Om eerlijk te zijn, fuck it, ik ga mij de vrijheid aanmeten, mede door drugs-geïnduceerd verlies van zelfcontrole en emotionele en geestelijke draagkracht versterkt door toenemende en voortschrijdende slaapdeprivatie, mijn hart eens uit te storten, te lezen enkel voor de oprecht geïnteresseerde en empathische lezer, aan de op sensatie beluste lezers: jullie ga ik mijn wankele zijn niet doen laten kantelen: I don't care for or about you and whatever, you will not gain entrance to to the depths of my Soul, you know what? Bite me and you'll find I'm quite tasty, a subtle spring breeze that quite small and fragile hides behind the arrogant and superior play that is given a personality with balls of steel that exists in the helpful illusion of the megalomania induced due to extensive use of my beloved the more because of this Cocaine, know that you - sensation fanatics can fully watch yet never in any way possible tough me or bring my fragile breeze to a hold know that I will keep hiding but with the notion that one even balancing between life and dead can still bring about, whatever the conditions might be or which scenario will unfold, I am right now in loving support to even those who left me behind, alone in the cold and dark maze that makes up my inner self and those who have as well by doing so also brought to live many of my eternal inner demons, but they too are suffering at the moment, mourning, and Love is to me the ultimate force of nature making up the core building blocks of the entire multiverse, everything in existence and what belongs to this multiverse, that what truly is tho without knowing it, making it so that whatever happens, to me, I'm doing something that carries the most intense feelings of having found meaning and purpose in the middle of pain and suffering, and it is this meaning and purpose that makes each single moment that goes by worth it's while and like with all truly great beauty, this can only exist in symbiosis with the most tragic of all feelings, however - I make myself the ultimate force of nature and by Loving those who even might not deserve it, thereby transcending my torments as far as my limitations allow me to and making whatever happens completely irrelevant because of the meaning and purpose I have found in unconditional forgiveness and limitless caring and Love giving I have embarked upon making any outcome one that is not one of regret, but one of finding some inner peace at last. Having found light in the darkest abyss I ever wandered through, but I shall not - like in The Raven of Edgar Allan Poe - have my body laying lifeless on the floor and it will not be that nothing will be... never more.... My Love would even care for you - sensation fanatics - should you find darkness in your hearts and Souls, rest assure of this simple fact: Love is and should be inherent to our inter-esse towards each other, always without any boundaries for Love is universal and giving life to all that was, is and ever will be in the infinite, timeless unknown.
Allen alvast bedankt voor jullie begrip en het respect dat jullie mij tonen - ik was zo zeker van mezelf, en dat heb ik hier publiekelijk gemaakt in Mijn Testament, van mijn sterke geest, dat ik wist wat me eventueel te wachten stond en vrede had met eender wat zou kunnen voorvallen, echter, puntje is bij paaltje gekomen ondertussen en wat blijkt? Neen, zo sterk ben ik niet! Ik ben geestelijk geknakt! Ik krijg mijn verslavingsdrang niet onder controle, en dan, wat ik doe - met een zopas doorboorde lever waarop nog een klem zit om inwendige bloedingen te voorkomen en met een stent in een dicht geslipte aorta waarvoor ik nog steeds anti-trombone injecties moet krijgen -, ik jaag m'ijn bloeddruk meteen de hoogte in met Coke en nog oneindig veel keren erger, met CM! Mijn aderen zwellen op door die verhoogde bloeddruk en zetten grote druk op die pas geplaatste stent, mijn doorboorde lever, de Gastric Bypass, de dichtgeschroeide aders en spataders als gevolg van het verwijderen van mijn milt en waarbij ik een heftige acute aanval van bijna dodelijke pancreatitis heb gehad en bijna een maand aan life support heb gelegen, dan is wat ik nu doe waaanzin, dit gaat eigenlijk om Kamikaze-druggebruik...
Ik schaam me hier echt voor en ik ben teleurgesteld in mezelf - echter heeft zich nog iets anders voorgedaan, datgene, na reeds geestelijk geknakt te zijn en een heftige afkick en craving te hebben doorstaan de gehele periode, is net toen ik in België in het UZ Leuven Campus Gasthuisberg was opgenomen (niet in Nederland, omdat Gasthuisberg wereldbekend is om zijn medische expertise en ook een expertise in abdominale, algemeen inwendige en gastro-enterelogische gebieden heeft en dus het meest aangewezen was om mijn operaties in de toestand waarin ik verkeerde - enkele uren later, of misschien zelfs maar enkele minuten later, en ik had hier niet meer als menselijke levende entiteit (met een definitie trachten te geven van wat het mens-zijn nu uitmaakt en dat ik niet geloof in een afzonderlijk 'ik' als autonoom fungerend wezen, daar ga ik nu niet verder op ingaan) aanwezig geweest, ik had gestorven: ik ben letterlijk en figuurlijk door het oog van de naald gekropen, en dus daarom het meeste overlevingskans met deze urgentie had in Leuven, ver van mijn geliefde Amsterdam, is de bomma bij wie ik het grootste deel van mijn leven ben opgegroeid - ik heb nooit ouders gehad eigenlijk, enkel een ernstig verslaafde vader en emotioneel onderontwikkelde moeder die mij beiden op straat hebben achtergelaten als jong ventje - en die dus tevens als een moeder voor mij was en als enige mij altijd is blijven steunen: ondanks mijn verslavingsproblematiek, mijn turbulente jeugd (al heb ik haar ook trots gemaakt met een bachelor, twee masters, een eerste prijs, een doctoraat en een post-graduaat), enfin, zij heeft nooit minder van mij gehouden, nooit de hoop in mij opgegeven, wel zij is toen ik daar lag onverwacht overleden door een fatale hersenbloeding.
Men heeft mij met de ambulance nog overgebracht, ze was niet geheel hersendood maar recuperatie zat er niet meer in, en toen ze van de beademing werd gehaald heb ik van 's ochtends tot 's avonds laat over haar gewaakt in haar doodstrijd, tot het einde... Dit was voor mij de knak, want ik mocht het ziekenhuis nog zeker zelfs niet eens - not even close - de eerste maand verlaten, maar ik heb zelf ontslag aangevraagd op eigen risico en na het ondertekenen van de noodzakelijke clausule daarvoor mijn reeds a priori in gedachten ontwikkelde plan onmiddellijk geëxecuteerd: het aanschaffen van drugs om de té grote pijn die ik echt niet dragen kan te vergeten - het tot de eerste test-resultaten binnenkwamen nog uitgehouden met een massale hoeveelheid Oxynorm instant 20 mg. smelttabletten en 60 mg. retard Morfine tabletten (geplet om ze instant te maken), en dan gewoon in extremis mij in het zingenot van het in extremis euforische escapisme te verliezen en aan alle pijn en lijden voor het grootste deel te ontsnappen - want, zelfs catharsis vind niet plaats omdat piano spelen mij doet denken aan hoe mijn bomma zelfs toen ik aan het Conservatorium studeerde van half vier 's ochtends tot half acht 's ochtends naast mijn vleugelpiano plaatsnam waar ik in de vroege uurtjes nog mijn werken klaarstoomde, mijn polsen, gewrichten en spieren los en warm speelde alvorens de lessen begonnen en dit noodzakelijk was om op zo hoog mogelijk niveau mijn works in progress voor mijn professoren te kunnen spelen, zat zij daar met volle liefde te luisteren naar wat zelfs nog geen muziek was maar het haast eindeloze proces van bloed, zweet en tranen volop door het non stop tot waanzin leidende repetitieve instuderen van uren -en dagenlang, maandenlang, een volledig academiejaar dezelfde vier maten te blijven herhalen en herhalen en herhalen haast ad infinitum - iedere dag een enkel metronoom-streepje sneller, iedere dag met iets meer gekromde ergo krachtige en meer controleerbare vingers, iedere dag met iets meer correcte en economische bewegingen van polsen en ellebogen, iedere dag met iets meer muzikaliteit, een extra accent, een nieuw harmonisch inzicht dat een vaag aanwezig wrang gevoel deed verdwijnen door de oplossing van kwint naar tonica en met de septime transponerende naar een nieuwe toonladder mij een crescendo tot 'een diminduendo deed omzetten en om zo een passage zijn eigenheid, natuurlijke expressie en zin verkreeg, iedere dag die noot wat zachter met een glijdende aanslag indrukken en een andere dag een andere toets net wat kracht bijzetten met een spinnenpoot-aanslag die standvastig de akkoordvréémde melodie-toon tot uiting bracht en het metronomische nauwgezette van de linkerhand in combinatie met toevoeging van een subtiel rubato in hét breken van dat mélodisch akkoord de deining van de pianistieke zanglijn haar schoonheid tot stand kwam om zo steeds meer elk detail uit te werken en hopelijk een muzikaal geheel tot verklanking weten te brengen nog voor men het verstand verliest en verder moet met een hopeloos tot waanzin gedreven, onbruikbaar geestelijk en emotioneel zijnsbestaan...
Dat hoorde mijn bomma allemaal, veel van bijna ieder detail in het voor haar zonder dat dit uitmaakte gelimiteerde haalbare - zij was deels een klankbord voor mij, waar iets niet goed zat gaf zij zo goed als ze zelf als voormalig amateur-pianiste daartoe in gelimiteerde doch vol van overgave staat was goede raad en feedback aan me schonk waarvoor ik haar dankbaar ben tot het diepste van mijn kwetsbare en fragiele, aan diggelen geslagen en nog slechts deels samenhangende Ziel.
Het is om die reden dat ik momenteel in het spelen van piano geen catharsis kan vinden - ik mis echter mijn essentieel aan mijn zijde gelegen, liefdevolle bomma voor altijd...,
Dat wil echter niet zeggen dat ik geheel en al geen piano speel - een werk dat ik reeds als zevenjarige bengel op vrij professioneel niveau uit kon voeren blijf ik dezer dagen onderhouden om er een enkele grote, immense, alles overstijgende zin uit te putten - het is het ultieme lievelingswerk van mijn bomma dat ze mij met veel liefde tot tranen toe wist te brengen, tevens een werk gecomponeerd uit de zucht der eenzaamheid, een eenzaamheid die haar dood in mij heeft achtergelaten, een verlies van een mij zo dierbaar iemand dat ik het atheïstische theïsme van het Pantheïstisch unificatieprincipe der Goddelijkheid dit niet kan vergeven: op irrationele wijze, want mijns inziens heeft alles plaats volgens de blinde dwang de noodzakelijkheid die een a priori naturalistisch, deterministisch bestaan met noodzaak in zich draagt en het de meest natuurlijke weg zoekt te fungeren als dat wat is maar ons immer onbekend zal blijven.... Enfin, dit werk blijf ik tot ieder kleinste detail tot zo perfect als mogelijk onderhouden om dit werk komende maandag tijdens haar uitvaart uit te voeren ter ode en elegie aan mijn bomma en voor de rouwende aanwezigen die misschien, hopelijk, enige schoonheid - hoe moeilijk dat in dergelijke tijden ook is- in deze tedere Nocturne die een zucht van Chopin zijn eenzaamheid is en daarmee tevens ook uiting geeft aan de eenzaamheid die het verlies van mijn bomma in mijzelf heeft achtergelaten en dat tevens een verlies is dat ik het Mana, het atheïstisch theïstische Pantheïsme van Goddelijke unificatie niet, ondanks de dwang gelegen in de noodzaak van het deterministische naturalisme, op irrationele wijze niet vergeven kan, wat ik herhaal omdat mijn rouwproces nu eenmaal mijn kwaadheid op iets doet projecteren...
Voor mensen die denken eventueel enige schoonheid te kunnen vinden in de poëtische Nocturne der eenzaamheid Op. 9 nr. 2 aan de oevers van de Seine in de turbulentie van het negentiende eeuwse Parijse, Romantische ochtendgloren door Chopin gecomponeerd voor piano - hier is een vrij recente doordat het opgenomen is op mijn crappy piano en niet mijn vleugel en opgenomen is met slechts de ingebouwde webcam van mijn laptop van slechte klank -en beelkwaliteit is (in mijn contract staat gestipuleerd dat ik zelf de zeer degelijke op een concertvleugel opgenomen opnames niet zelf ergens mag linken wegens copyright rechten en wetgeving... Toch, voor diegenen die het een kans gunnen iets in hen te raken, hoop ik dat dit toch een beetje mogelijk mag wezen...
Bedankt voor degenen die met aandacht en begrip van de door mij uitgetypte semantische inhoud dit geheel hebben willen vatten, en aan diegenen die dat niet konden opbrengen - daar ben je volledig vrij in en zelfs al is er geen ziel die dit geheel proberen te vatten zal, daar heb ik vrede mee.
DIT was nu immers mijn CATHARSIS! Nu ga ik wat rusten, aan diegenen, hopelijk enig muzikaal genot en wederom mijn diepe dankbaarheid. Vriendelijke groeten. Misfit.M.
https://www.facebook.com/Misfit.Mathias/videos/vb.100006608705064/1988936558003282/?type=3