komt het dan nooit goed?

Dit is volgens mij wel het ergste waar een uit de hand gelopen verslaving je naar toe kan brengen, bahbah, ik heb het met je te doen. Ik zou zeggen blijf volhouden, en blijf in je zelf geloven!

Ik had ook al 40 keer dood moeten zijn denk ik... Komt het dan nooit goed? Ik geloof nog altijd dat je dat zelf in de hand hebt.. Ook al ben ik zelf ook al jaren heerlijk bezig en ben nog maar achttien. Ik zit ga binnenkort zeer waarschijnlijk intern. Leuk.. Nou maar hopen dat het dán ooit nog goed komt..

ik gebruik van mijn veertiende speed en weed waarvan ik twee maal een half jaar volledig gestopt was. ben er nu 23, volgende week 24. das best lang he. te lang. heeft tot 2009 geduurd vooraleer ik inzag dat ik verkeerd was. ben in 2009 begonnen met ghb. op feestjes in het weekend. of bij zogezegde vrienden thuis, zogezegd voor feestje te bouwen maar eindigde altijd of bijna altijd in sex. maar was me nog niet van kwaad bewust, vond het gevoel fijn. al gauw veel fijner dan speed, speed in vergelijking met dat was verspilling van al die jaren vond ik. dacht met ghb het echte geluk gevonden te hebben... in mijn hoofd dan toch.. al gauw begonne feestjes in het weekend van vrijdag tot maandag, van donderdag tot maandag, van donderdag tot dinsdag... in het begin kon ik slapen als de vloeibare was uitgewerkt kan er geen tijd op plakken hoelang het duurde vooraleer ik niet meer in slaap viel, soms was ik tot 48 uur nuchter wakker (enkel weed) en viel ik nog maar met moeite in slaap!! verzwakte fel en begon niet meer uit te zien, meer en meer afwezig op werk en als ik wel ging had ik nauwelijks de energie of kracht of moed om het 8 uur vol te houden. als ik een doktersattest had voor een paar dagen gebruikte ik die dagen niet voor terug te recuperen maar voor verder te kunnen gebruiken, stelde mijn laatste dop (dosis, nam colaflesdopjes) telkens verder uit, tot de dag voor ik terug moest beginnen werken. wou niet meer van het gevoel af van ghb, wou me geen enkel moment nuchter en slecht voelen. het escaleerde tot dagdagelijks gebruik werken of niet, feestjes bij jongens wat alleen maar misbruik van me maakte en ik liet maken. dacht dat ik populair was haha dat ik het zelf geloofde! had een vw corrado, heb altijd al passie gehad voor corrado dus dat was mijn grote trots en liefde. tot op 28augustus09 ik in de auto stapte met vier dopjes op zonder effect op nog geen uur tijd, dacht slechte vloei. had het gewoon geen tijd gegeven! onderweg naar huis ging volledig mis, herinner me nog dat ik links aan het rijden was en het volgende moment erna zat ik kilometers verder, auto vol rook en had pijn! omgegaan achter het stuur, op een tegenligger ingerede. pertotal beide,ik had niks. maar wel 2 leningen op auto en zonder rijbewijs in fout 7000 euro moeten betale.. voor het even in te korten, want breid nog te fel uit en laat al zoveel details achter hehe. in december 2009 was het van kwaad naar erger tot veel erger, dacht toen dat ik mijn dieptepunt had bereikt. nog twee ongevalle onder invloed, talloze keren in het ziekenhuis wakker geworde nadat mense ambulance en politie belde als ze iemand midden op de weg stil zagen staan, 'slapend' niet wakker te krijgen.. had een relatie toen, heb ik ook verpest, was echt een trut, deed alles gelijk ik het wou wat hij zei vond ik onbelangrijk. hij had het zo goed met mij voor.. de enige toen. de rest waar ik het ging halen zagen mij als een speelgoedje niet op batterijen maar op ghb. nam door de dag vloei, snachts allerhande medicatie waar benzo inzat en smorgens startte ik weer met een lijn voor daarna terug te kunnen hervatten met vloei. kon niet meer, vriend kwijt, droomauto kwijt en op korte tijd al 15000euro schuld. (minder als de helft van nu!!!!!) heb me laten opnemen eind januari 09,(werk had me zelfs niet ontslaan,gaven me de kans en tijd om terug beter te worde waar vind je dat nog) 2weken psych afd ziekenhuis voor slaapprobleem en benzo afbouwen en toen katarsis, afkickcentrum. na 6 dagen vertrokken,was de hel!!! denk dat ik het toen nog altijd niet serieus nam wat voor blijvende letsels mijn gebruik had toegericht en dat het niet enkel lichamelijk is. na detox dacht dat ik het wel kon... jajaaaa niet dus. half jaar, net niet. eind mei 2010 was ik terug onschuldig begonnen (moet wel eerlijk zeggen dat ik liters alcohol heb gezope toen die periode) met speed en weed, sporadisch. een keer terug iets eender wat gebruikt keur je al snel ghb ook terug goed. voor die ene keer denk je... of dat ene weekend, wat al gauw weer dagen aan een stuk werden. bij verkeerde mensen, verkeerde situaties, ziekenhuizen... al gauw werk kwijt, nog meer tijd voor te gebruiken! ingehuisd bij de bron, relatie mee begonne, wat je relatie kunt noeme.. was nooit echt helder, altijd wel iets genomen. geen sprake van liefde.. die gevoelens ken ik niet meer.. dit duurde tot 05-10-10. datum staat in mijn geheugen gebrand, ben snachts met auto van toenmalige vriend (eigen auto paar maande voordien opeen gereden en pas autotje alweer gekocht maar in beslag genomen nadat ik lag te 'slapen' achter het stuur aan rode lichten) na hevige ruzie omdat ik echt niet bekwaam was tot rijden zei hij (geloofde hem niet!) vertrokken voor vloei te kopen. nooit meer terug geraakt... iets langer dan een week in coma gelegen, wakker geworde op intensieve. weet tot vandaag nog niets over het ongeval, buiten wat de tegenpartij en de kranten vertelden. auto leek wel geperst, volledig uitgebrand, ik in levensgevaar.. ben helemaal omgeslage, 2maande plat liggen door breuken vanaf rug tot onderbeen, tot inzicht gekome.. niks drugs. want had me tenslotte men leven gekost bijna, iets moest gebeuren voor ogen te openen... in het begin was ik optimistisch, geen zin erin zat in goede structuur qua slapen, geen benzo wat voor het ongeval een ramp was. dronk wel weer vaker en vaker, voor toch iets te doen denk ik. afgelopen maande voelde ik me men eigen niet meer. depressief, dacht allemaal door het ongeval, sta tenslotte vol littekens en kan ng niet goed lope was eerste maand ook meer in bed dus dacht dat dat me depri maakte.. ben veel gaan beseffen, heb maar een beste vriendin, voor de rest geen echte vriende. al die jongens van die feestjes van toen zagen niet naar me om als ik nuchter was. was het niet gewoon voor bij mijn thuis constant te zijn, mama zelf medicatiemisbruikster valt nie mee onder een dak, papa al 19 jaar dood, 2zussen en 1 broer maar geen of slecht contact mee. net alsof ik voor hun al dood ben, alsof ze zich er al bij hebben neergelegd... heb geen rijbewijs,verzekering en auto meer dus ook geen vrijheid.. terug met mense van vroeger contact gelegd.. diegene waar het van leek nog niet zo superslecht voor te hebbe met mij, heb nie veel keus in vrienden..
AND TO THE POINT NOW:
terug beginnen weed roken (afhankelijk al,slaap nie zonder) speed snuiven, al gauw weer twee nachten wakker blijven en hoop benzo voor te kunnen slapen.. dacht zolang ik geen vloei neem is het niet zo erg.. maar vorige week was het zover, hetgeen wat me al tientalle keren zo dicht bij de dood bracht en 1 keer echt zo close bij de dood was ineens niet meer zo erg, voor een keertje!? heb me super gevoeld, gelukkig terug. haat mezelf dat ik me er zo goed van voelde. besef nu ineens te meer hoe ellendig ik me nuchter voel, blijf voelen. als ik speed snuif voel ik me ook wel niet gelukkig hoor, neemt gewoon mijn gedachten erover even weg... ik ken mijn eigen niet meer!!!! weet niet meer hoe het is voor nuchter te leven, vroeg of laat keer ik weer terug als ik een tijd nuchter ben. haat het leven, zit in een schuldenberg waar ik de eerste tien jaar nog niet uit ben, kan me niks veroorloven, het ongeval moet nog voorkomen ben volledig in fout, vraag is of verzekering zich terugtrekt anders kunnen de schulden zich ineens verdubbele... wil ik nie aan denke.. heb geen werk (tot nu toe kan ik nog niet werke maar toch) en zie me ook niet meer bekwaam voor te werken. waarom weet ik niet. net alsof mijn leven op pauze staat,geraak niet vooruit. alle ellende blijft en slecht gevoel ook, weet niet wie ik ben nuchter... pffffff ik wil niet terug naar een halfjaar gelede naar hoe het was voor het ongeval!! dat word mijn dood die drugs, had al dood moete zijn.. snap nog niet waarom ik het heb overleefd, voor mij slecht en depressief te voelen en alleen te zitten of terug te gaan gebruiken voor mezelf weer wijs te maken dat ik me wel goed voel?????!!! ik wil beide situaties niet langer... hoe komt toch dat ik mij zo voel? is dit normaal, ik dacht dat nuchter zijn de hemel zou zijn in vergelijking met toen maar in tegendeel.. realiteit is hard en nuchter zijn ook. kan met niemand praten, niemand intresseert het ook. zou me niet verbaze als mensen hier al in de helft stoppe met lezen.. wil gewoon weten of er nog ergens iemand dit gevoel herkent en me kan geruststelle dat het maar een periode is en dat alles wel weer beter wordt..

Helaas ben ik niet zo goed in het geven van advies.
Ik herken veel dingen uit jouw verhaal, ben zelf nog maar 21 jaar maar zit ook een beetje in hetzelfde schuitje als jij.
Veel speed gebruikt om me goed te voelen en om de dag door te komen.
GHB heb ik niet zo veel ervaring mee.
Wel veel geblowd vanaf mn 12/13e jaar, daar erg depressief van geworden.
Voelde mij erg onzeker en ging vaak drugs gebruiken , ook in mijn eentje, om me beter te voelen wat alleen maar averechts gewerkt heeft.
Mede door het blowen kwam ik haast nooit de deur uit, ging niet naar school en had nergens geld voor , behalve voor de drugs.
Speed heeft veel invloed op mijn leven gehad, ben er hard door geworden,eerder durfde ik niet zo goed voor mijn mening uit te komen. Door de speed werd ik vaak agressief en ik beet hard van mij af als iemand mij iets flikte.
Zelf kan ik erg slecht tegen kritiek of het nou positief of negatief is, ik steek mn kop in het zand en zie wel waar het schip strandt.
Mijn leven bestond alleen maar uit speed ,wiet en pilen , niet eten , weinig slapen.
Schulden gecreeerd en mijn baan verloren.
Nu ben ik weer opgestaan en mn ogen geopend.
Ben gestopt met de wiet, want wanneer ik wiet rook doe ik helemaal niks meer, letterlijk.
Ik zeg niks, ik doe niks, niks interesseert me en meestal slaap ik alleen maar.
Dit heeft ook mn inzet voor school verziekt, heb nog steeds geen behoefte om naar school te gaan, mede omdat ik niet weet wat ik wil doen.
Werk krijgen is moeilijk , heb soms een paar maanden werk, maar meestal heb ik het grootste deel van het jaar 'vakantie'.
Recht op een uitkering heb ik niet, dus ik doe vaak zwart werk.
Mijn vader heeft samen met mijn broer een auto ongeluk gehad in Roemenie waarbij 2 jongens van in de 20 het niet hebben overleeft.
Zowel mijn vader als mijn broer hebben hier eigenlijk nooit over gesproken en heb sinds dien heel moeilijk contact met ze gehad, ze waren er heel erg gesloten door geworden.
Heb vanaf mn 14e bij 5 psychologen en psychiaters gezeten, laat me je 1 ding vertellen.
Dit schiet voor mij iig voor geen meter op, stellen allemaal dezelfde vragen, allemaal volgens het boekje, uiteindelijk help je alleen maar jezelf.
Af en toe rook ik nog wat wiet, en dan voel ik me eigenlijk meteen kut, het voelt niet lekker meer, voel me dan depressief.
Naar mijn weten hebben vooral blowers er ontzettende moeite mee om te stoppen, maar echt, wanneer je hiermee gestopt bent voel je je ineens een stuk helderder en krijg je weer een stukje regelmaat in je leven.
Speed gebruik ik haast alleen nog op feesten of als ik een nachtje door moet, of heel slecht, als ik een paar kilotjes kwijt wil.
Ben nu overgestapt op coke, omdat ik dit beter voor mn geest vind, coke is een bitch, kan er maar niet vanaf blijven, het is een dagelijkse gang van zaken geworden.
Maar met coke in mn leven ben ik een stukje zelfverzekerder, alsof ik houvast heb.
Heb de reden ook nog niet gevonden om ermee te stoppen.
Maar goed, een heel lulverhaal over mij .. hoop dat je inziet dat je niet de enige bent.
Praten op forums omdat je denkt dat er verder niemand is om te praten herken ik ook.
Meestal krijg ik toch niet helemaal het gevoel dat ik word begrepen maar het is altijd fijn als er iemand met je meeleeft en meepraat.

Skippy zei:

Meestal krijg ik toch niet helemaal het gevoel dat ik word begrepen maar het is altijd fijn als er iemand met je meeleeft en meepraat.

Klik om te vergroten...

Het is ook erg moeilijk om je begrepen te voelen als je jezelf niet eens begrijpt...

Om wel wat advies te geven...: neem verantwoordelijkheid voor jezelf! Jij maakt de keuzes die je maakt. Als je een andere keuze maakt zal er een ander gevolg aan zitten. Heb echter wel geduld. Vandaag iets anders doen dan anders betekend echt niet dat je je morgen goed voelt zonder drugs of wat dan ook. In het algemeen geldt dat je bij een verandering eerst altijd verslechtering ziet. Je zal daar doorheen moeten bijten. Dat kost tijd en energie, maar die tijd en energie zullen zich op termijn terug verdienen.

En nee... ik heb niet het idee dat dit aankomt als je het leest, maar achteraf zul je merken dat het wel klopt.

dankjewel voor reactie... en snap ook volledig wat je wil zeggen, maar daar loopt het bij mij al vaak mis.. ik probeer dan weken, maanden nuchter te blijve en blijve hope dat de dag gaat komen en er weer zonneschijn komt na de regen... maar die komt er maar niet, de depressie word groter na verslaving ghb en je zou denke geef het tijd maar vind het moeilijk om geduld te blijve hebben als je je zo depri voelt... op den duur ga je dan denken voor terug te gebruike, omdat je je beter voelt me ghb dan zonder... en weet dat dat zwak is en moet blijven gelove dat het ooit wel beter word maar vind het echt moeilijk.. gebruik jij zelf ghb? dan kan je meespreke over de depressie wat je erna krijgt,. tis de depressie wat me iedere keer weer zover krijgt dat ik herval... een vicieuze cirkel waar ik maar niet uitgeraak. voor gek van te worden...
groetjes

Snap je het echt? Je lijkt eerder vast te willen houden aan je huidige overtuiging. De overtuiging dat het toch niet gaat lukken. Je moet niet alleen hoop hebben, maar ook vertrouwen. Jij moet er in geloven dat het gaat lukken. Hoe lang het ook duurt, uiteindelijk komt het dan goed.
En ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Langzaam zul je zelfrespect opbouwen als het je lukt te kappen met die troep. Gemakkelijk is dat niet. Ik heb zelf een zwaar ongeluk gehad onder invloed. Nu 1 arm die verlamt is. Was wel mijn eye-opener hoewel ik t liever niet had overleefd. Nuchter in de wereld staan is kut en weet ook niet wanneer dit gemakkelijker gaat worden. Herken mezelf wel in je!

[Verplaatst naar Verslaving]
Heb niet veel aan te vullen op bovenstaande reacties
De aanhouder wint zegt men, en heb ik al eens gezien bij een vriendin met een g verslaving tijd geleden zat.
Al het beste toegewenst!

hoi ghbnightmare, ik kan raak steeds geraakt door jouw verhaal, omdat mijn leven zoveel raakvlakken heeft met de jouwe.
Nuchter zijn is alsof je opnieuw moet leren lopen. Alleen staan lijkt dan al een onmogelijke opgave. Alsof er een storm blaast en me zo omver blaast. De storm is gaan liggen. Ik ben nu een jaar nuchter. Ik weet dat jij dat ook kunt. Er is zoveel schade. Vooral psychisch. Heb nu hele vracht medicatie, maar zalfs dat maakt het niet easy. Sterkte met volhouden en stoppen!!!

Al maanden was ik dwars en zweerde ik uit de kliniek weg te blijven. Ik ga later écht niet tegen mijn kinderen zeggen dat mama in een kliniek heeft gezeten. Toen mijn verslavingsarts mij twee weken terug vertelde dat mijn beste vriendin een overdose had gehad, was ik om. A;s het niet erger kan, geloof me, het kan áltijd erger. 'Jongens, mama heeft vroeger in een kliniek gezeten en daarom kan ze nu zo goed voor jullie zorgen! '

Hoiii...
Ik weet niet hoelang het geleden is dat ik mijn verhaal heb gedaan op dit drugsforum, heb toch enkele reacties gehad bedankt daarvoor, ook al was het maar iemand wat reageerde het doet toch goed als ge merkt dat er toch iemand je begrijpt of wilt begrijpen. Gek toch eigenlijk dat via het internet wildevreemde met je inzitten of de moeite doen om advies en het goed voor met je te hebben terwijl in je naaste omgeving iedereen kan zien dat het niet goed gaat met je en het gewoon ofwel bewust negeert of het niet inziet, niet wil zien of gewoon niet de moeite wil doen om eens te vragen hoe het eigenlijk met mij gaat... Wil wat zegge hoor... Pff ik denk dat ik ondertussen toch al enkele maanden verder ben sinds mijn verhaal op het forum. Hele stap geweest eigenlijk hoor voor zoiets te verkondigen.. Maar na zo lange tijd word alles maar ook alles teveel en ben je zo wanhopig naar iets of wat aandacht of medeleven of maar gewoon iemand wat er naar wilt luisteren dat je naar een internet forum grijpt... Ga ook nog wel naar het CAD, moet van justitie uit maar dat is soms zo gedwongen praten op momenten dat je er soms helemaal geen zin in hebt... Verslaving is geen makkelijk onderwerp, zeker niet als het zo gedwongen gesprekken zijn... Heb vaak behoefte om alles kwijt te kunnen maar dan moet het uit mezelf komen gelijk nu dus... En zelfs dan vind ik het moeilijk om te verwoorden wat heel die verslaving(en) wat met mij hebben gedaan en doen. Sinds dat laat bericht waar ik nog sporadisch vloei en speed nam is het alleen maar bergafwaarts gegaan, afgelopen weken (denk ik, pff besef van tijd of dagen of weken verdwijnt automatisch) heb ik constant, of toch ieder moment dat ik wakker of bij was weer op de vloei geleefd.... Het feit dat ik dit nu zeg wil al zeggen dat ik het inzie en nuchter ben, twee dagen nu. Ik zou nooit op het forum komen terwijl ik nog gans scheef van de ghb zit. WIl niet terug naar dat leventje van nu bijna exact een jaar geleden, leven op vloei niet nuchter willen worden voor niet te beseffen hoe miserabel alles eigenlijk is met oorzaak de vloei dan nog eens, straatje zonder einde. Tja wel een einde, definitief einde als ik terug die kant opga. Ben ongelukkig en depressief. Weer geprobeerd mezelf wat geluk toe te brengen met vloei maar nee zelfs dat lukt niet meer, of het zou wel kunnen lukken maar ben al zoveel kwijt daardoor, maak het alleen maar erger besef het wel. die paar momente euforie wegen niet op tegen de mensen wat ik kwijt ben door ze te kwetsen met mijn gebruik en de duizenden tientalduizenden schulden wat het mij heeft opgebracht, autos en vloei gaan niet samen. Besef het meer en meer vloei is de duivel. Ik ga niet doen alsof ik nu ineens anti drugs ben, moet nog een lange weg afleggen maar heb de eerste stap gezet ben naar de huisdokter geweest, heb daar natuurlijk niet alles gezegd daar schaam ik me te fel voor gewoon al voor het feit dat ik al twee keer zogezegd was afgekickt, durf niet te zeggen dat ik weer hervallen ben met ghb. Heb gezegd dat ik het allemaal niet meer zie zitten op deze manier, dat ik mezelf zie eindigen als vorig jaar, wie weet weer met een ongeval maar dan niet met zoveel geluk als nu. Rook wiet, snuif, ghb en strip bromazepam per dag... over alcohol nog maar te zwijgen. Ik ga niet teveel ineens doen stoppe want dat gaat nooit of dat lukt maar even, eerst van de ghb af en de bromazepam... dat is het ergste voor mijn lichaam of daar ondervind ik toch het meeste last van, vaag in men hoofd en zwaar depressief zonder ghb... gewoon kutleven denk ik constant. Heb antidepressiva nu en diazepam voorgeschreven, gisteren gestart. Ja goed voel ik me natuurlijk alleszins niet. Verwacht ik ook eigenlijk niet maar ik hoop er wel op. Ik hoop dat ik ooit gelijk normale mensen gewoon kan inslapen zonder drie jointen en hoop benzo en fles wodka. dit is het leven niet. Leven is te kort, moet er toch iets van kunnen maken, soms vraag ik mij af waarom iedereen of zo lijkt het toch zo gelukkig is zonder niks????? geen drugs alcohol of medicatie??? Hoop dat ik er ooit achter kom. alleszins ik wil er echt aan werken. het besef is er echt wel. maar we zijn pas twee dagen, heb het al vaker een halfjaar kunnen uithouden maar deze keer wil ik het echt definitief!!!!!
alleszins bedankt voor reacties en wens me geluk....

Alles is drugs. De werking van de hersenen is zeer chemisch. Gamen, eten, sex, shoppen, slapen, alles drogeert en is verslavend.

Ik raad de documentaire aan: "what the BLEEP down the rabbit hole"

"Zeitgeist-addendum" is ook echt een aanrader.

Misschien is er iets groters dan jijzelf waar je kracht uit kan putten.
Voor mij is dat muziek.

Erg geraakt door je openhartige verhaal. Het eerste wat in mij opkwam na het lezen ervan is dit:

Besef je wel hoe sterk je eigenlijk bent?! Dat je dit alles, zowel lichamelijk als mentaal heb doorstaan! Menigeen zal bezwijken onder deze omstandigheden, maar jij blijft je erdoorheen slaan. Schulden, verlies, verdriet, wrok, zelfs zelf-haat. En toch ben je nog met ons!

Inderdaad: je moet nooit opgeven, nooit denken dat het te laat is. De WIL om te veranderen is ook niet afdoende: dit is evident: iedereen WIL met compulsief gedrag stoppen. Wellicht is het graag WILLEN stoppen zelfs een averechts iets, omdat het de focus legt op het middel en niet op waar je wil zijn en naartoe wil in je leven.

Je moet 100% geloven dat het je gaat lùkken! In jezelf geloven is het enige wat mij geholpen heeft met elke belangrijke gebeurtenis.

Zelf heeft mijn kijk op verslaving een wending gekregen doordat ik anders naar de maatschappij ben gaan kijken, mijn rol daarin en tevens heb ik (via trippen) een enorme diepe spirituele werking des levens ontdekt die mij zo aanspreekt dat ik niet dieper in de shit kom dan ik nu al zit.

En vergeet niet: oke, er zijn zat drugs die genadeloos slecht voor je zijn. Maar het is in mijn optiek vooral zo schadelijk omdat de maatschappij hier niets mee kan. Je wordt afgeschreven als junk en kansarm? Terwijl IEDER mens ontzaglijk schoon en mooi is, en de maatschappij een gedrocht. Herman Brood kon spuiten tot het einde van zijn dagen. Had het beste spul. Als hij geen zelfmoord had gepleegd (bij mij om de hoek nota bene) dan had hij tot zijn oude dag kunnen spuiten. Waarom? Hij had gewoon veel geld.

De laatste alinea is puur mijn mening for what its worth

Pfoe ik heb het moeilijk, echt. Fysiek valt het nog wel allemaal mee, natuurlijk niet kunnen slapen maar dat wist ik op voorhand. Ben wat afgetakeld, vermagerd eet slecht. Maar dat is niks in vergelijking met mijn mentale toestand... Fucked up man, hoe noemen ze zoiets en wat is dat wat dat met mij doet??? Dopamine rebound???? Ik ben terug met vloei voor het zogezegd maar af en toe te doen, maar ja eens dat straatje ingeweest waar ik ooit afhankelijjk was van vloei dan kan je nog bijna dood eraan zijn geweest en maanden en langer ervan af zijn, shit man, direct terug smaak te pakken. Had gedacht na mijn kleine terugval afgelopen weken dat ik het nu niet meer zo moeilijk zou hebben omdat ik al bij al na ergere tijden nog al eens ben afgekickt. Maar geloof het maar niet, of ik nu een maandje terug hervallen was of een halfjaar, het stoppen blijft even moeilijk, of beter gezegd nuchter zijn blijft even moeilijk. Kan wel van de vloei afblijven dat is het probleem zo niet, ondertussn zit ik met mijn diazepam maar eerlijk gezegd als slaapmiddel is het geen fuck waard. Ik drink half litertje wodka, tientje wiet en normaal zou ik van de dokter drie diazepams moeten nemen als ik mijn bed in ga, en nog niks. het ergste waar ik nu zo van af zie is de depressie, alles komt weer tegen 200 per uur op mij af in mijn hoofd alle ellende alle miserie gewoon het besef dat het leven maar gewoon kut is en saai is en dat ik alles heb vergooid op alle vlakken en weet goed genoeg dat klagen niet helpt, het is nu zo en kan de tijd niet terugdraaien. Moeilijk te aanvaarden, voel mij zo uitzichtloos. En wil daarmee echt niet zeggen dat drugs daarom een oplossing is, vloei dan he, ik weet het goed genoeg wel. Maar met die vloei besef ik nie dat ik zo ongelukkig ben, ik ben het dan wel, maar what the fuck dan. Maar doorgaan... Is het normaal dat ik ZO depressief ben??? Ben nooit niet het zonnetje in huis geweest en verwacht ook echt niet van mij vandaag op morgen miss happy sunshine te voele verre van zelfs en heb wel wat geduld... Maar gaat dit echt jaren duren??? Ik wil niet dood, was het bijna, niks is het waard voor dood te gaan maar leven op zo een manier, of je zo voelen??? ik leef nie ik laat mij leven, ik sleep mij door de dagen... dan is het moeilijk om maar blijven en blijven vol te houden voor de rotzooi te laten, want al bij al, op het einde van de rit nuchter ongelukkig of volledig in de euforie en niet beseffen dat je ongelukkig bent??? weet dat ik voor optie moet gaan en daar ga ik nu ook volledig voor.... maar ga ik dan voor de rest van mijn leven afhankelijk blijven van benzo en antidepressiva??? maakt het brein na verslaving vloei terug vanzelf dopamine aan??? wat doet vloei toch maar met mij dat ik mij nuchter gewoonweg niet zo goed of ja wat ge goed noemt niet kan voele?????

heb weer volledig down moment en trouwens nogmaals bedankt voor reactie, zijn paar zaken geweest wat enorm confronterend waren, daarom dat ik ook meestal niet reageer op reacties. Pfoe vind het allemaal zo moeilijk, word soms met neus op feiten geduwd wat ge diep vanbinnen ook zelf al weet maar onderdrukt en dan zeggen ze het je nog es soms los der op gelijk het is.

Ben nu week antidepressiva, helpt natuurlijk nog niet, heb eerste drie dagen enorme dip gehad. Had eerst gedacht dat ik niet feller dipper kon dat het al was maar voelde mij toch nog net dat ietsje meer levensmoe en moodswings dan normaal.

Ben dus volop bezig met die hulp waarover ik het al had, cad en therapie soort van bij huisdokter waar ik goed mee kan prate.... Praten helpt, maar op het einde van de rit vind ik dat het probleem of beter gezegd de problemen in mijn hoofd verre van oplost.

Ik weet nog niet meer hoe ik mij voel of hoe ik mij moet voelen, dit is nu ook wel waarschijnlijke moodswing, kan goed zijn dat als ik morgen of straks opsta als ik al bij al in slaap geraak dat ik zeg vandaag nieuwe dag nieuw begin komt wel goed....

Pfff ok ik neem geen vloei meer ik denk nu ondertusse een week en twee dage. Ok best goed ga je nu denken, vind ik ook wel. Maar het begint me stilaan duidelijk te worden, en geloof mij heb het tegenwoordig echt moeilijk met duidelijkheid en begrijpen van bepaalde zaken. Teveel in dat hoofd van mij, overbelast, op een bepaald moment houdt het op.

Ik weet niet meer waar ik nog met mijn gedachten naar toe moet, en wat ik van mijn eigen gedachten moet denken en dat is al vergaand vind ik persoonlijk.... Mijn hoofd zit vol, waarom bestaat er geen medicijn of zoiets gelijk prullenbak of programma antivirus gelijk pc. Gewoon knopje en alles leeg terug. Terug plaats voor er vanalles in te duwen wat ik eigenlijk niet moet en er echt net mee geholpen ben maar toch doe ik het mezelf keer op keer aan.

En toch is het me al eens gelukt voor een streepje licht te zien schijnen ergens heel in de verte van die tunnel, en dan hou je het ff vol. (paar keer, tweemaal ong halfjaar ook al heeft het nooit lang geduurd) Iedereen van buitenaf, geen ervaringsbegeleiders of eender wie wat weet wat het is zegt maar dat als ik lang genoeg volhou het wel allemaal goed komt.

Hoe kunnen zij dat nu weten???? Waarom herval ik dan iedere keer, en nie gewoon vallen maar serieus op je bek gaan. Na paar maanden nuchter voel ik me geen fuck beter , ok lichamelijk natuurlijk wel, en ok ik steek me minder of ik denk minder ver na in mijn hoofd en dat doet ook al heel wat maar toch het voelt aan alsof wat ik ook doe nuchter of niet jaren of niet het zal nooit net niet goed genoeg zijn precies dat ik eens gewoon kan zeggen, ok vandaag voel ik me goed. Gewoon simpel, goed. Geluk heb k al opgegeven, echt geen zelfmedelijden hoor als je dat nu moest denken maar ik leg mijn lat nog niet eens meer zo hoog. Gewoon goed in men vel zitten, beetje ritme en ja. In de mate van het mogelijke me gewoon eens goed voelen desondanks alles wat gebeurd is lichamelijk, mentaal, schulden.

Ik begin meer en meer ook in te zien dat het niet de vloei is wat het probleem is hoor, sommige zullen misschien denken van euh hehe ze heeft het ook door...

Ik ben het probleem gewoon. Ik zit niet goed met mezelf. Niet met dit leven. Ik heb mezelf gewoon niet graag, wil maar alleen vaak dat andere mij graag hebben dat ik dat op zen minst toch al heb maar zelfs dat is vaak niet. (sorry voor de constante negativiteit) maar het moet echt even van me af, zo voel ik me nu op DIT moment, dit gaat ER ONDER ANDERE door men hoofd uit. Tussen alle files en hindernissen en noem maar op maar niks goeds wat er in me omgaat.

Mijn conclusie is dus ook, stoot het niet langer op de vloei. Ik drink fles sterke drank iedere dag, niet dat ik bezopen ben want verdraag het ondertussen wel dan lijntje voor mij iets of wat schappelijk te voelen voor aan de dag te beginne, niet dat ik zo een uitgebreide planning heb ooit hoor. Laptop, tv en men eigen beetje slecht maken in het hoofd. en savonds dan weer hup die benzo en die wiet voor euh weet ik veel wat, die wiet daar word ik nog wat wazig van maar die benzo heeft heel geen nut. Zit ook maar allemaal in men hoofd, benzo is de grootste rotzooi op vloei na voor verslaafd aan te worden. Heb al zoveel soorten gehad en voorgeschreven gekregen, benzo voor stoppen met benzo en toestande en al bij al nu is het diazepam voor te stoppen met lexotan. Het haalt gewoon ALLEMAAL niks uit.

Ga het hierbij laten ik voel me echt super depri, ik besef en het is ook gewoon zo dat ik geen vloei probleem heb maar gewoon afhankelijk ben van alle soorte narcotica.

Grote confrontatie geloof mij, als ik nooit niet genoegen neem of me goed genoeg voel zonder ook maar iets waar eindigt dit dan??? Ik laat mij helpen en werk ook echt er aan mij (maar daar maak ik men eigen wss weer iets wijs... ik snuif zuip slik en rook en tegelijkertijd bouw ik af ZOGEZEGD en ben en WIL ik wel echt stoppen.

Dit is gewoon een gevecht tegen mezelf en vraag me meer en meer af of dit wel te winnen valt, want het word vermoeiend na jaren. Ben niet het type wat opgeeft absoluut niet maar ergens stopt het... En dan vraag ik mij af waar, hoe, gelukkig????

Heeft niemand ooit het gedacht gehad dat we nooit meer gelukkig zullen kunnen worden gewoon omdat we in een heel ander milieu zitten of komen of gewoon niet uitgeraken???
Ik weet niet beter dan leven in een milieu waar vrienden geen vrienden zijn, liefde niet bestaat en waar eigenlijk niks of niemand iets met je inzit. En toch ik weet dat maakte zeker niet gelukkig, maar waarom kan ik het dan ook niet zo zonder heel dat milieu en verleden worden?????

Zo ik ga mijn bed in, moest maar es lukken voor te slapen, lig soms uren in bed gewoon te liggen. Hoop dat ik niemand met deze tekst deprimerend heb gemaakt maar het moet gewoon van mij af.
Hoop dat dit gewoon een zware moodswing is en ook weer overgaat.

Slaaplekker, jullie misschien wel