#1
Afgelopen week heb ik voor het eerst 100 µg 1-P-LSD geprobeerd, met een aantal dagen daarvoor 60 µg als voorzichtige test dosis. De dosis van 60 µg was meer vervelend dan fijn. Het was het nét niet. Geen visuals, maar voelde me heel raar. Veel rare trippende gedachtes. Toen ik 100 µg nam had ik wel een fijne ervaring. Het was heel bijzonder en uniek. Het was best intens maar niet zo erg dat ik het gevoel had de controle compleet kwijt te raken. Ik had visuals maar ze waren niet super overweldigend. Met open ogen zag ik dingen golven en draaien en zag ik hier en daar wat kleuren. Met gesloten ogen zag ik steeds intenser wordende draaikolken van blokjes en bolletjes. Het was allemaal goed te handelen. Maar als ik in deze toestand op mijn werk zou staan zou ik COMPLEET GEK worden.
Ik heb hiervoor alleen nog 2-CB en 2-CE als tripmiddel gebruikt, maar het valt me op dat 1-P-LSD totaal niet te vergelijken valt. Ik zou 2c's eerder omschrijven als MDMA met wat leuke kleurtjes. 1-P-LSD is totaal anders. Het viel me vooral ook op hoe je gedachtes veranderen. Het was alsof ik alles voor het eerst zag. Alles was zo vreemd en buitenaards. Ik kon niet eens mijn telefoon bedienen want ik snapte het gewoon niet meer.
Er was een bepaalde soort euforie, maar niet zoals bij MDMA of 2c's. Het was meer een filosofische euforie. Ik begon op een hele speciale manier over dingen te denken, alsof ik plotseling realiseerde hoe bijzonder het leven is. Ik heb best een aantal issues op het moment en mijn jeugd is verre van probleemloos geweest maar het was alsof ik er op een hele andere manier tegenaan kon kijken. Het was alsof ik weer 6 jaar was (ik ben 26). Een beetje dat gevoel dat je vroeger had toen je nog niet kon lezen, en je naar letters keek als plaatje, en niet als betekenis. En sinds je hebt leren lezen, zal je nooit meer terug kunnen gaan naar die tijd. Vroeger toen ik klein was las ik de Donald Duck puur om plaatjes te kijken en had ik enorm veel fantasie; ik maakte mijn eigen verhalen in mijn hoofd. Sinds ik ouder ben geworden is dit verdwenen. 1-P-LSD heeft mij die kinderlijke fantasie weer even laten ervaren. Alsof alles nieuw was. De visuals waren leuk, maar wat mij echt is bijgebleven is hoe dit spul je manier van denken veranderd.
Ik heb nog één zegel van 120 µg 1-P-LSD over. Ik wil voorlopig nog een aantal weken wachten om mijn tolerantie te verlagen. Maar mijn ervaring heeft mij wel aan het denken gezet. Ik heb niet veel vrienden of familie, maar de handvol die ik heb zijn totaal niet in drugs geïnteresseerd. Geen sigaret, geen wijntje, geen joint, niets.
Dit baart mij zorgen. Ik wil graag nogmaals 1-P-LSD gebruiken met een therapeutisch en filosofisch doel, maar ik heb geen handvat wanneer het misgaat. Ik heb totaal geen zin om naar de eerste hulp te gaan als het fout gaat. Maar tegelijkertijd wil ik deze ervaring opnieuw meemaken om aan mezelf te werken, want ik heb nogal wat issues op het moment, en daarbij ook een hele pijnlijke jeugd maar het lukt me niet om hier nuchter op een goede manier mee om te gaan.
Is er iemand die ervaring heeft met het gebruik van LSD of 1-P-LSD als therapeutisch doel? Zijn er nog tips die iemand me kan geven?
Ik heb hiervoor alleen nog 2-CB en 2-CE als tripmiddel gebruikt, maar het valt me op dat 1-P-LSD totaal niet te vergelijken valt. Ik zou 2c's eerder omschrijven als MDMA met wat leuke kleurtjes. 1-P-LSD is totaal anders. Het viel me vooral ook op hoe je gedachtes veranderen. Het was alsof ik alles voor het eerst zag. Alles was zo vreemd en buitenaards. Ik kon niet eens mijn telefoon bedienen want ik snapte het gewoon niet meer.
Er was een bepaalde soort euforie, maar niet zoals bij MDMA of 2c's. Het was meer een filosofische euforie. Ik begon op een hele speciale manier over dingen te denken, alsof ik plotseling realiseerde hoe bijzonder het leven is. Ik heb best een aantal issues op het moment en mijn jeugd is verre van probleemloos geweest maar het was alsof ik er op een hele andere manier tegenaan kon kijken. Het was alsof ik weer 6 jaar was (ik ben 26). Een beetje dat gevoel dat je vroeger had toen je nog niet kon lezen, en je naar letters keek als plaatje, en niet als betekenis. En sinds je hebt leren lezen, zal je nooit meer terug kunnen gaan naar die tijd. Vroeger toen ik klein was las ik de Donald Duck puur om plaatjes te kijken en had ik enorm veel fantasie; ik maakte mijn eigen verhalen in mijn hoofd. Sinds ik ouder ben geworden is dit verdwenen. 1-P-LSD heeft mij die kinderlijke fantasie weer even laten ervaren. Alsof alles nieuw was. De visuals waren leuk, maar wat mij echt is bijgebleven is hoe dit spul je manier van denken veranderd.
Ik heb nog één zegel van 120 µg 1-P-LSD over. Ik wil voorlopig nog een aantal weken wachten om mijn tolerantie te verlagen. Maar mijn ervaring heeft mij wel aan het denken gezet. Ik heb niet veel vrienden of familie, maar de handvol die ik heb zijn totaal niet in drugs geïnteresseerd. Geen sigaret, geen wijntje, geen joint, niets.
Dit baart mij zorgen. Ik wil graag nogmaals 1-P-LSD gebruiken met een therapeutisch en filosofisch doel, maar ik heb geen handvat wanneer het misgaat. Ik heb totaal geen zin om naar de eerste hulp te gaan als het fout gaat. Maar tegelijkertijd wil ik deze ervaring opnieuw meemaken om aan mezelf te werken, want ik heb nogal wat issues op het moment, en daarbij ook een hele pijnlijke jeugd maar het lukt me niet om hier nuchter op een goede manier mee om te gaan.
Is er iemand die ervaring heeft met het gebruik van LSD of 1-P-LSD als therapeutisch doel? Zijn er nog tips die iemand me kan geven?
