Hoe met misbruik confronteren?

Dit is inderdaad een lastig pakket. Zeker als jou zus het zelf niet in ziet hoe haar weg bergaf gaat. Je kan eventueel vrienden van haar contacteren, als die er zijn, en jullie kijk op de situatie via hen doorspelen. Probeer haar zelf er ook op een rustige maar toch confronterende manier over aan te spreken maar ik kan begrijpen dat ze raad sneller zal opnemen van vrienden dan familieleden. Familie is nu veelal "overbezorgd" voor mensen die het niet inzien...

Hallo iedereen, even kort samengevat. Ik maak me enorme zorgen om mijn oudere zus. Zij heeft in haar tienerjaren een zwaar probleem gehad met drugs, maar is na 2x opname daar 'af geraakt'. Ze leerde toen een stabiele man kennen en hij kon haar door moeilijke perioden loodsen. Jammer genoeg is die relatie 3 jaar geleden afgelopen en heeft zij ook op vlak van werken een groot dieptepunt bereikt (failliet verklaard, grote schulden,...). Het laatste jaar merken wij als familie dat zij opnieuw vreemd gedrag begon te vertonen. Ze is enorm paranoïde, opvliegend en dan weer heel down, drinkt enorm veel en feest ook opnieuw iedere dag tot ze erbij neervalt. Het jammere is dat ze géén hulp van ons wilt aanvaarden: Ondertussen is ze dakloos, maar weigert opnieuw thuis te komen wonen. Ze neemt wel geld aan, maar wilt niet praten... Dit weekend is ze opnieuw langs geweest om geld te vragen en eten te komen halen. Daar heeft ze een zakje met wit poeder achtergelaten. We denken dat dit (opnieuw) cocaïne is. Ik heb op dit forum meerdere mensen PRO drugs gezien, maar wil benadrukken dat de situatie uit de hand aan het lopen is. Zij heeft dat op dit moment misschien niet door, maar haar gebruik duwt haar verder in een neerslachtige/ financiële put waar ze steeds moeilijker uit kan geraken. Daarboven heeft zij ook een zoontje van 5 jaar die zijn moeder enorm mist... Onze familie zit met de handen in het haar en wil 'haar terug'. Want herkennen doen we haar al lang niet meer...

Ik wil met haar praten over het zoeken van hulp, maar hoe pak ik dit het beste aan? Ontkennen zal ze niet, want ze had het me indirect al eens verteld, maar ik vrees dat ze geen hulp zal willen aanvaarden... Ik heb echt angst dat ze zichzelf nog meer verwaarloost en dat we op een gegeven moment het bericht krijgen dat ze ergens in een steegje dood ligt.

Ik heb zelf een jaar lang een cannabisverslaving gehad. Nu zul je misschien wel denken: "dat is niet te vergelijken met cocaïne" en nee, dat is het ook niet maar een verslaving is een verslaving. En achter iedere verslaving zit een eigen verhaal. Toen ik verslaafd was aan cannabis, was mijn enige prioriteit dan ook cannabis. Al het geld dat ik verdiende verspilde ik dan ook aan cannabis. Ik rookte een voordeelzakje van €25,- per dag. En ja, ik vind dat best wel veel. Mijn ouders hadden er enorm veel problemen mee en ik bleef maar ontkennen dat ik niet verslaafd was. Ik wilde het maar niet inzien. M'n ouders probeerde van alles: praten, m'n wiet afpakken, van alles om mij te kunnen helpen. Niets werkte. Op een gegeven moment begon ik mijn wiet puur te roken, elke dag twee bluntjes. Ik ben blij dat ik dit op een gegeven moment ging doen want hier is het fout gegaan. Ik zat op een gegeven moment op de bank en ik had voor het slapen (rond 00:00) een pure blunt gerookt. Toen kreeg ik ineens een zeer heftige paniekaanval op de bank waar het compleet mis ging. Ik begon te hyperventileren en ik dacht serieus waar dat ik dood zou gaan. Ik rende naar m'n moeder toe en pakte haar zo stevig vast omdat ik zo bang was. Vanaf dat moment ben ik in een keer gestopt met cannabis en tabak, uiteraard met afkickverschijnselen van (helaas) twee weken lang. Ja, we zijn nu inmiddels 4/5 maanden verder en ik ben nog steeds clean. Ik voel me beter dan ooit.

Uit mijn ervaring werkt praten toch het beste. Je moet vooral niet boos worden. Je moet rustig een conversatie met haar aangaan waar in je zegt: "Hey, ik word niet boos maar..." of "Lieverd, ik geef echt enorm veel om je en ik word echt niet boos maar ik wil het even over iets hebben...", snap je wat ik bedoel? Je moet je begrip aan tonen en doen alsof je haar begrijpt. Haar steunen in plaats van afkeuren. Niet dat je dat doet maar je moet met haar meegaan, leidend naar dat ze uiteindelijk toe wilt geven.

Ik weet natuurlijk niet hoe ze is en hoe je je gedraagt als je een cocaïneverslaving hebt maar dit gun je niemand! Echt niet. Ik zou je dan graag willen helpen dus als je nog meer vragen hebt, vraag maar raak! Let's beat that filthy addiction.

Een verslaafde helpen is heel moeilijk. De drugs staat gewoon op nummer 1. Niet de familie, werk of sociaal leven maar drugs staat op de eerste plek.
Drugs afpakken helpt echt niet, er wordt gewoon weer nieuwe gehaald.

Praten is inderdaad het beste maar vergeet niet dat de verslaafde er zelf van overtuigt moet raken dat afkicken nodig is. Iemand die verslaafd is zal echt niet afkicken omdat iemand anders dat graag wil.

Probeer ze er te van overtuigen dat een leven zonder coke er uiteindelijk beter uitziet als met.
Persoonlijk zou ik ook zeggen waar je bang voor bent zoals dood in een steeg gevonden worden of geld verdienen op een manier die ze nuchter nooit zou doen.

Gr zeelanddude

Steunen in emotionele zin niet financieel
Bied woonruimte voedsel etc aan
Geen financiele middelen
Ookal worden er rekeningen aangedragen
Als je die wilt betalen ivm verhoging etc doe dit dan zelf

Soms helpen meetings enkel als diegene ervoor open staat
Begeleid ze mentaal en fysiek
Niet financieel

Op een gegeven moment is er dat diepte punt dan moet je inhaken dan zijn ze kwetsbaar en gevoelig

Zelf 3 verslavingen overwonnen
2 maal broertje ervan afgehaald

Waar is haar zoontje nu dan?

Ik denk dat ik me aansluit bij Liefhebbertje. Je kunt haar in ieder geval steunen en laten weten dat ze bij jullie mag aankloppen, maar niet voor financiële zaken. Dan houd je de verslaving in ieder geval in stand..
Soms is het nodig dat mensen compleet aan de grond komen te zitten voor ze inzien dat ze hulp nodig hebben. Iemand gaat niet hulp vragen als hij/zij dat zelf niet écht wil.