende dingen? Waarom zou ik niet de keuze mogen maken dingen liever niet meegemaakt te hebben. Ook al houdt deze oplossing op een gegeven moment op, ik zal toch dankbaar blijven dat ik ze een tijd gehad heb. Het lijkt mss of mijn leven een hel is, mss ben ik het gewoon dat een deel van mijn leven hel is of moeilijk is...maakt dat me ongelukkig? Nee, er zijn genoeg momenten dat ik echt geniet."

"Mindless zei: Maar dat is nou precies waar ik het over heb. Als je het werk alleen op het psychologische niveau doet, dus op het niveau van het verhaal dat vastzit aan een emotie, dan raak je de kern niet. Dit is denk ik ook de reden waarom mensen zo 10, 20, 30 jaar of langer bij een psycholoog of iets dergelijks kunnen blijven komen. Maar door (tijdelijk) het verhaal aan de kant te zetten en de rauwe emotie, dus de rauwe sensatie te voelen, confronteer je jezelf direct met de kern van het probleem. En dan kunnen dingen mogelijk snel gaan, héél snel. Maar dat hangt af van de intensiteit waarmee je de rauwe sensatie durft te voelen. Natuurlijk, in de praktijk zal er alsnog tijd nodig zijn, maar met deze methode kun je dit in mijn ogen drastisch verkorten. Omdat je voorbij het psychologische niveau gaat. Natuurlijk, begrijpelijk. Als dat je keuzes lijken te zijn. Maar er is dus nog een keuze: komen tot neutrale observatie. Afkoppelen van het verhaal. Niet meer "deze gevoelens plagen mij", maar "ik ben me bewust van deze onpersoonlijke gevoelens". Ik denk dat die opname voor jou ook absoluut nodig is. Maar ga ook alvast nadenken over wat je op de lange termijn gaat doen. Als je terugkomt uit opname, zul je ook de manier moeten veranderen waarop je met je emoties omgaat. En daarvoor raad ik dus die directe onpersoonlijke confrontatie met je emoties aan. Klik om te vergroten... Dank voor de verdere uitleg...ik kan niet zeggen dat ik het helemaal begrijp...ik denk het te begrijpen wat je bedoeld. De vicieuze cirkel doorbreken tussen het gevoel en de gedachten (verhalen die bovenkomen) die het gevoel versterken en het allemaal veel pijnlijker maken. Het gevoel wijst juistere, eenvoudigere weg... zoiets en een stuk mindfullness (?)...kan t moeilijk verwoorden... Als je hier lectuur over hebt, lijkt me heel erg interessant!"

"Mindless zei: Het is niet echt ingewikkeld wat ik zeg. Wat het is: Een emotie is een sensatie + verhaal eraan vast. Dus een gevoel, maar ook een context, een door jou toebedeelde betekenis ván dat gevoel. Neutrale observatie van je emoties is dus even (tijdelijk) dat verhaal gedeelte aan de kant zetten en puur de sensatie voelen. En wees gerust, je hoeft je lijden niet permanent op te geven. Na zo'n sessie van neutrale observatie kun je gewoon weer het verhaal, de context, het lijden op je nemen. Dit staat er misschien raar, maar is dit niet precies hoe we met emoties omgaan? We willen het verhaal niet loslaten. We voelen ons gerechtvaardigd in ons lijden. Maar je moet dat verhaal loslaten, al is het maar tijdelijk, om de rauwe sensatie te voelen en verwerken. Valt eenmaal die rauwe sensatie weg, dan heeft het verhaal geen grond meer om op te staan. Het verhaal móet die weerstand hebben, daar haalt het zijn leven uit. Hoop dat je het zo nog iets beter begrijpt? En anders, stel gerust meer vragen. Tja lectuur, dit is zeg maar de essentie van meditatie en inderdaad mindfulness. Daar zijn genoeg dingen over te vinden. Klik om te vergroten... Ik doe mijn best te vatten en geeft hoop, lijkt de pijnlijke ervaring of gedachte een slachtoffer geweest te zijn van bepaalde situaties weg te nemen en dat betekent veel...dan is het gewoon pijn als ik het goed begrijp zonder de kwelling van het verhaal er extra bovenop en dat is net wat ik te verdragen vind aan de pijn van bv de afkick ook al is die soms heel zwaar, het is draaglijk omdat t geen verhaal mee draagt...bij t laatste heb ik wel de gegarandeerde zekerheid dat t overgaat en maar 1 dag echt piekt. Het is voorspelbaar...en bekend. Hoedanook, mijn lichaam is zo uitgeput geraakt, ik zal geen keuze hebben en voor dat onbekende moeten gaan. Ik kan altijd een tijd terug naar gebruik, hiermee kan ik mezelf geruststellen...ik ben toch graag terug fit en wil meer dan t minimum niet meer dreigen te kunnen natuurlijk... Dank voor een handvat met hoop!"

"ATGC zei: Puur ter volledigheid van informatie: Concerta is geen amfetamine. Het is methylfenidaat met vertraagde afgifte. Methylfenidaat is een noradrelanine-dopamineheropnameremmer. Amfetamine (speed, dexamfetamine e.d.) blokkeren of keren het transport van serotonine, noradrelanine en dopamine om (heropname wordt afgifte). Het eindresultaat is vergelijkbaar (dopamine en noradrelanineniveau's omhoog) maar ook anders omdat ook serotonine wordt verhoogd in niveau. Aan de starter van het topic wel de vraag of de pillen normaal worden ingenomen, dus niet kapotgebeten of vermalen, gesnoven aangezien dat afhankelijkheid in de hand werkt. Zo ja, probeer daarmee te stoppen (en indien nee, beschouw deze boodschap als niet verzonden 😋) Klik om te vergroten... Ik kauw ze kapot en het wordt dus opgenomen via mijn mondslijmvlies voor een groot deel. In die zin heb ik daardoor geen vertraagde afgifte en idd een fellere kortdurende rush. Het is idd zo dat dit veel verslavender is. Maar ik heb inmiddels al paar keer geprobeerd de pil in zijn geheel terug in te nemen. Het maximum dagen dat ik dit volgehouden heb is 4 dagen...vanwege ernstige hoogstwaarschijnlijk psychische afkick...ik kon nauwelijks nog voor mezelf zorgen. Ik weet niet waarom een zelfde hoeveelheid anders genomen zo n afkickverschijnselen kan meebrengen of er voor kunnen dat mijn hersens zich helemaal terug moesten aanpassen, het was wel zo. Na de laatste keer 4 dagen ben ik ook hervallen...ik ben al even bezig een opname te vragen om door deze weken van aanpassing te gaan, want ik vind het heel erg dat ik me niet in staat voel dit zelf te doen. En de rush die ik nu s morgens krijg werkt razendsnel uit ook, ik ben het beu van telkens 2 a 3 uur eventjes onder invloed te zijn om dan een zware down te krijgen, dus ik zou best wel willen dat ik het terug kan nemen zodat het verlengde afgifte is. Ik zoek zeker en vast een oplossing de pil terug in zijn geheel te nemen of gewoon meer wilskracht."

"Mijn dagelijkse verslaving begon als ik Concerta kreeg tegen ADD kreeg, die medicatie nam ik sowieso dagelijks...eerst 1 per dag, maar was van begin moeilijk voor me om maar 1 per dag te nemen. Het probleem begon echt toen ik de pil in 2 beet en er geregeld meer dan 1 per dag nam. Dit verhaal is geëindigd in zeer zwaar gebruik van stims waar ik heel moeilijk vanaf geraak door hersenschade die 6 maand minstens tijd nodig heeft om te herstellen, misschien veel langer. Toch was ik al psychisch verslaafd als ik Concerta 1 per dag op de gewone manier nam omdat ik aan een zware depressie leed toen en dat mijn depressie een beetje weg nam."