"LucidLucy zei:
In mijn optiek was ik al lang verslaafd voor mijn eerste middelen überhaupt in zicht waren. Verslaving zit 'm niet in middelen, of gamen of gokken of noem het maar op. Verslaving kan ontstaan in obsessies naar welk onderwerp dan ook. Of dat nou gaat om eten, hobbies of drugs. Al deze dingen kunnen een ziekelijke obsessieve vorm aannemen.
Vroeger als kind kon ik helemaal opgaan in Lego. Al het andere, dat bestond dan voor even niet meer. Even geen gedoe, geen pestgedrag, geen huiswerk. En daarmee was het toch een vorm van vluchten voor je verantwoordelijkheid.
En zo heb ik dit met veel meer hobbies gehad. De lijn tussen fanatiek bezig zijn en obsessief verslaafd raken aan, is heel dun.
Verslaafden hebben stiekem enorm veel gemeen. Velen zijn gepest, hebben een lastige jeugd gehad, trauma's meegemaakt etc. (Wat velen overigens heel lang als het hoofdprobleem zien, want aan de drugs zal het niet liggen. Maar het houd ekaar in stand).
Verslaafden zijn over het algemeen mensen die alles willen meemaken. Als er in een kring hier een gesprek plaatsvind wil je tegelijkertijd dat andere gesprek ook volgen. Je wilt alles ervaren, alles altijd weten. En zo kan ik nog een heleboel gemene delers vinden.
Een van de grootste gemene delers is waarschijnlijk wel de grenzenloosheid. Dit kan zich in allerlei vormen uiten. Zoals niet naar huis kunnen gaan, altijd de laatste diehard op dat feestje zijn. Maar het kan ook inhouden dat je niet goed bent in grenzen aangeven, altijd over je heen laat lopen. Jezelf wegcijferen en andere mensen pleasen. En daarmee denken dat je zo goed bezig bent. Maar uiteindelijk eindigen in zelfmedelijden omdat niemand dat voor je terug lijkt te doen.
Verslaafden zijn ook verschrikkelijk goed in zaken uitvergroten. Van een mug een olifant maken. Irreële angsten, of je dat nou wel of niet durft toe te geven. De meesten hebben een heleboel zorgen, waarvan 99% niet gebeurt.(al geldt dit waarschijnlijk gewoon voor iedereen haha,)
En een van de meest lastige dingen. Verslaafden zijn enorm goed in zichzelf en anderen voor de gek houden. Oh de onzin die ik mezelf heb wijsgemaakt door de jaren heen. Van 'blowen is niet verslavend' tot aan 'ik heb mijn geaardheid geaccepteerd' (maar vervolgens nog een jaar of 8 daar niet open over durven spreken, yeah right... Geaccepteerd...)
En zo speel ik continue spelletjes met m'n eigen hoofd. Lastig dat je je eigen denken niet kan vertrouwen.
Nog interessanter is de vraag: 'Wanneer is iets gezond/gewenst gedrag en wanneer is het verslaving?'
Want bij een drugsverslaving is geheelonthouding een optie. Bij eetverslaving..... Je kan het proberen, maar dat zal niet gek lang duren.
Wat telt is dat de obsessie jou in de weg staat om in het hier en nu te zijn. Het staat je in de weg om bij je gevoel te kunnen. Om aan te kunnen voelen wat er goed/minder goed ging op een dag, waar je dankbaar voor bent, hoe je je op dat moment voelt. Allemaal dingen die belangrijk zijn, maar waar een actief verslaafde over het algemeen straal aan voorbij gaat. Of zichzelf aanpraat het wel te doen, maar het inzicht simpelweg niet heeft dat de realiteit anders is. (Weer dat voor de gek houden)
In mijn ogen is daar maar een erg goed hulpmiddel bij. En dat is door het niet alleen te doen. De beste stuurlui staan altijd aan wal.
Objectief naar jezelf kijken is heel erg moeilijk. Maar wat een ander beter kan doen, hebben we zo bedacht. (Of in elk geval wat iemand anders verkeerd doet).
Als je al je issues met andere mensen kan delen, kan er eens iemand objectief meekijken in je hoofd. En van al die olifanten weer muggen maken door de boel eens in perspectief te plaatsen.
Anyway, interessant topic.
EDIT:
Over de periodes van verschillende middelen en waarom je zo kan wisselen. Zolang het geen lichamelijke afhankelijkheid betreft kan je elke verslaving/obsessie inwisselen voor een ander.
Waarom? Omdat het gaat om het vluchten voor je achterliggende problemen. Zolang je deze niet in de ogen hoeft te kijken, is je verslaafde ik tevreden. Of je dat nou voorkomt met blowen, gamen of oxycodon, maakt niet zoveel uit. Als je maar niet in contact staat met jezelf.
Dat zijn ook de moeilijke momenten. Wanneer ik helemaal alleen ben zonder middelen (en dan reken ik ook mee: tv, of, telefoon of allerlei andere afleidingen). Nee echt alleen zijn zonder prikkels. Dan zit je inneens met je eigen gevoel en kan je niet vluchten. Als verslaafde heb ik daar nog geen gezonde coping voor. Ja, humor misschien.
Humor is coping, om te dealen zonder doping. Als iemand zich ooit afvraagt waarom Rutte alles weglacht. Wel hier, uw antwoord.
Klik om te vergroten...
Wat is dit mooi gezegd, confronterend maar vooral inzichtgevend. Al heel lang vraag ik me af waarom alles ineenstortte toen ik clean werd. Soort van clean want ongemerkt nog een legale verslaving aan een enorme hoeveelheid oxycodon en benzo's. Maar alles wat je beschrijft klopt: overal 200% voor gaan en overal in uitblinken: hobby's, andere mensen helpen, poetsen, koken, moederschap, je werk, je huwelijk, je uiterlijke verzorging. Tijdens verslavingen.. ik dacht altijd dat het compensatie was om verslavingen te verbergen. Maar idd.. dat gedrag was er al in de kindertijd. Altijd waren er obsessies met het één of ander. En op den duur werkte de obsessie niet meer. Zoals goed leren en naar het Atheneum gaan maar dan was er wel weer wat anders belangrijk dus vroegtijdig school verlaten, van huis weglopen omdat ik mishandeld werd en modellenwerk gaan doen (en dat ontstond ook alleen uit onzekerheid, 2x fotoshoot in buitenland voor publicatie maar je toch altijd lelijk en onzeker voelen). In die jaren raakte ik verslaafd: tussen 14 en 17de. Niet omdat drugs voorhanden waren.. ik moest altijd actief op zoek en dat deed ik vol overgave.
Ik kwam hier op het drugsforum om op m'n 54ste te leren begrijpen waarom mijn hele leven letterlijk uiteen viel toen ik clean werd 12 jaar geleden en waarom nu in moeilijke tijden de drang naar drugs weer toeneemt. Obsessies die ik vroeger had met sport, hobby, uiterlijk, intelligentie.. ik kan er niks meer mee door ziekte, gebrek, leeftijd en ook gewoon mijn interesse erin verloren. Alles altijd tot de bodem uitgeput.. overal op een OCD-achtige manier mee omgegaan. Na een liefdeloze eenzame jeugd, een gewelddadig huwelijk, misbruikt door een pooier omwille mijn cokeverslaving en ondertussen supermama zijn die haar kind iedere avond uren voorleest en beiden plus het huis altijd om door een ringetje te halen... en nu totaal alles verwaarlozen, lichamelijk kapot, geestelijk: heerlijk dat ik kan slapen in de nacht maar iedere ochtend vloekend wakker gewoon omdat er weer een uitzichtloze dag voor me ligt. Die gevoelens had ik niet tijdens 28 jaar alcohol, crack, speed, cocaïne en de onbewuste oxycodonverslaving plus 27 jaar benzo's. Die prescription drugs nooit meegeteld als verslaving omdat het nou eenmaal van de arts kwam.
Maar verslaving, inderdaad, het is een gebrek aan coping skills. Al mn uitblinken in van alles was ook een coping skill vermoed ik nu... het ging iig altijd ten koste van mezelf, alles wat ik wilde was een beetje waardering en erkenning. Mogen bestaan.
In hoeverre dat nog opgelost kan na een zelfdestructief leven voor zo lang vraag ik me af. En of ik daar nog wel fut voor heb.
Misschien is het makkelijker en veiliger om alcohol weer op te pakken en daarmee weer kwaliteit van leven te creëren. Dat klinkt heel onverstandig... maar hash werkt niet meer, coke, crack en speed dat lukt niet meer op je ouwe dag om daar aan te komen (contacten en financiën). Ik heb in het verleden "verstandige" keuzes gemaakt om te stoppen met van alles en nog wat.... maar een clean leven bracht me niks dan misère. Niet alleen mijzelf.. maar ook mijn dierbaren. Niet iets wat je met therapie ofzo kan oplossen als je 40 jaar middelenmisbruik (en dan bedoel ik echt hévig) achter de rug hebt. 40 jaar is verdomd lang en de jaren voor mn 14de waren hel. Wat is wijsheid?
En brengt wijsheid het beoogde positieve effect?
Dat is een vraag op existentieel niveau!!! En wie bepaalt dat? Wij voor ons ieder? Of de maatschappelijke norm? Alcoholisten zijn namelijk niet herkenbaar dronken en niet ieder die coke-verslaafd is gedraagt zich als een doorgesnoven hooligan.
Rest me de vraag wat ik met mijn eigen situatie aanmoet. Dat weet ik nog niet.
Ik ben iig "blij" dat ik hier zowel verstandige verhalen tegen kom, alsook schrijnende trieste dingen maar ook weer even humor terugvind over ervaringen met de eerste keer coke snuiven of crack roken. Of je nou wel of niet heroïne moet proberen en waar die drang vandaan komt.
Heel herkenbaar en interessante vraagstukken. Ik weet inmiddels wat ik zeker niet moet proberen door mijn ervaringen en hoe ik in elkaar zit. Maar waarom gebruikt men? Waarom sommigen recreatief en raken anderen verslaafd? Soms aan substanties die lichamelijk niet verslavend zijn. Dat is dus ook de hele onzin van lichamelijk wel of niet verslavend.
Het gaat erom wat er in t koppie gebeurd: en aangezien er vanalles verandert met je neurotransmitters en je synapsen hoezo durft men te stellen dat niet-lichamelijk verslavende middelen anders zijn dan welke dat wel zijn?
Sorry filosoferen is ook 1 van mijn coping-mechanismen.🤣🤣 even de aandacht weer weg van m'n melodrama en een beetje beschouwend gaan doen.😉😁"
In: Verslaafd, al voor het eerste gebruik?
1-1-2024