#1
Goede vriend van me, 23 jaar was flink verslingerd aan de heroïne, benzodiazepines en vrijwel alles waar hij zijn handen op kon leggen. Geouwehoer begon toen hij op zijn 17e een clonazepam voorschrift kreeg van maar liefst 3mg nadat hij was geschrokken van een LSD trip.
Achteraf bleek hij al vanaf zijn 19de aan de heroïne te zitten, dramatische familie achtergrond natuurlijk, zijn broer was psychotisch geworden onder dezelfde stressbron en drugs was zijn overlevingsmechanisme geworden.
Opa had na de 2de wereldoorlog trauma opgelopen en zichzelf van kant gemaakt, oma was volledig verknipt. Zou haar eigen dochter na zeggen tot zelfmoord hebben gedreven, de andere dochters vertoonde en vertonen nog altijd zwaar pathologische verschijnselen. Een van de dochters was de moeder van de jongen die psychotisch werd en genoemde vriend.
Anderhalf jaar lang laagdrempelig met hem gepraat, geïnformeerd, zorgen geuit, altijd vanuit het positieve en mezelf begripvol opgesteld, het was ook begrijpelijk. Na anderhalf jaar was ik aardig tot hem doorgedrongen maar de situatie was er niets beter op geworden. Hij zei dat hij begreep wat ik hem probeerde te zeggen maar hij was niet bereid om verandering in zijn situatie te brengen ondanks dat hij hier veel ondersteuning in kreeg. Veel leugens en goed praterij ook om de schone schijn op te houden.
Op dat moment had ik samen met zijn vriendin (welke ik destijds aan elkaar had voorgesteld) contact met hem afgebroken, dat was heel pittig, vooral voor haar. Ik had haar benadrukt dat het een eindeloos energieslurpend dramafestijn zou blijven en dat het mij verstandig leek dat ze voor zichzelf koos.
De genoemde vriend ging kort hierop volledig door het lint, ik zal de details besparen maar ik voelde me niet meer veilig bij hem in de buurt, een persoon die normaal gesproken zogezegd geen vlieg kwaad zou doen. Als ik iets verkeerds had gezegd ben ik vrij zeker dat hij me was aangevlogen.
Uiteraard liep zijn gebruik kort hierop nog harder uit de hand tot op een maximaal haalbaar punt, dit duurde relatief kort en hij zag zichzelf geforceerd om zich op te laten nemen. Bij de opvang vertelde hij dat het ging om een lichte benzodiazepine en dat is het enige dat hij ze ooit verteld had.
Hij had kort voor opname contact met me opgenomen en gaf aan dat hij aan zijn problemen wou werken. Ik geloof niet dat dit een intrinsiek gemotiveerde keuze was maar ik besloot hem te zien en positief te benaderen in de hoop dat hij er het beste van zou maken. Ik benadrukte hem dat het simpelweg tijdelijk niet mogelijk was voor mij om er voor hem te wezen en dat alles zwaar op me woog. Tijdens zijn opvang heb ik hem echter voor zover mogelijk altijd te woord gestaan en gesteund.
Nadat hij zo'n 3 maanden in de opvang zat ging alles ineens geweldig ondanks dat hij zware ontwenningsverschijnselen had. Het was de eerste keer dat ik hem zo open en eerlijk had mee gemaakt. Ik had bijvoorbeeld meerdere keren gigantische ruzie met hem gehad omdat hij bleef liegen over zijn heroïne aankopen en gebruik, hier was hij onder andere op terug gekomen. Het leek goed met hem te gaan in ieder geval en ik had even hoop dat het goed zou komen.
Kort daarop pleegde hij zelfmoord met een cocktail van onder andere heroïne, een overdosis heroïne zou wel een statement wezen had hij wel eens vaker gezegd. Het was duidelijk een bewuste keuze, het is echter afgeschreven als een ongeluk omdat het anders slecht zou staan in de statistieken.
Wellicht is het niet helemaal vergelijkbaar met een alcoholverslaving maar ik kan wel begrijpen wat voor absurde dingen trauma en verslaving met een mens kunnen doen en de onmogelijke situaties het de mensen in de omgeving in kan plaatsen. Ik had nog een kleine 100 keer benoemd dat ik het niet altijd eens was met zijn handelingen maar dat het begrijpelijk was hoe het was gelopen.
Zijn vader was altijd faliekant tegen drugs, hij vond het onbegrijpelijk dat de hulpinstanties nooit een woord tegen hem gesproken hebben. Ik had zijn zoon nog vele keren gezegd dat ik het vrij bizar vond dat hij nergens met zijn vader over kon praten maar dit was volgens hem absoluut geen optie. Zijn vader zal zichzelf de rest van zijn leven vervloeken dat hij zo koppig was. Hij houdt zeer bewust afstand van alcohol momenteel.
Misschien wat hard maar het is waarschijnlijk beter zo, zijn benzodiazepine afbouw had ongeveer een jaar geduurd en dan begint de strontstorm pas echt, voor mijn gevoel en naar mijn inzien was het niet te voorkomen, er was teveel opgebouwd over de jaren heen.
Achteraf bleek hij al vanaf zijn 19de aan de heroïne te zitten, dramatische familie achtergrond natuurlijk, zijn broer was psychotisch geworden onder dezelfde stressbron en drugs was zijn overlevingsmechanisme geworden.
Opa had na de 2de wereldoorlog trauma opgelopen en zichzelf van kant gemaakt, oma was volledig verknipt. Zou haar eigen dochter na zeggen tot zelfmoord hebben gedreven, de andere dochters vertoonde en vertonen nog altijd zwaar pathologische verschijnselen. Een van de dochters was de moeder van de jongen die psychotisch werd en genoemde vriend.
Anderhalf jaar lang laagdrempelig met hem gepraat, geïnformeerd, zorgen geuit, altijd vanuit het positieve en mezelf begripvol opgesteld, het was ook begrijpelijk. Na anderhalf jaar was ik aardig tot hem doorgedrongen maar de situatie was er niets beter op geworden. Hij zei dat hij begreep wat ik hem probeerde te zeggen maar hij was niet bereid om verandering in zijn situatie te brengen ondanks dat hij hier veel ondersteuning in kreeg. Veel leugens en goed praterij ook om de schone schijn op te houden.
Op dat moment had ik samen met zijn vriendin (welke ik destijds aan elkaar had voorgesteld) contact met hem afgebroken, dat was heel pittig, vooral voor haar. Ik had haar benadrukt dat het een eindeloos energieslurpend dramafestijn zou blijven en dat het mij verstandig leek dat ze voor zichzelf koos.
De genoemde vriend ging kort hierop volledig door het lint, ik zal de details besparen maar ik voelde me niet meer veilig bij hem in de buurt, een persoon die normaal gesproken zogezegd geen vlieg kwaad zou doen. Als ik iets verkeerds had gezegd ben ik vrij zeker dat hij me was aangevlogen.
Uiteraard liep zijn gebruik kort hierop nog harder uit de hand tot op een maximaal haalbaar punt, dit duurde relatief kort en hij zag zichzelf geforceerd om zich op te laten nemen. Bij de opvang vertelde hij dat het ging om een lichte benzodiazepine en dat is het enige dat hij ze ooit verteld had.
Hij had kort voor opname contact met me opgenomen en gaf aan dat hij aan zijn problemen wou werken. Ik geloof niet dat dit een intrinsiek gemotiveerde keuze was maar ik besloot hem te zien en positief te benaderen in de hoop dat hij er het beste van zou maken. Ik benadrukte hem dat het simpelweg tijdelijk niet mogelijk was voor mij om er voor hem te wezen en dat alles zwaar op me woog. Tijdens zijn opvang heb ik hem echter voor zover mogelijk altijd te woord gestaan en gesteund.
Nadat hij zo'n 3 maanden in de opvang zat ging alles ineens geweldig ondanks dat hij zware ontwenningsverschijnselen had. Het was de eerste keer dat ik hem zo open en eerlijk had mee gemaakt. Ik had bijvoorbeeld meerdere keren gigantische ruzie met hem gehad omdat hij bleef liegen over zijn heroïne aankopen en gebruik, hier was hij onder andere op terug gekomen. Het leek goed met hem te gaan in ieder geval en ik had even hoop dat het goed zou komen.
Kort daarop pleegde hij zelfmoord met een cocktail van onder andere heroïne, een overdosis heroïne zou wel een statement wezen had hij wel eens vaker gezegd. Het was duidelijk een bewuste keuze, het is echter afgeschreven als een ongeluk omdat het anders slecht zou staan in de statistieken.
Wellicht is het niet helemaal vergelijkbaar met een alcoholverslaving maar ik kan wel begrijpen wat voor absurde dingen trauma en verslaving met een mens kunnen doen en de onmogelijke situaties het de mensen in de omgeving in kan plaatsen. Ik had nog een kleine 100 keer benoemd dat ik het niet altijd eens was met zijn handelingen maar dat het begrijpelijk was hoe het was gelopen.
Zijn vader was altijd faliekant tegen drugs, hij vond het onbegrijpelijk dat de hulpinstanties nooit een woord tegen hem gesproken hebben. Ik had zijn zoon nog vele keren gezegd dat ik het vrij bizar vond dat hij nergens met zijn vader over kon praten maar dit was volgens hem absoluut geen optie. Zijn vader zal zichzelf de rest van zijn leven vervloeken dat hij zo koppig was. Hij houdt zeer bewust afstand van alcohol momenteel.
Misschien wat hard maar het is waarschijnlijk beter zo, zijn benzodiazepine afbouw had ongeveer een jaar geduurd en dan begint de strontstorm pas echt, voor mijn gevoel en naar mijn inzien was het niet te voorkomen, er was teveel opgebouwd over de jaren heen.
Moet je met hem bespreken hoe hij dit het beste kan aanpakken en op een later moment polsen hoe het verloopt, maar goed, ook niet vanzelfsprekend natuurlijk.Dit heb ik hem zelf ook al gezegd, maar ik betrek mezelf verder niet in hoe hij dit precies aanpakt. Ik weet dan ook niet hoe serieus hij dit doet.