Dat klinkt in ieder geval positief! Ik ben nogal bang om daar aan te komen, en dat iedereen elkaar al kent en ik daar verloren bij sta. Maar hopelijk is dat niet het geval.Bel nog een keer, of vraag of iemand met je mee wil. Op een open meeting mogen ook gasten (die niet verslaafd zijn) naar binnen. En anders gewoon gaan en het laten gebeuren. Je mag te laat komen en/of eerder weg. Het is een heel veilige plek. Op een goede meeting word je vriendelijk onthaald en op je gemak gesteld.
Dat klinkt wel fijn, dat mis ik ook vaak in mijn eigen omgeving. Niemand die ik ken heeft precies deze problematiek of ervaart hetzelfde qua roesverslaving. Dus ik ben wel echt opzoek naar lotgenoten, zodat ik mij wat minder alleen voel hierin.Volgens mij is het doel van zulke meetings om verhalen te delen die dan vergelijkbaar klinken. Ze volgen het 12-stappenprogramma, waarbij de eerste stap is dat je erkent dat je een probleem hebt en dat je daar geen controle over hebt. Als je dat doet dan hoef je je ook niet meer zo te schamen, want waarvoor? Jij kan er toch ook niet zoveel aan doen? Vervolgens leiden de groepsgesprekken er volgens mij toe dat je die veronderstelling niet te ver gaat doortrekken, zo van: "ik kan er toch niks aan doen dat ik verslaafd ben dus hoef ik ook niet te proberen te stoppen".
Daarvoor worden er in een kringgesprek verhalen gedeeld over wat iedereen meemaakt.
Het idee is dus vrijblijvend verhalen delen die ervoor zorgen dat je erachter komt dat je niet de enige bent die dit doormaakt, en zodat je wat voorbeelden hebt hoe je weer omhoog in de positieve spiraal kunt klimmen.
Ik denk dat je dit nog wel zal verrassen. De meeste mensen praten er gewoon niet over.Niemand die ik ken heeft precies deze problematiek of ervaart hetzelfde qua roesverslaving.
Ja goeie inderdaad, het is gewoon jammer dat het zo in de taboesferen zit terwijl het met elkaar over hebben zoveel helpt en ruimte biedt. En vaak zijn gesprekken met collega's ook te oppervlakkig daarvoor. Mijn doel is ook om het eerst tegen iedere vriend/vriendin die ik heb te vertellen en later ook wel tegen toekomstige collega's. Ik vind openheid gewoon enorm belangrijk en heb dat altijd al gevonden.Ik denk dat je dit nog wel zal verrassen. De meeste mensen praten er gewoon niet over.
Zo weet ik dat bijna al mijn collega's drugs gebruiken, dat sommigen verslaafd zijn, dat iemand ayahuasca gebruikt om over zijn relatie heen te komen en zichzelf te vinden, dat een aantal tijdens het werk microdosen. Maar zij weten dat dus allemaal niet van elkaar
De reden dat ze het tegen mij vertellen is omdat ze weten dat ik er geen probleem van maak. Tuurlijk, ik word door leidinggevenden en oude rotten ook vaak met scheve bekken aangekeken. Moeten zij weten. Ik vind voetbal stom, kan hun ook niks schelen.
Wat ik dan wel echt grappig vind is dat voor stuk de wat minder hoog in rang geplaatste werknemers schaamtevol en fluisterend naar me toe komen, om op te biechten dat ze van plan zijn om wat te gaan gebruiken, en dat ze mij dan om tips willen vragen. Kijk, bij mij blijft privé ook privé, dus mondje dicht. Maar ik vind het dan wel komisch dat ze dus allemaal denken ze dus dat zij de uitzondering zijn, en zich daarvoor schamen. Dat is dus eigenlijk nergens voor nodig.
Ja, zo kan dat inderdaad voelen. Dat was voor mij exact zo, maar dat zat puur in mijn hoofd. Ik maakte er zelf bjivoorbeeld van "die kennen elkaar al jaren en staan lekker met elkaar te kletsen, en ik kan niet meepraten" maar in herstel ontstaat heel snel een band, en later hoorde ik wel dat er van alles en nog wat voor de deur stond. Mensen die elkaar inderaad al jaren kenden maar ook die er pas een paar weken kwamen. Je kunt dit soort dingen ook tegen de mensen zeggen die op een meeting zijn, dat je je niet echt op je gemak voelt als nieuwkomer. Je zult herkenning vinden. Iedereen is welkom en als je terugkomt zul je merken dat je enthousiast begroet wordt, en er al heel snel bij gaat horen.Dat klinkt in ieder geval positief! Ik ben nogal bang om daar aan te komen, en dat iedereen elkaar al kent en ik daar verloren bij sta. Maar hopelijk is dat niet het geval.
Bel nog een keer, of vraag of iemand met je mee wil. Op een open meeting mogen ook gasten (die niet verslaafd zijn) naar binnen. En anders gewoon gaan en het laten gebeuren. Je mag te laat komen en/of eerder weg. Het is een heel veilige plek. Op een goede meeting word je vriendelijk onthaald en op je gemak gesteld.Hoi, ik ben een vrouw van 27 jaar en ik ben op dit moment werkzoekende en heb weinig om handen. Dit zorgt voor een versterking van mijn verslaving.
Op dit moment heb ik eigenlijk een roesverslaving, wat ik ook gebruik maakt mij niet zoveel uit zolang ik maar een roes ervaar.
Dit komt door complexe gebeurtenissen uit het verleden.
Graag wil ik hier wat mee doen, vandaar dat ik naar een NA-meeting wil gaan bij mij in de stad.
Maar ik vind dit dood eng, altijd al angst gehad voor het onbekende.
Ik heb al gebeld en gemaild, maar geen gehoor. Ik wil zo graag gaan, iemand tips wat mij over de drempel heen kan zetten?
En qua tips bedoel ik, een beetje beschrijven hoe het er in zo'n meeting aan toe gaat, en hoe er wordt omgegaan met nieuwe leden?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."