1. Je zegt, er is geen tijd, maar is er wel verandering waar te nemen? Ik begrijp dat een ander perspectief op tijd verandering is. Wij ervaren tijd doordat wij het moment voorheen kunnen herinneren, valt dat dan weg? Of ervaar je dat er niets meer gebeurt?
In mijn geval heb ik altijd nog verandering ervaren. Ik denk dat er "levels" zijn en zie dat wat ik heb ervaren ook meer als 'ego-oplossing' waar je eerst nog verandering kunt observeren terwijl je ziet dat dat wat schijnbaar verandert geen substantie van zichzelf heeft. Met andere woorden: Er zijn geen echte 'dingen', er is niets gemaakt van zogenaamde 'materie'. Alles is slechts oppervlakten. Zelfs als je iets doormidden snijdt, zoals bijvoorbeeld een appel, vindt je alleen maar meer oppervlakten. Je vindt nooit een 'ding', een 'object'. Het is een soort hologram: je ziet het, maar het is er niet echt, het wordt geprojecteerd vanuit iets anders.
Het is mijn ervaring dat het nu (in de vorm van de wereld) zo intens wordt ervaren dat ik alleen daar bewust van ben. Geen gedachten over het verleden en geen voorstellingen van een mogelijke toekomst. Slechts dit nu, wat overigens geen soort freeze-frame in een film is. Het is intens levend en dynamisch.
Dit is maar mijn gok:
Sommigen gaan nog dieper, op bijvoorbeeld DMT of 5-MeO-DMT en ervaren wel die totale afwezigheid van verandering: afwezigheid van vorm. Alleen vormloosheid.
2. Maar ben jij weg als in jouw identiteit, of ervaar je nog wel je eigen lichaam?
Er werd gezien dat het lichaam er nooit is geweest. Althans, niet zoals de geest het zich voorstelt. Het enige dat echt is aan het lichaam is de som van alle percepties en sensaties. Dus alles wat via je zintuigen binnenkomt en wat je voelt qua sensaties. Als je bijvoorbeeld het zicht neemt, is daar slechts 1 stroom van informatie. Het was compleet obvious dat er geen enkel verschil is tussen dat wat ik normaal mijn lichaam noem en dat wat ik normaal de wereld noem. Alle grenzen daar zijn opgelegd door de geest/tijd. Valt tijd weg, dan vallen alle grenzen ook weg. Net zoals bij een illusie zoals een fata morgana, is de illusie een vervorming van iets dat wél echt is. Er is een realiteit aan een fata morgana, het is niet alleen maar onecht. Denk aan de welbekende oase in de woestijn: de illusie is de oase, maar er is een werkelijkheid aan dat beeld, namelijk: het zand, de warme lucht. Op eenzelfde soort manier werkt dit imo ook: het lichaam is een illusie, maar waar dat schijnbare lichaam van gemaakt is (bewustzijn) is echt.
Ik kan ook niet meer terugdraaien wat ik gezien heb en zie het deels nog. Met nuchtere concentratie op de wereld, dus focus op mijn zintuigen, wordt hetzelfde steeds dieper bevestigd.
Ik besef me goed hoe gestoord dit kan klinken maar de interpretatie van zelf/wereld door de geest is imo de meest gestoorde en zweverige far-out interpretatie die er kan zijn. We geloven (meestal) écht dat we dit lichaam zijn. Maar dat is niet mogelijk. Je bent als "lichaam/geest" op alle mogelijke manieren verbonden met de rest van alles. Je kunt niet maar een klein deeltje zijn. Je kunt niet echt een afgescheiden entiteit in tijd zijn. Dat is slechts een zelf-opgelegde abstractie van de geest. Je bestaat niet in een vacuüm. Lichaam en wereld zijn onlosmakelijk verbonden en dus 1.
3. Maar als je naar een object kijkt, weet je dan nog wel wat dat object is? Je hebt geen interpretatie zeg je, dus ik neem aan dat je geen objecten meer kunt identificeren, of wel?
Op momenten kwam dat terug, maar toen ik er helemaal inzat was ik compleet gefascineerd met wat dit "spul" recht voor me is, als het overduidelijk niet dat is wat gedachten zeiden wat het is, wat is het dan wél? Die vraag vroeg ik me constant af, maar niet als een vraag waarop ik een antwoord verwachtte. Ik wist dat het antwoord daarop niet zou komen: "het is dit, oké weten we dat ook weer, next!"
![:tonguewink:]()
Nee, meer een "vraag" als een constante verwondering: "wat is dit wat ik zie?" Als alle labels die je op dingen plakt wegvallen, blijft het daadwerkelijke "spul" waar je al de hele tijd naar zit te kijken over.
Dit inzicht in hoe het werkt is verscheidene keren ook nog verder gegaan. Ik zag dat het begin van alles niet ergens in het verleden lag, maar hier, nu. En dat ik (en jij en iedereen) creator is van onze eigen wereld. Op momenten begon de wereld van vorm daadwerkelijk te vertragen tot op het punt dat het helemaal stil stond. Toen besefte ik me dat het niet doorging omdat ik het niet liet. Ik weet niet hoe ik wist dit te doen, maar ik kon tijd (de wereld van vorm) beïnvloeden: stoppen en weer op gang brengen.
Ons volledige ervaring wordt door het brein geproduceerd, net als in een droom. Ons brein heeft de capaciteit om het lichaam in beeld te brengen, als een ik, zodat het zichzelf kan beschermen en zo lang mogelijk kan overleven. Dus het is natuurlijk om op deze manier te ervaren. Verlies je dat dan in een ego-dood? Ik begrijp dat veel mensen denken dat ze echt dood zijn op dat moment, dus het lijkt me sowieso geen staat waarin je kunt functioneren.
Ik dacht niet dat ik dood was. Dat wat nep was viel weg, dat wat altijd echt was bleef over. Dit is denk ik 1 van de, zoniet dé grootste misvatting over ego-dood: dat jij zelf dood zou gaan. Nee, dat wat je echt bent gaat niet dood en dat wat je niet bent is nooit geweest. Er is niet eens een echte overgang tussen ego en niet-ego. Dat is 1 van de grootste mindfucks van dit: Je bent tegelijk exact hetzelfde en absoluut wat anders. Het is een verandering in perspectief die tegelijk extreem subtiel en extreem schokkend is. Ik besef me dat ik nu nogal los ga met superlatieven, maar ik probeer een klein beetje over te brengen hoe ik het heb ervaren en dan nog zullen woorden altijd tekort schieten.
Waarom zou je denken dat dat ' echter ' is dan dit?
Dat is het niet. Het is recht voor je neus te allen tijde. Het is alleen dat we onze focus er niet op houden, maar dat onze focus/aandacht verdeeld is over allemaal gedachten over wat al geweest is en gedachten over wat mogelijk kan zijn, ondertussen dat wat hier daadwerkelijk is deels of compleet over het hoofd te zien.
Waarom kunnen niet meerdere dingen tegelijk 'echt' zijn? Waarom zou er maar 1 waarheid zijn?
Dit is moeilijk of misschien zelfs onmogelijk te bewijzen. Uiteindelijk is er maar 1 waarheid. Het is letterlijk in alles. Maar daar heb je niets aan als een soort geloof van wat ik zeg.
Note: ik begrijp dat woorden tekort schieten dus ik neem het allemaal niet al te letterlijk.
Het is erg moeilijk onder woorden te brengen. Ik weet ook dat ik hier altijd in zal falen. Ik probeer het alleen zo goed mogelijk te doen omdat dit me super veel plezier geeft.
![:wink:]()
Heb je zelf wat ervaring met psychedelica?
