#1
Nu ik al een paar dagen geen suboxone meer neem voel ik me schuldig tegenover me vader omdat ik weet dat ik hem teleurgesteld heb. Altijd als ik muziek luister en eraan denk begin ik te wenen.
Maar hij heeft me het direct vergeven en hij is mijn steunbalk want zonder hem was ik al hervallen.
We wonen ook al 5 jaar samen alleen maar daar ga ik niet verder in op dat is prive.
Zal ik deze schuldgevoelens nog lang hebben want iedere keer dat hij weggaat dan moet ik wenen of hou ik me in.
Dat is erg naar, schuldgevoelens. Maar het hoort misschien een beetje bij de fase waar je nu doorgaat. Je zegt dat je vader je vergeven heeft, probeer dan ook niet te streng voor jezelf te zijn nu. ‘t Is nu even allemaal moeilijk, maar je hebt hulp gezocht en het wordt beter. Het enige wat je nu kunt doen is de steun van je vader accepteren en werken aan je herstel. Je vader zal dat nu ook het allerbelangrijkst vinden, en in de toekomst komt het wel weer goed met dat schuldgevoel. Sterkte!
Met die stomme ergotherapie als ik niet wil gaan ga ik niet. Blijven vragen of ik kom omdat het moet van de dokter. Ze kunnen de pot op. Ben al van rond 3u wakker en heb me diazepam gehad. Dat hij het maar bespreekt met de dokter kan me geen zak schelen en als het hem niet aan staat zal het slecht aflopen. Ben nu heel over me toeren.
Waarom wil je precies niet naar de ergotherapie gaan?