Mijn verhaal en verslavingen

En nu? Inmiddels gestopt? Wel echt een heftig verhaal. Hoe gaat het met je vader? Hebben jullie contact? En is het nog gelukt om je diploma te halen? Hou ons op de hoogte! En heel veel succes nog!

Ik ben vroeger geboren in een niet echt ideale setting. Daar mijn vader zwaar schizofreen is. Hierdoor groeide ik op tussen zijn psychoses, hallucinaties en zijn agressieve momenten. Ook zijn crack verslaving hielp niet echt mee.
Verder is mijn vader echt een goede man. Maar wordt zijn persoon overmant door zijn ziektes.

Op de basisschool heb ik er nooit echt bij gehoord. Ik werd regelmatig gepest omdat ik de allerkleinste was. Dit was ook niet de beste ervaring.
Toen ik in de brugklas terecht kwam wilde ik graag bij de groep horen. Bij de “stoere” jongens. Ik kwam er achter dat alle “stoere” jongens wiet rookten. Dus in de avond ben ik wiet gaan regelen. En heb ik samen met vriendje’s ons eerste stickie gerookt. Het restant nam ik de volgende dag mee naar school toe. En hiermee had ik al snel vrienden gemaakt.

De weken erna rookte ik in de avond elke dag een stickie. Het restant werd de volgende middag gebruikt met de jongens van school.
Al vrij snel begon ik ook voor schooltijd te roken. Tijdens de pauze snel een stickie. En tussenuren werden optimaal benut om te blowen.
In de jaren die volgde groeide mijn gebruik explosief. Een stickie werden jointjes. En op het laatst rookte ik 3 tot 5 gram per dag. Dan van die zware indica soorten. Dit zorgde ervoor dat ik de gehele dag totaal stoned was. En er kwam echt niets zinnigs uit mij.

Tijdens deze jaren van gebruik werd ik langzaam aan steeds minder sociaal. Ik raakte op mezelf en had steeds minder interactie met mensen. Mijn functioneren en schoolprestaties liepen hard achteruit. Ik ontwikkelde concentratie problemen en mijn geheugen leek wel een gatenkaas. En ik begon als enige vreemde geluiden en gelach waar te nemen.
In een gesprek werd duidelijk dat ik sterk afwijkend gedrag vertoonde en dat bepaalde symptomen steeds sterker naar voren traden. Mensen uitte hun zorgen om mij.
Ik wuifde alles weg en schreef mijn gedrag toe aan het intens en diep stoned zijn.
Uiteindelijk ben ik gestopt met het roken van wiet in een poging mijn diploma te redden. Alle symptomen zwakte af en verdwenen naar de achtergrond.
Na mijn 16e werd mij op een avond xtc aangeboden. Ik wilde dit in eerste instantie niet maar heb me toch laten overhalen om het te proberen.
Wow wat een ervaring. Ik heb me nog nooit zo intens gelukkig gevoeld. Alles werd mooier, iedereen werd liever en muziek klonk hemels.
De weekenden die volgde gebruikte ik steeds meer xtc. Ik sloeg geen weekend over. En gebruikte van vrijdag tot zondag. Heb dit zo ongeveer 1 jaar volgehouden. Ik gebruikte steeds meer en begon ook de negatieve effecten te ervaren. De dip werd sterker en duurde langer. En ik ontwikkelde angsten.

Toen ben ik amfetamine tegengekomen. Het eerste weekend 2 lijnen gehad. En ik ging als een raket. Vervolgens gebruikte ik dit ieder weekend, soms in combinatie met xtc.
Na het weekend was ik totaal afgemat. Zowel geestelijk als lichamelijk. De wekelijkse dip werd ingeruild voor een depressie. Ik was zo brak dat ik me bed amper uit kwam. En energie had ik al helemaal niet meer.
Toen besloten om in de ochtend amfetamine te gaan snuiven. Dit resulteerde erin dat ik door de weeks weer op de been was. Ik had weer energie, en dit van puntjes.
Een puntje werd al snel een lijntje en lijntjes werden groter. Snuiven gebeurde steeds vaker. Uiteindelijk gebruikte ik iedere dag amfetamine. Soms sloeg ik een nachtje over, dan weer 2 of 3.
Mijn psychotische klachten verergerde met de week. Ik werd achterdochtig, enorm angstig, had last van stemmen en wanen. Maar toch bleef ik volhouden dat er niks mis was met mij.
Enkele jaren heb ik zo rondgelopen. Om uiteindelijk in een psychose te belanden. Daar loop ik voor in behandeling. Heb zware medicatie gekregen. En sinds ik die krijg, 1 jaar terug, ben ik geleidelijk uit de psychose gekomen. Op zich gaat het wel goed.

Speed ben ik tegen advies in blijven gebruiken. Maar daar komt verandering in. Gister heb ik mijn laatste amfetamine gebruikt. En dan is het op en over. Dit wordt afkicken dus. Ben er best bang voor. Geen idee wat ik zou kunnen verwachten.

Ik heb nu sinds mijn eerdere bericht geen amfetamine meer gebruikt. De eerste dagen had ik een heel naar gevoel in mijn hoofd en lichaam. Een soort van pijnlijke steken, gevoel en hoofdpijn. Gelukkig is dit na enkele dagen weggetrokken.
Ook de drang valt me 100% mee. Het zijn meer de momenten waarop is gewend was te gebruiken dat ik het erg moeilijk heb. Maar tot nu toe heb ik niet aan die drang toegegeven.

Heb nu sporadisch contact met mijn vader. En er komt langzaam aan wat verbetering in. Heb hem jaren niet gezien. En recentelijk is daar verandering in gekomen.
Toch heb ik mijn Mavo diploma weten te behalen. En heb ik 2 verschillende mbo opleidingen afgerond.

Dus in principe heb je wel arbeidsperspectief?

Ik heb jullie vragen beantwoord. Alleen is het nogal een verhaal geworden. Ik probeer zo helder en duidelijk mogelijk te antwoorden. Anders wordt het snel een warrig en onsamenhangend geheel. En misschien hebben mensen wat aan mijn verhaal of kan hier een goede les uit worden geleerd.

leipebaviaan zei:

Dus in principe heb je wel arbeidsperspectief?

Klik om te vergroten...

Na de mavo heb ik verschillende diploma's en cursussen behaald op het mbo niveau.
Vaak wordt aangenomen dat je met een niveau als mavo of mbo nutteloos bent in de maatschappij. De aanname dat je hier slecht wordt opgeleid, en dat er alleen domme mensen rondlopen stoort mij enorm. Ik heb altijd tegen de vele vooroordelen moeten opboksen.
Ik ben altijd werkzaam geweest in de technische sector. Met name binnen de chemie. Ooit eens binnengekomen om simpel werk te verrichten. En mezelf zo binnen het bedrijf opgewerkt tot procesoperator. En voordat ik in de psychose belande was ik bezig om mezelf verder te ontwikkelen richting de hogere kader functie's.
Tijdens de aanloop naar de psychose werd mijn gedrag steeds vreemder. Collega's keken steeds vreemder op van mijn gedrag.
Het moment van de psychose kan ik me niet echt goed en helder herinneren. Ik kan me hiervan flarden herinneren. Maar kan dit niet goed plaatsen. Het is als het ware een grote warboel van emoties, gevoelens en stukje's herinnering. Onderscheid maken tussen wat "echt" is en wat niet is erg moeilijk. Want destijds wist ik niet dat ik met een psychose rondliep. Je rolt daar langzaam in. Je psychotische gedachten en emoties beginnen steeds meer je geest te controleren. Langzaam aan kun je steeds minder goed en helder nadenken. En verslechterd je geestelijke toestand. Je verliest de controle over je geest, langzaam aan ontstaat een waanwereld en hier gedraag jij je naar. Dit heeft geleid tot erg vreemd gedrag, minder vertrouwen van mensen, achterdocht en totale paranoia. Uiteindelijk begon ik ook te hallucineren. Met regelmaat had ik hallucinaties. En soms ging ik hiervoor zelfs op de vlucht.
Op het hoogtepunt was ik zo psychotisch dat ik zelfs opdrachten door kreeg. Ik hoorde vele duistere stemmen. Iedereen spande als het ware samen tegen mij. Ze wilden mij wat aandoen. Ik vertrouwde niemand meer. En ik was aan het wegzakken in een hele duistere wereld. Op een enkele schermutseling na is er gelukkig niets ernstigs gebeurd. En ben ik uiteindelijk bij de dokter beland.

Susanne zei:

Ik ben blij om te horen dat het goed met je gaat (tenminste, zo klink je ). Hoe gaat het met je psychische klachten? Krijg je daar nog steeds hulp voor? Heb je eigenlijk ook nog hulp gehad om te stoppen met de drugs?

Klik om te vergroten...

Voor zover gaat het wel redelijk. Ik heb tot nu toe mezelf 1 keer laten gaan. Erg jammer....
Door verder op alle fronten zeer intensief aan mezelf te werken heb ik al best wat vooruitgang geboekt. Het is allemaal erg zwaar en het kost enorm veel tijd en energie. Maar het is het uiteindelijk wel waard.
De vraag is natuurlijk of dit allemaal blijvend is en ik altijd medicijnen zal moeten blijven gebruiken? Op dit moment valt daar weinig over te zeggen. Op dit moment ben ik aardig stabiel ondanks blijvende wanen en angsten. Ik probeer hier zo goed als mogelijk mee om te gaan. Al stoort het mij wel in mijn dagelijkse doen. Keuze ligt bij de psychiater hoe en of dit aangepakt gaat worden. Dit laat ik aan de specialisten over.
Er wordt wel aangeraden om 2 jaar lang medicijnen door te gebruiken, vervolgens kan in overleg worden besloten om te verminderen/stoppen met de medicijnen. Dan zal duidelijk worden hoe ik hierop reageer. Maar ik zelf vrees het ergste.

Voor mijn drugs gebruik/verslaving loop ik in behandeling bij Tactus verslavingszorg. Er is in samenspraak besloten om mij ambulant te behandelen. Een keer per week heb ik een afspraak.En inmiddels ben ik begonnen met een training genaamd: Verslaving de Baas.
Door samen met me verslavingspsycholoog verschillende opdrachten uit te voeren krijg je een duidelijk beeld van je verslaving. Alle effecten van gebruik worden opgesomd en momenten van trek/gebruik worden genoteerd. Dit geeft een duidelijk beeld van mijn gebruik. Vroeger leidde veel gedrag/gevoel/emotie naar gebruik. Dit leer je om te vormen zodat het leid naar iets positiefs. Hopelijk kan ik hetgeen ik ga leren ook ten uitvoer brengen tijdens de moeilijke momenten die komen gaan. Het klinkt allemaal zo eenvoudig. En ja ik ben al 1 keer de fout in gegaan.

Psychische klachten zijn sterk verminderd sinds dat ik ben begonnen met het gebruik van medicijnen. Langzaam aan ben ik uit de psychose gekomen en heb ik meer de controle terug gekregen. Hallucinaties zijn compleet verdwenen. Maar wel heb ik nog steeds erg last van wanen. Ik blijf denken dat mensen me in de gaten houden, ze mij niet moeten, dat ik achtervolgd wordt en dat mensen tegen mij samenspannen. Mensen uit mijn omgeving proberen mij af te remmen en op normale gedachten te brengen. Dit lukt niet altijd en maakt mij zeer verwarrend. Omdat ik er niet altijd evenveel last van heb.
Wat ik nu ook heb gemerkt is dat mijn geheugen en concentratie achteruit zijn gegaan. Ik heb moeite om woorden te vinden. En een gesprek op gang houden is lastiger geworden. Mij is verteld dat dit een gevolg is van de psychose. Al hoop ik dat dit verbeterd in de toekomst.

Amai, wat een verhaal en ik herken mijn eigen wel beetje er in. Je bent verslavingsgevoelig net als ik - al genetisch door uw papa, en erbij ook omdat je de verkeerde pad bent opgegaan je zag dat alles kapot ging en toch ben je blijven ontkennen dat er iets mis is. Ik ken het gevoel ik ken ook het gevoel na dat ge stopt. Ik ben blij dat je met de drang ernaar kunt omgaan, voor mij is het wat moeilijk maar gaat wel, ook al gaat het bij mij niet over speed n xtc alhoewel heb ik het ook al es gedaan. Maar het heeft me nooit echt zo tevreden gesteld (gelukkig) dat ik eraan ben blijven hangen, maar wel coke. Ik wou gewoon zeggen ik leef met je mee en weet ongeveer toch hoe je je voelt, dus sterkte!

Wow! Heftig verhaal man!
Wel echt respect voor het feit dat je gestopt bent en zo aan jezelf bent aan het werken! Ik hoop voor je dat de wanen en angsten snel zullen afnemen, maar als ik het zo lees heb ik er wel vertrouwen in dat het met jou goed gaat komen

Hardhead, ik heb nog een vraag. Komt die psychose louter en alleen door drugs, of ben je zelf ook schizofreen? Want pep staat bekend als een middel dat psychose's kan oproepen, maar dan hoef je niet meteen schizofreen te zijn. En hoe staat het inmiddels met het stoppen?

Ik ben blij om te horen dat het goed met je gaat (tenminste, zo klink je ). Hoe gaat het met je psychische klachten? Krijg je daar nog steeds hulp voor? Heb je eigenlijk ook nog hulp gehad om te stoppen met de drugs?